Pianist Jeremy Denk en zijn zoektocht naar de essentie van de klassieke muziek 'Pianist Jeremy Denk is de gedroomde cafévriend voor elke muziekliefhebber.' ●●●● NRC
'Een kunstig relaas van een voormalig wonderkind. [...] Zijn analyse van een fuga van Bach of een impromptu van Schubert is zo inspirerend, dat je stopt met lezen om de muziek te beluisteren.' de Volkskrant
In Een merkwaardig leven lang klassiek beschrijft de wereldberoemde klassiek pianist Jeremy Denk zijn zoektocht naar de essentie van de klassieke muziek. Waar velen bij klassieke muziek meteen denken aan imponerende concertzalen en grandioze opvoeringen, voert Denk ons mee naar de alledaagse realiteit achter alle pracht en praal. Hij duikt dieper in de klassieke stukken die hem hebben gevormd – van Mozart tot Brahms – en belicht de kern van de muziek aan de hand van drie melodie, harmonie en ritme.
In levendig en fantasierijk proza deelt Denk de meest betekenisvolle lessen uit zijn leven, of het nu gaat om die ene toegewijde muziekdocent op de middelbare school, de lessen van een plaatselijke dirigent of het nalatenschap van de grootheden in de klassieke muziek. Bovendien herinnert hij ons eraan stil te staan bij datgene wat de muziek ons kan troost, plezier, afleiding en bovenal een toevluchtsoord.
Over Een merkwaardig leven lang klassiek: 'Jeremy Denk schreef een liefdesbrief aan de muziek, en aan de muzikale lessen in zijn leven.' Conrad Tao, pianist en componist
Jeremy Denk is een van de voornaamste klassieke pianisten van dit moment en schrijft voor onder andere de The New Yorker, The New Republic, The Guardian en The New York Times Book Review. In 2013 ontving hij een MacArthur ‘Genius’ Fellowship voor zijn bijdrage aan de klassieke muziek, en hij speelde onder meer met het New York Philharmonic en het Chicago Symphony Orchestra.
Ik blijf het boeiend vinden om van tijd tot tijd muzikanten te lezen die over hun métier of carrière schrijven. Muziek was altijd al mijn eerste liefde en de canon van de klassieke muziek heb ik me zo rond mijn twintigste autodidactisch eigen gemaakt door veel te beluisteren en er, jawel, veel over te lezen; een blijvende passie met voortschrijdende inzichten. Ook dit boek voegde daar weer heel wat interessants aan toe.
De eigenzinnige, Amerikaanse concertpianist Jeremy Denk hoorde ik al eens heerlijk aan het woord in De Singel tijdens een lecture recital voorafgaand aan een onvergetelijke uitvoering van Bachs Goldbergvariaties. Het viel me toen op hoe 'witty' en welbespraakt hij uit de hoek kwam. Zijn lezing klonk even bezield als zijn uitvoering, zeg maar. Dit autobiografisch boek bevestigt dat talige, literaire gevoel. Niet moeilijk, want wonderkind Denk combineerde zijn klassieke pianostudies een tijdje met scheikunde én literatuur.
Uiteraard legt hij de klemtoon bij de piano-opleidingen die hij volgde en de docenten die hem gevormd hebben. Hij is vaak niet mals in zijn beschrijvingen en weet te putten uit een eindeloos en accuraat geheugen vol diepgravende muzikale details en tegenstrijdige uitspraken van leraars en goeroes voor wie hij - net als zijn medestudenten - nooit volledig kon voldoen. Leerrijk om te ontdekken dat elke illustere pianodocent zijn eigen methode, visie en probleemoplossingen aanreikt en boeiend om de aanvankelijk arrogante jonge pianist te zien evolueren van worstelend, twijfelend en onthutst over zoveel tegenstellingen, tot een ruimdenkend musicus die uit al deze visies wel iets kan meepikken om zijn eigen richting te bepalen en in zijn nawoord dan ook vooral dankbaarheid toont.
Jeremy Denk is dus ook niet mals voor zijn eigen jongere versies. En hij schrijft het allemaal met scherpe en vlotte pen neer, inclusief een aantal prachtige, uit de muziek geplukte metaforen om zijn relatie met ouders, medestudenten en leraren te typeren en zijn sluimerende homoseksualiteit te ontdekken. Ook compositorisch valt er veel te rapen. De langere levenshoofdstukken worden afgewisseld met korte, relatief toegankelijke muziektheoretische stukjes rond harmonie, melodie en ritme. En je krijgt bovendien heel wat mooie luistertips mee.
Toch één spijtig minpuntje: ik kon deze Nederlandse vertaling in kloeke hardcover afgeprijsd voor slechts 10 euro niet laten liggen, maar de vertaling liet behoorlijk te wensen over: veel typo's, vreemde woordkeuzes en slordige zinnen. De literaire virtuositeit van Jeremy Denk verdiende veel beter. Het voelde een beetje als een slechte opname van een grandioos concert. Dus spijt dat ik toch niet voor de originele Engelstalige uitgave ben gegaan. Alleen al de titel had me op dat vlak kunnen waarschuwen, want in het Engels klinkt het: 'Every good boy does fine'.
Merkwaardig boek, beschrijft het leven van een pianist die als “wonderkind” reeds op vierjarige leeftijd optrad! Vooral de vele emotionele persoonlijke emoties en moeilijkheden die hij ondervindt in zijn opgroei tot volwaardig pianist met wereldfaam komen zeer (te?) nauwkeurig aan bod, met daarbij zeer uitgebreide (te?) beschrijvingen van alle problemen ( heel uitgebreide interpretatie problemen) die erbij te pas komen. Wel vlot geschreven, maar door de te vele kleine details soms langdradig en te diepgaand voor wie het wil lezen als muziekliefhebber maar niet als pianist (of ander beroeps-instrumenten speler). Geeft wel een beeld van hoe kunstenaars soms heel anders hun activiteit en beroep aanvoelen dan de toeschouwers en hoe het een grote invloed heeft op hun privé leven! Geeft wel nuttige en fijne links om (zijn voorgestelde) werken beter te begrijpen en te leren bewonderen. Vergt zeker een bepaalde kennis van muziek om er iets van te begrijpen en op te steken. Verzorgde uitgave met veel info over muziek.