What do you think?
Verzameld werk
- GenresPoetry
976 pages, Hardcover
First published June 3, 2010
About the author
Jotie T'Hooft
17 books26 followersJohan (Jotie) Geeraard Adriaan T'Hooft was een Vlaamse dichter en schrijver.
Trouwde op 29 augustus 1974 met Ingrid, dochter van uitgever Julien Weverbergh, die hem een baantje als lector bij Manteau bezorgde.
Tijdens zijn leven verschenen twee dichtbundels: Schreeuwlandschap (1975) en Junkieverdriet (1976). Die laatste werd bekroond met de Reina Prinsen Geerligsprijs.
In de nacht van 5 op 6 oktober 1977 diende hij zich, in een kamer in Brugge, een overdosis cocaïne toe. Jotie T'Hooft werd begraven in zijn geboortestad Oudenaarde.
Jotie T'Hooft in de Nederlandstalige Wikipedia
Jotie T'Hooft in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Jotie T'Hooft bij "Schrijversgewijs"
Johan (Jotie) Geeraard Adriaan T'Hooft was a Flemish poet and writer.
Jotie T'Hooft in the English Wikipedia
Trouwde op 29 augustus 1974 met Ingrid, dochter van uitgever Julien Weverbergh, die hem een baantje als lector bij Manteau bezorgde.
Tijdens zijn leven verschenen twee dichtbundels: Schreeuwlandschap (1975) en Junkieverdriet (1976). Die laatste werd bekroond met de Reina Prinsen Geerligsprijs.
In de nacht van 5 op 6 oktober 1977 diende hij zich, in een kamer in Brugge, een overdosis cocaïne toe. Jotie T'Hooft werd begraven in zijn geboortestad Oudenaarde.
Jotie T'Hooft in de Nederlandstalige Wikipedia
Jotie T'Hooft in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Jotie T'Hooft bij "Schrijversgewijs"
Johan (Jotie) Geeraard Adriaan T'Hooft was a Flemish poet and writer.
Jotie T'Hooft in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
December 11, 2018
Jotie, mijn toevluchtsoord op donkere dagen.
Jij weet altijd wat te zeggen,
zodat ik me niet alleen voel
met mijn verdriet.
Jij weet altijd wat te zeggen,
zodat ik me niet alleen voel
met mijn verdriet.
September 7, 2026
Ik heb Jotie T’Hooft eigenlijk leren kennen door Cold Turkey, een essay van Tom Lanoye uit zijn bundel Vroeger was ik beter. Zodra ik die bundel had gelezen, ben ik op zoek gegaan naar het verzameld werk van Jotie, in de uitgave van De Bezige Bij. Die uitgave bleek bijzonder moeilijk te vinden, waardoor ik uiteindelijk wel mijn toevlucht moest nemen tot de bibliotheek. De afgelopen twee maanden heb ik het gigantische werk uitgelezen, met hier en daar een korte tussenpauze.
Wat me vooral heeft verwonderd, is de enorme maturiteit die T’Hooft op zo’n jonge leeftijd in zijn werk wist te leggen. Zijn repertoire is immens en bekende bundels als Junkieverdriet behoren wat mij betreft tot de hoogtepunten van de Nederlandstalige poëzie. De grote voorbeelden van T’Hooft zijn voor mij bovendien nog steeds grootmeesters van de literatuur. Namen als Franz Kafka en Hugo Claus zijn schrijvers die ik zelf op jonge leeftijd heb verslonden. Het verdriet van België maakte op jonge leeftijd een enorme indruk op me en Kafka wist me dan weer te fascineren met zijn verzameld werk. Het zijn slechts enkele van de vele invloeden die in het werk van Jotie duidelijk herkenbaar zijn.
Daarnaast is er nog een andere grote factor die ik met hem deel: zijn enorme fascinatie voor en passie voor muziek. Die muziek mag dan misschien al enkele decennia op de teller hebben, zijn grote voorbeelden zijn nog steeds bijzonder actueel. Groepen en artiesten als The Velvet Underground, Roxy Music, de krautrockscene, David Bowie en Iggy Pop, om er maar enkele te noemen, weten nog steeds enorm veel jongeren te inspireren. Zeker jongeren die op zoek gaan naar een meer creatieve weg.
Het zijn deze groepen en artiesten waar Jotie ook over schrijft in de meer alledaagse teksten en artikels die hij voor verschillende bladen schreef. Maar het belangrijkste onderdeel van deze bundel blijft natuurlijk zijn poëzie. En die poëzie is donker, raak en vooral beenhard. Tegelijkertijd is ze in haar diepste essentie ook bijzonder herkenbaar en weet ze je soms tot in het diepste van je ziel te raken.
Het werk van Jotie T’Hooft zou nog steeds verplichte kost moeten zijn. Niet zozeer vanwege het drugsgebruik dat zo’n belangrijke rol in zijn leven speelde, maar vooral vanwege de geniale manier waarop hij zijn eigen taal wist te verheffen tot een kunstvorm. Een kunstvorm waarin hij zijn fatalistische kijk op het leven neerschrijft. Tegelijkertijd biedt zijn werk ook een fascinerende blik op de jeugdcultuur van zijn tijd en op de manier waarop de hippiebeweging en de muziek van toen zoveel jongeren wisten te inspireren.
Zijn fatalistische kijk op het leven, die samen met zijn drugsgebruik uiteindelijk bijdroeg aan zijn veel te vroege dood, maakt het werk soms extra confronterend. Want zoals velen ben ik enorm benieuwd naar wat hij nog allemaal geschreven zou hebben als hij was blijven leven. Welke richting zou zijn werk zijn uitgegaan? Welke nieuwe invloeden zouden erin zijn geslopen? En hoe zou zijn taal zich verder hebben ontwikkeld?
Het enige wat ik na het lezen van deze bundel eigenlijk nog kan zeggen, is dat iedereen hem in huis zou moeten hebben. Ik hoop dan ook enorm dat De Bezige Bij het verzameld werk ooit opnieuw uitbrengt. Want dit is zo’n boek dat je kunt blijven herlezen en waarin je telkens weer nieuwe dingen ontdekt.
Wat me vooral heeft verwonderd, is de enorme maturiteit die T’Hooft op zo’n jonge leeftijd in zijn werk wist te leggen. Zijn repertoire is immens en bekende bundels als Junkieverdriet behoren wat mij betreft tot de hoogtepunten van de Nederlandstalige poëzie. De grote voorbeelden van T’Hooft zijn voor mij bovendien nog steeds grootmeesters van de literatuur. Namen als Franz Kafka en Hugo Claus zijn schrijvers die ik zelf op jonge leeftijd heb verslonden. Het verdriet van België maakte op jonge leeftijd een enorme indruk op me en Kafka wist me dan weer te fascineren met zijn verzameld werk. Het zijn slechts enkele van de vele invloeden die in het werk van Jotie duidelijk herkenbaar zijn.
Daarnaast is er nog een andere grote factor die ik met hem deel: zijn enorme fascinatie voor en passie voor muziek. Die muziek mag dan misschien al enkele decennia op de teller hebben, zijn grote voorbeelden zijn nog steeds bijzonder actueel. Groepen en artiesten als The Velvet Underground, Roxy Music, de krautrockscene, David Bowie en Iggy Pop, om er maar enkele te noemen, weten nog steeds enorm veel jongeren te inspireren. Zeker jongeren die op zoek gaan naar een meer creatieve weg.
Het zijn deze groepen en artiesten waar Jotie ook over schrijft in de meer alledaagse teksten en artikels die hij voor verschillende bladen schreef. Maar het belangrijkste onderdeel van deze bundel blijft natuurlijk zijn poëzie. En die poëzie is donker, raak en vooral beenhard. Tegelijkertijd is ze in haar diepste essentie ook bijzonder herkenbaar en weet ze je soms tot in het diepste van je ziel te raken.
Het werk van Jotie T’Hooft zou nog steeds verplichte kost moeten zijn. Niet zozeer vanwege het drugsgebruik dat zo’n belangrijke rol in zijn leven speelde, maar vooral vanwege de geniale manier waarop hij zijn eigen taal wist te verheffen tot een kunstvorm. Een kunstvorm waarin hij zijn fatalistische kijk op het leven neerschrijft. Tegelijkertijd biedt zijn werk ook een fascinerende blik op de jeugdcultuur van zijn tijd en op de manier waarop de hippiebeweging en de muziek van toen zoveel jongeren wisten te inspireren.
Zijn fatalistische kijk op het leven, die samen met zijn drugsgebruik uiteindelijk bijdroeg aan zijn veel te vroege dood, maakt het werk soms extra confronterend. Want zoals velen ben ik enorm benieuwd naar wat hij nog allemaal geschreven zou hebben als hij was blijven leven. Welke richting zou zijn werk zijn uitgegaan? Welke nieuwe invloeden zouden erin zijn geslopen? En hoe zou zijn taal zich verder hebben ontwikkeld?
Het enige wat ik na het lezen van deze bundel eigenlijk nog kan zeggen, is dat iedereen hem in huis zou moeten hebben. Ik hoop dan ook enorm dat De Bezige Bij het verzameld werk ooit opnieuw uitbrengt. Want dit is zo’n boek dat je kunt blijven herlezen en waarin je telkens weer nieuwe dingen ontdekt.
June 19, 2024
Hartverscheurend mooi, in deze collectie is er wat voor iedereen! Hij spreekt in de talen van onze ziel.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews