What do you think?
Rate this book
De autist en de postduif
Op haar zeventiende wordt Janine zwanger tijdens een feestje in een schuur. Een ongelukje. Haar zoon Geert is een geniale autist. Omdat haar ouders zeer gelovig zijn en Janine niet weet - of niet wil weten - wie van de jongens in de schuur de vader is, denkt zij dat ze moeder, vader, opa, oma en de hele familie voor het kind moet zijn.
Wanneer Geert een beroemde vioolbouwer wordt, zegt Janine dat het tijd is dat hij weggaat. In zijn nieuwe huis, dat nog van een duivenmelker is geweest, opent een postduif de wereld van Geert. Elke keer als hij de doffer op het internet zet en gratis laat afhalen, komt het dier terug en zo ontmoet Geert steeds nieuwe mensen. Om ervoor te zorgen dat de postduif niet terugkomt, brengt hij hem zelfs naar het meest zuidelijke punt van het land. Maar de duif komt terug en verandert het leven van Geert eens en voor altijd.
Wanneer Geert een beroemde vioolbouwer wordt, zegt Janine dat het tijd is dat hij weggaat. In zijn nieuwe huis, dat nog van een duivenmelker is geweest, opent een postduif de wereld van Geert. Elke keer als hij de doffer op het internet zet en gratis laat afhalen, komt het dier terug en zo ontmoet Geert steeds nieuwe mensen. Om ervoor te zorgen dat de postduif niet terugkomt, brengt hij hem zelfs naar het meest zuidelijke punt van het land. Maar de duif komt terug en verandert het leven van Geert eens en voor altijd.
190 pages, Hardcover
First published September 1, 2009
3 people are currently reading
311 people want to read
About the author
Rodaan Al Galidi
35 books96 followersAl Galidi (eigenlijk Rodhan Al Khalidi) is een schrijver van Irakese afkomst. Hij is geboren in 1971, maar zijn precieze geboortedatum is onbekend, omdat zulke gegevens niet geregistreerd worden en verjaardagen niet gevierd worden in zijn streek van herkomst.
Al Galidi studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur. Na zijn studie vluchtte hij uit Irak om de dienstplicht te ontwijken; zes jaar later, in 1998, kwam hij in Nederland terecht, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd hem geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Lessen Nederlands mocht hij bijgevolg niet bijwonen. Daarom leerde Al Galidi zich de Nederlandse taal en begon te schrijven. In Vlaanderen wordt hij als schrijver erkend en ontvangt hij een werkbeurs. In 2007 kon Al Galidi genieten van het generaal pardon in Nederland. In 2011 zakte hij voor zijn inburgeringscursus waardoor de IND het recht heeft om zijn verblijfsvergunning te ontnemen.
Onder de naam Rodaan Al Galidi zet hij zijn schrijverschap voort.
ENGLISH
Al Galidi (actually Rodhan Al Khalidi) is a writer of Iraqi origin. He was born in 1971, but his exact date of birth is unknown, because such data is not registered and birthdays are not celebrated in his region of origin.
Al Galidi graduated in Iraq as an architectural engineer. After his studies he fled from Iraq to avoid conscription; six years later, in 1998, he ended up in the Netherlands, where he applied for asylum. The asylum was refused. Therefor he was not allowed to attend Dutch lessons. That is why Al Galidi learned himself the Dutch language and started to write. He is recognized as a writer in Flanders and receives a scholarship. In 2007, Al Galidi was able to enjoy the general pardon in the Netherlands. In 2011 he failed his integration course, which gave the IND the right to withdraw his residence permit.
He continues his writing under the name Rodaan Al Galidi.
(bron: wikipedia.nl)
Rodaan Al Galidi is an award-winning author of poetry and novels for adults. The Three Princes of Serendip is his first book for children. He lives in the Netherlands.
Al Galidi studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur. Na zijn studie vluchtte hij uit Irak om de dienstplicht te ontwijken; zes jaar later, in 1998, kwam hij in Nederland terecht, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd hem geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Lessen Nederlands mocht hij bijgevolg niet bijwonen. Daarom leerde Al Galidi zich de Nederlandse taal en begon te schrijven. In Vlaanderen wordt hij als schrijver erkend en ontvangt hij een werkbeurs. In 2007 kon Al Galidi genieten van het generaal pardon in Nederland. In 2011 zakte hij voor zijn inburgeringscursus waardoor de IND het recht heeft om zijn verblijfsvergunning te ontnemen.
Onder de naam Rodaan Al Galidi zet hij zijn schrijverschap voort.
ENGLISH
Al Galidi (actually Rodhan Al Khalidi) is a writer of Iraqi origin. He was born in 1971, but his exact date of birth is unknown, because such data is not registered and birthdays are not celebrated in his region of origin.
Al Galidi graduated in Iraq as an architectural engineer. After his studies he fled from Iraq to avoid conscription; six years later, in 1998, he ended up in the Netherlands, where he applied for asylum. The asylum was refused. Therefor he was not allowed to attend Dutch lessons. That is why Al Galidi learned himself the Dutch language and started to write. He is recognized as a writer in Flanders and receives a scholarship. In 2007, Al Galidi was able to enjoy the general pardon in the Netherlands. In 2011 he failed his integration course, which gave the IND the right to withdraw his residence permit.
He continues his writing under the name Rodaan Al Galidi.
(bron: wikipedia.nl)
Rodaan Al Galidi is an award-winning author of poetry and novels for adults. The Three Princes of Serendip is his first book for children. He lives in the Netherlands.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 56 reviews
January 12, 2020
Ik heb De autist en de postduif in één ruk gelezen, ondertussen luidop schaterlachend. Rodaan Al Galidi gebruikt het perspectief van de autist - uitvergroot in al zijn stereotiepe kenmerken - om als een buitenstaander op de Nederlandse samenleving te reflecteren. Hij laat de lezer met een nieuwe blik kijken naar het ‘Land der Nee’.
Pas op pagina 140 maken we overigens kennis met de duif uit de titel, nadat we Geert hebben zien opgroeien van een onhandig kind dat voor zijn tiende 65% van zijn botten brak tot een wereldberoemde vioolbouwer. Zijn levensloop is interessant, maar het is vooral de humor van Al Galidi die het boek draagt. Geert is zo’n autist die alles letterlijk neemt, wat leidt tot hilarische situaties (bijvoorbeeld wanneer hij hoort dat je een meisje eerst nat moet maken..). Om over de manier waarop hijzelf verwekt is maar te zwijgen.
De autist en de postduif was mijn eerste kennismaking met Rodaan Al Galidi in romanvorm - ik las al een kortverhaal van hem in Er zijn geen paarden in Brussel en enkele van zijn gedichten in bloemlezingen. Dit boek maakt me ontzettend nieuwsgierig naar meer van zijn werk.
Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.
Pas op pagina 140 maken we overigens kennis met de duif uit de titel, nadat we Geert hebben zien opgroeien van een onhandig kind dat voor zijn tiende 65% van zijn botten brak tot een wereldberoemde vioolbouwer. Zijn levensloop is interessant, maar het is vooral de humor van Al Galidi die het boek draagt. Geert is zo’n autist die alles letterlijk neemt, wat leidt tot hilarische situaties (bijvoorbeeld wanneer hij hoort dat je een meisje eerst nat moet maken..). Om over de manier waarop hijzelf verwekt is maar te zwijgen.
De autist en de postduif was mijn eerste kennismaking met Rodaan Al Galidi in romanvorm - ik las al een kortverhaal van hem in Er zijn geen paarden in Brussel en enkele van zijn gedichten in bloemlezingen. Dit boek maakt me ontzettend nieuwsgierig naar meer van zijn werk.
Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.
July 29, 2021
Do tej książki podchodziłem z lekką dawką sceptycyzmu. Rzadko mi się zdarza, żeby coś mnie zainteresowało głównie ze względu na postać osoby autorskiej- Rodaan Al Galidi jest uchodźcą z Iraku, który uciekł do Holandii, na własną rękę zaczął uczyć się niderlandzkiego i zaczął tworzyć różnego rodzaju teksty w tym języku. Jak mówi cytat z wywiadu autora dla Guardiana znajdujący się z tyłu książki „Sam jestem uchodźcą i wiem, że język fikcji lepiej przekazuje prawdę niż literatura faktu”. Opis fabuły brzmiał tak samo intrygująco, jak i absurdalnie, postanowiłem więc dać książce szansę i absolutnie nie żałuję.
Nie wiem nawet właściwie ile fabuły mogę zdradzić, aby nie psuć nikomu przyjemności z czytania. Oficjalny opis wydawnictwa mówi o nastolatku, który własnoręcznie tworzy skrzypce ze starych kanap pochodzących ze sklepu ze starociami i chyba na tym bym pozostał. Cała siła tej powieści tkwi bowiem nie w historii, a w specyficznej i niejednoznacznej narracji, która znacząco różni się od tego, do czego przyzwyczaiła nas literatura europejska.
Dużo jest tu zabawy słowem, symbolami i znaczeniami, które łącząc się z lekkim i, cóż, dość specyficznym humorem niepozbawionym satyry, które tworzą wspólnie przyjemną i zaskakująco dobrą mieszankę. Dużym plusem jest również polskie tłumaczenie, które pozwala wsiąknąć w świat przedstawiony przez autora i stara się w jak największym stopniu oddać to, co chciał on swoją powieścią przekazać. Krótki wstęp od tłumaczki skutecznie umiejscawia powieść w szerszym kontekście. I chociaż nie jest to może książka, która zostanie ze mną na bardzo długo i o której będę rozmyślał miesiącami po jej zakończeniu, to wydaje mi się, że jest to naprawdę solidna i warta polecenia lektura.
Nie wiem nawet właściwie ile fabuły mogę zdradzić, aby nie psuć nikomu przyjemności z czytania. Oficjalny opis wydawnictwa mówi o nastolatku, który własnoręcznie tworzy skrzypce ze starych kanap pochodzących ze sklepu ze starociami i chyba na tym bym pozostał. Cała siła tej powieści tkwi bowiem nie w historii, a w specyficznej i niejednoznacznej narracji, która znacząco różni się od tego, do czego przyzwyczaiła nas literatura europejska.
Dużo jest tu zabawy słowem, symbolami i znaczeniami, które łącząc się z lekkim i, cóż, dość specyficznym humorem niepozbawionym satyry, które tworzą wspólnie przyjemną i zaskakująco dobrą mieszankę. Dużym plusem jest również polskie tłumaczenie, które pozwala wsiąknąć w świat przedstawiony przez autora i stara się w jak największym stopniu oddać to, co chciał on swoją powieścią przekazać. Krótki wstęp od tłumaczki skutecznie umiejscawia powieść w szerszym kontekście. I chociaż nie jest to może książka, która zostanie ze mną na bardzo długo i o której będę rozmyślał miesiącami po jej zakończeniu, to wydaje mi się, że jest to naprawdę solidna i warta polecenia lektura.
January 7, 2023
Książka niestandardowa jak sam jej bohater. Bawi się absurdem i zaburza realność świata. Logika zostaje nagięta do woli autora, a robi to z wyjątkowym wdziękiem. Łatwo jest zatonąć w świecie stworzonym przez Rodaana Al Galidi i równie łatwo jest świat ten polubić. Jak więc nietrudno się domyślić — do mnie powieść trafiła i mi się spodobała, choć jej zakończenie można interpretować na różne sposoby, co wytrąca mnie z równowagi. Ale. To tylko potęguje jej urok.
August 1, 2021
Ta niewielka powieść zaczyna się tak - nastolatka Janine spotyka się ze swoimi przyjaciółmi gejami, palą trawkę, gadają, dobrze się bawią. Dziewczyna na lekkim haju czuje, że właśnie w tej chwili ma owulacje. Proponuje więc kolegom zabawę, która kończy się wdmuchnięciem przez słomkę w Janinę zmieszanej spermy chłopaków. A po dziewięciu miesiącach rodzi się Geert.
Brzmi dziwnie? Tak, ale nie zrażajcie się bo to tylko początek historii, dalej jest to już opowieść o Geercie, pięknym umyśle. Chyba nigdzie wprost nie jest napisane, że chłopiec, a potem mężczyzna jest w spektrum autyzmu, ale takie miałam odczucie czytając. Jeśli się mylę to mnie poprawcie. Geert jest więc szczególnym dzieckiem, a potem szczególnym dorosłym. Pracuje w sklepie ze starociami, w którym nawiązuję dziwną więź z przedmiotami. A któregoś dnia wśród różnych bibelotów znajduje skrzypce, które tak go zachwycają, że sam zaczyna tworzyć kopie instrumentu, używając do tego drewna ze starych kanap.
I tutaj się zatrzymam by nie zdradzać za dużo. Zresztą powieść Al Galidi fabułą wcale nie stoi, istotniejszy w niej jest sam język czy klimat. I oczywiście patrzenie na świat oczami osoby neuroatypowej. A znając historię samego autora (dzięki wstępowi tłumaczki Marty Talachy) można tę atypowość rozumieć też jako metaforę życia uchodźcy, tego „innego” w obcym mu kraju. Czy też ogólnie niedopasowania, wykluczenia. Ale jest też szansa, że to tylko moja niepotrzebna nadinterpretacja.
I na koniec, było to po prostu pełne uroku czytanie, bardzo kameralne, spokojne, a miejscami zabawne, ale satysfakcjonujące. Polecam! Ach i książka została wyróżniona Nagrodą Literacką Unii Europejskiej :)
Brzmi dziwnie? Tak, ale nie zrażajcie się bo to tylko początek historii, dalej jest to już opowieść o Geercie, pięknym umyśle. Chyba nigdzie wprost nie jest napisane, że chłopiec, a potem mężczyzna jest w spektrum autyzmu, ale takie miałam odczucie czytając. Jeśli się mylę to mnie poprawcie. Geert jest więc szczególnym dzieckiem, a potem szczególnym dorosłym. Pracuje w sklepie ze starociami, w którym nawiązuję dziwną więź z przedmiotami. A któregoś dnia wśród różnych bibelotów znajduje skrzypce, które tak go zachwycają, że sam zaczyna tworzyć kopie instrumentu, używając do tego drewna ze starych kanap.
I tutaj się zatrzymam by nie zdradzać za dużo. Zresztą powieść Al Galidi fabułą wcale nie stoi, istotniejszy w niej jest sam język czy klimat. I oczywiście patrzenie na świat oczami osoby neuroatypowej. A znając historię samego autora (dzięki wstępowi tłumaczki Marty Talachy) można tę atypowość rozumieć też jako metaforę życia uchodźcy, tego „innego” w obcym mu kraju. Czy też ogólnie niedopasowania, wykluczenia. Ale jest też szansa, że to tylko moja niepotrzebna nadinterpretacja.
I na koniec, było to po prostu pełne uroku czytanie, bardzo kameralne, spokojne, a miejscami zabawne, ale satysfakcjonujące. Polecam! Ach i książka została wyróżniona Nagrodą Literacką Unii Europejskiej :)
July 30, 2021
To była na prawdę dobra książka. Głównym bohaterem jest tutaj osoba neuroatypowa co już samo w sobie jest cudownym zabiegiem - zawsze lubię spojrzeć na świat oczami osób które się ode mnie różnią. Sama fabuła była bardzo prosta, przez co mega klimatyczna. Lubię takie książki.
May 6, 2023
Hmm, knyga paliko labai panašų jausmą kaip “Homo office”. Tik ne dėl temų ar siužeto vingrybių, bet dėl būsenos, lyg būtum perskaitęs stiprų rankraštį.
O jei detaliau, tai patiko mėginimas žvelgti per humorą (o ne per sopulius), kuris kartais artėdavo net prie absurdiškumo. Tačiau kitais gi kartais, autorius tarsi grįždavo prie įprastinės pasakojimo manieros ir juokeliai likdavo tiesiog banaloki. Kitaip tariant, tarsi pritrūko apsisprendimo, darom klasikinį romaną ar važiuojam paribėmis.
Kitas aspektas, kad paties veikėjo portretas kiek klišinis pasirodė. Ir suprantu, kad kiekviename stereotipe, gali būti tiesos grūdas, bet čia man net iš loginės pusės minties plėtojimas tarsi nesuėjo į vieną. Nors būta ir tų “tai štai kaip” akimirkų.
Tiesa, aš pati mažai nutuokiu apie autizmą, tad mėgindama susivokti, kur čia stereotipai, kur gi nelabai, gavau daugiau pasidomėti. Perklausiau keletą kalbų/podcastų, kur pirmuoju asmeniu autistai pasakoja, kaip jie audžia mintį, kaip patiria pasaulį. Buvo išties įdomu bent nosies galiuką įkišti į dar neatrastą pasaulį. Tad bendrai, džiaugiuosi paėmusi knygą į rankas.
Apibendrinant, vertinu 3*.
O jei detaliau, tai patiko mėginimas žvelgti per humorą (o ne per sopulius), kuris kartais artėdavo net prie absurdiškumo. Tačiau kitais gi kartais, autorius tarsi grįždavo prie įprastinės pasakojimo manieros ir juokeliai likdavo tiesiog banaloki. Kitaip tariant, tarsi pritrūko apsisprendimo, darom klasikinį romaną ar važiuojam paribėmis.
Kitas aspektas, kad paties veikėjo portretas kiek klišinis pasirodė. Ir suprantu, kad kiekviename stereotipe, gali būti tiesos grūdas, bet čia man net iš loginės pusės minties plėtojimas tarsi nesuėjo į vieną. Nors būta ir tų “tai štai kaip” akimirkų.
Tiesa, aš pati mažai nutuokiu apie autizmą, tad mėgindama susivokti, kur čia stereotipai, kur gi nelabai, gavau daugiau pasidomėti. Perklausiau keletą kalbų/podcastų, kur pirmuoju asmeniu autistai pasakoja, kaip jie audžia mintį, kaip patiria pasaulį. Buvo išties įdomu bent nosies galiuką įkišti į dar neatrastą pasaulį. Tad bendrai, džiaugiuosi paėmusi knygą į rankas.
Apibendrinant, vertinu 3*.
August 15, 2018
Il piccione gli fece prendere coscienza della nostalgia che provava per quel posto in cui aveva trascorso anni a smontare e collegare macchine e apparecchi. [...] se ne stava seduto sul divano a cercare di imprimersi la parola "casa" nella mente.
October 29, 2023
Ni mi bila všeč, oz. ni mi bi všeč prikaz tega genialnega avtista. V njega je stlačil prav vse. Pa tudi opis njegovega spočetja, nadpovprečno inteligentni pujs .. nekaj na silo in zmedeno.
February 7, 2025
4.5
Smuci mnie zakończenie, ale podoba mi się relacja Geerta z gołębiami i światem zewnętrznym.
Smuci mnie zakończenie, ale podoba mi się relacja Geerta z gołębiami i światem zewnętrznym.
May 3, 2022
Strepitoso, sorprendente, divertente, pieno di riflessioni stupende! Lo consiglio a chiunque!
August 21, 2021
4,5 Jestem oczarowana sposobem narracji, spojrzeniem na świat i współczesne problemy, symboliką, prostolinijnością, oryginalnością. Cudowna lektura.
February 19, 2023
Knjigo sem med naključnim brskanjem našla na knjižni polici. Kljub nenavadnemu naslovu(drugi del) se mi je knjiga zdela vredna branja.
February 10, 2018
Lovely one evening read. I only read the first 20 pages on the 6th so I say it counts. Technically half of that was after midnight, but my brain forbids me from saying I started it on the 7th.
This book takes a long time to get going. It starts with getting to know Geert, go along as he grows up, but I spent a lot of time wondering what I was reading, and what the point was in terms to the story, if there was a point at all, but as you go along you realize that in a way most of it all had been important, or at least not a complete waste of time.
It does take a long time for the pigeon to come into play, but just like the pig earlier on, I loved it right from the start.
Other than Geert, though, the characters are terrible. For example, I wanted to punch Schneider in the face as soon as he made his first appearance, and it only got worse from there. I’m also not fond of the women in the book, as they take advantage from Geert in one way or another, and he does not deserve that. It’s the reason I’m not fond of the ending, though it’s not as black and white as I’d like it to be. His only exception is his mom, but she’s not the greatest either.
The one thing I struggled with was the way Geert’s autism was portrayed. He could imagine and see things; things that were really quite poetic. I know not everyone with autism is the same, and maybe this is due to my own autism, but him thinking like that just doesn’t add up. I don’t know, that, and everything else regarding his autism just didn’t seem right with me. The story itself doesn’t mention autism at all either, which was quite disappointing.
If it weren’t for the second half of the book, I’d have given it three stars, but I loved the second half so much, I just have to give it 4!
Edit: Upon reflection I decided to give it 3 stars after all. I need to not be afraid to give lower ratings!
This book takes a long time to get going. It starts with getting to know Geert, go along as he grows up, but I spent a lot of time wondering what I was reading, and what the point was in terms to the story, if there was a point at all, but as you go along you realize that in a way most of it all had been important, or at least not a complete waste of time.
It does take a long time for the pigeon to come into play, but just like the pig earlier on, I loved it right from the start.
Other than Geert, though, the characters are terrible. For example, I wanted to punch Schneider in the face as soon as he made his first appearance, and it only got worse from there. I’m also not fond of the women in the book, as they take advantage from Geert in one way or another, and he does not deserve that. It’s the reason I’m not fond of the ending, though it’s not as black and white as I’d like it to be. His only exception is his mom, but she’s not the greatest either.
The one thing I struggled with was the way Geert’s autism was portrayed. He could imagine and see things; things that were really quite poetic. I know not everyone with autism is the same, and maybe this is due to my own autism, but him thinking like that just doesn’t add up. I don’t know, that, and everything else regarding his autism just didn’t seem right with me. The story itself doesn’t mention autism at all either, which was quite disappointing.
If it weren’t for the second half of the book, I’d have given it three stars, but I loved the second half so much, I just have to give it 4!
Edit: Upon reflection I decided to give it 3 stars after all. I need to not be afraid to give lower ratings!
August 15, 2015
Na tuhle knížku jsem se po dobrých zkušenostech s nizozemskou literaturou docela těšil. Navíc, Nizozemí mám celkové rád, vždyť Amsterdam je město, kde jsem během jedné noc sbalil nejvíc holek a hned se mnou dokonce chtěly mít sex. No a když jsem viděl, že knížku vydal Dauphin, což znamená rakousky delfín, bylo rozhodnuto.
Jenže.
Všechno špatně.
Rodaan Al Galidi vlastně ani nepíše špatně, jen je to všechno strašně o hovnu. Snaha o vytvoření přiblblých postav selhává na všech čarách, a to je docela zásadní problém, protože tato knížka se hemží jen dementy. Geert je nejblbější ze všech a tím pádem je hlavní hrdina. Protože je mentál, neví co je sexuální život, takže absolvujeme trapné epizodky a lá Nuda v Brně (hihihihi) a poté sledujeme jeho bizarní zábavy, jako vyřezávání houslí z pohovek a krmení holuba.
BRAVO.
Jeho matka, která do sebe šoupala jednu vodku za sebou a byla tak aspoň malým příslibem antické tragédie nebo alespoň nějakého pochcaného antré začne abstinovat, nic se pořádně neděje, a když si to všechno asi padesátkrát zrekapitulujeme, tak knížka skončí s pocitem, že jsme místo toho mohli dvě hodiny třeba krmit cvrčky nebo lít vodu do umyvadla.
Prostě a jednoduše taková odlehčená, civilní, jarchovská sračka s Pavlem Liškou v hlavní roli, která může trochu posvrbit znuděnou čtyřicetiletou bábu u Mácháče, ale víc se z toho nevytříská.
Jenže.
Všechno špatně.
Rodaan Al Galidi vlastně ani nepíše špatně, jen je to všechno strašně o hovnu. Snaha o vytvoření přiblblých postav selhává na všech čarách, a to je docela zásadní problém, protože tato knížka se hemží jen dementy. Geert je nejblbější ze všech a tím pádem je hlavní hrdina. Protože je mentál, neví co je sexuální život, takže absolvujeme trapné epizodky a lá Nuda v Brně (hihihihi) a poté sledujeme jeho bizarní zábavy, jako vyřezávání houslí z pohovek a krmení holuba.
BRAVO.
Jeho matka, která do sebe šoupala jednu vodku za sebou a byla tak aspoň malým příslibem antické tragédie nebo alespoň nějakého pochcaného antré začne abstinovat, nic se pořádně neděje, a když si to všechno asi padesátkrát zrekapitulujeme, tak knížka skončí s pocitem, že jsme místo toho mohli dvě hodiny třeba krmit cvrčky nebo lít vodu do umyvadla.
Prostě a jednoduše taková odlehčená, civilní, jarchovská sračka s Pavlem Liškou v hlavní roli, která může trochu posvrbit znuděnou čtyřicetiletou bábu u Mácháče, ale víc se z toho nevytříská.
March 21, 2016
Rodaan Al Galidi weet aardig de taal en de belevingswereld van een imaginaire autist te gebruiken voor een ontroerend verhaal over eenzaamheid en het smachten naar liefde en genegenheid (zelfs wanneer de hoofdpersonages in kwestie deze gevoelens niet altijd kunnen begrijpen). Wat mij tegenstaat is dat er een erg stereotiep beeld van autisme wordt geschetst: het hoofdpersonage is een communicatief gemankeerde, knuffelbare knutselgek. Dat soort hardnekkige stereotypen, clichés en vooroordelen doen weinig recht aan hoe deze stoornis zich bij elk uniek individu op geheel eigen wijze openbaart. Autisme is voor hedendaagse schrijvers een vat vol poëtische mogelijkheden, maar van gepubliceerde schrijvers als Rodaan Al Galidi mag toch verwacht worden dat zij voorbij voorspelbare aannames in hun onderwerp duiken.
January 9, 2023
3,5 ***
Geert is de autistische zoon van Janine en woont op zijn zevenendertigste nog bij zijn moeder Janine die hem vertelt dat zijn vader een rietje is. Geert is iemand dat alles letterlijk opneemt en creëert zo hilarische momenten wanneer hij de raad van zijn moeder in daden omzet wat betreft het omgaan met meisjes.
Het verhaal leest heel vlot weg maar ik kwam pas in het verhaal van het ogenblik dat Geert zijn violen begon te maken.
Ik denk en doe het niet, de duif denkt niet en doet het wel, dacht hij. Die postduif heeft wel een beetje mijn hart gestolen en die van Geert ook warm gemaakt.
Ik ben wel blij het boek te hebben gelezen.
Geert is de autistische zoon van Janine en woont op zijn zevenendertigste nog bij zijn moeder Janine die hem vertelt dat zijn vader een rietje is. Geert is iemand dat alles letterlijk opneemt en creëert zo hilarische momenten wanneer hij de raad van zijn moeder in daden omzet wat betreft het omgaan met meisjes.
Het verhaal leest heel vlot weg maar ik kwam pas in het verhaal van het ogenblik dat Geert zijn violen begon te maken.
Ik denk en doe het niet, de duif denkt niet en doet het wel, dacht hij. Die postduif heeft wel een beetje mijn hart gestolen en die van Geert ook warm gemaakt.
Ik ben wel blij het boek te hebben gelezen.
April 19, 2014
A very charming read - fluent, sweet, and touching. The dove's part is quite small (though essential), so I wonder why it has become part of the title. In general this is a book dealing with how we act in this world, when we don't fit the more and more rigid definition of "normal".
July 27, 2021
NIE WYSYŁAJ MNIE DO STAPHORST
Obiecano mi lekturę podobną do "Co gryzie Gilberta Grape'a". Czy ją odnalazłam w tym tytule? Nie. Czy jestem zadowolona z lektury? Bardzo! We wspomnianym filmie znakomity Leonardo wciela się w rolę chłopca z niepełnosprawnościami. Z pewnością film znacie (jeśli nie, idźcie oglądać i to natychmiast). W książce NIE WYSYŁAJ MNIE DO STAPHORST również poznajemy nietuzinkową postać Geerta, który nie dość, że jest wyjątkowy, to jeszcze został poczęty w niezwykły sposób. Nie czytajcie opisu z okładki jeśli chcecie mieć z czytania jeszcze więcej rozkoszy.
Geert mieszka z matką na zapleczu sklepu z rzeczami używanymi. Fascynują go sprzęty elektroniczne. Geert godzinami majstruje i modyfikuje gadżety łącząc je ze sobą i tworząc niepowtarzalne urządzenia. Jego świat jest poukładany i zamknięty. Tak jak on. Zmiany i rewolucje w jego życiu wpływają na niego negatywnie. Komunikacja międzyludzka i funkcjonowanie w społeczeństwie to dla Geerta wyzwanie nie do pokonania. I tak, żeby nie opowiedzieć za dużo, mamy w tej historii niezwykłą postać Geerta - dojrzewającego mężczyznę, jego mamę, równie interesującą i wyjątkową, i hobby Geerta: skrzypce, stare kanapy, gołębie... właściwie to jednego gołębia. Ale o tym też nie opowiem.
Symboli i przenośni w tej powieści nie brakuje. Emocje grają tu pierwsze SKRZYPCE (że tak pozwolę sobie powiedzieć), a skrzypce już tylko drugie ;) Podejmowane tematy dają do myślenia. Zaburzona komunikacja, wykluczenie, trudności życiowe, problemy z relacjami, brak zrozumienia... a wszystko to z nutą humoru i kluczem mądrości osadzonymi na pięciolinii życia. Polecam BARDZO!!!
Obiecano mi lekturę podobną do "Co gryzie Gilberta Grape'a". Czy ją odnalazłam w tym tytule? Nie. Czy jestem zadowolona z lektury? Bardzo! We wspomnianym filmie znakomity Leonardo wciela się w rolę chłopca z niepełnosprawnościami. Z pewnością film znacie (jeśli nie, idźcie oglądać i to natychmiast). W książce NIE WYSYŁAJ MNIE DO STAPHORST również poznajemy nietuzinkową postać Geerta, który nie dość, że jest wyjątkowy, to jeszcze został poczęty w niezwykły sposób. Nie czytajcie opisu z okładki jeśli chcecie mieć z czytania jeszcze więcej rozkoszy.
Geert mieszka z matką na zapleczu sklepu z rzeczami używanymi. Fascynują go sprzęty elektroniczne. Geert godzinami majstruje i modyfikuje gadżety łącząc je ze sobą i tworząc niepowtarzalne urządzenia. Jego świat jest poukładany i zamknięty. Tak jak on. Zmiany i rewolucje w jego życiu wpływają na niego negatywnie. Komunikacja międzyludzka i funkcjonowanie w społeczeństwie to dla Geerta wyzwanie nie do pokonania. I tak, żeby nie opowiedzieć za dużo, mamy w tej historii niezwykłą postać Geerta - dojrzewającego mężczyznę, jego mamę, równie interesującą i wyjątkową, i hobby Geerta: skrzypce, stare kanapy, gołębie... właściwie to jednego gołębia. Ale o tym też nie opowiem.
Symboli i przenośni w tej powieści nie brakuje. Emocje grają tu pierwsze SKRZYPCE (że tak pozwolę sobie powiedzieć), a skrzypce już tylko drugie ;) Podejmowane tematy dają do myślenia. Zaburzona komunikacja, wykluczenie, trudności życiowe, problemy z relacjami, brak zrozumienia... a wszystko to z nutą humoru i kluczem mądrości osadzonymi na pięciolinii życia. Polecam BARDZO!!!
August 8, 2021
Niesamowita, wciągająca opowieść o człowieku myślącym inaczej niż większość ludzkości i odczuwajacym wszystko na swój własny sposób. Prosty język pozwala skupić się na treściach, a prostota ta w zestawieniu z wrażliwością głównego bohatera pozwala wczuć się w jego przeżycia.
January 28, 2021
Grappig en vlot leesbaar boek, aanrader!
January 4, 2023
It is a wonderful book with a grain of humour.
July 28, 2021
Pojawił się gołąb i Staphorst. Jestem ukontentowana 🖤🐦
Nieoczywista, trochę dziwaczna ale bardzo dobrze się przez nią płynęło. Geert to moje alter ego xD 😅 w sensie po prostu rozumiem jego dziwne zachowania, bo sama tak mam. 4/5!
Nieoczywista, trochę dziwaczna ale bardzo dobrze się przez nią płynęło. Geert to moje alter ego xD 😅 w sensie po prostu rozumiem jego dziwne zachowania, bo sama tak mam. 4/5!
April 25, 2024
een pareltje 🎀
November 29, 2015
Jeg havde tabt mit hjerte til bogen allerede inden den første side var læst! Den finurlige måde at bruge sproget på, tonen, det hele. Historien gik derudad slag i slag til stor tilfredsstillelse og morskab fra min side, indtil vi nærmede os slutningen. Hvem siger det er lykken at stifte familie for alle? Jeg var i hvert fald ikke tilfreds med forfatterens brug af den hurtigttænkende kvinde, som var lige dele opportunist og golddigger. Havde han bare ikke taget hende med i historien, var min karakter landet på 5 stjerner.
April 7, 2016
Niet helemaal mijn ding, ik werd op geen enkel moment echt meegesleept door het verhaal, maar heb het ook niet met tegenzin gelezen. Het beeld dat van autisme wordt geschetst komt op mij vooral over als een uitvergroting van bepaalde kenmerken, sommige voorvallen komen in hun absurditeit ongeloofwaardig over. Er had volgens mij meer in gezeten.
June 24, 2016
Vijf sterren omdat ik niks kan bedenken wat dit verhaal beter had kunnen maken. Prachtige vertelling. Doet me ergens denken aan het werk van Jonas Jonasson en is totaal anders dan Al Galidi's Hoe ik talent voor het leven kreeg. Ik ben na twee boeken fan van deze auteur!
August 23, 2012
Geniaal. Heerlijk. Wat een prachtig boek. Een simpel verhaal, dat je toch meesleept in de wereld van de protagonist.
March 17, 2016
Zware tegenvaller. Oppervlakkig verhaal over autistische jongen die moet leren leven. Ongeloofwaardige karikatuur, te haastig geschreven. Er had veel meer in dit verhaal gezeten.
December 27, 2022
Citaat : De goede viool is eigenlijk een bank die naar een andere vorm reist , niet om op te zitten, maar om naar te luisteren.
Review : De moeder van Geert is zeventien wanneer ze zich door een schoolmakker op een ongewone manier laat bezwangeren. Haar zoon voedt ze zelf op ver van haar diepgelovige ouders. Ze begint om de broden een kringloopwinkel te runnen. Ze heeft veel minnaars en nuttigt ook regelmatig een glaasje wijn, want makkelijk is het niet. Geert telt graag, valt vaak en neemt taal ernstig én letterlijk; een buurjongen die dichter komt wonen, verhuist niet maar dichterhuist. De dingen moeten juist zijn in het universum van Geert. De kringloopwinkel is dan ook een ideale habitat voor een kind dat aan knutselwoede lijdt. In zijn tienerjaren heeft hij wel succes bij de meisjes, ze vinden hem mysterieus en schattig. Zijn vrijgevochten moeder stimuleert hem in zijn eerste ontmoetingen met het andere geslacht. Alleen neemt hij haar raad zoals immer weer te letterlijk. Als mama zegt dat het meisje in kwestie 'nat' moet zijn voor de verdere werkzaamheden beginnen, kiepert hij een emmer ijskoud water over haar heen. Na nog wat verdere mislukkingen met het andere geslacht, keert hij terug naar de kringloopwinkel. Hij schakelt apparaten aan elkaar, gaat op zoek naar vreemde materialen en leeft zich uit aan zijn eigen werktafel. Als Geert een viool ontdekt bij de oude spullen, begint hij ze grondig te bestuderen. Hij leest in de viool de naam Stradivarius, maar omdat hij niets kent van violen begint hij ze helemaal te ontleden. Door Geerts fantastische geheugen lukt het hem om uit het hout van een oude bank een gelijkaardige viool te bouwen. Wat onschuldig begint, eindigt in een ware obsessie die er echter voor zal zorgen dat hij een rijkelijk belegde boterham verdient. Als Geert later alleen gaat wonen, koopt hij een huis. In de schuur vindt hij een oude postduif die hij onmiddellijk op Marktplaats van het internet zet. Nadat de duif afgehaald wordt, komt ze een week later weer binnengevlogen in de schuur. Deze gebeurtenis herhaalt zich meermaals en zo leert Geert mensen uit het hele land kennen.
De autist en de postduif lijkt een simpel verhaal, waarin oog is voor detail en het dagelijkse leven. In het verhaal verwerkt Al Galidi strelende kleine verhaaltjes (zoals dat van de viool). Een kringloopwinkel is dan ook een vrije wereld om over te fantaseren. Rodaan Al Galidi heeft met De autist en de postduif een prachtig sprookje geschreven waarin grappige momenten worden afgewisseld met magische. En weer zijn het vooral zijn mix van humor en de originele taalvondsten die beklijven en het verhaal op hoog niveau tillen. En ook zijn oosterse flair om een Nederlands verhaal te vertellen is echt grandioos. Dat oosterse tintje geeft iets mysterieus aan het geheel zonder de realiteit te ontvluchten. De autist en de postduif is een heel mooi en ontroerend verhaal dat enkel en alleen door maestro Rodaan Al Galidi had kunnen geschreven worden.
Review : De moeder van Geert is zeventien wanneer ze zich door een schoolmakker op een ongewone manier laat bezwangeren. Haar zoon voedt ze zelf op ver van haar diepgelovige ouders. Ze begint om de broden een kringloopwinkel te runnen. Ze heeft veel minnaars en nuttigt ook regelmatig een glaasje wijn, want makkelijk is het niet. Geert telt graag, valt vaak en neemt taal ernstig én letterlijk; een buurjongen die dichter komt wonen, verhuist niet maar dichterhuist. De dingen moeten juist zijn in het universum van Geert. De kringloopwinkel is dan ook een ideale habitat voor een kind dat aan knutselwoede lijdt. In zijn tienerjaren heeft hij wel succes bij de meisjes, ze vinden hem mysterieus en schattig. Zijn vrijgevochten moeder stimuleert hem in zijn eerste ontmoetingen met het andere geslacht. Alleen neemt hij haar raad zoals immer weer te letterlijk. Als mama zegt dat het meisje in kwestie 'nat' moet zijn voor de verdere werkzaamheden beginnen, kiepert hij een emmer ijskoud water over haar heen. Na nog wat verdere mislukkingen met het andere geslacht, keert hij terug naar de kringloopwinkel. Hij schakelt apparaten aan elkaar, gaat op zoek naar vreemde materialen en leeft zich uit aan zijn eigen werktafel. Als Geert een viool ontdekt bij de oude spullen, begint hij ze grondig te bestuderen. Hij leest in de viool de naam Stradivarius, maar omdat hij niets kent van violen begint hij ze helemaal te ontleden. Door Geerts fantastische geheugen lukt het hem om uit het hout van een oude bank een gelijkaardige viool te bouwen. Wat onschuldig begint, eindigt in een ware obsessie die er echter voor zal zorgen dat hij een rijkelijk belegde boterham verdient. Als Geert later alleen gaat wonen, koopt hij een huis. In de schuur vindt hij een oude postduif die hij onmiddellijk op Marktplaats van het internet zet. Nadat de duif afgehaald wordt, komt ze een week later weer binnengevlogen in de schuur. Deze gebeurtenis herhaalt zich meermaals en zo leert Geert mensen uit het hele land kennen.
De autist en de postduif lijkt een simpel verhaal, waarin oog is voor detail en het dagelijkse leven. In het verhaal verwerkt Al Galidi strelende kleine verhaaltjes (zoals dat van de viool). Een kringloopwinkel is dan ook een vrije wereld om over te fantaseren. Rodaan Al Galidi heeft met De autist en de postduif een prachtig sprookje geschreven waarin grappige momenten worden afgewisseld met magische. En weer zijn het vooral zijn mix van humor en de originele taalvondsten die beklijven en het verhaal op hoog niveau tillen. En ook zijn oosterse flair om een Nederlands verhaal te vertellen is echt grandioos. Dat oosterse tintje geeft iets mysterieus aan het geheel zonder de realiteit te ontvluchten. De autist en de postduif is een heel mooi en ontroerend verhaal dat enkel en alleen door maestro Rodaan Al Galidi had kunnen geschreven worden.
Displaying 1 - 30 of 56 reviews