Ο άνθρωπος που κάνει ψυχοθεραπεία μπορεί να νικάει παλιούς τρόμους και να κερδίζει αυτοπεποίθηση και ωριμότητα, όμως δεν μεταμορφώνεται απαραίτητα σε έναν ωραίο, αγνό, θετικό άνθρωπο. Ο θεραπευτής του μπορεί να τον γιατρέψει από τραύματά του, δεν μπορεί όμως να τον γιατρέψει απ' τα ελαττώματά του. Άλλο η ψυχολογική ασθένεια, κι άλλο η ηθική, η πνευματική ασθένεια. Διότι το φοβερό δώρο της ελευθερίας του ανθρώπου αφήνει στο άτομο το περιθώριο να μπορεί να επιλέξει και το κακό. .. Βασιζόμενη στην επιστήμη της ψυχολογίας, η πασίγνωστη συγγραφέας μας εισάγει στον κόσμο της ανθρώπινης ψυχολογίας και συμπεριφοράς, αναλύοντας θέματα όπως η ελευθερία του ατόμου να κάνει τις επιλογές του, το καλό και το κακό. Ένα βιβλίο που θα διευρύνει την οπτική σας!
Maro Vamvounaki (Greek: Μάρω Βαμβουνάκη) was born and raised as a child in Chania, Greece. When she was nine, her family moved to Athens where she later studied Law and Psychology. In 1972 she moved to Rhodos island and stayed there for eleven years working as a notary. Now she lives in Athens again.
Πόσες αλήθειες - και όμορφα αποδοσμένες - καταγράφονται σε αυτό το βιβλίο! Σκέψεις που όλοι μας λίγο έως πολύ έχουμε κάνει για την αγάπη, τον έρωτα, τη σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας και με τους άλλους, τη ζωή. Συχνά πιάνεις τον εαυτό σου να κουνάει το κεφάλι, καθώς νιώθεις ότι αυτά που διαβάζεις τα έχεις βιώσει κι ας μην το συνειδητοποιείς πολλές φορές!! Νομίζω πως είναι από τα βιβλία εκείνα που δεν θα έπρεπε να μέναμε στη μια ανάγνωση γιατί, δυστυχώς, το ανθρώπινο μυαλό έχει την τάση να ''ξεχνάει''...
«Η αλήθεια ούτε φανερώνεται, ούτε κρύβεται, αντίθετα στέλνει σημάδια στα μάτια της ψυχής» Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από μια εικόνα που αποτυπώθηκε στο μυαλό της συγγραφέως κάποιο βροχερό ανοιξιάτικο απόγευμα στην Πράγα. Ένας παλιάτσος με βαμμένο κάτασπρο το πρόσωπό του έκανε το νούμερό του πάνω σε μια γέφυρα.Το σκηνικό συμπλήρωνε ο φουσκωμένος ποταμός, η επερχόμενη καταιγίδα κι ο συγκεντρωμένος κόσμος που έχει ανοίξει τις ομπρέλες. Ο παλιάτσος συνέχιζε, μέχρι τη στιγμή που μια άσπρη πεταλούδα, η Άνιμα, όπως αναφώνησε ένα παιδάκι, πρόβαλε από τα χέρια του... Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε τέσσερα μέρη, που το καθένα περιέχει μικρότερες ιστορίες. Απλό στη γλώσσα και εύκολα κατανοητό, μένει μαζί σου καθώς εκεί μέσα βρίσκεις μεγάλες δόσεις από τη ζωή και τον κόσμο, βρίσκεις ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού σου, αυτού που θα ήθελες να είσαι ή που θα ήθελες να ξέρεις.
Δεν είναι από τα βιβλία που συνήθως διαβάζω.Δεν είναι μυθιστόρημα αλλά ούτε κι από εκείνα τα βιβλία αυτοβελτίωσης που σου κουνάνε το δάχτυλο και σου λένε τι να κάνεις. Δεν ήταν πολλά αυτά που δεν είχα ξανακούσει.Πιστεύω πως αυτά τα βιβλία πρέπει να διαβάζονται από ανθρώπους ηλικίας μικρότερης από την δική μου. Ωστόσο μου άρεσε πάρα πολύ! Ήταν σαν να βλέπω τις σκέψεις μου γραμμένες σε ένα βιβλίο. Το διάβαζα πολύ ευχάριστα, για κάποιο λόγο με ηρεμούσε, ήταν ο,τι χρειαζόμουν για αυτήν την τρελή κατάσταση που βρίσκομαι αυτή την στιγμή!
Διαβάζοντάς το στα 21 μου το καλοκαίρι του 2013,θυμάμαι ότι το γέμισα υπογραμμίσεις και μετά από λίγο καιρό το ξαναδιάβασα.Λέει με απλό τρόπο κάποιες αλήθειες της ζωής και της συμπεριφοράς των άλλων ανθρώπων.Με είχε βοηθήσει τότε και,ακόμα και σε θέματα οικογενειακά και αλληλεπίδρασης με διάφορα άτομα,μου είχε''ανοίξει''σε κάποια σημεία τα μάτια.!
Βιβλιο που θελει σκεψη και σε προκαλει να ψαξεις τον εαυτο σου και να αναρωτηθεις. Πολλες υπογραμμισεις και τσακισμενες σελιδες για να μην ξεχασω και για να επιστρεψω εκει ωστε να παρω οσα περισσοτερα μπορω. Γλωσσα που αν και επιτηδευμενη σε παρασερνει. Οι πολλες παραπομπες στον χριστιανισμο θα μπορουσαν να ειναι μειονεκτημα αλλα σημασια εχει η ουσια.
Αρκετά καλό βιβλίο, μοιάζει σα να μιλά για τον καθένα μας ή για ανθρώπους που περιστασιακά βρέθηκαν ή σταθερά βρίσκονται στη ζωή μας. (Συχνά, μου έρχεται στο μυαλό η φράση αυτή της συγγραφέως: "της μνήμης τα ψέματα είναι πιο αληθινά από την ακρίβεια μιας φωτογραφίας.")
3,5/5.Το βιβλιο είναι ενδιαφερον αλλα με εκνευρισαν πολυ οι απανωτες θρησκευτικες αναφορες της συγγραφεως. Δεν εχουν καμια θεση σε ενα βιβλιο ψυχολογιας.
Το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί άλλο ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης και νουθεσίας, σαφέστατα δεν σου κουνάει το δάχτυλο αλλά λειτουργεί σαν χάδι. Παραθέτει σκέψεις, προβληματισμούς και επεξηγήσεις για όλο το χάος που επικρατεί στο κεφάλι μας , σκέψεις που αναδύονται μέσα από την ψυχοθεραπεία, την ψυχολογία και την ίδια την ζωή. Αξίζει να διαβαστεί, για εμένα σε μια δύσβατη περίοδο που έφτασα κοντά με έναν εαυτό , τον πιο σκοτεινό , τον εαυτό που πίστευα πως είναι αδύναμος.... Ως το τέλος του βιώνεις την λύτρωση, είναι σαν μια σειρά από συνεδρίες και πολλά παραπάνω. *♡
Ένα βιβλίο που με ηρέμησε... Μαλάκωσε τη ψυχή μου και τις σκέψεις μου.. Πιστεύω ότι είναι είναι ένα βιβλίο που πρέπει να το διαβάζεις κατά καιρούς μέσα στα χρόνια, για να θυμάσαι και γιατί πάντα θα σου περνάει κάτι όσο μεγαλώνεις...
Θυμάμαι ότι ήταν το πρώτο βιβλίο που άνοιξε ένα παράθυρο να κοιτάξω παραπάνω κάποια πράγματα μέσα μου και να κατανοήσω καλύτερα κάποιες συμπεριφορές ανθρώπων. Πολλές φράσεις του με άγγιξαν.
Το μυθιστόρημα επικεντρώνεται στη σχέση μεταξύ δύο βασικών χαρακτήρων: του "παλιάτσου" και της "Άνιμα". Ο "Παλιάτσος" είναι ένας άνδρας που κουβαλάει μέσα του βαθιά τραύματα και απώλειες. Έχει χάσει την οικογένειά του και έχει βιώσει την εγκατάλειψη, με αποτέλεσμα να έχει υιοθετήσει έναν τρόπο ζωής όπου κρύβει τα πραγματικά του συναισθήματα πίσω από μια μάσκα αδιαφορίας, κυνισμού ή ακόμα και εκκεντρικότητας — εξ ου και η προσωνυμία "παλιάτσος". Η "Άνιμα" είναι μια γυναίκα που χαρακτηρίζεται από ευαισθησία, πνευματικότητα και μια έντονη αναζήτηση νοήματος. Η Άνιμα είναι αυτή που προσπαθεί να φτάσει πέρα από τη μάσκα του παλιάτσου, να κατανοήσει τον πόνο του και να τον βοηθήσει να συμφιλιωθεί με το παρελθόν του. Η πλοκή αναπτύσσεται γύρω από τη δυναμική της σχέσης τους. Μέσα από διαλόγους, εσωτερικούς μονολόγους και αναδρομές στο παρελθόν, οι δύο ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τους φόβους τους και προσπαθούν να θεραπεύσουν ο ένας τις πληγές του άλλου. Η σχέση τους δεν είναι απλή· είναι γεμάτη εντάσεις, παρεξηγήσεις και στιγμές απόλυτης κατανόησης, αντανακλώντας τη δυσκολία της ανθρώπινης επικοινωνίας και της ουσιαστικής σύνδεσης. Η Βαμβουνάκη τονίζει ότι ο μόνος τρόπος να ξεπεράσει κανείς τη μοναξιά και τον πόνο της απώλειας είναι μέσω της σύνδεσης με έναν άλλο άνθρωπο, ο οποίος μπορεί να δει την "ψυχή" πίσω από την εξωτερική συμπεριφορά . Το βιβλίο εμβαθύνει στην ψυχολογία του πένθους, της αποδοχής και της αναγέννησης. Η γλώσσα είναι συχνά ποιητική, με έντονο συναισθηματικό βάθος και φιλοσοφικούς στοχασμούς. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί έναν άμεσο τρόπο γραφής, που συχνά μοιάζει με προσωπική μαρτυρία ή ημερολόγιο. Η έμφαση στην ψυχολογική ανάλυση μπορεί να κουράσει όσους αναζητούν μια πιο γρήγορη πλοκή με δράση. Σύσταση:Μια υπέροχη έκπληξη .