Een jonge vrouw wordt op een avond in elkaar geslagen en brutaal verkracht in een parkeergarage in Gent. Ze beslist het stil te houden, maar dat verandert wanneer er een vreemde brief in haar bus belandt. Kent de verkrachter haar adres? Wat betekenen de Bijbelse verwijzingen in de brief? Moet ze de mannen in haar omgeving wantrouwen of is de verkrachter een volslagen vreemde? Hoofdinspecteur Hannah Maes en haar team gaan aan de slag met de weinige informatie waarover ze beschikken. Ze krijgen te maken met de rare kronkels van een man die zich God waant. In Godsnaam is gebaseerd op de vtm-serie Code 37 die zich afspeelt bij de Gentse Sectie Zeden. Hannah en haar collega's Bob, Charles en Kevin pakken in dit boek een heel nieuwe zaak aan.
Er komt een jonge vrouw naar het politiekantoor, om te melden dat ze een paar dagen geleden verkracht is. Een collega heeft haar overgehaald om het aan te geven. De vrouw werd geblinddoekt en aangerand toen ze haar fiets in een donkere garage wilde stallen. Ze heeft de dader(s) niet gezien.
Niet lang daarna krijgen ze een oproep dat een vrouw verkracht is in het park toen ze ging joggen. Ook hier heeft de vrouw niets gezien. Na onderzoek blijkt echter dat de student die de ambulance heeft gebeld, ook getuige was van de verkrachting. Hij was echter te bang om in te grijpen.
Een paar dagen na het voorval krijgen beide vrouwen een brief in de bus met slecht uit het engels vertaalde bijbelse citaten. De link kan dus gelegd worden.
Nadat ze eerst een verkeerd spoor volgden, komen de speurders toch op het spoor van een verdachte, die Getuige van Jehovah zou zijn. De man is echter gevlucht.
De politie weet van de getuige dat er twee daders zijn. Het is echter lang zoeken naar deze tweede man. Maar uiteindelijk kunnen Hannah Maes en haar team de zaak toch oplossen.
Spannend en heel makkelijk leesbaar boek, iets wat ik graag lees. Er is echter één foutje: Getuigen van Jehovah aanbidden geen kruisbeeld (volgens hen is Christus aan een paal gestorven), en ze gebruiken zeker geen rozenkrans.
Een aantal jaren geleden heb ik ooit een boek gelezen uit de reeks ....Ik weet niet direct het welke maar ik was blij verrast om ooit de hele reeks te lezen. Nu heb ik reeds een aantal delen in bezit en ik vond de vrije dagen rond mijn verjaardag ideaal om daar aan te spenderen. Het is perfect leesweer guur en koud en ik heb deze eerste vandaag afgerond en het is voor mij een meesterwerkje ik hou van de stijl. Ik vond het personage van Hannah altijd al heel sterk het is ook zelden dat ik een boek lees waarvan ik de reeks of de film heb gezien omdat dan het éne vaak afdoet voor het andere. Hier heb ik dat niet. Voor mij een aanrader dus ....en op naar de volgende.
This was a quick and easy read, a nice in-between.
Like many, I really enjoyed the tv-series and movie back in the day. So when I came across the book series, I got really excited to dive into more cases, to linger with the characters for a little longer and to see how the story would develop further. However, the overarching story from the series and movie doesn’t seem to continue in the books, but seems to happen all over again (at least so far). So if you, like me, already know that story, you will encounter snippets of that again in this book, which I didn’t really mind. The setting, the characters, it all feels so comfortably familiar, I really appreciated the nostalgia this book brought about. We’re introduced to a new, well-thought-out case, the plot was a bit predictable but nevertheless enjoyable. Our main character Hannah Maes was pretty intense, I mean she was intense in the tv-series, but I feel like she’s a bit too intense in this book. Random outbursts and tantrums when she doesn't get her way, unnecessarily abusive language, mostly due to PMS *eyeroll*, I find this portrayal somewhat caricatured. But overall this was a fine reading experience. I'm looking forward to reading the rest of the series as an in-between from time to time.
Ja vrij kut e. Geen idee wat ik meer verwachtte van een cashgrab van vtm, maar dit was gewoon zo inspiratieloos en soms zelfs lui geschreven. Het voelt als een aflevering van code 37 maar dan in boekvorm, en dus noodzakelijk zo uitgerokken dat het uren duurt. Eigenlijk zoals de film van code 37 dus.
Het boek drijft vooral op nostalgie. Wie fan was van de serie zal blij zijn om opnieuw de personages te ontmoeten. Jammer genoeg is het boek zelf niet bijster sterk. Het verhaal is vrij lui geschreven: zaken worden uitgelegd en niet getoond. De personages zijn zeer beperkt uitgewerkt. De enige die in de schijnwerper staat is Hannah Maes, maar zij wordt dan weer karikaturaal neergezet. Hoe vaak kan een persoon ontploffen of zich als een bitch gedragen? Maes wordt gewoonweg een onaangenaam figuur, terwijl ze in de serie een gecompliceerd en getroebleerd persoon was, met een hart van goud.
Wat ook storend was is het gebrek aan research naar politionele activiteiten, en ook hier het lui schrijfwerk. Meerdere keren werd ik uit het verhaal gerukt door de gedachte 'dit is toch helemaal onrealistisch?' Zo komt Maes op een gegeven moment bij een lichaam. Ze voelt dat die nog warm is, en laat hem dan gewoon op zijn gemakje liggen. Een kleine reanimatie was toch wel op zijn plaats geweest. En dat terwijl ze een andere personage wel een bladzijde lang onder zijn voeten geeft omdat hij een brief zonder handschoenen aanraakt.
Dat is jammer, want deze personages verdienden beter.
Zeer goed eerste boek in een hele serie van politieboeken. Ik heb alleen het boek gelezen. De serie op tv heb ik nooit gezien. Het boek maakt me er wel benieuwd naar.