Το φορτηγό σταμάτησε στη μέση του δρόμου και από το μεγάφωνό του μια φωνή άρχισε να διαλαλεί: «Εντός ολίγου θα μοιραστούν σε όλους δωρεάν γυάλινες μυγοσκοτώστρες, μαζευτείτε, κυρίες και κύριοι, μην παραλείψετε να πάρετε, είναι εντελώς άχρηστο αλλά είναι δωρεάν, θα πάρει ο άλλος και εσύ όχι; ελάτε, κυρίες και κύριοι...» και συνέχισε να επαναλαμβάνει τα ίδια, μέχρι που από περιέργεια μαζεύτηκαν κάποιοι, το φορτηγό καθυστερούσε να ανοίξει, μαζεύτηκαν κι άλλοι, αναμονή. [...]
Ο Κωστάκης Ανάν (πραγματικό όνομα Αργύρης Ταλέκουρδας; English: Kostakis Anan) ζει στην Αθήνα. Χόμπι του η ψηφασκία και η εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη.
Κωστάκης Αναν που λέτε, Βαβέλ για τους παλιούς, δε μπορώ να σκεφτώ κάτι για τους νεότερους, με έβαλε η Ντίνα να της βρω το βιβλίο που έψαχνε και δεν το βρισκε, τό τελε το τελεπολύ, το βρήκα από τύχη σχετικά γρήγορα της είπα όμως πως πριν της το χαρίσω θα το διαβάσω. Και περνάει μια βδομάδα που λέτε και κάθομαι σαββατάκι και το ξεκινάω, και αρχίζω και χαμογελάω απο εδώ, χαζογελάω από εκεί, μέχρι τη σελίδα που ο φίλος μου αποφασίζει να διηγηθεί μιά ιστορία με έναν παπαγάλο. Και κάπου εδώ θα σταματήσω τις λεπτομέριες, δεν χρειάζεται να σας πω σε τι αναφέρεται το Ουράνιο Τοξόου! Και αυτό επειδή γνωρίζω καλά πόσο δύσκολο είναι να κάνεις κάποιον να γελάσει, ειδικά στο γραπτό λόγο, στον προφορικό τον έχεις μπροστά σου τον άλλο, μπορείς να το δουλέψεις το προτζεκτάκι βήμα βήμα και σταδιακά να τον κάνεις να λυθεί, και επειδή που λέτε το τασκ με το γραπτό λόγο είναι διαμαντόπιστα στο Μπαμπολμπάμπολ, θα πω πως στο τέλος της ιστορίας με τον Ιάσωνα γέλασα ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΑ που χαλαρα η γειτονιά θα τρόμαξε από το ξαφνικό κάγχασμά μου. Με έπιασε εξ απίνης, και με έκανε να χάσω το μυαλό μου με ένα απλό, πολύ απλό εύρημα, που δούλεψε τόσο πολύ σε εμένα, ακριβώς επειδή δεν το περίμενα πως θα μου έρθει τη στιγμή που μου ρθε. Και επειδή κακάριζα για κανα λεπτό σερί (μετρημένο μπέσα σας λέω) συστήνω με τη σειρά μου να διαβάσετε Κωστάκη τώρα στην καραντίνα, πιστέψτε με το γέλιο βοηθάει τους πάντες και τα πάντα, πάντα. Σας το λέει ένα πάντα. 🐼 «Κακό» που θα έλεγε ενακορίτσι. Κακό... Θα το εκτιμούσε λέω εγω παρόλα αυτά σίγουρα ο Κωστάκης!
Το δεύτερο βιβλίο του Ανάν που διαβάζω, μετά το Φαιναλ Θολούθιον. Στο ίδιο πνεύμα αλλά πιο ''σοβαρό'', με μεγαλύτερη συνοχή, με τον συγγραφέα να εκθέτει άπειρους προβληματισμούς σχετικά με την κοινωνία, τις ανθρώπινες σχέσεις, την αποξένωση, την φιλία, την πολιτική κ.α.
Σίγουρα το χιούμορ δεν λείπει, είναι σε μεγάλες δόσεις, καυστικό, οι ατάκες είναι φοβερές και λειτουργούν ως αυτοσυντήρηση τόσο για τον αναγνώστη όσο υποθέτω και για τον συγγραφέα, καθώς κάθε φορά που το θέμα πάει να σοβαρέψει, μια θα σε περιμένει στη γωνία για να σου αλλάξει τα φώτα.
Δεν συνίσταται για διάβασμα σε μετρό κτλ αν δε θελετε να σας κοιτάνε που γελάτε δυνατά. Για τέτοια μέρη υπάρχουν και άλλα που μας κάνουν να φαινόμαστε και πιο κουλτουργιάρηδες όπως ίσως έλεγε και ο συγγραφεύ.
Υ.Γ.Εύκολα έπαιρνα μερός στη κρουαζιέρα του Ηρακλή, επίσης sos, μη ξεχάσω το κρατικό λαχείο που έπαιξα για τη πρωτοχρονιά να το βγάλω απο το μπουφάν μου πριν το στείλω καθαριστήριο.
Εντάξει ο τύπος είναι τρελός. Καιρό είχα να διαβάσω βιβλίο και να γελάω μόνος μου δυνατά... Είναι αφασία. Εκεί που πάει να το σοβαρέψει το ξεφτιλίζει συνεχώς. Τρομερό χιούμορ, τρομερές εκφράσεις, καυστικός. Μου άρεσε. Διαβάζεται πολύ εύκολα και ευχάριστα. Προσοχή μόνο μην μπλέξετε τις διαφορετικές ιστορίες μεταξύ τους. Η αλλαγή γραμματοσειράς είναι και διαφορετική ιστορία. Αφασία λέμε
Λιγότερο εμπνευσμένο από το Φάιναλ Θολούθιον, αλλά και πάλι αρκετά καλό. Περιέχει μερικές από τις πιο αστείες/σοβαρές παραγράφους του Κωστάκη. Κύλησε πολύ ευχάριστα!