Melancholia II

Melancholia #2

by Jon Fosse

« ... et à côté du poisson il y a le tableau que Lars a peint, un homme à cheval, et puis quelque collines, et tout est peint en jaune et en marron, et un jour Lars lui a couru après et il lui a donné ce tableau, et elle ne lui a peut-être même pas dit merci, se dit Oline, et d'ailleurs elle a dû penser que ce n'était grand-chose, ce tableau, ce n'était que des gribouillages, a-t-elle dû penser, mais elle l'a quand même pris et elle l'a accroché là, au petit coin, et il est resté là pendant toutes ces années, se dit Oline, et petit à petit elle a fini par le trouver beau, et elle croit même qu'elle comprend ce que Lars a voulu exprimer avec ce tableau, oui elle le comprend, mais de là à le dire ! de là à dire ce qu'il a voulu exprimer ! ça elle n'y arrivera pas, et de toute façon elle aurait tort de vouloir le dire, car si elle pouvait le dire ça n'aurait servi à rien que Lars ait peint ce tableau, bien sûr, se dit Oline, mais le tableau il est beau, même si ce n'est que du gribouillage, le tableau est beau, parce que c'est Lars qui l'a peint, c'est un beau tableau, voilà ce qu'elle pense, et si quelqu'un d'autre que Lars l'avait peint, elle ne l'aurait sûrement pas trouvé beau, se dit Oline, mais maintenant elle le trouve si beau, ce tableau, qu'elle a presque les larmes aux yeux quand elle le regarde... »

Genres: Fiction, Scandinavian Literature

120 pages, Paperback

First published January 1, 1996

About the author

Jon Olav Fosse was born in Haugesund, Norway and currently lives in Bergen. He debuted in 1983 with the novel Raudt, svart (Red, black). His first play, Og aldri skal vi skiljast, was performed and published in 1994. Jon Fosse has written novels, short stories, poetry, children's books, essays and plays. His works have been translated into more than forty languages. He is widely considered as one of the world's greatest contemporary playwrights. Fosse was made a chevalier of the Ordre national du Mérite of France in 2007. Fosse also has been ranked number 83 on the list of the Top 100 living geniuses by The Daily Telegraph.

He was awarded The Nobel Prize in Literature 2023 "for his innovative plays and prose which give voice to the unsayable".

Since 2011, Fosse has been granted the Grotten, an honorary residence owned by the Norwegian state and located on the premises of the Royal Palace in the city centre of Oslo. The Grotten is given as a permanent residence to a person specifically bestowed this honour by the King of Norway for their contributions to Norwegian arts and culture.

Reviews

[Chris · Rating 4 out of 5]

Melancholie op z'n Noors of op z'n Fosse's blijft, wanneer we louter op de titel afgaan, een te zwak woord, een understatement voor de innerlijke en uiterlijke miserie waarover geschreven wordt. Voor mij betekent melancholie een soort neerslachtigheid waarin tegelijk (nog) een vleugje hoop en verlangen doorklinkt. Dat laatste is bij Jon Fosse eerder zeldzaam, ook al zorgt hij wel af en toe voor humor, ook al voelt dat dan een tikkeltje ongewild of ongepast.

Vergeleken bij Melancholie I en Septology gebeurt er relatief veel in dit kleine vervolgdeel op eerstgenoemde titel. Maar meer dan in die andere werken moest ik hier ook aan Samuel Beckett denken, met eenzelfde uitzichtloosheid en een doorgedreven stijl die de absurditeit van het bestaan van binnenuit weet op te roepen.

In dit geval gaat het over een dag in het leven van Oline, de dementerende zus van de inmiddels overleden Lars Hertervig, de Noorse schilder in wiens schizofrene hoofd Fosse in het eerste deel naar binnen kroop. Dit boek verduidelijkt en vervolledigt een aantal zaken uit diens leven, via herinneringen van Oline aan haar haar broer. Hoe droevig ook, het zijn prachtig beschreven herinneringen (dus toch lichtpuntjes die op melancholie wijzen?) Maar meer nog is dit een roman die je 'aan den lijve' doet ondervinden hoe het zou kunnen voelen om te dementeren.

Dat laatste is natuurlijk voer voor neurologen en psychologen. Het deed me denken aan Hersenschimmen van Bernlef, een roman die volgens de medische wereld een beter beeld en idee gaf van wat Alzheimer met een mens doet dan alle vakliteratuur samen, althans voor mensen die er in hun omgeving mee geconfronteerd werden. En ja, als literatuur zoiets kan bewerkstelligen, via het inlevingsvermogen, de verbeeldingskracht en in dit geval ook de stijl van de auteur, dan mogen we ons als bevlogen en moedige lezers geprivilegieerd en gelukkig weten met auteurs als Jon Fosse.

[MJ Nicholls · Rating 5 out of 5]

A coda to Fosse’s masterpiece, Melancholy II presents the muddled recollections of painter Lars Hertervig’s aged sister Oline, who we find hanging fish inside the outhouse door as she waits in vain to expel her constipated bowels. As her mind and body swiftly deteriorates, she swims in childhood memories of the mentally ill Lars, who broods around the remote Norwegian island and lurks in the attic being a tortured artist while spurning the kindness of his sister. A compelling and ultra-melancholic coda to Melancholy I (both Englished par excellence by Damion Searls, one of the most dexterous and skilled translators working today), this sequel allows us a glimpse into the realm of Hertervig outside the claustrophobia of his own damaged psyche, and serves up a short and painful snapshot of decay, old age, and the random cruelty of existence.

[Bas · Rating 5 out of 5]

Fosse heeft met dit werk me weer weten te verbazen. De introspectie in de psyche van een dementerende vrouw door o.a. Fosse zijn fantastische stijl is ongenaakbaar.

Waar je in 'Melancholie I' Lars volgt die aan schizofrenie lijdt volgt dit boek zijn zus die aan dementie lijdt. Lars zelf is overleden.
Dit boek weet akelig dichtbij te komen wat dementie betekent en wat het met iemand doet. Het laat je meeleven, meevoelen - voor zo ver mogelijk - hoe het is om dementie te hebben.

Lars komt ook weer aan bod, je krijgt een nog beter idee hoe hij was door de herinneringen via Oline.
Het boek laat zien hoe verschrikkelijk psychische ziektes zijn, of het nu schizofrenie of dementie is.
Ook laat het boek het onbegrip en het stigma dat vanuit de maatschappij op psychische ziektes zit zien.

Fosse kan zo soepel tussen heden en verleden switchen door zijn personages te laten denken aan het verleden. Bijna zonder dat je het doorhebt zit je weer terug in het verleden, hetzelfde geldt als er weer terug geswitcht wordt naar het heden.

Wederom een fantastische roman.

en ik kijk naar de zee met zijn donkerder blauw en de zee is vol witte bewegingen en ik denk dat Lars als de zee en de hemel is, altijd wisselend, van licht naar donker, van wit naar het zwartste zwart, zo is Lars ook, net als de zee, denk ik

[Myriam · Rating 5 out of 5]

‘Is tekenen het enige wat je wilt als je je zo voelt? vraag ik
en Lars knikt weer. En ik kijk naar de tekening van onze bergen en onze boot en ik zie dat de tekening erg lijkt op Lars als hij zich zo voelt, natuurlijk lijkt de tekening op onze bergen en onze boot maar verder lijkt die vooral op Lars zoals hij af en toe is. Ik vind het wonderlijk om te zien hoe de tekeningen aan Lars doen denken wanneer hij zich zo voelt. Ze zijn zwart op dezelfde manier waarop Lars zwart is. De duisternis is dezelfde. Het is een duisternis die niet dood is, maar die straalt, een stralend duister, als het ware.’

[Braden Matthew · Rating 5 out of 5]

The mysticism of melancholy.

I am lying on my bed, dressed in a cape for Halloween, my uncomfortable, cheap cape for Halloween, bought from the bargain store, and I don’t want to write a bad review. I don’t want others to read my review and think my writing is dull. I know that only a few people read them anyway, but I don’t want them to think the writing is a waste, because why am I writing it anyway? I get up from my bed and walk around to my kitchen and I make a cup of tea and I sit on my couch and I skim through the pages of Melancholy by Jon Fosse, the Nobel prize laureate of fiction, and I read passages of Fosse while I wait for my Halloween party and I read “Vidme sees before him all the despairing people who have tried to give meaning to their lives by saying that it is God’s will that this or that happens, because the darkness has always been heavy, the wind hard, love has always, always been somewhere between killing and caring, the ocean has always been hard, births even harder, and above it all there has always been an enormous sky.” And I think just how repetitive Fosse writes and I think oh that’s so simple but in fact it’s like liturgy, it’s like all thoughts are prayers, recited again and again, and the divine appears in such particular ways, like through smudges on an outhouse left by a mentally ill painter or through the black luminescent glimmer in the eyes of a dead fish and I think and I think and I skim more pages and I can’t name it, what is it, I don’t know I can’t possibly name it, whatever it is that Jon Fosse, the Nobel laureate of fiction, is getting at, but it has something to do with the procession of thoughts and memories and I take off my cape because it keeps getting caught on the door handles when I walk between rooms and I think of Lars and his purple velvet suit. I think of Lars and how he could not stop seeing seagulls and that the calm light, the inner spark, the quacker Quaker and the serpent slithering and all the lightness of landscapes, that all that made the world intolerable, that he could not be anything but disturbed, and how even his sister could not quite remember it all but what she managed to gather had the spark of something divine in it, even with the pain in her feet and the old old old age and I think and I pace and read and it’s all in here, I think, it’s all life and pain and love and is this what writing is for? Lord have mercy is this what writing is for? And I need a drink and get some tea but have I forgotten about the last tea? And I sit and I pray and I think that Fosse, the Nobel laureate of fiction, wow he must be some writer to make me feel this way when I was planning on going to a Halloween party, and now all I can think about are seagulls and fish eyes and how when someone grins it feels sometimes like a bog you sink into and how eyes can well up and grow as big as a room and how light from the sun can shine everywhere, especially in a landscape or in a painting or in the darkness in your heart and what does it mean and how does it work and what does it matter and no no no, words like God don’t quite cut it do they, but we got to keep trying, keep writing for something or other, and, maybe it’s for something, I think lord have mercy what is all this writing for?

[Sini · Rating 4 out of 5]

Onlangs las ik "Melancholie I", een meesterwerk over een gestoorde en zeer kunstzinnige geest: de geniale, labiele Lars Hertervig. Prachtig boek, overdonderende kennismaking: ik las daarna meteen meer van Jon Fosse. Dat echter deed smaken naar nog meer, bijvoorbeeld naar "Melancholie II" dat ook in het Nederlands zal verschijnen. Maar daarop wachten lukte mij niet, dus las ik "Melancholy II", de Engelse vertaling. En met tevredenheid.

In "Melancholie I" werden we helemaal ondergedompeld in Hertervigs waanzin en kunstzinnigheid, door middel van ellenlange, hypnotisch meeslepende zinnen die deze kunstzinnige waanzin bijna ongefilterd voelbaar maken. Zodat je dichter op de huid zit van de totale gestoordheid dan je lief is, maar ook dichter in de buurt komt van de onverwoordbare kern van Hertervigs kunst: een Goddelijk en dus onbevattelijk innerlijk licht dat aan alle rationele begrip ontsnapt, en dat licht gaat gepaard met peilloze verwondering. En die verwondering en onbevattelijkheid worden op fraaie wijze onderstreept door de meanderende, nooit tot definitieve conclusies of vaste ijkpunten leidende stijl van Fosse. Want die stijl dwingt je als lezer om steeds dat "iets" te omcirkelen dat Lars Hertervig ook steeds tracht te omcirkelen in zijn schilderwerk, maar zonder het ooit helemaal te raken. Want daarvoor is dat "iets" te ongrijpbaar, te ondoorgrondelijk, te zeer ontstegen aan dat wat wij als rationele geesten grijpen kunnen. Net als God, volgens Hertervig, en net als de vraag naar de oorsprong en het waarom van onze schepping.

In "Melancholy II" echter is Lars Hertervig dood, en volgen wij het meanderende innerlijk van Oline, zijn gekwelde, stokoude, dementerende en door incontinentie geplaagde zus. "Melancholie II" heeft dezelfde ellenlang meanderende zinnen als "Melancholie I", met dezelfde obsessieve herhalingen en kleine betekenisverschuivingen. Alleen maakt die stijl in "Melancholie II" niet de artistieke waanzin voelbaar van Hertervig, maar de vervagende dementerende geest van Oline. Die in een wereld leeft waarin alles moeizaam gaat, alles pijn doet, alles onbestendig is, en waarin het door incontinentie veroorzaakte ongemak en decorumverlies bij voortduring door haar hoofd spookt terwijl ze al het andere meteen vergeet. Dus daar zit ze dan, radeloos en bevuild, op een privaat. Kijkend naar een dode vis die ze mee heeft genomen naar het privaat, om hem daarna op te kunnen eten. En die dode vis kijkt haar aan, met grote vissenogen die haar doen denken aan de geobsedeerd grote ogen van Lars: "the fish eyes are staring right into her, that's what it feels like, thinks Oline, these fish eyes are staring right into her soul, right in, and even if they do that they don't change their expression, all they do is stare, they just look and look, they see something, but don't want to reveal what they see and what can it be that they see? right into her soul? do they see something there? can these fish see inside her soul? is it Lars who is looking unrecognizably through the fish eyes at her? is it Lars who is looking from somewhere far away through the stiff fish eyes at her? at her? into her? into her inner being? if she has any inner being? does she have an inner being? or is an outer being all she has?"

Mooi hoe de zin ondanks alle vraagtekens gewoon doorloopt: na elk vraagteken geen nieuwe zin met hoofdletter, maar dezelfde zin die doorgaat met kleine letter. Zo doet Fosse dat vaker, weet ik inmiddels, en in dit geval past deze stijlfiguur wel heel goed bij de ademloze verbijstering en vertwijfeling die Oline voelt. Alsof ze, door haar twijfel of ze wel een "inner being" heeft, alleen nog maar kan stamelen, dingen herhalen, en geen ordelijke van elkaar gescheiden vragen meer kan formuleren. In "Melancholy II" volgen we voortdurend Oline, meestal in het voor haar steeds vagere hier en nu. Maar soms herinnert ze zich haar krankzinnige broer Lars als de dag van gisteren. Ook dat echter op een toon vol vertwijfeling, want ze begrijpt niets van Lars Hertervigs waanzin en heel weinig van zijn schilderkunst. En dus heel weinig van het onbegrijpelijke licht dat Lars in zijn schilderijen zoekt. Maar juist Olines vertwijfelde niet- begrijpen vind ik ook ontroerend, want precies dat kenmerkt ook Lars Hertervig, de onbegrepen waanzinnige die niet eens zichzelf begreep. Op sommige momenten verwoordt Oline haar niet- begrijpen of haar drove herinneringsflarden bovendien opmerkelijk poëtisch:"and I look at the sea with its darker blue and the sea is full of white movements and I think to myself that Lars is like the sea and the sky, forever on the move, from darkness to light, from white to the blackest of black, that's what Lars is like, just like the sea, I think, while I myself am more like a rock or a marsh".

"Melancholie II" volgt vooral Oline, en is naar mijn smaak vooral een fascinerende meditatie over verlies, veroudering, ontluistering en verval. Maar het geeft ook intrigerende glimpen op de waanzin van Lars Hertervig, glimpen die door dementie en niet- begrijpen worden getekend, waardoor ze naar mij smaak een opmerkelijk ontroerend en verwonderlijk licht op die waanzin werpen. Bovendien, in sommige passages, die ik uit afkeer van spoilers met opzet niet citeer, is er voor Oline volgens mij precies dat ongrijpbare licht dat ook Lars in zijn schilderijen steeds zoekt, ook al weet ze dat zelf niet...……

Kortom, ik vond "Melancholy II" een mooie coda op het meesterlijke "Melancholie I". En met Fosse ben ik nog steeds niet klaar.

[Astrid Marte]

«Vidme ser mot den gamle mannen og så seier han at han får komme seg vidare og så går han, Vidme, ned i fjøra og forfattaren VIdme går langs fortauet, i mørkret, i regnet og han tenkjer at i dag skulle han begynt på den den nye romanen sin, den han skulle skrive for på sin måte å forsøke å få fram, med sin kunst, nokre av dei mennesklege løyndomane som skjuler seg i skyene malaren Lars Hertervig malte, og no går han, i mørkret, i regnet, og han er på veg til eit avtalt møte med ein prest i Den Norske Kyrkja. Og forfattaren Vidme er våt. Det renn av håret hans, og frakken han kjennest tung."
Tenk å hete Jon Fosse og skrive slik. Som leser er du i en foss, du fosser fram i hodet til karakterene, ER i tankestrømmene, i hodet og sjelen og alt det i mellom. Det er suggererende og oppslukende. Og til tider føles det litt uten mål og mening- men samtidig er det en sterk undertone av handling- hva skjer nå? Den følelsen er sterkt til stede hele tiden. Men det tar litt tid fra den ene handlingen til den andre. Fosses stil er helt spesiell, og jeg liker den. Sterkt å få innblikk i Hertervigs voldsomme og tunge liv. Jeg er klar for mer Fosse, det er utrolig sterk og medrivende lesning.

[Gert Dronkers · Rating 5 out of 5]

De tragiek van de ouderdom in 130 pagina's samengebald in Fosse-stijl. Fenomenaal.

De melancholie (hier sterker aanwezig dan in deel I) en de beelden roepen een vergelijkbaar gevoel op als films van Aleksandr Sokurov.

[Lukáš Palán · Rating 5 out of 5]

Druhá Melancholie není zase tolik o Hertervigovi, jako spíš o jeho sestře, která už je stará a během jednoho dne vzpomíná, jak se Hertervig vrátil z Dusseldorfu a běhal po ostrově jako magor sem a tam. Kdo nečetl první díl, může klidně skočit na druhej - zmatenej nebude, ale bude mu trochu chybět kontext, proč se Hertervig chová jako idiot. Celý to rámují dvě větší myšlenky - za prvé je to myšlenka na stáří, protože ségra už je stará a vypadá to, že to brzy zabalí, stejně tak její bratr. Za druhé je tu myšlenka na kadění, která je úzce spjatá s myšlenkou první - ségra už je tak stará, že kadí skoro nonstop a když nekadí, snaží se rozpomenout, jestli už kadila nebo jestli teprve půjde kadit. Tento problém mě samozřejmě velmi zasáhl, protože jako fanoušek kadění se nechci dožít momentu, kdy si nebudu schopen vzpomenout si na to, jak jsem se zavřel ve svatyni a díval se na pračku a četl čistící prostředky, což je podle mě jeden z nejlepších způsobů jak trávit život.

Celkově je dvojka o něco jednodušší čtení než jednička, což ovšem neznamená, že by to byla knížka na dovolenou. Fosse si jede pořád svůj styl a neuhne ani o píď. Na konci mi přišla dvojka dokonce i lepší než jednička, protože cca posledních 20 stran dostane takovej emocionální náboj, že by se rozklepal a rozbrečel i Jirka Krampol cestou do posilovny. hešteg stáří je strašná věc.

[endrju · Rating 4 out of 5]

Wonderful, wonderful little novel. I could've read 300 pages more easily. It's sad - Oline suffers from dementia and arthritis - but at the same time it's hilarious - good portion of Oline's stream of consciousness happens on the toilet. Circularity of her thoughts and reminiscences may appear daunting at times, but for some reason it sucked me right into the book and left me breathless at the end.

[Woraphol Thawornwaranon · Rating 5 out of 5]

นิยายตามติดชีวิตในหนึ่งวันของหญิงชราคนหนึ่ง เธอมีปัญหาข้อเข่าเสื่อม คุมการขับถ่ายไม่ได้ แถมยังเป็นอัลไซเมอร์ วันนั้นเธอได้รับแจ้งข่าวว่าน้องชายของเธอกำลังจะตายและน้องชายก็อยากคุยกับเธอ เธอรับปากเมียของน้องชายว่าหลังจากเอากับข้าวกลับไปแช่ที่บ้านเสร็จแล้วเธอจะไป แต่เธอก็หลงๆ ลืมๆ ได้หน้าลืมหลังจนไม่ได้ไปสักที เล่าแบบนี้ก็ฟังดูเหมือนเรื่องตลก แต่สิ่งที่อยู่ในนิยายเล่มนี้คือนรกของคนแก่ คือเสียงร้องไห้เพื่อขอให้พระเจ้าปราณีเอาชีวิตเธอไปเสีย ซึ่งเธอจะลืมทันทีเมื่อความสนใจถูกเบี่ยงเบน ทุกครั้งที่พอสังเกตเห็นแล้วว่าตัวละครกำลังจะลืมเรื่องที่พูดไปเมื่อย่อหน้าก่อนหน้านี้แน่ๆ เราจะอึดอัดในอกเอามากๆ มันน่าเวทนามากๆ

คุณฟอสส์นี่เขาเป็นนักเขียนแบบที่ยึดติดกับสไตล์ของตัวเองมากๆ เขาไม่เคยทิ้งการเขียนแบบใช้การซ้ำประโยครอบแล้วรอบเล่าเพื่อถ่ายทอดความทุกข์ภายในอันมีปัญหาบางอย่างที่อยู่เหนือตัวละครและตัวละครไม่เข้าใจเป็นบ่อเกิด ซึ่งวิธีการเขียนแบบนี้มันมีข้อจำกัดมากและเสี่ยงที่จะทำให้งานแต่ละเล่มจำเจ (ลองคิดว่าทุกหน้าจะต้องมีอยู่สี่ห้าประโยคที่ถูกซ้ำประโยคละสี่ห้ารอบดูสิ เป็นเราจะเขียนยังไงให้เสียงของตัวละครของแต่ละเล่มมันแตกต่าง) แต่ทุกครั้งที่อ่านงานของเขาเล่มใหม่ เรากลับพบว่าเขาก็ยังสามารถใช้วิธีการเขียนแบบเดิมเพื่อสำรวจธีมใหม่ๆ ได้อยู่ดี เล่ม 'Aliss' พูดถึงการรับมือความสูญเสีย 'Boathouse' พูดถึงความริษยา 'Melancholy I' พูดถึงอาการทางจิตและการบุลลี่ พอมา 'Melancholy II' ฟอสส์ถ่ายทอดความทุกข์ยากจากความชราออกมาได้แสนจะน่ากลัวและทำให้เราทรมานตามตัวละครไปด้วย ต้องชมจริงๆ ว่าฟอสส์นี่เขาเขียนหนังสือได้เก่งแบบฉิบหายวายวอดมากๆ

[An]

cloud raining on a cut off tail

[Kristian · Rating 3 out of 5]

Ferdig. Lenge til neste roman av Fosse nå tenker jeg.
Ikke lese en slik roman igjen på lang tid tenker jeg.
Ja ja, nok nå.
Jeg tenker at det er mer enn nok nå ja.
Jeg tenker at det skal gå lang tid før jeg åpner en side i en bok skrevet av selveste Jon Fosse.
Nok nå.
Og jeg tenker at jeg sannelig har fått nok nå jeg tenker jeg, når jeg sitter her og skriver denne omtalen.
Nå er det nok tenkte jeg.

[Magnus Trætteberg · Rating 5 out of 5]

Her er Fosse drøy og sløy. Mer repetitiv enn noe annet fra forfatteren(?).

[Mandy · Rating 5 out of 5]

Jon Fosse’s Melancholy I described the troubled life of acclaimed Norwegian landscape artist Lars Hertervig. Melancholy II continues his story from the perspective of his fictional sister Oline. At least most reviews say she is fictional, but I haven’t been able to confirm this. Be that as it may, the novel is set in 1902 shortly after the artist’s death and again takes place over a single day. Here Oline thinks about her brother, remembers their childhood, and reflects that even back then Lars didn’t seem to fit in. She offers some glimpses into Hertervig’s later life and into his unhappy soul. Now an elderly woman and facing her own mortality, we watch Oline on her daily round, ill and often forgetful, lonely and finding even the trivial actions of everyday existence – going to buy fish for her meal, going to the toilet (there’s a lot about this) – almost too much to cope with. The stream-of-consciousness narration allows the reader to get inside her head and really feel for her. It’s a melancholy tale indeed, a haunting mediation on ageing, ill-health and impending death. I very much enjoyed the book. It’s beautifully written, expertly paced, empathetic and compassionate. Possible the reading would be enhanced by having first read Melancholy I but I feel that it stands alone and although referring to a real person, has a universal application in its themes, and even without knowing anything of the background it’s a poignant and absorbing read.

[Tom · Rating 5 out of 5]

As in other of Fosse's novels, his characters are stoic and resigned ("that's how things are, that's just the way they are"), living at or not much above subsistence level, semi-articulate in their thoughts, terser in their speech, and/or (as in the case of Melancholy I and II, and at least one other novel who's title escapes me now) besieged by (probably) schizophrenia: the spare brutality of the landscaping matching the fear-filled thoughts of his protagonists. So on to the story: a day-in-the-life of a now elderly sister to the (fictionalized) painter Lars Hertervig as she makes two trips up a hill for fish, thinks about her youth with her brother, worries about incontinence, has coffee with a woman she knows to be a long-time friend but can recall nothing about her, then is scolded by her sister-in-law after visiting her dead brother. And her feet hurt like hell the whole time.

[Vilný Faun · Rating 5 out of 5]

To téma a ten způsob vyprávění, jak se každá věta zopakuje třikrát, čtyřikrát za stránku a pokaždý dokáže píchnout tak jako když byla vyřčena poprvé a tak já, člověk co přejde znásilňování dětí v Mechanickém pomeranči bez mrknutí oka skoro brečím, když jedna velmi stará žena neví, zda potřebuje na záchod či zda už potřebu vykonává a při scénách, kde se sestra setkala s bratrem Larsem jsem asi uvnitř brečel, já nevím.
Už jsem to asi říkal, ale Fosse je geniální a já doufám, že mé čekání na smrt bude o něco veselejší.

[Mauro De Zordo]

Una scrittura che perpetua la corsa zenoniana della lepre e della tartaruga. Ogni pensiero, ogni azione può svolgersi ma prima devono essere reiterati altri pensieri, altre azioni in una frammentazione sempre più millimetrica degli spazi interiori ed esteriori. Con i tre personaggi Hertervig, Vidme e Oline, Fosse disegna il percorso dalla giovinezza alla vecchiaia, segnati dalle stesse incertezze, dal furore che si trasforma in rassegnazione e infine in doloroso rimpianto.

[filip · Rating 4 out of 5]

"...vidí rybí oči něco hluboko v její duši? dívá se na ni skrze ty rybí oči Lars? dívá se Lars odněkud z dálky skrze temné a upřené rybí oči, na ni? do ní? do její nejhlubší duše? jestli ano, tak co je tam uvnitř? má tam uvnitř něco? nebo má jenom povrch? má něco uvnitř sebe? slyší uvnitř rybích očí kroky?"

[Daniel KML · Rating 5 out of 5]

I think that’s the first book I’ve read that narrates from the perspective (or consciousness) of someone suffering from some form of dementia. Fosse’s hypnotic and repetitive prose was a perfect match for such an impaired way of perceiving others, the world, and the interplay between the present and the past.

And I thought I could no longer be surprised by his writing

[Sean Harding · Rating 2 out of 5]

Fosse Ters #2
Melancholy #2
I had the omnibus edition so I ploughed my way through book 2 with similar feelings as book #1.
Another elongated wall of text with no consideration for the reader.
It is probably considered arty and wonderful in some people's minds, for me it was just patently annoying and took away most of the value that the text might have.

[Nancy · Rating 5 out of 5]

Even speciaal als Melancholie I: een inkijk hoe complex de menselijke psyche is.
Een indringend beeld van dementie en hoe de omgeving niet weet hoe daar mee om te gaan.
Hier krijg je ook een andere kijk op Lars, het hoofdpersonage van Melancholie I.

[Scott Maize · Rating 4 out of 5]

Told from the perspective of Lar's sisters with similar themes as the first book, dealing with aging, mental illness and reflection. I highly enjoyed both and love Fosse writing. Looking forward to finally diving deeper into his catalog.

[Barbara Parrish · Rating 5 out of 5]

Regarding aging: “Yes, you can see how things are, says Oline. Yes, says Signe. It’s ended up like this, says Oline.”

[Alice Sharma · Rating 5 out of 5]

didn't think i could get this emotional over a woman shitting herself

[tlacoyo bandicoot · Rating 5 out of 5]

no quiero depender de mi tratamiento psiquiátrico

[Janne De Herdt · Rating 4 out of 5]

danku Masa <3

[Emmett]

Makes explicit a lot of stuff that was implicit in part 1.

[Tuck · Rating 4 out of 5]

following up with lars hertervig's life and times, this second novel is in the last day of his big sister as she negotiates living life, remembering lars, walking up the hill, sitting on the pot. hypnotic style, one we may all be heading for
most of the story takes place in stavanger, where the musuem has some of his paintings http://www.museumstavanger.no/museene...

[Henrik · Rating 4 out of 5]

En dag i ... sitt liv. Søstra til Lars He...berg, maleren fra M1. Det dreier seg om å få fisken hemmat, få gått på veslehuset, prate med naboer og svigerinne. Den andre broren ligger for døden, men rkker hun å huske det før han dør. Fisken på kroken på vesledøra.

Jon Fosse, gjentakelsens mester. Hæli.