Bij leven publiceerde Fernando Pessoa slechts enkele werken. Na zijn dood werd op zijn huurkamer een kist aangetroffen vol met volgekrabbelde velletjes. Uit die chaos kon een kolossaal oeuvre worden samengesteld. Hij creëerde diverse ‘heteroniemen’ – afzonderlijke ‘schrijverspersoonlijkheden’ met elk een eigen stijl en woordkeus. De poëzie die Pessoa onder eigen naam publiceerde is sterk symbolistisch en mystiek. August Willemsen bracht voor deze uitgave een ruime keus uit Pessoa’s poëzie en een beknopte selectie uit diens proza samen.
De Portugees Fernando António Nogueira Pessoa (1888- 1935) geldt als een van de allergrootste dichters. Hij werkte als hulpboekhouder, handelscorrespondent en vertaler; in de avonduren legde hij zich toe op zijn gedichten en proza.
‘Met kalme maar onontkoombare stem jaagt Fernando Pessoa je terug naar waar literatuur ook al weer om gaat.’ Christiaan Weijts.
Fernando António Nogueira Pessoa was a poet and writer.
It is sometimes said that the four greatest Portuguese poets of modern times are Fernando Pessoa. The statement is possible since Pessoa, whose name means ‘person’ in Portuguese, had three alter egos who wrote in styles completely different from his own. In fact Pessoa wrote under dozens of names, but Alberto Caeiro, Ricardo Reis and Álvaro de Campos were – their creator claimed – full-fledged individuals who wrote things that he himself would never or could never write. He dubbed them ‘heteronyms’ rather than pseudonyms, since they were not false names but “other names”, belonging to distinct literary personalities. Not only were their styles different; they thought differently, they had different religious and political views, different aesthetic sensibilities, different social temperaments. And each produced a large body of poetry. Álvaro de Campos and Ricardo Reis also signed dozens of pages of prose.
The critic Harold Bloom referred to him in the book The Western Canon as the most representative poet of the twentieth century, along with Pablo Neruda.
Mooi, prachtig geschreven, melancholisch en altijd op zoek naar wat het leven inhoudt. Het is lang geleden dat ik een boek in het Nederlands oppakte, and ik ben blij dat het een fijne leeservaring was!
Prachtig, maar uiterst deprimerend. De vijfde ster is voor August Willemsens ongelofelijk knappe vertaling.
' Nu dan, vandaag, dat ik alleen ben en kan zien, met dat vermogen van het hart te zien, wat ik niet ben, al wat ik niet kan zijn, wat ik, als ik het was, vergeefs zal zijn,
Vandaag, ik zeg het U, wil ik beseffen dat ik niemand ben en mij, duurzaam, van mijzelf ontslaan, wijl ik mijn feilen onderken.
Ik heb gefaald in alles, zonder iets te wagen, zonder iets te doen of iets te zijn; noch heb ik in de distels mijner dagen de bloem geplukt van gelukkige schijn.
Rest mij (want ergens is de arme rijk, als hij het maar wil weten) de grote onverschilligheid die bij mij blijft. Ik schrijf het op, om het niet te vergeten.
(N.B.: uit het blote hoofd - heb het boek niet bij de hand - ergo wellicht met hier en daar een fout of omissie)