Ik zou zeggen: meer van hetzelfde; Gangreen 2 is inderdaad een doorslagje van de eerste roman, zelfs een beetje flauwtjes. Maar ik zie toch enkele verschuivingen: het accent ligt hier meer op het brutale optreden tegen de zwarte "opstandelingen", en stilistisch maakt Geeraerts nog meer gebruik van de modernistische continu-stijl, dikwijls zonder interpunctie. Dus duidelijk het mindere broertje van het eerste deel.
“Mijn hoop is dat de Gangreens niet alleen terechtkomen in literaire canons en cursussen. Het beste eerbewijs zou zijn dat ze, in aanwezigheid van onze koninklijke familie en de internationale pers, integraal werden voorgelezen bij de heropening in 2017 van het Afrikamuseum - ons vroegere ‘koloniale museum’ in Tervuren. We zouden daar zelfs een jaarlijkse traditie van moeten maken. Een integrale lezing van de eerste twee Gangreens. Voorafgegaan door de paternalistische toespraak die koning Boudewijn hield op de Congolese onafhankelijkheidsdag in 1960.”
Oorlogsboek. 454. Terwijl we daarmee bezig waren, werd ik me ineens bewust van de absurde, waanzinnige confrontatie van magie en techniek en iets werd toen definitief zonneklaar voor mij: dat de notoire stommiteiten van slechts twee generaties autoritair denkende Belgen van de kongolezen rebellen hadden gemaakt die niet zullen ophouden met vechten tot de laatste blanke zijn geprivilegieerde positie heeft opgegeven
This volume describes the military exploits of the author in Belgian Congo. It was actually quite good, a lot less obsessive than the first book, although some of the anecdotes are rather strong. I do not want to say more about this book here, because if I actually would start reviewing, it would take way more words than I want to expend on this.
The period in Gangreen 1 that was originally not covered. It is more of the same, but now focused on the author's experience as the leader of a commando unit in Belgian Congo. Lots of atrocities and explicit sex again. Gripping, but the same reservations as Gangreen 1 apply.