Winterwater

by Lex Paleaux

Winterwater speelt zich af in het Friesland van de jaren tachtig en negentig. In dit fictieve drama op basis van feiten volgen we Lexje, een eigenzinnig kind dat vol verwondering kijkt naar de wereld om zich heen. Gedurende een korte wandeling, naar en door zijn huis, krijgen we inzage in de jeugdjaren van Lex. Hoogte- en dieptepunten volgen elkaar op om de lezer uiteindelijk naar het plaats delict te leiden.

Genres: Roman

167 pages, Kindle Edition

First published February 1, 2020

About the author

Lex Paleaux is schrijver, columnist en scenarist. Eerder verschenen van zijn hand onder meer de veelgeprezen romans Winterwater en Als de dood zucht, houd ik mijn adem in. Van Winterwater werd een succesvol theaterstuk gemaakt en het werd vertaald in het Fries.

Reviews

[Naomi · Rating 5 out of 5]

Wat een boek. Heb er een week over nagedacht over wat ik over dit boek kan schrijven, maar dat lukt me niet. De emoties die ik voelde tijdens het lezen van dit boek kan ik simpelweg niet verwoorden. Prachtig en hartverscheurend. Met tranen in de ogen gelezen. Meer woorden zal ik er niet aan kunnen geven, ik raad het aan hem te lezen om te snappen wat ik bedoel. Zorg wel dat je mentaal in een goede plek bent, anders kan het wellicht wat te heftig zijn.

[Astrid Inge · Rating 5 out of 5]

Djiezus, wat was dit goed. Ontroerend, beklemmend, intens, onthutsend. Niets aan toe te voegen, Perfectie met een hoofdletter.

[Jolijn · Rating 5 out of 5]

Korte hoofdstukken waar je makkelijk doorheen leest, maar aangrijpend. Het einde vond ik wel echt verdrietig.

[Ka Vee · Rating 5 out of 5]

Woordeloos......

[Sandrijn W. · Rating 4 out of 5]

Definitief overtuigd: Lex Paleaux is een naam die iedere boekliefhebbende burger zou moeten kennen.

[Ria · Rating 4 out of 5]

Pfff uit. Die spontane opborrelende lach schuurt vlak langs intens eenzaam verdriet. Even over nadenken.

=====
12 april:
'Het deed er niet toe... Ik deed er niet toe.'

Poehee. Nou.
Gisteravond schreef ik op Goodreads: 'Die spontane opborrelende lach schuurt vlak langs intens eenzaam verdriet. Even over nadenken.'

Op Instagram zag ik een boekfoto, met water; een aanbeveling van paar boekhandelaren met vaak overeenkomende leesbeleving; nieuwsgierig.
Spontaan van de stapel gepakt gisteren en verdwenen in de jeugdjaren van Lexje.
Lex die observeerde, nadacht, fantasie had, niet klakkeloos aannam, wetenschappelijk een geloofsproef uitvoerde. Au. Letterlijk. Figuurlijk.
Herkenning: de Knaus met oranjestreep, fresh-up, de walkman, breakfastclub, de pepermunt, de chips en de Willem Ruisshow.
Een lach: de meester, de collecte en de logica, de sneeuw. De traan en pijn: veel.

In korte hoofdstukken lees je ogenschijnlijk makkelijk en vlot over de belevingswereld van Lex, je loopt letterlijk in het dorp en op het 'het tuinpad van mijn vader', totdat een schrijnend, schurend gevoel je bekruipt.
Fragmenten, van gedachten, gevoelens en gebeurtenissen die niet chronologisch zijn geplaatst, maar wel op het juiste moment als puzzelstukje voor het geheel worden aangereikt. Bij vlagen zou je willen dat ooit de Friese moeder naar het land van de Franse vader was verhuisd en niet andersom. Misschien was Lex dan wel begrepen, had zich er meer thuisgevoeld. Zou er dan wel met het kind zijn overlegd, gepraat, doorgevraagd?

Geldgebrek. Oplossingen zoeken. Geen support van je ouders. Wel kampioen.
Geloof. Zo het was. Zo hoorde het. Niet vragen. Men vindt. De gemeenschap en buiten de boot vallen.
Twee meter zeventig bij twee meter veertig en een schuin dak. Jay, een buurhond als vriend. Zonder eten naar bed. Zelfbeeld. Altijd alleen. Ook als je zo hard iemand nodig hebt.
Een tijdsbeeld dat helaas nog voorkomt.
Mijn eerste gedachte na het sluiten van dit bijzondere debuut zal bij dit boek standhouden.
Een volgende Paleaux zal tzt rap in huis liggen.

Mijn woorden zijn geen volledige weergave van Winterwater. De titel niet eens over verteld. Lees het zelf. Winterwater léést.
4.5*

[Wilte · Rating 5 out of 5]

Heftig boek. Beeldend geschreven met strakke zinnen. De jong Lex heeft twee vervelende oudere broers, een tirannieke en gewelddadige Friese moeder en een iets lievere Franse vader. Weinig liefde, veel klappen en veel God. Aan- en ingrijpend.

[Joke · Rating 5 out of 5]

Dit boek kruipt onder je vel vanaf de eerste zin en laat achter je in stilte, met pijn en verdriet.
Ongelooflijk dat dit een debuutroman is.

[Nina Oudshoorn · Rating 5 out of 5]

Arme arme Lex... Wat zou hij toch veel baat hebben gehad bij liefdevolle ouders. Intens droevig en heftig en mooi opgeschreven.

[Sandra · Rating 5 out of 5]

heel mooi aangrijpend boek

[David Wolff · Rating 4 out of 5]

In korte hoofdstukken, die erg prettig lezen, beleef je de wereld van een opgroeiende jongen in een zwaar christelijk gezin.

Het boek leest heerlijk weg door de beeldende schrijfwijze en tussen de ogenschijnlijk ‘normale’ gebeurtenissen druppelt een tragische kant het verhaal binnen.

Mooie debuut roman waarbij eigenlijk het enige nadeel is dat het boek niet heel dik is.

[catjohmar · Rating 5 out of 5]

twee verschillende keren bijna m’n metro halte gemist omdat k er zo erg in zat…. dit boek is echt crazy

[Stef Smulders · Rating 3 out of 5]

Zeer magere 3 sterren. Verhaaltje is aardig en als je snel doorleest merk je waarschijnlijk niet hoe slordig het geschreven is. Hoewel? Al in de vierde zin gaat het mis: "Een klein ledikant, bedekt met twee onderlakens en een wollen deken hielden mij s nachts warm." Een ledikant hielden??? Is de tekst dan door niemand (schrijver, redacteur) nagelezen op fouten? De 4e zin! De auteur snijdt ook verder de bocht grammaticaal nogal eens af. Helaas zijn er nog meer slordigheden, met het perspectief bijvoorbeeld. Helaas heeft de auteur voor de ik-persoon gekozen wat weer tot veel ik dacht, ik voelde, ik merkte enz leidt, wat erg saai is en doet denken aan een tekst met en toen, en toen, en toen. Af en toe stapt hij opeens uit het nu waarin de ik leeft en schrijft bijvoorbeeld opeens dat foto's inmiddels, jaren later dus, vergeeld zijn. Of: Pas jaren later hoorde ik...
Het hoofdstuk over Bommel de hond, begint met Als ik naar hen keek dan zag ik gewoon een hond... (daarna volgt opeens een paragraaf in de tegenwoordige tijd, heel merkwaardig). Een pagina verder zegt de ik doodleuk Ikzelf heb Bommel nooit gekend. Huh??? Het zouden herinneringen van zijn vader zijn, goed, maar dat kun je dan echt niet zo opschrijven.
Ook vergeet hij gemakkelijk dingen die hij net beschreven heeft: bijvoorbeeld in de verkrachtingsscene gooit de dader de onderbroek van de jongen over diens walkman zodat hij die niet meer kan zien. Twee zinnen verder ziet de jongen wel krassen op de walkman... Zelfde hoofdstuk: de man staat in de deuropening van zijn auto. Een bladzijde verder: Hij draaide zich om en deed het portier van zijn auto open.
Een paar keer heeft de jongen zijn koptelefoon op met harde muziek maar hoort hij toch wat er gezegd wordt (bij het bijna-ongeluk met de vrachtwagen bijvoorbeeld, de vrachtwagen hoort hij niet, de vrouw die hem redt wel als ze hem "toespreekt"). De schrijfstijl is niet altijd die van een kind van 7 of 8 jaar, zoals wanneer het ingewikkelde metaforen gebruikt. Dan spreekt de schrijver zelf kennelijk per ongeluk opeens tot ons. Over het geheel vind ik het vertelde vaak clichématig, op het niveau van een kinderboek ipv van een roman voor volwassenen. Neem het hoofdstuk over de voetbalwedstrijd en de teleurstelling over het wegblijven van zijn vader. In een memoir voor volwassenen zou je dat heel anders beschrijven.

Maar vooral de zeer vele slordigheden storen mij.

[Mathilde · Rating 4 out of 5]

Schrijnend verhaal verteld vanuit het perspectief van een opgroeiend kind. Het laat je stilstaan bij zijn kwetsbaarheid en het gemakkelijke misbruik door volwassenen in wie hetzelfde kind zijn vertrouwen stelt.

Ik zou eigenlijk heel graag hetzelfde verhaal vanuit het perspectief van vader, moeder en de broers willen lezen. Welke beweegredenen en gevoelens kunnen verantwoorden dat zij zich zo verhouden ten opzichte van hun kind of kleine broertje?

Winterwater zijn vingeroefeningen voor het latere werk van Lex Paleaux (Liften naar de hemel), maar is zeker al zeer indrukwekkend. Ik ga absoluut meer van hem lezen.

[Elaine · Rating 5 out of 5]

Prachtig. Het boek heeft me laten lachen en huilen. Het einde liet me pijnlijk ontroerd achter. Ik wist het eigenlijk al na het lezen van Liften naar de hemel, maar nu weet ik het zeker: ik heb een er nieuwe favoriete auteur bij en hij heet Lex.

[Bosse · Rating 5 out of 5]

Prachtig boek met een ontzettend ontroerend verhaal. Doordat het verhaal in het perspectief van kind Lex is geschreven leef je extra mee met zijn belevingswereld. Het boek is opgedeeld in aanvankelijk luchtige verhaaltjes die na verloop van tijd steeds pakkender en aangrijpend worden. Dit is zo'n boek dat nog een tijd door je hoofd blijft gaan.

[Patrick De Lusenet]

prachtig boek, een verdrietig verhaal op een opgewekte wijze beschreven waarin mijn hart met elk hoofdstuk steeds wat meer brak

[i-Kat · Rating 5 out of 5]

Verpletterend, ben er stil van…

[Sippy · Rating 3 out of 5]

Ik las dit boek na onlangs de theaterbewerking van dit boek te hebben gezien. Daardoor herkende ik veel en wist ik welke kant het opging.

Het boek geschreven vanuit perspectief van een kind. Fragmentarisch, leest makkelijk weg, zware thema's. Maar het kon mij niet echt bekoren, doordat het zo fragmentarisch was.

Ik herkende overigens het dorp waar Lex opgroeide. Vlakbij waar ik opgroeide. Waardoor ik dingen herken, maar ook een aantal dingen zag die niet of minder kloppen. Ja het is zgn fictie, maar feitelijk toch vooral autobiografisch, gezien sommige details....

Ik had gehoopt dat het boek dieper zou gaan dan het theaterstuk, maar dat bleek niet zo te zijn. Net zo fragmentarisch. In die zin heeft het stuk het boek goed gevolgd.

[Anoukal · Rating 4 out of 5]

8 mooi verteld op ontspannen toon. Krijg je af en toe een enorme trap in je buik. Ik wil maar 1 ding weten: waarom doen ouders zoals ze doen. En laten we altijd, bij iedereen verder kijken dan het gedrag. Waarom doet iemand wat ie doet. Zelfs bij de dader, want dat is toch niet te begrijpen.

Onder water hoorde ik alleen nog maar stilte. Het was een raar soort stil, maar toch ook fijn. Niet zoals ’s nachts als ik wakker werd en het hele huis nog sliep. Of de stilte die je kon horen vlak voor dominee Wesseling op zondag de zegen uitsprak in de kerk. Het leek een beetje op het geluid van stilte als ik heel erg verkouden was en behalve mijn neus ook mijn oren verstopt zitten.’

Het was zijn tijd nog niet. De jongen, ik-verteller Lex, wordt door zijn grootvader uit het water gehaald nadat hij door het ijs gezakt is.

Winterwater is een verzameling verhalen die samen het verhaal vertellen van een gevoelige jongen die geen begrip vindt in de wereld om hem heen. Dat is in Friesland, in de jaren tachtig. Zijn moeder is streng gelovig en heeft losse handjes. Vooral als het om haar jongste gaat. Zijn twee oudere broers lijken een eigen weg te kunnen gaan zonder klappen op te lopen. Zij stellen geen moeilijke vragen, zoals Lex wel doet. De vragen die hij stelt, getuigen vanuit een nieuwsgierige aard en dat wordt niet op prijs gesteld in het streng gereformeerde gezin. Waarom kan hij niet aanvaarden? Geloven? Gewoon doen wat hem gezegd wordt?
Maar dat is nu juist het probleem. Zeker als het over God gaat. Als hij leert dat God hem altijd zal beschermen, hoe kan het dan dat hij niet opgevangen wordt als hij valt? Zijn poging te bewijzen dat God bestaat levert hem een flink pak rammel op. Niet het eerste en niet de laatste overigens.

Lex spreekt drie talen: Frans, Nederlands en Fries. Dat Frans is vanwege zijn vader, een Fransman, die na een ongelukkige val thuis zit. Lex’ moeder zegt dat ze arm zijn, hetgeen leidt tot een in onze ogen hilarisch voorval. Maar geld dat voor de armen is uit de collectezak halen in de kerk, je kan je voorstellen dat het hem in de problemen brengt. Zoals dat vaker gebeurt.

Lex is een eenzaam kind, dat zelfs na een verschrikkelijke gebeurtenis bij niemand terecht kan. Het leidt tot psychische problemen, hij doet zijn best niet meer op school, plast weer in zijn bed, en onderschept tenslotte een brief die niet voor hem bestemd is maar wel over hem gaat. Het is de druppel.

'Ik vergat steeds vaker om de radiozender weer naar Frankrijk te sturen. Soms was mijn vader boos en soms ook niet. Ik merkte dat zijn boosheid mij niet meer zo raakte. Het deed er niet toe... Ik deed er niet toe.'

De verhalen, steeds voorafgegaan door een cursief stukje tekst, als een voorzet tot het verhaal, staan niet in chronologische volgorde, ze overspannen een periode van zo’n acht jaar en geven een duidelijk beeld van de jeugd van een jongen die anders is dan zijn ouders gewend zijn. Zij begrijpen hem niet, lijken ook nauwelijks belangstelling te hebben. Als hij na het behalen van een kampioenschap met zijn teamgenoten op een kar door het dorp rondgereden wordt, staat iedereen voor de deur van hun huis, juichend en klappend. Behalve bij de familie van Lex.

Winterwater is een schrijnend verhaal dat je geschokt achterlaat. Niet dat de verhalen somber zijn, integendeel zelfs, de manier waarop de jongen vertelt is eerder opgewekt te noemen, zelfs als hij vertelt over een pak slaag lijkt hij dat niet erg te vinden. Lijkt! De teneur is immers niettemin benauwend en het boek eindigt dan ook met een drama. In een beeldende stijl weet Lex Paleaux uiteen te zetten hoe de gevoelswereld van de jongen botst met in het leven teleurgestelde ouders binnen een streng christelijke achtergrond.

Lex Paleaux (1977) afkomstig uit Friesland

[JannieTr · Rating 4 out of 5]

Er zijn al heel wat boeken geschreven over de gevolgen van een streng religieuze opvoeding. Meestal vanuit het perspectief van een inmiddels volwassen hoofdpersoon die terugkijkt op zijn worsteling met een geloofsrichting of een sekte. Bevrijd van de benauwenis, angsten en indoctrinaties is er eindelijk de mogelijkheid alle doorstane ellende van zich af te schrijven en een nieuw leven te beginnen.

Winterwater van Lex Paleaux is anders, al is het uitgangspunt hetzelfde: een jongetje dat opgroeit in een streng gereformeerd gezin. Het perspectief echter is en blijft de jonge Lex. Maar behalve het geloof is er nog veel meer dat tot een bijzonder schrijnend verhaal leidt. En als je dan bedenkt dat het verhaal ook nog een "fictief drama gebaseerd op feiten" is, wordt het allemaal nog veel aangrijpender.

Lexje Paleaux woont met zijn ouders en twee oudere broers in Friesland. Het verhaal speelt in de jaren tachtig en negentig. Zijn vader is van oorsprong Frans en is door een ongeluk op zijn werk arbeidsongeschikt geworden. Zijn moeder is daardoor danig gefrustreerd en doorgaans niet zo gezellig in de omgang. Waarom is niet duidelijk, maar behalve zijn vader, lijkt de rest van het gezin een hekel te hebben aan het onbevangen kind, dat met grote aandacht en verwondering de wereld om zich heen bekijkt.

Vragen over hoe het nou precies zit met God aan de meester, zijn moeder of de dominee worden niet op prijs gesteld, als brutaal beschouwd en meteen afgestraft. Om kleine ondeugendheden wordt hij mishandeld door zijn moeder. De omgeving (de meester, de dokter, pake en beppe, ooms en tantes) moet ervan geweten hebben, maar niemand onderneemt actie. Zijn grote broers worden constant voorgetrokken, voor hem is nooit aandacht, hij wordt als lastig beschouwd. Hij begrijpt zelf niet waarom alles gaat zoals het gaat. Hij leert zich aan te passen, om zijn moeder niet boos te maken. Vertrouwt erop dat God ziet dat hij zijn best doet. Put troost uit de keren dat zijn vader het voor hem opneemt. Maar de eenzaamheid groeit. Zelfs als hem iets heel ergs overkomt, durft hij er met niemand over te spreken. Langzaam begint er zich toch iets te roeren, de bom moet wel eens barsten: eindelijk zou je denken. Als hij zelfs niet meer op zijn vader kan rekenen, dan barst die bom ook, maar op een andere manier dan je zou verwachten.

De stijl van het verhaal is heel naturel, past precies bij hoe een kind de wereld ervaart. Als lezer raak je verontwaardigd, zou je willen ingrijpen, voel je je machteloos bij wat je ziet gebeuren. Maar het kind denkt daar niet over na: er gebeurt wat er gebeurt, hij begrijpt het allemaal niet, maar legt geregeld de schuld bij zichzelf. Het geloof wordt vooral zichtbaar in de angst van het jongetje het allemaal niet goed te doen, dat God alles ziet, ook als hij soms echt iets fout doet. Maar ook in de hypocrisie waarmee zijn moeder leeft: ze liegt en ze slaat haar kind om niets.

Het is een bijzondere coming-of-age roman. Elk hoofdstuk begint met een inleiding over een plekje in huis. Daarna vertelt Lex via zijn kinderlijke herinneringen steeds een stuk van zijn levensverhaal. Van ongeveer 7 jaar tot een jaar of 14. Hoewel het een boek is waarin de streng religieuze opvoeding een rol speelt, is het vooral een boek over eenzaamheid. En de eenzaamheid van een kind grijpt nog meer aan dan die van een volwassene, tot en met de laatste bladzijde. Knap gedaan!

Deze recensie verscheen eerder op mijn blog Mijn Boekenkast: https://mijnboekenkast.blogspot.com/2...

[André · Rating 5 out of 5]

Citaat :
Behalve dat zijn stem al jaren voor zijn dood door mijn koptelefoon dreunde, kende ik niets van deze man. Behalve zijn stem, die van God verkregen, wonderschone stem waar er maar één van was. En die stem kreeg aids, ook van God.
Review :
Dat opgroeien enorm moeilijk kan zijn hebben ons al veel zangers, dichters, schrijvers, cineasten en vele anderen trachten diets te maken. Het opgroeien is de start van alles. Als dat in een liefdevolle omgeving gebeurt kan dat mooi zijn, wanneer dat echter gebeurt in een streng godsdienstig milieu waar de hand van God en moeder altijd beschikbaar zijn om je bij het kleinste vergrijp een flinke dreun te verkopen kan dat zeker traumatisch worden vooral bij gevoelige zieltjes. Een boek waarin dat heel sterk naar voor komt en dat ik nooit zal vergeten is Klaaglied van een voorhuid waarin Shalom Auslander het verslag van zijn hoogstpersoonlijke worsteling met het geloof en de God die hem een leven vol onthouding en gemankeerd genot voorgooit. Het is een ongemeen scherpe maar ook komische vertelling, waar het sarcasme van afdruipt. Het is een heel geestig (net als de titel trouwens) maar ook schrijnend boek. Want Auslander mag zich wel uit de wurggreep van zijn God proberen te ontworstelen, maar dat lukt niet want de angst om vergelding van God (de toorn des heren) besluipt hem constant.
Lex Paleaux is in zijn Winterwater minder scherp, zijn protagonist is ook jonger, maar het boek raakt de lezer ook ongemeen hard! Het verhaal situeert zich in het Friesland van de jaren tachtig en negentig. In dit fictieve drama op basis van feiten volgen we Lexje, een eigenzinnig kind dat vol verwondering kijkt naar de wereld om zich heen waar de toorn des heren en des moeders altijd ronddwaalt. Moeder is superstreng, van zijn vader die in Frankrijk geboren is houdt hij enorm veel omdat hij begripvoller is.
De auteur leidt ons heel origineel binnen in de wereld van Lexje . Door middel van een korte wandeling, naar en door zijn huis, krijgen we inzage in de jeugdjaren van Lex. Muziek van Queen is des duivels en God heeft hem dan ook terecht gestraft met aids. Hoogte- en dieptepunten volgen elkaar op om de lezer uiteindelijk naar een onthutsende apotheose te leiden.
«Een klap in je gezicht is net zoiets als twee treinen die frontaal op elkaar botsen. Het gaat ontzettend snel en de schade is enorm. De knokkels die het zachte weefsel van lippen raken maken ook veel stuk.» schrijft Lex Paleaux. Het schrijnende lot van de jongen komt aan als een geestelijke slag in het hoofd van de lezer. Buitengewoon knap debuut.

[Peter · Rating 5 out of 5]

Door middel van de inleidingen van elk hoofdstuk krijgen we langzaam maar zeker een beeld van zijn ouderlijk huis. Dit gaat gepaard met herinneringen die heel fragmentarisch, dagboekachtig opgeschreven lijken te zijn maar uiteindelijk wel een geheel vormen.

Als je al een ander boek van hem hebt gelezen is dit vooral veel herhaling van dingen die je bekend voorkomen uit bijvoorbeeld Liften naar de Hemel - het is duidelijk dat dit voor de schrijver pure therapie is en het verwerken van trauma’s - maar hier worden de afzonderlijke traumatische gebeurtenissen uitgebreid uiteengezet (heel beeldend en vrij heftig). Het geeft zijn andere werk dan ook meer diepgang.
Wat me vooral bevalt aan zijn schrijfstijl is dat hij me dingen laat herinneren van vroeger die ik al tientallen jaren niet meer heb herinnerd. Zeker een aanrader, maar vooral als je je ook een beetje kunt identificeren met de schrijver/hoofdpersoon, denk ik.

En ik wist ook nog niet dat ik zo’n hekel kon hebben aan iemand anders zijn ouders. Maar dat heb ik nu wel.

[Petra Leest · Rating 3 out of 5]

Interessante 'nieuwe' stem in de Nederlandse literatuur. Dit is het eerste boek dat ik van Paleaux lees en ik ben benieuwd naar wat hij nog meer heeft geschreven.
Toch geef ik dit boek 'maar' 3 sterren. Dit omdat ik het iets te fragmentarisch vond, het waren teveel losse stukjes, ik had het fijner gevonden als het een compleet verhaal was. Ik vermoed dat ik op basis van de flaptekst een coming of age boek had verwacht, en dat is dit niet.

Interessant wel om te weten dat het verhaal deels autobiografisch is. Wat dat betreft past dit boek mooi in het rijtje van andere Nederlands(talig)e schrijvers die de afgelopen jaren dramatische deeltjes van hun jeugd verwerkt hebben in een roman, zoals Wees onzichtbaar (Murat Isik), De avond is ongemak (M.L. Rijneveld), Alleen met de goden (Alex Boogers), Kinderen van het ruige land (Auke Hulst) en Zondagskind (Judith Visser).

[Walter · Rating 5 out of 5]

Winterwater by Lex Paleaux

I finished this book in just one day. It’s a story about childhood trauma and was recommended to me as part of my treatment for C-PTSD. The narrative is intense and deeply moving, with moments that felt painfully familiar. It’s an easy read in terms of style but carries a heavy emotional weight, often leaving a tear in your eye.

Highly recommended for the right reader—especially those who can relate to or empathize with its themes.

[Laura · Rating 4 out of 5]

Aandoenlijk vond ik dit verhaal. En het laat zien dat het gedrag van kinderen/pubers vaak een reactie is op de omgeving en niet een negatieve persoonlijkheid zoals soms gedacht wordt. Gedrag is maar gedrag. Het zegt niets over wie iemand is.
Ik vond het verschil in reageren op de gebeurtenissen van Lex als kind en als puber mooi weergegeven! Kinderen vinden alles normaal en passen zich aan. Pubers zetten zich af.

[Britt Van Dijk · Rating 5 out of 5]

Eerste boek van Lex Paleaux gelezen. En moet zeggen echt een heel goed boek. Wil zeker meer van hem gaan lezen. Wat een goed boek. De aspecten van verschillende tijden vond ik een mooie twist aan het boek geven. Ik raad het boek zeker aan om te lezen, maar wees voorbereid het kan heftig zijn.

Hoe Lex zijn ouders met hem omgaan is echt hartverscheurend en echt zielig de tranen stonden in mijn ogen. Het boek is dan ook in 2 dagen uitgelezen.

[Catharina · Rating 5 out of 5]

Wauw wat komt dit boek binnen. Ik had deze schrijver gezien in De Verwondering en dit boek gereserveerd bij de bieb. De roman heeft me positief verrast ondanks het tragische karakter van het boek. Puur, eenvoud, rauw, rauwer, rauwst en zacht inéén. Dat kan. Een autobiografie met een kwinkslag: wat is waar en wat niet? Het maakt ook niet uit, het is gewoon een ijzersterk debuut wat smaakt naar meer. Dit boek geeft me een zetje....zoiets zou ik ook willen schrijven!

[Shaghayegh · Rating 5 out of 5]

4,5*

Wat een debuut.

Prachtig (deels autobiografisch) verhaal over een vrolijke, speelse jongen en hoe zijn “zijn” voelbaar - door de wisselwerking tussen nature, nurture en de voorvallen die er plaatsvinden - steeds meer uit hem wegsijpelt.

Schrijnend hoe zijn wens tot verbinding keer op keer leidt tot verwijdering.

[Maaike Schaap · Rating 4 out of 5]

Ik kom erop terug. Het moet nog even bezinken. De eenzaamheid van die arme jongen spat van de bladzijdes. De schreeuw om gezien te worden klinkt alsmaar luider. Het doet pijn dit te lezen. Maar behalve pijn, is er ook die andere kant. De kant waarbij je ziet wat een mooi mens deze jongen al is en wie hij gaat worden ❤️