Een soort familie

by Kees van Beijnum

Wieringen, jaren tachtig. Teun Draaijer en zijn oudere broer lijden onder de uitzonderingspositie die hun gezin inneemt binnen de gemeenschap van de boerse geboren Wieringers. Regelmatig vormen zij het doelwit van uitsluiting en pesterijen. Ieder op geheel eigen wijze proberen de jongens op school en op straat te overleven. Maar dan keert zijn broer radicaal de idealen en verwachtingen van zijn ouders de rug toe en raakt het gezinsleven ontwricht. Teuns positie is ondraaglijk: moet hij voor zijn broer of voor zijn ouders kiezen?
Jaren later keert Teun met zijn zoontje terug naar de plek van zijn jeugd, maar het is geen sentimental journey. De noodlottige nacht waarin het familieconflict ten slotte uitmondde, is hem altijd blijven achtervolgen.

Genres: Literature

436 pages, Paperback

First published May 1, 2010

About the author

Kees van Beijnum (1954) bracht hij het grootste deel van zijn jeugd door in de cafés en hotels van zijn familie op de Amsterdamse Zeedijk. Voordat hij begin jaren negentig besloot zich aan het schrijven te wijden was hij werkzaam in de journalistiek. Zijn eerste boek Over het IJ - Een reconstructie van een moord (1991) oogstte in brede kring bewondering. 'Eindelijk een eigen equivalent van Truman Capote's In Cold Blood,' schreef René Zwaap.

Begin 1994 debuteerde Van Beijnum als prozaïst met de roman Hier zijn leeuwen, die werd genomineerd voor de Debutantenprijs en de longlist van de Libris Literatuur Prijs. Een jaar later publiceerde hij de semi-autobiografische roman Dichter op de Zeedijk, een succesvol boek dat zijn weg vond naar veel lezers en critici en werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs. In 1998 verscheen De ordening, gebaseerd op het levensverhaal van de weduwe
Rost-van Tonningen. In 2003 werd het boek verfilmd en genomineerd voor een Gouden Kalf.

De oesters van Nam Kee, Van Beijnums vierde roman, verscheen in 2000. Het is een geestig, met vaart geschreven boek over hunkering: naar waarheid, naar liefde en vooral naar echtheid. Het verscheen op de longlist van de Libris Literatuur Prijs. De boekverfilming, met in de hoofdrollen Katja Schuurman en Egbert Jan Weber, werd een groot succes. Nadat hij overstapte van Nijgh & Van Ditmar naar De Bezige Bij kwam Van Beijnum in 2002 met de roman De vrouw die alles had, in het najaar van 2004 gevolgd door Het verboden pad.

Begin 2008 stond Van Beijnum volop in de schijnwerpers met zijn roman Paradiso, die overal goed werd besproken en binnen korte tijd uitgroeide tot een bestseller. Het is het verhaal van een man die op het punt staat zijn huwelijk te verbreken als opeens zijn vrouw onvindbaar blijkt. Voordat hij haar kan verlaten, moet hij haar eerst terugvinden.

Ter gelegenheid van de Literaire boekenmaand schreef hij voor De Bijenkorf de novelle Zoon van (2009). Zijn roman Een soort familie (2011) werd juichend ontvangen en genomineerd voor de AKO Literatuurprijs.

In 2014 verscheen zijn tiende roman, De offers. NRC Handelsblad gaf vier sterren: ‘Personages om in je hart te sluiten. Een boek dat onmiddellijk ontzag inboezemt.’ In 2017 publiceerde hij Het mooie seizoen.

Reviews

[Geoffrey van Zonneveld · Rating 4 out of 5]

Een familie die leeft voor hun vereniging, voor hun goede doel, voor een wereld zonder oorlog. Handtekeningen inzamelen, leden werven, foldertjes uitdelen.
En het leven nu, pas gescheiden, jong zoontje. Een baan die je eigenlijk niet wilt. Maar wel kan.
En dan hoe die twee samenkomen. Een groot verhaal over een klein gezin. Soms wat langdradig en wat lastig doorheen te komen. Maar aan het ei d zeker wel de moeite waard.

[Angeline Cuijpers · Rating 4 out of 5]

Dramatisch. Dramatisch goed.

[Hanny Ouden · Rating 4 out of 5]

In zekere zin is dit een coming-of-age-roman, al is de hoofdpersoon Teun de veertig al gepasseerd. Hij gaat met een soort afstandelijke onverschilligheid om met zijn werk en relaties. Hoe het zo gekomen is wordt duidelijk door het verhaal van zijn jeugd dat zich geleidelijk ontvouwt. We schrijven Wieringermeer in de jaren '90 van de vorige eeuw. Zijn twee jaar oudere broer Hans -met wie Teun een twee-eenheid vormt- begint te puberen en zich af te zetten tegen zijn bij de vredesbeweging betrokken ouders, terwijl Teun nog in kinderlijke gelukzaligheid verkeert. Als lezer weet je al aan het begin van het boek dat Hans op zijn 15e om het leven komt. Op driekwart van het boek weet je het voor driekwart, op de laatste bladzijden krijg je het totaalplaatje. De weg ernaartoe is meesterlijk beschreven. De schrijver weeft de draad van het heden op een natuurlijke manier door die van het verleden. Alle scenes zijn op zichzelf kleine juweeltjes, zo nauwgezet en beeldend dat het lijkt alsof je er al lezer zelf bij bent. Maar het zijn er wel heel veel. 'Kan het niet wat sneller' en 'vind ik het eigenlijk wel leuk dat mijn geduld zo op de proef wordt gesteld' waren de vragen die steeds door mijn leesplezier heen oppopten. Het laatste deel waarin Teun terug gaat naar de Wieringermeer, ontdekt wat er werkelijk is gebeurd en eindelijk in staat is om zijn leven te gaan leven vanaf dat punt, is aangrijpend en emotionerend. Van Beijnum is een groot verteller!

[Jan Mars · Rating 3 out of 5]

Gemengde gevoelens. Het is af en toe best spannend, maar het is soms hinderlijk wijdlopig opgeschreven, er zitten ook veel losse einden in (die tante Milly, hoe is dat zo gekomen? de ouders van de moeder, hoezo?), met name de dialogen zijn soms bar houterig opgeschreven (bijvoorbeeld p. 177), en er zit ook veel lucht in: voorvallen die heel gedetailleerd worden beschreven maar verder geen enkele rol spelen (bijvoorbeeld dat gedoe met schapen in een vrachtauto naar de slacht (2 keer), de vrijpartij met Meike, de mededeling dat de vader vaak bij Sara Bruul op bezoek komt). Het conflict van Hans met zijn ouders komt nogal uit de lucht vallen. In de beschrijving van mensen (vooral de Wieringers) klinkt vaak een neerbuigendheid door die mij zeer ergert (bijvoorbeeld Steef en zijn kinderen). En wat is dat voor raar dilemma op de laatste pagina, een keuze tussen een definitieve-ex en een mogelijk-nieuwe relatie? Ontgaat me iets?

[Hanneke Wildschut · Rating 4 out of 5]

Beklemmende geschiedenis van een gezin dat lijdt onder zijn eigen mores. De oudste zoon Hans wil niet langer meedoen met de vredesmissies van de beweging waartoe zij behoren en hij wil met zijn vriendinnetje en haar ouders mee naar Amsterdam.
Het verhaal wordt verteld door de jongere broer Teun, die, als volwassen man nog vecht met de demonen uit zijn verleden.
Grote broer Hans komt om bij een brand, maar pas als volwassene vindt Teun uit wat er toen allemaal gespeeld heeft. Indrukwekkend comming of age verhaal dat nog na blijft echo-en als je het allang uit hebt.

[RuudK · Rating 4 out of 5]

Herlezen. Blijft een intrigerend verhaal over Noord Holland, obscure bewegingen uit de jaren 70/80 en terug naar je jeugd.

[Walter · Rating 3 out of 5]

Niet een boek wat ik in een keer uit heb gelezen. Soms langdradig, soms mooi. Maar vooral te veel en te lange beschrijvingen van zaken die er niet toe doen.

[Heidi Vereecken · Rating 3 out of 5]

Boeiende gezinsethiek enerzijds maar de schrijfstijl leent zich te makkelijk tot vluchtig lezen zodat ik woorden, zelfs passages makkelijk kon overslaan.

[Annesusan · Rating 4 out of 5]

Mooi en pijnlijk relaas wat ouderlijke idealen met kinderen kunnen doen.

[Joke Kolthoff · Rating 3 out of 5]

man, tussen de 30 en 40, gaat terug naar het gebied van zijn jeugd: de "polder"Wieringen. Groeide op met ouders die helemaal opgingen in de anti nucleaire beweging. Zijn iets oudere broer en hij moesten allerlei klusjes zoals folderen voor de beweging doen en mee naar de bijeenkomsten. Zijn broer gaat tegen de ouders en de beweging in het verzet, overlijdt door een noodlottig toeval. het gezin valt uit elkaar. parallel aan de herinneringen wordt het leven van de hoofdpersoon beschreven.

[Sara · Rating 4 out of 5]

Het boek begint rustig als ik het hoofdpersonage leer kennen. Om en om wordt er verteld over zijn leven in het heden en het verleden. Eerst had ik moeite om in het verhaal te blijven omdat er 'weinig gebeurde'. Toch kreeg ik het gevoel dat er iets tussen de regels in zat. Naar het einde toe begrijp ik steeds beter hoe het verhaal in elkaar steekt, hoe de hoofdpersoon zijn leven zelf probeert te begrijpen. Tegen het einde aan worden er langere zinnen gebruikt, mooi beschreven zinnen. Dat zorgt er voor dat ik het boek net een puntje meer geef. Achteraf gezien is het boek inhoudelijk toch zeer interessant. Niet omdat je er achter komt wat er precies gebeurd is, meer om de gevoelens van de hoofdpersoon.

[Monica Wies · Rating 4 out of 5]

Teun Draaijer, onlangs gescheiden, vertegenwoordiger in kopieermachines, neemt zijn 5jarig zoontje mee naar Wieringen. Daar is hij geboren en getogen. Samen met zijn 2 jaar oudere broer Hans.
Door dat bezoek komen alle herinneringen aan zijn jeugd weer naar boven.
Zijn ouders waren zeer actief voor de vredesbeweging; het speelt in de tijd van de eventuele komst van kruisraketten. Ieder weekend moeten zij mee om folders uit te delen en naar bijeenkomsten te gaan.
Zijn ouders wijzen alle vermaak van de hand.
Hierdeoor hebben de kinderen het moeilijk op school en op straat staan zij bloot aan allerlei pesterijen.
Tot op een gegeven moment zijn broer, die is dan 15, in opstand komt.
Dan raakt het gezin ontwricht en Teun verliest ook al zijn zekerheden.
Een prachtig boek.

[Zazou · Rating 4 out of 5]

Het boek is in de tegenwoordige tijd geschreven, wat ik altijd nogal indringend vind en straalt een enorme troosteloosheid uit. Ik had nogal wat moeite om goed in het verhaal te komen, maar op een gegeven moment hield het boek me toch wel in zijn greep.
De sfeer deed me denken aan Knielen op een bed violen van Siebelink, waarbij de bezetenheid voor het geloof te vergelijken is met het fanatisme voor de vredesbeweging in Een soort familie.

[Janet · Rating 3 out of 5]

Het duurt lang, dit boek. Hele mooie gedetaileerde beschrijvingen van gevoelens, van dialogen, van karakters, van plekken, van beklemmende sfeer. En continu de suggestie van: er gaat iets ergs gebeuren...
Climax pas laatste bladzijden

[John · Rating 3 out of 5]

Een hele zit, maar aan het eind past alles mooi.

[Bolor-erdene Bayarmagnai]

i have no idea about what the book shows, but the thing is i really wanna read it.

[Ageeth Van der veen · Rating 5 out of 5]

Erg mooi.

[Dina_s · Rating 3 out of 5]

This was an extremely difficult book to read and at one point I had to set it aside and take a breather. It started out with great promise as we watch Teun's life unravel gradually. Teun is still haunted by the tragic death of his elder brother and is held back by his sadness, powerlessness and ever present "weemoed" for the past.
Unfortunately the flashback scenes are as tedious and suffocating as the 80s liberal activism Teun's parents force upon their children.
It took far too many pages for Teun to exorcise the ghosts of his past and finally free himself. Sigh.