Born in Wormerveer, died in Hilversum. Dutch teacher and author who mainly wrote regional novels and children's books. His best known novel is Sil de Strandjutter, which was adapted for Dutch television by Willy van Hemert and broadcast by the NCRV in 1976.
Deze heb ik een tijdje geleden gelezen. Het verhaal speelt zich af op het Terschelling van de 19e eeuw. Echt een klassieker als je het mij vraagt. Fun fact: Ik heb mijn leven te danken aan dit boek. Mijn oma heeft het boek vroeger uit haar moeders kast gesneaket en stiekem gelezen. Toen leek het haar zo leuk dat ze naar Terschelling is gegaan en daar ontmoette ze mijn opa. De rest is geschiedenis.
Leuk, nostalgisch boek over het leven op Terschelling rond het jaar 1900. Over het kleinburgerlijke leven als eilander, afhankelijk van het boerenleven en het jutten – maar bovenal van de voorzienigheid van God. Over de levens van Sil, Jaakje, Jelle, Wietse, en natuurlijk Lobke.
De schrijfstijl van Cor Bruijn is niet altijd even gemakkelijk en toegankelijk om te lezen. Ook gebeurt er niet bijster veel in het boek en zijn de dialogen soms een beetje afgestompt en eenvoudig. Maar misschien past dat ook juist wel in die tijd. Aanrader om dit boek te lezen samen met de legendarische tv-serie uit 1976.
Hier heb ik echt zó enorm van genoten! Het had voor mij alles, lief en leed en een mooi stukje geschiedenis.
Wat een klassieker is dit ondertussen geworden, het nam me helemaal mee terug de tijd in. Naar mijn oma's boekenkasten waar ik altijd een boek uit mocht zoeken. Naar mijn 13-jarige zelf die hier helemaal in verdween tijdens een lange zomervakantie. Naar 1940 waarin dit boek verscheen. Naar de spellingsstrijd die heel duidelijk te zien was –de aanbeveling van dit boek is nog volgens de spelling-De Vries en Te Winkel, met 'sch' en 'zoo', maar het boek zelf is al geschreven volgens de spelling-Kollewijn (de knoop werd pas in 1947 doorgehakt!). Naar Skilge (Terschelling) rond 1900, waar dit verhaal zich afspeelt.
Een meeslepend verhaal en tijdsdocument heeft Cor Bruijn (Wormerveer, 1883-1978) hiermee geschreven en wat een geluk moeten zijn leerlingen hebben gehad als hij als meester aan het vertellen sloeg! Ik denk dat veel van wat hij in het boek zo uitgebreid beschreef (het wier oogsten, de Oppe-rîd in hoogzomer, de Sunderums) toen ook al schreef met in zijn achterhoofd het besef van het verdwijnen van een bepaalde manier van leven en taal op dit waddeneiland. De prachtige, zo mooi passende illustraties erbij zijn van Anton Pieck (Den Helder, 1895-1987).
Ook leuk om te zien was hoe taal zo duidelijk door de schippers die elkaar in havens rond de zee ontmoeten gevormd werd. Zo zet Sil zijn hors aan de roop, gooit zijn jomper over het hoofd, smookt zijn pijpje, gaat te keer als een berserker of aait het berntsje eens over het hoofd.
Dit boek mag wat mij betreft wel afgestoft worden en op de klassiekerlijsten verschijnen, als boegbeeld voor het 'gewone volk'.
'Ik ben tussen het gewone volk geboren en getogen, aan dit gewone volk gebonden met al m'n vezels, in z'n zorg en z'n strijd, in z'n schijnbare ruwheid, z'n sentimentaliteit, z'n kostelijke humor en z'n levensdurf.' –Cor Bruijn
Echt een streekroman. Oud boek geschreven in een compleet andere tijd (compleet andere man-vrouw-rollen bijvoorbeeld en ook best godsdienstig), soms stukjes dialect en helemaal afspelend op Terschelling #boeklocatiematch. Ondanks dat het een oud boek was, zat ik er na een tijdje helemaal in. Wat een soap! Woeste golven en natuur omstandigheden, rauwe personages, liefde, verraad, drama: mooi verhaal -> Een kijkje in Terschelling hoe het vroeger was. Extra leuk om de reddingen met de paardenboot ook in het echt op het srand te zien (komt ook in het boek voor).
Kennismaking met de prachtige taal van de Skylgers en de gebruiken op een afgesloten eiland. Ontroerend verhaal met een gouden einde. Het is mooi om te weten dat het boek ook bij de uitgave door de Terschellingers werd omarmd.
I found this book very hard to read. I dont know if it was because it is older or it is kind of dialect. Waited so long to read this and to give up on it.
Terschelling is altijd een plus 1. Ondanks de 'wat ouderwetse' schrijfstijl leest ie lekker weg. Het einde was wel wat haastig, daar had wat meer gemaakt van kunnen worden.