Qual é a origem do desejo de viajar? Por que razão nos sentimos mais nómadas ou mais sedentários? Porque somos impelidos para o movimento constante, a deslocação, ou amamos o imobilismo e as raízes? Porque mantiveram alguns povos a sua marcha inexorável, pastoreando os seus rebanhos? E porque se dedicaram outros a um só lugar, onde cuidaram dos seus campos? A energia que anima estas formas de vida tão distintas, estes dois arquétipos, é a que anima o resto do universo, e que as combina obscuramente em cada um de nós.
Michel Onfray is a French philosopher. Born to a family of Norman farmers, he graduated with a Ph.D. in philosophy. He taught this subject to senior students at a technical high school in Caen between 1983 and 2002, before establishing what he and his supporters call the Université populaire de Caen, proclaiming its foundation on a free-of-charge basis, and the manifesto written by Onfray in 2004 (La communauté philosophique). However, the title 'Popular University' is misleading, although attractive, as this 'University' provides no services other than the occasional delivery of lectures - there is no register of students, no examination or assessment, and no diplomas. After all, 'ordinary' French University lectures are open to all, free of charge. Nor is the content of the Université populaire de Caen radical in French terms, it is in its way, a throwback to less democratic traditions of learning. Both in his writing and his lecturing, Onfray's approach is hierarchical, and elitist. He prefers to say though that his 'university' is committed to deliver high-level knowledge to the masses, as opposed to the more common approach of vulgarizing philosophic concepts through easy-to-read books such as "Philosophy for Well-being".
Onfray writes obscurely that there is no philosophy without psychoanalysis. Perhaps paradoxically, he proclaims himself as an adamant atheist (something more novel in France than elsewhere - indeed his book, 'Atheist Manifesto', was briefly in the 'bestsellers' list in France) and he considers religion to be indefensible. He instead regards himself as being part of the tradition of individualist anarchism, a tradition that he claims is at work throughout the entire history of philosophy and that he is seeking to revive amidst modern schools of philosophy that he feels are cynical and epicurean. His writings celebrate hedonism, reason and atheism.
He endorsed the French Revolutionary Communist League and its candidate for the French presidency, Olivier Besancenot in the 2002 election, although this is somewhat at odds with the libertarian socialism he advocates in his writings.[citation needed] In 2007, he endorsed José Bové - but eventually voted for Olivier Besancenot - , and conducted an interview with the future French President, who he declared was an 'ideological enemy' Nicolas Sarkozy for Philosophie Magazine.
Onfray himself attributes the birth of a philosophic communities such as the université populaire to the results of the French presidential election, 2002.
Kendimi bildim bileli seyahatle ilgili rastladığım her şeyi okumayı çok severim. Çiftçi Kabil ve çoban Habil ile güzel bir giriş yaparak ilk sayfalardan beni içine çeken "Yolculuğa Övgü" kitabı bu zamana kadar okuduklarım içinde beni en çok etkileyeni oldu. Yolculuğa çıkmadan çok zaman önce -belki belleğimize kazınan bir anın çağrısıyla, dikkatimizi çeken bir olay ya da ana rahminin huzurunu aradığımız yere doğru- başlayan bu serüveni çok güzel işliyor. Göçebe değil, turist değil seyyah olmanın güzelliğiyle her yolculukta beş duyumuzu serbest bırakıp kendimize kattıklarımızın altını çiziyor. Bütün önyargıların uzağında yapılması gereken bu yolculukların sonunda her seferinde nasıl zenginleştiğimizi, nasıl sınırlarımızı genişlettiğimizi gülümseterek hissettiriyor. Seyahatin tek nefret ettiğim kısmı olan dönüşleri bile insana sevdiriyor. Çünkü kendimize kattıklarımızı özümsemek ve yeni yolculuklara hazırlanmak için bu dönüşe de ihtiyacımız olduğunu söylüyor usul usul. Her insanın özünde kendini keşfetmek için çıktığı yolculuğu anlatan bu kitap benim için güzel bir pencere açtı. Sadece yolculuk bazında değil hayatın başka yönlerinde de kullanacağım bir bakış açısı kazandırdı.
P. 28- "Chegar a um lugar sobre o qual nada sabemos condena à indigência existencial. Na viagem, apenas se descobre aquilo que trazemos connosco."
P. 76- "Longe de constituir uma terapia, a viagem define uma ontologia, uma arte de ser, uma poética do eu. Partir para nos perdermos aumenta os riscos, já consideráveis, de nos encontrarmos face a nós próprios, ou, pior ainda, face ao que há em nós de mais redutível."
Es un libro divertido de leer, pero sinceramente bastante superficial como todas las cosas que escribe Michel Onfray. Tiene buenas ideas aquí y allá, pero por lo general se regodea en sus propios conocimientos y puntos de vista sin ir más allá con una mirada realmente incisiva. Para todo lo que se está escribiendo en la actualidad sobre el viaje (y lo que se ha escrito), este libro no propone nada nuevo.
As I'd say in french," l'auteur s'est vraiment masturbé le cerveau" which would roughly translate as " The author really wanked his brain". He's picking at concepts of travelling and how it supposedly is a journey to find the old pagan gods (well, it's an image but..). It's so pretentious, so boring and I couldn't even see a point to it all.
Li-o no confinamento. Talvez não tenha sido a leitura certa para o tempo de clausura, ou talvez sim, só sei que foi o primeiro livro que, por puro impulso, agarrei quando pude reentrar numa livraria: «O mundo está repleto de vulcões por escalar, de margens onde meditar, de rios a descer, de estradas a percorrer, de comboios e aviões a apanhar, oferece ininterruptamente albas, auroras e crepúsculos, chuvas e sóis incandescentes, desertos e montanhas, florestas e campos, proporciona auroras boreais e parélios, arco-íris e tornados, nuvens, essas maravilhosas nuvens dos climas e das magias, convida a atravessar os trópicos, pular o equador, ir além do círculo polar, banhar-se no oceano Índico, visitar as pirâmides, a Muralha da China ou os templos incas. A multiplicidade das paisagens faz troça da unicidade das cidades.» Excerto do capítulo «Ponderar uma nova partida».
this book found me at the best, the most perfect time.
I had no expectations when I plucked it from my parents’ bookshelves. I had never heard of it or its author. my choice was motivated solely by the theme (travelling), since this is what I’ve been doing almost exclusively and will continue to do for at least another year.
this book managed to excite my spirit, assuage my worries and to remind me that I am on the right path for me.
Aslında bitirmedim şu an 48.sayfadayım. Göçebe ile yerleşiğin hikayesini Habil ve Kabil'den başlatıp çiftçi ile göçebenin binlerce yıllık çatışmasını dile getiren giriş kısmı ile kitap çok ilgimi çekmişti. Peki sorun ne derseniz, sorun çeviri. Çeviri o kadar kötü ki kitabı anlamakta ve ilerlemekte ciddi sıkıntı yaşıyorum. Bazı cümleleri iki üç kere okumak zorunda kalıyorum. Yarım bırakmak istemediğimden sonuna kadar okuyacağım ama mutlaka İngilizce çevirisini bulup okumak kaydıyla bu. Öznesiz ya da yüklemsiz arka arkaya dizilmiş cümleler yetmezmiş gibi sık sık karşınıza çıkan zincirleme devrik cümleler ile kitap gerçekten sırf anlaşılmasın diye çevrilmiş sanki. Gerçekten yazık bu kadar kıymetli bir kitap bunu hak etmiyor bence.
"Infine, i difensori di una forma remota e obsoleta del viaggio fanno appello alla lentezza e maledicono la velocità, causa di ogni male (…). Immaginano che così, prendendo tempo, prendendo il proprio tempo, possano compenetrarsi meglio, rimanerne impregnati, sperimentare un’empatia più autentica, dar vita a un incontro migliore. E’ chiaro che i difensori di questa ipotesi parmenidea detestano l’eaereo, simbolo del peggio nella materia. Io amo l’aereo (…)"
"Un elogio reazionario della lentezza obbliga a incoraggiare la nostalgia, a esercitare la passione facile per il ricordo e a coltivare l’angoscia per il futuro"
Da tempo mi piace approfondire il tema del viaggio anche con dei saggi. Cerco risposte, cerco di capire meglio le motivazioni che mi spingono a partire, cerco di capire cosa mi lasciano davvero queste esperienze ormai divenute parte integrante del mio modo di essere. In questo libro il prolifico filosofo edonista propone le sue riflessioni lungo tutto il percorso dall’ideazione, alla partenza fino al ritorno del viaggio. Ogni passo viene smontato e analizzato, invitandoci a riflettere con uno stile chiaro e abbastanza scorrevole. Al di là delle opinioni (ci arrivo) il libro è però raramente illuminante. L’ho invece spesso trovato superficiale e sinceramente mi sarei aspettato analisi più acute e un’argomentazione più stringente. E così Onfray si fa leggere e sollecita il pensiero, certo. Dichiara la superiorità della poesia per raccontare un luogo e al viaggio da soli o in coppia spiega perché preferire quello con un amico. Sono spunti interessanti. Ma non riesce proprio a convincermi quando si allontana al massimo da me, quando deride il viaggio lento e dichiara di amare l’aereo e viaggiare freneticamente da un Paese all’altro, quando argomenta il primato dell’intuizione per capire un Paese. Ma anche in questi casi offre materiale su cui pensare.
"La comprensione di un Paese non si ottiene in virtù di un lungo investimento temporale, ma seguendo l’ordine irrazionale e istintivo, talvolta breve e folgorante, della pura soggettività immersa nella casualità desiderata."
Michel Onfray’ın Yolculuğa Övgü ‘Coğrafyanın Poetikası’ adlı kitabı gidişlere, dönüşlere yolda olmaya dair pek çok şey söylüyor. Kitap bir anlamda coğrafyaları haritalardan kurtarıp, onlara yeni anlamlar buluyor. Seyyahlığın, göçebeliğin, sürgünlüğün ve reddedilmişliğin aynı kaynaktan geldiğini göstermeye çabalıyor. Bize başka olana temas etmenin bir yönteminin de yolculuk olduğunu hatırlatıyor. Okuru, yersiz-yurtsuz, coğrafyalara sınır koymadan, denetimden uzakta, yollarda olmanın barındırdığı anlamlara çağırıyor. Geriye kalan tüm bu bahsedilenleri yaşayabilmenin, o özgürlüğü tadabilmenin nasıl olduğunu deneyimlemek için ortaya çıkan arzu oluyor.
Un corto ensayo sobre la “teoría del viaje”, explicando filosóficamente que hay detrás del complejo concepto de “viaje”, concebido como una poética de la geografía. En el libro se aborda el clásico debate entre sedentarismo y nomadismo, entre viajeros y turistas, y explica las diferentes fases del viaje -el antes, el durante y el después-. El filósofo francés resalta la importancia de “inventar una inocencia” y de “encontrarse con la propia subjetividad”. Pese a algunas frases redundantes y aparatosas, “teoría del viaje” es un buen libro para adentrarse en la filosofía del viaje.
Ne çok korktular bi' tane aciz insandan, 7 milyarın içinde birinin bile hareketlerini vizelerle izler oldular. İşte o muhteşem giriş kısmı;
"...Dünyada olmanın bu iki tarzını tasvir etmek için, soykütüğe ve mitolojiye dayalı anlatı, çobanı ve çiftçiyi üretmiştir. Bu iki dünya birbirini koyar ve birbiriyle zıtlaşır. Bu ikisi zamanla metafizik, ideolojik, sonra da politik bahislerin teorik bahanesi haline gelir. Göçebe gezginlerin dünya vatandaşlığına ya da kozmopolitizmine karşı yerleşik çiftçinin ulusalcılığı; bu karşıtlık neolitik çağdan emperyalizmin en çağdaş biçimlerine kadar tarihi işler. Bu zıtlık, ufuklarında Avrupa projesi ya da daha uzak ama bir o kadar kesin evrensel devlet bulunan bilinçlere hala musallat olur. Çobanlar engin uzamları kateder, siyasi ya da toplumsal endişeler taşımadan sürülerini otlatırlar- kabileye dayalı ortaklaşacı örgütlenme bazı kurallar gerektirir kuşkusuz ama bunlar olabildiğince basittir- ; çiftçiler ise yerleşir, kurar, bina eder, köyler şehirler inşa ederler, toplumu, siyaseti, devleti, dolayısıyla da din yoluyla Tanrının çıkargözetir bir kullanımının desteklediği Yasayı, Hukuku icat ederler. Kiliseler, katedraller, çalışma, ibadet ve dinlence zamanının ritmini ayarlamak için çan kuleleri çıkar ortaya. Böylece kapitalizm doğabilir ve onunla birlikte hapishane de baş verir. Bu yeni düzeni reddeden her şey toplumsal olanın karşısında yer alır: Göçebe, iktidarları kaygılandırır, o denetlenemez, takip edilmesi, dolayısıyla tespit ve tayin edilmesi imkansız özgür elektron haline gelir. "
Bu kitaptan altını çizdiğim bir de 'exote' kelimesi var; Bu kelime esasında, yerli olmayan, dışardan gelme, başka ülkelere ait olanları benimseme eğilimi gibi anlamlara geliyor. Victor Segalen'in tanımlamasıyla ise şöyle; Dünya üzerinde kanaatinin öznel olduğunun bilincinde ve başkayı, ötekini kendinden farklı olarak duyan, güçlü bir bireyselliği olan, her daim çeşitliliği hissetme yetisine sahip kişi. Dolayısıyla, ne mutlu egzotum diyene! :)
Ce n'est pas bien original de le dire, car on s'en doute avec un titre pareil, mais ce livre invite véritablement au voyage ! Le titre résume à lui seul l'ouvrage, avec sa poésie de la géographie, et j'ai trouvé cette lecture rafraichissante et originale. J'ai été transportée par l'écriture de l'auteur, même si certains passages sont redondants, tout comme l'utilisation répétitive de certains termes de vocabulaire, l'ensemble est néanmoins très fluide, imagé et plein de délicatesse. L'auteur nous offre ici sa vision du voyage, en le décomposant en différents étapes, l'origine du voyage, le projet, puis le départ, le séjour, et enfin le retour chez soi. Bien qu'étant quelqu'un de très sédentaire, je partage ses opinions, ses sentiments, sur bien des choses. Il sépare notamment le touriste du voyageur, ce qui est plutôt intéressant et qui donne à réfléchir sur la façon dont on profite de ses vacances. Ce court essai se lit rapidement et avec beaucoup de plaisir.
O filósofo Michel Onfray escreveu um belíssimo ensaio sobre o desejo de viajar, explicando como surge essa vontade de querer partir, mas também a necessidade de voltar.
Identifiquei-me com vários aspetos apontados pelo autor – o desejo de partir que nasce após a leitura de um livro, a vontade de ir para além do óbvio e conhecer a cultura do lugar, a negação dos estereótipos e a atitude de mente aberta, o regresso a casa como uma forma de apreciar ainda mais a viagem. Em algumas partes (poucas), a linguagem usada não foi tão clara como eu gostaria, mas sim, hermética e académica em demasia; mas, fora isso, um livro que recomendo a todos que gostam de sonhar, planear e concretizar viagens.
Un viaje a la filosofía pedante sin paliativos. Ni todo el mundo tiene el privilegio de viajar de la forma sugerida por el autor, ni es necesario desdeñar otras maneras de viajar. Esta es quizás una obra que ya está desactualizada, en la era de los "travel influencers" y los "influencers-in-the-wild", que viajan solamente a través de su cámara, que viajan para el número de likes de sus redes, y que se ven obligados a "producir" experiencias diarias mientras viajan, lo que conlleva una forma artificialmente distinta de involucrarse con lo extranjero. Esta sí que sería una reflexión pertinente a nuestros tiempos, en los que (para bien o para mal) las ideas de los filósofos más antiguos quedan ya obsoletas. No es esta una obra que incita a viajar o que valide una vida itinerante, al menos siempre que no se haga con libreta en mano y con (uno presume) una gran biblioteca en el salón de una casa en la campiña francesa. La forma de viajar ha cambiado. Las reflexiones sobre viajar, también.
Okuduğum en kötü çeviri eserlerden biriydi. Okumak için savaştım desem yeri. Aylarca süründü kitap maalesef. Eminim Michel Onfray çok anlamlı metinler yazmıştır, ancak elimdeki maalesef kırık dökük bir çeviri, birbirini tamamlamayan cümleler, anlam belirsizlikleri ve çeviri hatalarıyla dolu bir metindi. Üzgünüm.
Livro mediano com passagens maravilhosas. Demasiadas referências parcamente exploradas dão a sensação de ser uma manobra de marketing e não um real diálogo com as ideias de outros
“Basta sentirmo-nos nómadas uma vez para sabermos que voltaremos a partir…” Este livro é sobre viagens, sobre o ciclo de vida não de uma viagem mas do acto de viajar.
Se houvesse meias estrelas dava-lhe 4,5; Assim fico-me pelas 4 e pelo simples facto que por vezes tornou-se difícil acompanhar algumas referências geográficas ou relações com químicos, compositores ou filósofos. Tirando isso, é um livro que me deu um grande prazer de ler e diria “estudar”, é como abrir e estudar a cabeça de um viajante. Recomendo a todos os que simplesmente gostam de… ir.
Questo breve libro di Onfray si propone di esporre una poetica della geografia, a partire dal concetto di nomade e accompagnando il lettore attraverso tutte le fasi del viaggio, fino alla ripartenza.
Opinione sulla forma: Le prime pagine sono volte a definire il nomade, con interessanti riferimenti storici, religiosi, letterari e politici. Progredendo nella lettura, la scrittura perde mordente, indugiando troppo spesso in interminabili elenchi di parole, località o concetti superflui che porteranno inevitabilmente l'abitudine a saltarli e la frustrazione di dover riallacciare il discorso post-elenco alla frase precedente. Questa diluizione tradisce forse una mancanza di contenuti, che riaffiorano solo negli ultimi capitoli, anche se nascosti da circonvoluzioni ed excursus in tematiche care al filosofo ma spesso poco attinenti al discorso.
Opinione sul contenuto: Posso trovarmi d'accordo con l'idea di base di nomade come discendente di Caino e la necessità di una qualità del viaggio legata alla durata bergsoniana (e non al tempo fisico di residenza in un luogo), nonché la necessità del ritorno alla "dimora" per completare l'esperienza di viaggio. Trovo altresì barcollanti altri concetti quali l'unità europea come Stato anti-nomadico, l'impossibilità di ottenere qualcosa di nuovo da una seconda visita a uno stesso luogo, oppure indicare come metodo nuovo e "osteggiato dagli esperti" l'associazione tra geografia e poesia/letteratura/filosofia, contrapponendo Strabone (geografo) e Pindaro (poeta) come simbolo della supposta estraneità storica di questi due mondi. Odissea, Eneide, il Milione, Verne etc. sono solo i primi esempi che mi saltano in mente per mostrare come geografia e letteratura non siano mondi distinti già da molto tempo, probabilmente anche ad opinione di questi non precisati "esperti" citati nel libro. Infine, un'idea a cui si accenna come sintesi tra geologia e poesia è l'invenzione francese della corematica, strumento utile in geografia che però non sembra aver molto in comune con la descrizione che l'autore ne dà, o con le idee proposte nel saggio.
Un piccolo saggio per capire e "scoprire i colori dell’altrove e gli odori dell’ignoto. Per tornare, certamente: perché del viaggio fa parte anche il ritorno, non ricchi di cose ma ricchi di diversità, della diversità che dona un senso all’essere partiti" Eccola, nel virgolettato, l'essenza di questo saggio: che inizia da Caino (l'agricoltore) che uccide il fratello Abele(il pastore) e per questa colpa Caino diventerà suo malgrado viaggiatore. Il nomadismo quindi come portatore di colpa ed espiazione, perseguitato ovunque nel mondo per la sottintesa ribellione ad ogni tipo di regola, di governo, come libertà assoluta. Non solo quindi il senso del viaggio come spostamento, ma principalmente come viaggio per l'anima. Consigliatissimo!
Les mots roulent sur la langue comme le voyageur arpente la route. Ce n'est pas un roman mais une étude philosophique, ethnologique et sociale du comportement nomade face à celui qui bouge moins/peu/pas. Un éloge à la découverte, une réflexion sur le mouvement, une ode à la quintessence éprouvée au moment d'aller vers l'ailleurs, un poème qui murmure à nos coeurs des sonates sur l'inconnu. Qu'il est doux de lire cette prose et de sentir ses ailes de voyageur se déployer pour retrouver toute leur envergure, de sentir de nouveau ces papillons dans le ventre, symptomatiques de ce merveilleux saut vers l'envie de l'autre.
Um livro bom para refletirmos sobre o que é a viagem, que está dividido nas suas diferentes fases: antes, espaço intermédio I, durante, espaço intermédio II, depois. Uma abordagem ao mesmo tempo prática e filosófica, tendo a segunda muito mais peso, o que faz sentido tendo em conta que o autor um filósofo francês. Michel Onfray vai dando a sua opinião sobre alguns assuntos relevantes atualmente, como a forma como a tecnologia aumentou bastante a facilidade e rapidez com que materializamos uma data de memórias (fotográficas por exemplo), ou a questão do turismo desvirtuar a essência dos países. Acompanhando estas suas reflexões, refere vários filósofos e escritores, e confesso que esse name-dropping não me agradou muito, por ser demasiado recorrente mas também pela minha ignorância nesta área. Houve opiniões suas com as quais não concordei (como a de a forma ideal de viajar é com um, apenas um, amigo - acho que viajar sozinho é incrível e tem vantagens também). Achei a escrita por vezes exaustiva, mas no geral valeu a pena!
Primeira vez que sublinhei um livro:
"Génesa da errância: a maldição. Genealogia da viagem eterna: a expiação." - acerca da origem da viagem, na história católica de Abel e Caim.
"Todas as ideologias dominantes exercem o seu controlo, o seu domínio ou mesmo a sua violência sobre o nómada. Os impérios constroem-se sempre sobre o aniquilamento das figuras errantes ou dos povos nómadas."
"Uma mera linha de um autor mesmo que mediano desperta mais o desejo pelo lugar descrito do que fotografias ou mesmo filmes, vídeos ou reportagens. Entre nós e o mundo, coloquemos prioritariamente as palavras." - achei delicioso e acertado.
"(...) existe um momento singular, identificável, uma data de nascimento óbvia, um gesto que assinala o início: o gesto da chave na fechadura da porta do nosso domicílio, quando damos a volta à chave e deixamos para trás a casa, o nosso porto de abrigo. É nesse preciso momento que a viagem propriamente dita tem início."
"(...) nunca retemos na íntegra a perpétua torrente e o fluxo de informações. Com efeito, a viagem oferece uma oportunidade para desenvolver os cinco sentidos (...)."
"A substância da recordação é aquilo que deslumbra o espírito depois de abandonada a geografia."
Note to self: "Não há nada pior do que um dilúvio de indícios, uma abundância de fotografias - a não ser a histeria contemporânea e turística que recorre à câmara para registar tudo o que vê incorrendo no risco de reduzir a sua presença no mundo à mera atividade de filmar... Nada mais inútil que uma quantidade astronómica de aguarelas, poemas, desenhos, páginas que para além de impossibilitarem o trabalho da memória a baralham e confundem, transformando o que já era diverso e confuso em algo ainda mais diverso e confuso."
"Reduzir os povos e os países a tradições elas próprias reduzidas a duas ou três míseras ideias pode ser tranquilizador, porque é sempre aprazível submeter a multiplicidade inalcançável à unidade facilmente compreensível (...)" "A invenção da inocência necessária à viagem exige, portanto, o abandono das opiniões sobre o espírito dos povos, a recusa do olhar egocêntrico e missionário (...)"
"Um bom viajante revela uma capacidade de registar as mais ínfimas variações, torna-se sensível aos pormenores, à informação microscópica."
"Evidentemente, todas as cidades do planeta se assemelham a ponto de se confundirem. Mas o real do planeta não se resume somente a elas. Pensar o mundo sem os rurais e as paisagens, eis a visão e a obsessão urbanas. Pois a paisagem permanece, persiste, mesmo quando colocada em perigo pelos homens. E o Diverso reside nela, nos campos, visível e identificável nas epifanias rurais, longe dos artifícios da cultura."
"À semelhança das aves migratórias cujos movimentos são decididos pelos seus relógios internos, metabolismos e magnetismos, viajar pressupõe ficarmos à escuta daquilo que, em nós próprios, provém da eternidade do sistema solar e que jaz no mais profundo da nossa harmonia atómica."
"O barco contraria a superfície plana dos oceanos, o submarino a dos fundos, dos abismos, o avião troça da resistência do ar, o comboio e o automóvel ignoram os imperativos e os imponderáveis da terra: todos os elementos encontram no artifício correspondente uma forma de superação, de negação."
"Nós próprios, eis a grande questão da viagem. Nós próprios e nada mais. Ou pouco mais, Pretextos, ocasiões, múltiplas justificações, sem dúvida, mas de facto fazemo-nos à estrada movidos unicamente pelo desejo de nos reencontrar-mos, ou mesmo de nos encontrarmos." "O destino da viagem coincide inevitavelmente com o núcleo indestrutível do ser e da identidade."
"nenhum ser humano consegue deslocar-se pelo planeta sem um ponto de referência, sem uma tomada ligada à terra, fixa e suscetível de ser reencontrada." "O vazio das sensações e o leque de hipóteses da partida dão lugar ao leque de sensações e ao vazio de hipóteses: vimos, sentimos, provámos, tocámos, experimentámos o contacto com um real completamente sussurrante e reluzente." "Quando a eflorescência finalmente desabrocha, as raízes voltam a ter o seu significado. Nesse momento, encontramos o equilíbrio da árvore."
"Ordenar os vestígios desentorpece e agiliza a alma. (...) À compilação dos documentos pode somar-se a narração de um terceiro. Contar é também organizar." "Apenas a experiência escrita permite dar conta da totalidade dos sentidos."
Un joli petit livre sur l'art du voyage. On retrouve la grande erudition d'Onfray, bien sur, mais la prose reste abordable et plaisante bien qu'occasionnellement surchargee. Il faura neanmoins deplorer de nombreuses repetitions dans le propos -- arrive au deux-tiers de l'ouvrage, on en a a peu pres fait le tour.
Un regalo que me ha llevado a bonitas reflexiones sobre preparar un viaje y sobretodo sobre volver a casa. Sin embargo, no me interpelan sus referentes. Muchas alusiones a los filósofos y poetas clásicos con los que no conecto. Un estilo que no me pertenece. Aunque entiendo su intención, me perdí entre tanta enumeración emperifollada. Solo te lo recomiendo si eres un hombre hetero de más de 40.
Este ensayo, bastante personal para su autor, hace descripciones interesantes sobre la diferencia entre turista y viajero. Clasifica las etapas de un viaje de una manera muy acertada y en la que no había pensado antes, por lo que ha sido enriquecedor.