Zo gaan we niet met elkaar om

by Renske Jonkman

De twaalfjarige Hazel leert de wereld kennen aan de hand van haar oudere broer Jaris. Ze communiceren in geheime codes, delen een fascinatie voor zwarte gaten in het heelal en het communisme. Maar op weg naar de volwassenheid worden de gedachtes van Jaris steeds donkerder, tot hij in zijn schizofrenie alle grip op de realiteit verliest. Na de verdwijning van Jaris verruilt Hazel het ouderlijk huis in Heerhugowaard voor een zolderkamer in Amsterdam. Daar ontpopt ze zich tot een rebelse studente. Samen met haar onmogelijke vrienden Das en Keizer bewandelt zij de genadeloze weg naar de afgrond en geeft zich over aan drank, drugs en seks. In een laatste poging Jaris terug te vinden start Hazel een zoektocht naar haar broer.

Met gevoel, ironie en grote verbeeldingskracht wordt het idee van de werkelijkheid onderuit gehaald. Zo gaan we niet met elkaar om is een wrangkomisch en poetisch beeld van een reddeloze generatie.

Genres: Collections

319 pages, Paperback

First published July 1, 2011

About the author

Renske Jonkman (1982) studeerde Nederlandse Taal & Cultuur en volgde een minor in Filmwetenschappen. Als schrijver en freelance journalist maakt ze interviews, columns, korte verhalen en reportages voor onder meer de Volkskrant, Vogue, CJP, Lowlands, De God van Nederland en DJ Broadcast. In 2009 won ze de Lowlands Blogwedstrijd, onder leiding van Leon Verdonschot. Haar debuutroman Zo gaan we niet met elkaar om verscheen op 14 juli 2011 bij Nijgh & Van Ditmar en werd genomineerd voor de Academica Debutantenprijs 2012 en de Vrouw & Proza Debuutprijs 2010-2012. Renske is ook één van de schrijvers van collectief De Jagers.

Reviews

[Anne · Rating 3 out of 5]

Aardig boek, maar op een gegeven moment had ik het helemaal gehad met (het gedrag van) de hoofdrolspeelster.

[Madelon Meester · Rating 5 out of 5]

Ik vond dit echt een heerlijke coming-of-ageroman, heel mooi geschreven, met rake observaties, sterke metaforen en veel humor. Supergoed opgebouwd verhaal, waarbij er behendig geswitcht wordt tussen hier en nu. Had dit boek al heel lang liggen, en vind het zonde dat ik het niet eerder heb gelezen. Ga zeker meer lezen van Renske Jonkman.

[Nevony · Rating 2 out of 5]

Ik heb dit boek met plezier gelezen. De geforceerde manier van schrijven verandert gaandeweg gelukkig in een prettig leesbaar verhaal. Voor een deel een herkenbaar boek voor een student. Helaas wel wat voorspelbaar en soms iets te wazig naar mijn zin.

[Janneke]

Na 'Een uur en achttien minuten' van Peter Zantingh las ik nog een boek met Westfriese wortels, en deels vergelijkbare thematiek (problematiek, vooral). Het is geen slecht of vervelend verhaal, en er zit een goede opbouw in, maar het had wel een stukje korter gekund. Verder is het taalgebruik vaak storend slordig ('Ik hoorde hoe het geluid van zijn voetstappen wegstierven op de trap' - argh). Veel te veel zinnen lopen niet lekker. Gemiste kansen.

[Inge · Rating 3 out of 5]

Afwisselend boeiend en saai. De hoofdpersonen raakten me wel, ik voelde mee met ze en moest soms lachen om de idioterie. Maar vooral in het middenstuk stond het verhaal voor mij te stil en werd het teveel herhalend.

[Tania van de Bergh · Rating 3 out of 5]

Heb een aantal boeken tussendoor gelezen en hij bleef een tijd liggen, maar merkte dat ik hem toch uit wilde lezen, wilde weten hoe het verder ging. Hier en daar wat kinderlijk, onvolwassen. Sterk verhaal, maar met veel onzin tussendoor, die wat mij betreft hier en daar weggelaten had mogen.

[Lonneke Treffers · Rating 3 out of 5]

De wolken in zijn ogen.

Een intelligent boek over de worsteling van Hazel met zichzelf, haar schizofrene broer en haar ouders. De liefde en bewondering voor haar grote broer is prachtig, maar pijnlijk.

3,5 ⭐️

[Tess van Brummelen · Rating 4 out of 5]

'Wie bang is voor de wolven, moet uit het bos blijven.' -motto, van Jozef Stalin

Zo Gaan We Niet Met Elkaar Om was aangrijpend. Al kort na het begin was ik helemaal weg van het boek. In het midden zakte het verhaal een heel klein beetje in doordat het heden te eentonig werd. Steeds weer hetzelfde verhaal met de drugs, drank en sex, dit werd iets te ver uitgekauwd. Ook viel de zwaarmoedigheid rondom Jaris een klein beetje weg, het had enger gekund met al zijn waan-ideeën, maar dit was allemaal nog vrij mild. Het begin, eveneens het einde, waren extreem goed. En het middenstuk zat bomvol mooie quotes en originele ideeën. Het hele thema, een oudere broer waar je enorm tegenop kijkt, daar kan ik me heel goed mee identificeren, want ik heb zelf ook een broer van 4 jaar ouder, en die is eigenlijk als een soort vader voor me. Tijdens het lezen kreeg ik het dan ook vaak erg benauwd, en tegen het einde aan kon ik wel huilen. Een depressief boek zou ik het niet noemen, maar het oefent wel erg hoge druk op je uit. De eerste verjaardag samen belooft Jaris het kado van Hazel, een zelf-ontworpen Herman Brood shirt, de rest van de dag te dragen, maar doet dit vervolgens niet. Dit is al zo'n eerste steek in de buik. Bij de laatste verjaardag zegt Jaris blauwe mannen over het dak te zien lopen. Bij de begrafenis schrijft Hazel aan de binnenkant van de kist: Ik heb de blauwe mannen ook over het dak zien lopen. Dit vind ik zó mooi, echt een teken van liefde, van vertrouwen en hoezeer ze opkijkt, nu nog, tegen haar broer. Hazel studeert in het boek filosofie en ik ben momenteel ook helemaal weg van filosofie. Ook het communisme en het heelal vind ik uiterst interessant. Leuk vond ik dat je echt merkte dat het door een jong iemand was geschreven, constant werden er films en muziek genoemd. De schrijfstijl was interessant, humorvol, met soms net een andere betekenissen aan zinnen. Ik heb het boek zelf gekocht in de winkel, de voorkant sprak me aan.

[Jeroen Nijs · Rating 4 out of 5]

Het valt niet mee om sympathie op te brengen voor een personage dat haar leven aan het vergooien is, maar in dit boek lukt het. Gaandeweg wordt steeds meer duidelijk wat er gebeurd is met de broer van de hoofdpersoon, en snap je beter waarom ze zo doet zoals ze doet.

De schrijfster laat mooi zien hoe Hazel twee keer afscheid heeft moeten nemen van haar broer: eerst geestelijk, toen hij in zijn eigen wereld verdween, en daarna fysiek, toen hij uit het leven stapte. Ze probeert vervolgens te vluchten voor wat er gebeurd is, maar dat lukt niet vanwege wat zo treffend het "omgekeerde vergeten" genoemd wordt. Je wilt er niet meer aan denken, maar de herinnering is overal. Heel herkenbaar als je wel eens iemand in je nabije omgeving hebt verloren door zelfmoord. Woede en verdriet strijden dan met elkaar in je hoofd.

Het sterkst is Jonkman in het neerzetten van een sfeer in een scene. Lees wat dat betreft vooral ook haar blog. Door de lengte is dit boek wat onevenwichtig; het middengedeelte sleept een beetje.

[Nieke · Rating 5 out of 5]

Easy-reader. The not so predictable combined with the predictable part makes the flashbacks very understandable and makes them make sense.

[Wendel · Rating 3 out of 5]

Leest makkelijk weg ondanks heftige onderwerp. Aardig tijdsbeeld van opgroeien in jaren '80/90 in een niet-standaard gezinssituatie.

[Nelleke · Rating 4 out of 5]

Echt een aanrader, alhoewel ik de personages Keizer en Das wat te ver vind doorgevoerd, niet realistisch.

[Sarah · Rating 2 out of 5]

Prima debuut, maar qua boek te clichématig en hier en daar ongeloofwaardig. Haar volgende boek is vast beter!

[Berber Santema · Rating 5 out of 5]

Loved it! Great new Dutch writer!

[Lisa Driesse · Rating 3 out of 5]

Vond de tijdsprongen soms lastig, wel een mooi boek.