Jacques Tardi is a French comics artist, born 30 August 1946 in Valence, Drôme. He is often credited solely as Tardi.
After graduating from the École nationale des Beaux-Arts de Lyon and the École nationale supérieure des arts décoratifs in Paris, he started writing comics in 1969, at the age of 23, in the comics magazine Pilote, initially illustrating short stories written by Jean Giraud and Serge de Beketch, before creating the political fiction story Rumeur sur le Rouergue from a scenario by Pierre Christin in 1972.
A highly versatile artist, Tardi successfully adapted novels by controversial writer Louis-Ferdinand Céline or crime novelist Léo Malet. In Malet's case, Tardi adapted his detective hero Nestor Burma into a series of critically acclaimed graphic novels, though he also wrote and drew original stories of his own.
Tardi also created one of French comics' most famous heroines, Adèle Blanc-Sec. This series recreates the Paris of early 20th century where the moody heroine encounters supernatural events, state plots, occult societies and experiments in cryogenics.
Another graphic novel was Ici Même which was written by Jean-Claude Forest, best known as the creator of Barbarella. A satire, it describes the adventures of Arthur Même who lives on the walls of his family's former property.
Tardi has produced many antiwar graphic novels and comics, mainly focusing on the collective European trauma of the First World War, and the pitfalls of patriotism spawned several albums (Adieu Brindavoine, C'était la guerre des tranchées, Le trou d'obus, Putain de Guerre...). His grandfather's involvement in the day-to-day horrors of trench warfare, seems to have had a deep influence to his artistic expression. He also completed a four-volume series on the Paris Commune, Le cri du peuple.
Fantagraphics Books translate and publish in English a wide range of Tardi's books, done by editor and translator Kim Thompson.[3] The books released so far are West Coast Blues (Le Petit bleu de la côte ouest), You Are There (Ici Même), and It Was the War of the Trenches (C'était la guerre des tranchées); a single album collecting the first two Adele Blanc-Sec volumes has also been published.
Σήμερα το πρωί ξύπνησα με όρεξη να διαβάσω Ταρντί και αυτό βρέθηκε κατευθείαν στα χέρια μου. Απολαυστική ιστορία που διασκεύασε ο αγαπημένος Γάλλος, αλλάζοντας κάποια σημεία στο σενάριο που εκ των υστέρων διαβάζοντας την περίληψη του βιβλίου του βγήκαν προς το καλύτερο. Το σκίτσο είναι εγγύηση με ένα από τα πιο αγαπημένα μου καρέ γενικώς (αυτό της μεταφοράς του Κρίστιαν στον Κοξ). Νουάρ ιστορία με πιστολίδι, ξεπεσμένες φιγούρες, μαυρίλα, χυδαιότητα του υποκόσμου, τραγικό και άσχημο φινάλε και μια εξαιρετική ροή, τελειώνει πριν το καταλάβεις. Απολαυστικό κλασικό αστυνομικό κόμικ, αξίζει όχι μία αλλά πολλές ματιές.
Η έκδοση αξιοπρεπής στην εκτύπωση και το στιβαρό δέσιμο, τα μικρά βιογραφικά αρθράκια συμπληρώνουν την καλή εντύπωση αν και το αφιέρωμα στον πρόλογο για τις πολιτικές και κοινωνικές επεκτάσεις του βιβλίου του Μανσέ μπορούσε και να λείπει, περιείχε εντυπώσεις που τις βλέπεις στην ιστορία αν θέλεις να τις δεις και όχι γιατί όντως υπάρχουν. Το διάβασα από περιέργεια και το αντιμετώπισα με σκεπτικισμό. Το μόνο που με χάλασε είναι ότι διάβασα μετάφραση της μετάφρασης, ήτοι κατά λέξη μεταφορά της έκδοσης της Fantagraphics. Θα προτιμούσα κάποιος γαλλομαθής να έπαιρνε το ορίτζιναλ και να δούλευε σε αυτό.
Βέβαια δεν παύει να είναι ένα πάρα πολύ καλό κόμικ για 7-9 ευρώ, λιγότερο της μισής τιμής που *δεν* βρίσκεται το αγγλικό. Και φυσικά ποτέ δεν χαλιέμαι όταν βλέπω το όνομα Ταρντί στο εξώφυλλο (και ας έγραψαν το μικρό του jaques αντί για jacques σε όλη την έκδοση). Μανσέ-Ταρντί είναι τοπ συνδυασμός, επιβεβαιώνεται για ακόμα μια φορά μετά το Μελαγχολικό κομμάτι της δυτικής ακτής και άλλων.
Manchette tiene un estilo altamente descriptivo que le caracteriza. A ratos demasiado insistente para mi gusto, pero cualquier autor con autoridad tiene la rareza que le define, y depende de cada uno aceptar si eso rompe el pacto de lectura o no. En mi caso funciona aunque a veces se sienta pesado. Los giros llegan como golpes secos, sin previa, sin épica; coherente con el resto del texto: nada parece dársele más importancia que a algo banal (aunque sea una muerte inesperada o una revelación importante) porque nada es heroico en el mundo que se propone, y eso funciona con creces; además, impacta el doble de lo que conseguiría preparando y «amortiguando» el terreno. Adicionalmente, a juicio propio, me parece la mejor —y si me apuras, la única adulta y seria— manera de narrar eventos o acontecimientos. Diciendo algo más: encaja bastante en el género que propone, aunque sea extrapolable a cualquiera. Los personajes son diferenciados y sorprendentemente buenos —no entré con sesgo negativo ni positivo: escepticismo—, pero uno cabría esperar que se adecúen a la economía narrativa que él utiliza, esperando algo más funcional que caracterizado. Claro error: adicionalmente, cabe decir que resultan muy humanos en todas sus decisiones, actos y diálogos. Manchette no se aburría inventando voces. Dicho esto, tiene algún tramo flojo. Sus capítulos son uniformes: longitud similar, narración prácticamente idéntica aunque cambie el tramo y la trama. Alguno son más funcionales que entretenidos, y aunque argumentablemente y de manera objetiva funcionan, a nivel lectura no están a la altura; de manera clara, Manchette no soltaba su descripción extensa ni en capítulos donde no pasaba tanto; en algunos momentos se hubiera beneficiado de alguno más corto, aunque quizás eso rompiera la voz. Aún con lo malo, resulta sorprendente lo bien que aguantan según qué tramos donde no pasa nada: en un momento, el protagonista recorriendo un bosque hasta llegar a una cabaña. No tiene más. Se sostiene cuatro páginas sin sonar innecesario ni parecer tedioso, aunque por lógica debería ser justo todo lo contrario. Me resulta un hito narrativo: siempre hay una variación en lo que pasa, un micro ajuste de narración que genera una micro expectativa y te hace querer ver qué es lo que hace justo en el después más inmediato. En mi opinión, maestría. Hay unos pocos momentos de la historia chirriantes, donde sale alguna conveniencia no realista bajo mi punto de vista. Algún ejemplo: , y alguna que otro más, sobre todo llegando al final; en mi opinión, fácilmente evitable sin romper mucho y pareciendo más un apaño de serie B. Desentona con el tono quirúrgico que plantea desde el principio. Otro punto: las conveniencias sociales de la época. Ejemplo: No es una crítica (aunque tampoco pueda decir que esté de acuerdo), es una observación/lectura; las obras deben leerse con el contexto adecuado. En el tramo final hay licencias cuestionables: Al acercarse el cierre se nota el cambio: pasamos de aunque no podría sugerir una manera de hacerlo más óptimamente. Y el final, una vez se entiende el sentido, es sólido: El salva el final de no dejar poso, a mi gusto. Funciona bien como , sin ser una novela que por sí misma redefina nada exactamente. Dejando la obra original: la traducción/edición que he leído en español «Caza al Asesino» tiene dos fallos graves de traducción. Una acotación de diálogo que indica mal el personaje que habla, y uno gramatical en el capítulo siguiente. Me gusta la novela. Sólida, con autoridad.
[Dutch] De sfeer van een film noir, maar dan in de verstilde vorm van een strip. Dat is De sluipschutter van Jacques Tardi, naar een verhaal van Jean-Patrick Manchette.
Tardi is vooral bekend van zijn vertellingen over de Eerste Wereldoorlog en maakte daarnaast ook al eerder met schrijver Manchette de strips Grifu. Ook Manchettes Kleine West Coast Blues nam Tardi onder handen. Hoewel Manchette al in 1995 overleed, is zijn invloed op het werk van Tardi nog steeds tastbaar. Zoals nu dus in de graphic thriller De sluipschutter.
Intensa "novela gráfica negra" o de intrigas, que nos acerca a la vida de un asesino a sueldo, un ex militar de elite que se pone al servicio de los intereses de algunos poderosos para borrarlos del mapa. Más allá de la legitimidad de sus causas, el relato nos pone en un plano más intimista y humano, que nos llevará por derroteros crudos y cruentos. Por más que el dibujo evoque a una especie de Tintín decadente, manteniéndose en un registro de cómic tradicional a una tinta, más cargado a la caricatura y la simplificación que al realismo y los detalles. La sucesión de acciones hace que no se pueda parar de leer hasta llegar al desenlace.
Un noir disperato e violentissimo, che segue lo sfortunato tentativo, da parte di Charles Terrier, di troncare con la sua vita da sicario e riprendersi i suoi vecchi sogni. I personaggi si muovono come marionette e parlano con poche parole secche, i dialoghi hanno un ritmo velocissimo e la storia sa prendere come i classici del genere. I disegni di Tardi: c'è il suo solito stile rotondo, forse troppo rotondo quando tratteggia figure femminili, forse poco adatto alle scene più dinamiche, nelle quali sembra si muovano tanti fagotti in forma umana. In generale mi è piaciuto di meno di quanto ricordassi. La copertina è discretamente insipida
Extreem donker verhaal. En 't is véél verhaal: veel tekst, dialoog, info, actie. Ik denk ook dat er hier geen énkel sympathiek personage in rondloopt. Ik in ieder geval had enkel medelijden met de kat. Zelfs die moest het ontgelden.... En wat een tragisch einde voor de Sluipschutter, die alsnog in de voetsporen van zijn dronken vader treedt.
Me recordó profundamente a "El Chacal" de Forsyth, una historia oscura y detallista sobre las desventuras de un asesino, de esos cuyas vidas son menos glamorosas de lo que no suelen mostrar las películas.