Evelien van Brakem hoort andere mensen altijd maar zeggen dat zijn alles heeft wat haar hartje begeert: een leuke man, twee leuke dochters, en een leuk huis in het leukste stukje Amsterdam: Oud-Zuid. Toch begeert haar hart niet alleen nog veel meer van hetzelfde, het begeert ook: een baan in de horeca, een vakantie die niet in het water valt, een man die haar hartstochtelijk bemint, een nieuw huis, een zorgeloze jeugd voor haar kinderen, vrede op aarde, een perfecte bikinilijn en altijd gladde benen zonder scheren of harsen. Bovenal wil ze geen trut zijn. In Eigen benen slaat Evelien nieuwe, onverwachte wegen in. 'Krijg toch allemaal de klere,'zingt ze steeds vaker als ze de wasmachine leeghaalt, de lunchpakketten voor de kinderen klaarmaakt of zich voor de spiegel opmaakt om met haar man uit eten te gaan.
Dat ik een fan van Martin Bril ben is wel bekend. Maar dat ik nu ook een fan wordt van Evelien, is nieuw. Het kan haast niet anders. Evelien, met haar gewone huisvrouwenleven. Een man, twee dochters en de sleur. Nu ze weer terug is bij Harko slaat deze toch wel wat toe ondanks dat hij er alles aan doet om de liefde levend te houden. Maar gelukkig heeft Evelien ook afleiding. Herinneringen naar vroeger toen ze een (geheime) relatie had met een hoogleraar van dertig jaar ouder. En wat te zeggen van haar -korte- lesbische verhouding met een andere moeder van school? En dan hebben we het kale, kleine mannetje nog waar ze toch mee vreemd gaat. Allemaal bijzondere keuzes van Evelien. Maar niet alles is koek en ei. De puberende dochter(s) zijn lastig en Harko verstuurd in één maand meer dan 500 sms-en. En niet naar haar. Ik vraag me af wat me zo aanspreekt in deze boeken. Het moet de schrijfstijl zijn van Bril. In andere boeken is hij een scherp observator is van kleine details, en dat doet hij hier ook. Wat hij ook doet is dat je alle gedachten van Evelien leest. Dat maakt het voor mij alsof ik alles door de ogen van Evelien zie, even, tijdens het lezen, Evelien ben. Ik vind dat wel knap, dat je als man je zo in een vrouw kan verplaatsen. Denkt een vrouw zo? Maar misschien is dat het ook wel wat zo aanspreekt. Omdat het juist door een man geschreven is. Tenslotte leest het boek heel gemakkelijk. Daarom ben ik een fan van Evelien. Snel door naar het volgende boek.
Leuk tussendoortje wat heel vlot wegleest, maar weinig om het lijf heeft. Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van de 37-jarige Evelien die heel wat te stellen heeft met haar man Harko en haar twee dochters Regina (10) en Julia (8) en met nogal wat mannen én vrouwen in haar omgeving die allemaal met haar naar bed willen en omdat ze zo aandringen doet ze dat dan ook maar. Apart dat al deze vrouwenperikelen worden beschreven door een man. Misschien dat ik me daarom niet zo kon vereenzelvigen met de hoofdpersoon. Kortom, aardig, maar niet meer dan dat.