Wat als ik hem vermoord had? schrijft Ama in haar dagboek. 'Hem', dat is haar stiefvader. Bijna haar hele leven is ze door hem mishandeld en misbruikt. Ten slotte loopt ze weg van huis en doet aangifte. Niet voor zichzelf, maar vooral voor haar jongere zusjes. Zij moeten een beter leven krijgen.
Ama wordt opgevangen op een geheim adres, maar ze kan moeilijk wennen. Als ze vermoedt dat haar stiefvader haar op het spoor is, loopt ze in paniek weg. Ze trekt van logeeradres naar logeeradres, tot ze uiteindelijk op straat belandt. Daar is het leven keihard. Maar Ama denkt niet aan opgeven. Ze grijpt elke kans die ze krijgt om aan de straat te ontsnappen – zelfs als het om een missverkiezing gaat.
Lydia Rood studeerde Spaanse taal en letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Na haar afstuderen werkte ze van 1985 tot en met 1991 als eindredacteur "Binnenland" bij de Volkskrant. Sedertdien geeft ze voorrang aan haar schrijverscarrière. Ze schrijft zowel voor kinderen en jongeren als voor volwassenen. Zijn schreef ook een aantal thrillers samen met haar broer Niels Rood.
Het verhaal wordt verteld door Ama. Zij is dakloos, leeft dus op straat en is 16 jaar. Ze is weggelopen bij haar stiefvader.
Als de moeder van Ama sterft bij de geboorte van haar zusje, moet Ama bij haar stiefvader, Mulala, wonen. Al snel blijkt dat Mulala andere dingen doet dan voor haar zorgen. Misbruik en mishandeling zijn orde van de dag. Ama probeert dit zo lang mogelijk verborgen te houden voor haar jongere zusje, Belle. Maar op een dag wordt het Ama te veel en besluit ze weg te lopen van huis. Maar dan?
Als ze besluit aangifte te doen, wordt ze in een geheim huis geplaatst. Maar wat als Mulala haar daar vindt? Uiteindelijk belandt ze op straat, leert mensen kennen die het goed en minder goed met haar voor hebben. Hoe is het om op straat te leven? Wat komt daar bij kijken en hoe overleef je dat?
Lydia Rood schrijft samen met Jojo Matthews dit integere boek over jong zijn, je ontwikkelen en dakloos zijn. Jojo vertelt uit eigen ervaring. Op heldere wijze wordt dit verhaal aan de lezer verteld. Soms zitten er een soort dagboekaantekeningen in die naar mijn mening wat vaag waren, maar de rest van het verhaal is boeiend, omdat het een ver-van-je-bed verhaal is.
Het verhaal van een meisje dat op straat belandt na uit huis gevlucht te zijn. Schrijnend hoe er 'niets gezien' is. En het gebrek aan hulpverlening. Respect voor de kracht van deze jonge vrouw.
Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. De enige emotie die het boek echt opriep was "Jezus, is dit echt zo gebeurd? Wat kut voor d'r", maar dat was dus alleen omdat het gebaseerd is op haar leven. Als het helemaal verzonnen zou zijn, zou het met niet zo boeien allemaal.
Aan de andere kant, hoe irritant de hoofdpersoon soms ook was in haar (gebrek aan) acties, ik snapte wel waarom ze deed wat ze deed, zonder dat het voor mijn gevoel expliciet werd uitgelegd. Dus dat het me niet echt raakte ligt vooral aan mij en niet aan het boek.
Stijl en opbouw zijn goed, met plezier gelezen. Ik hoop wel dat het nu goed met haar gaat.