De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is: een familiegeschiedenis

by Judith Uyterlinde

Judith en haar man besluiten een kind te adopteren. Die beslissing brengt belangrijke vragen met zich mee over gelijkenis, genen en afkomst. Zal haar dochter zich wel thuis voelen in de familie? Wat betekent het om vrijwel niets over je eigen afkomst te weten?

239 pages, Hardcover

Reviews

[Amanda Tuinstra ( Liefde voor boeken Amanda) · Rating 3 out of 5]

Recensie volgt op mijn blog

[Martine Alenus · Rating 4 out of 5]

Over hoe verwoestend een oorlog kan zijn over voor een volledige (Joodse) familie over vele generaties heen.

[Petra · Rating 4 out of 5]

Judith neemt ons middels gesprekken en brieven mee in haar familiegeschiedenis. Deze geschiedenissen kunnen prachtig zijn of mensen totaal niet aanspreken, immers heeft iedereen zijn eigen geschiedenis dus moet die van de ander wel interessanter zijn. Het verhaal van Judith's familie is intrigerend. Door een opkomst zijnde adoptie besluit ze in de fotoboeken te duiken en haar familieleden te vragen naar het verleden, voor het te laat is. Wonderlijke toevalligheden komen boven en een geschiedenis die ontzettend triest is, maar toch een gelukkig tintje bij zich draagt. Want hoewel de geschiedenis zich op een wonderlijke wijze herhaalt betekent dit ook dat er mensen blijven om de geschiedenis te bewaken en voort te zetten.

In hoofdstukken die afwisselen tussen Judith's adoptie verhaal en de familiegeschiedenis beschrijft ze in verschillende stappen het verloop van de geschiedenis. Het voelt als een eer om in deze persoonlijke en eigenaardige geschiedenis te worden opgenomen middels dit boek. Hier en daar is het lastig bij te blijven omdat er zoveel personages terug komen, veelal met dezelfde/vergelijkbare namen. En omdat de hoofdstukken elkaar afwisselen, raak je soms buiten het verhaal. Gelukkig biedt een stamboom een uitkomst. Judith beschrijft op een respectvolle manier haar familiegeschiedenis die na het lezen van dit boek een beetje als van ons allemaal voelt.

[Femke · Rating 2 out of 5]

Ik vind het moeilijk om iets over dit boek te schrijven, omdat ik er zelf eigenlijk nog niet zo goed achter ben wat ik er nu precies van vond. De ene keer vond ik een hoofdstuk enorm mooi en dan vond ik het weer enorm tegenvallen.

Het is boek dat je niet snel verveelt, omdat de dingen die er gebeuren je enorm boeien. Je bent enorm geïnteresseerd in de gebeurtenissen maar je minder in de familie banden. Dit is ook iets wat ik constant jammer vond in dit boek, er wordt veel uitleg gegeven over Judith's familie, wat ik zelf eigenlijk niet erg interessant vind. De dingen die ze meemaken dan weer wel. Wat wel enorm leuk is aan dit boek, is dat de schrijfster de dingen verteld alsof je bij je in de woonkamer zit, je hebt het idee dat je er bij alles bij bent. Verder staan er ook foto's in van de personen in het boek wat je weer een beeld meegeeft. Ik kan niet zo goed onder woorden brengen wat ik er nu precies van vond, maar het heeft me zeker geraakt.

[Mariska Snijders · Rating 2 out of 5]

Het is jammer dat de auteur pas aan het einde van het boek pas realiseert wat de verbanden zijn. Zo van oh ja, dit is mijn punt dat ik wil maken. Los van de familiegeschiedenis (in het begin is het moeilijk bij te houden wie wie is in relatie tot een ander), is het boek niet echt een coherent geheel, wat wel jammer is.

[Wilco · Rating 2 out of 5]

Op de één of andere manier pakte het boek me niet echt. Alleen aan het eind vond ik het toch wel mooi. Maar de kern van het boek is soms wat langdradig (alle brieven) en ondanks dat het een interessante familiegeschiedenis is, bleef het vlak voor me. Het ging niet echt leven, ondanks een prettige schrijfstijl.

[Evelien · Rating 4 out of 5]

Erg indrukwekkend en mooi geschreven. De twee verhaallijnen - over de familiegeschiedenis en de adoptie - komen wel wat laat bij elkaar.
Een boek waar je nog even over blijft denken.