Op onweerstaanbare toon, vol zelfspot en relativeringsvermogen, vertelt Hanneke Groenteman in Doorzakken bij Jamin over de centrale rol die eten in haar leven inneemt. Ze verhaalt van haar onverwoestbare belangstelling voor diëten die nooit tot blijvend resultaat hebben geleid en geeft in dialogen met zichzelf haar innerlijke tweestrijd weer wanneer in de supermarkt een chocoladecroissantje lonkt, of de sporttas met nieuwe sportkleding al maandenlang in de gang staat te wachten om ingewijd te worden. Ook hoort u ontroerende passages over de jeugd en het leven van Hanneke Groenteman, de oorlogsjaren waarin zij als kleuter zonder haar ouders moest onderduiken, en haar latere ervaringen als bewust alleenstaande moeder. Op bijna terloopse wijze raakt zij aan de kern en tevens het gat van het bestaan: liefde en verlies, veiligheid en onveiligheid. Een heerlijk boek over het eeuwige gevecht tussen lust en goede voornemens, tussen ideaal- en spiegelbeeld.
Sommige mensen noemen dit klagen, anderen zelfspot, ik noem dit realisme. Op een leuke manier verteld, het dieetleven van Hanneke Groenteman. Ben eigenlijk bij toeval dit verhaal tegengekomen en had een tussendoortje nodig, want ik heb verder geen gevoel bij Groenteman, maar dit bleek best aangenaam en herkenbaar. Mooi verteld, met terugblikken naar de oorlog en hongerwinter en naar familieherinneringen. Het einde is abrupt, maar passend. Jammer dat het al uit is.
verhalen over eetbuien en afvallen. Hanneke Groenteman leed jarenlang aan het op en neergaan van haar gewicht, aan plotselinge vreetbuien en de schaamte daarover. Ze schrijft daar vrolijk en hilarisch over. Al jarenlang is ze overigens al weer slank en wordt ze daar oud mee. Vrolijk gerimpeld oud, anders dan de foto op dit boek.
Echt heel leuk geschreven, maar het eindigt te abrupt (in 1973), als de vader overlijdt, alsof die gebeurtenis de periode van diëten afsluit, maar daar lijkt het niet mee te maken te hebben. Het verhaal mocht van mij nog wel wat doorgaan, of komt er nog een deel twee?
Update: Ik zie nu pas dat het boek al in 2004 is verschenen. Dacht dat het onlangs was. Foutje... Er zijn daarna door Hanneke inderdaad nog meer boeken geschreven, dus ga ik maar op zoek naar het vervolg.
ik ga niet zeggen dat het een literair hoogstandje is. het zijn columns. over eten, diëten en oorlog. en ik hou van columns! dus ik heb me wel vermaakt.
Een mooi biografisch boek waarin de auteur zichzelf heel kwetsbaar opstelt. Het thema lijkt het gewichtsverlies van de Hanneke. Maar het gaat naar mijn idee meer over de worsteling van een mens met de onzekerheden die bij het leven horen, met daarbij de ellende van opgroeien tijdens WO2 als joods kind. Geschreven met de nodige humor.
Mooie korte verhalen uit Hannekes eigen leven, vooral die over buiken, wat mooi veschreven! Haar gewicht is dan wel rode draad in het verhaal, maar ze biedt de lezer veel meer dan alleen verhalen over afvallen.
Een heerlijk boek, ik heb het als luisterboek 'gelezen' en denk dat er zeker meerwaarde zit in Hanneke's warme en toch prettig afstandelijke manier van voorlezen. Ik heb hardop zitten lachen op de fiets en in de auto een paar traantjes weggepinkt.
Ik vond het luisterboek toevallig in een podcast app. Hanneke heeft een heel fijne vertelstem, waardoor je meestal wel geboeid blijft terwijl je het huishouden doet. Fijn!
Ik heb van dit boek de luisterboekvariant gelezen. De schrijfster heeft veel meegemaakt, maar weet hier toch op een vrij nuchtere en luchtige manier over te schrijven/ vertellen. Dat ze het zelf voorleest was wel een grote pré, hierdoor was het verhaal ook precies zoals zij het had bedoelt.
I wanted to read it to improve my Dutch. The chapters are short and independant from each other, the vocabulary is simple enough, so on the surface it was a good choice (recommanded by a friend). But it's just not interesting at all. There are two main reasons I read a book till the end, or perhaps three: learning something new, being entertained or impressed by the characters, taking pleasure in the author's style. There was none of that in this book. I couldn't finish it.
We weten dat ze nu, door de bariatrische chirurgie, flink afgevallen is. In dit boek haalt ze er psychologische redenen uit haar verleden bij dat ze ooit ‘dik’ is geworden. Persoonlijk geloof ik meer in ‘dikke genen’, zoals ook blijkt uit recent medisch onderzoek trouwens.