In contrast to previous studies that have portrayed Mary Sidney as a demure, retiring woman, this biography shows that she was actually an outspoken and dynamic figure. Basing her work on primary sources including account books, legal documents, diaries, and family letters, Hannay shows that Sidney was a vibrant, eloquent, self-assertive woman who was deeply involved in Protestant politics. Although she did confine her writings to appropriately feminine genres, she called herself "Sister of Philip Sidney" to establish a literary and political identity. As a Phoenix rising from her brother's ashes, she transcended gender restrictions by publishing her brother's writings, by writing and translating works which he would have approved, by assuming his role as literary patron, and by supporting the cause for which he died. Hannay also reveals--via court cases--that in her final years the countess turned from literary to administrative responsibilities, contending with jewel thieves, pirates, and murderers.
Мінус за те, що я абсолютно байдужа до літературознавства, а тому ця частина книжки пройшла повз мене, а плюсики за все інше, бо тут як я люблю - детальна біографія Мері Сідні, сестри поета Філіпа Сідні, єлизаветинського фенікса і так далі за текстом. Власне тут вона не тільки сестра, а людина в своєму праві, одружується, порядкує у маєтках, сама пише, зберігає спадок брата, женить дітей і все інше, що належить робити аристократці у ті часи. Зізнаюся, я більше люблю отакі історії з генеалогічним нахилом, ніж sweeping epic. Здається, авторка ще написала біографію її небоги, теж авторки і поетки, треба почитати.