Il pensionato

by Friedrich Dürrenmatt, Cristina Pietra (Translator), Anna Ruchat (Translator)

Il commissario Höchstettler si avvia al pensionamento dopo una modesta carriera nella polizia cantonale di Berna. Scettico e ingenuo, simpatico quanto ostinato, Höchstettler decide, negli ultimi giorni di lavoro, di infrangere il grigiore della sua esistenza: visiterà gli autori di delitti rimasti impuniti, farà di tutto per metterli in difficoltà trattenendosi però dalla tentazione di arrestarli anche quando i loro crimini saranno svelati. Arriverà persino a partecipare a una rapina organizzata da una coppia di criminali incalliti. Che cosa è successo al nostro eroe? Ha intrapreso la via dello scandalo per il solo gusto di capovolgere le convenzioni? Tutt'altro. Höchstettler ha capito che la giustizia non coincide affatto con il rispetto delle leggi e con le regole imposte dai commissariati e dalle prefetture. D'ora in poi sarà piuttosto la pietà umana a ispirare le sue azioni; la solidarietà e la compassione trionferanno sulla giustizia voluta dai legislatori. Romanzo incompiuto, "Il pensionato" rivela pienamente tutta la forza morale della scrittura di Dürrenmatt.

Genres: Fiction

109 pages, Paperback

First published January 1, 1995

About the author

Friedrich Dürrenmatt (1921 – 1990) was a Swiss author and dramatist.

Dürrenmatt was born in the Emmental (canton of Bern), the son of a Protestant pastor. His grandfather Ulrich Dürrenmatt was a conservative politician. The family moved to Bern in 1935. Dürrenmatt began to study philosophy and German language and literature at the University of Zurich in 1941, but moved to the University of Bern after one semester. In 1943 he decided to become an author and dramatist and dropped his academic career. In 1945-46, he wrote his first play, "It is written". On October 11 1946 he married actress Lotti Geissler. She died in 1983 and Dürrenmatt was married again to another actress, Charlotte Kerr, the following year.

He was a proponent of epic theater whose plays reflected the recent experiences of World War II. The politically active author gained fame largely due to his avant-garde dramas, philosophically deep crime novels, and often macabre satire. One of his leading sentences was: "A story is not finished, until it has taken the worst turn". Dürrenmatt was a member of the Gruppe Olten.

Reviews

[بهاره ارشدریاحی]

ترجمه‌ی آقای حسینی‌زاد بسیار روان و خوشخوان است. کاش از این‌دست مترجمان دست بقلم بیشتر داشتیم. خود داستان مسلما دوپاره شده؛ زیرا دورنمات پیش از پایان نگارش رمان از دنیا رفته‌است و متاسفانه نویسنده‌ی نگارنده‌ی دنباله زیاد خوب نبود؛ نه در حد و اندازه‌ی دورنمات.

[Amir Z]

تجربه ی خوب دیگری با خواندن رمانی پلیسی از فریدریش دورنمات...

[persian academy]

چه اتفاقی می‌افتد اگر یک بازرس کارکشته پلیس، درست در آستانه بازنشستگی، تصمیم بگیرد سراغ تمام تبهکارانی برود که خودش در طول سال‌ها آن‌ها را مخفیانه از چنگال قانون فراری داده بود؟!

ماجرا درباره کارکتری با عنوان اشتتلر است؛ بازرس نامتعارف پلیس کانتون برن که عدالت را جور دیگری می‌بیند و معتقد است به‌ جای قانون‌ شکنان عادی، این کارگزاران خطاکار حکومت‌اند که باید پشت میله‌ها بروند، کارآگاهی عجیب که دنیایش در ملودی‌ های شوبرت، والس پاریسی و نفس‌های یک زن خلاصه شده و برای رعایت محض قانون حتی جهت معاشقه، هفت بار ازدواج کرده است!

این پلات جذاب متعلق به کتاب بازنشسته ، آخرین اثر و تکه گمشده از پنج‌گانه پلیسی فریدریش دورنمات است؛ نویسنده‌ ای بزرگ که مرگ ناگهانی مهلت نداد خودش داستان را تمام کند.

اما سال‌ها بعد، اورس ویدمر با ایده‌ای نبوغ‌ آمیز داستان را ۱۱ سال به جلو بُرد تا در دنیایی دگرگون‌شده، باشکوه‌ترین و غافلگیرکننده‌ ترین پایان ممکن را برای آخرین مأموریت این بازرس کهنه‌کار رقم بزند.

دورنمات نویسنده‌ای یگانه است؛ کمتر کسی توانسته مانند او قالب رمان و نمایشنامه را به مجالی ناب برای تأملات فلسفی تبدیل کند. او تحت‌تأثیر اندیشه‌های اگزیستانسیالیستی در پاره‌ای از آثارش واقع‌گرایی مرسوم را کنار می‌زند؛ رویکردی که ردپای پررنگ آن در «بازنشسته» و پیش‌تر در رمان درخشان «سوءظن» کاملاً هویداست؛ اثری که به باور بسیاری از منتقدان، بیش از آن‌که صرفاً یک رمان پلیسی-معمایی باشد، یک مانیفست عمیق فلسفی است

اگر اهل ادبیات معمایی و پلیسی هستید و با کاراکترهایی چون هرکول پوآرو، خانم مارپل، شرلوک هولمز، جیمز باند (۰۰۷)، کورت والاندر (اثر هنینگ مانکل) و کمیسر ژول مگره (خلق‌شده توسط ژرژ سیمنون) خاطره دارید و از همه مهم‌تر قلم خاص دورنمات را می‌پسندید، این کتاب با ترجمه روانی که دارد قطعأ میتونه گزینه مناسبی برای مطالعه آخر هفته باشه.

[Mohsen.khan72]

واقعا نویسنده دوم داستان جمع و جور کرده... و الا معلوم نبود دورنمات چه روند و حجمی برای داستانش در نظر گرفته بوده. چون به نظرم تازه داستان داشت جون می‌گرفت و همون موقع نویسنده از دنیا میره‌‌‌...

[Luna di giorno]

La recensione è d’obbligo incompleta.

Questo delizioso romanzo incompiuto è perfetto così com’è, nella sua affascinante incompiutezza.

È il 1969, lo scrittore ha subito un infarto pochi mesi prima di iniziare a concepire questo testo, è già uno scrittore di successo, sia in campo teatrale che in quello letterario grazie ai suoi romanzi polizieschi, ha 48 anni…

Dürrenmatt è considerato insieme a Brecht, uno dei più grandi drammaturghi di lingua tedesca del ‘900, ma allo stesso tempo è un indomito e vivace proseguitore dello “scardinamento” del genere poliziesco, e ci fa addentrare lentamente con la sua arte nella sfera metafisica dell’antigiallo. (Chi aveva iniziato a perlustrare questa strada? L’amato Kafka? Di sicuro anche l’influenza di Simenon su Dürrenmatt ha fatto la sua parte, ne sentiamo l’asciutta fragranza, oltre all’effluvio del migliore Sciascia: chi ha influenzato chi, avremo tempo di deciderlo…).

Le regole sono regole (figuriamoci in Svizzera, dove si svolgono gli “impicci” polizieschi di Dürrenmatt, considerando che l’autore stesso è uno svizzero, ma uno svizzero sui generis…).

La giovinezza di Dürrenmatt è costellata da problemi di alcool e droga e gli studi filosofici saranno fortemente presenti nella sua scrittura ma la sua indole è pregnata dal grottesco.

Oscar Wilde (mi sembra fosse lui) avrebbe appunto detto che le regole: sono fatte per essere trasgredite.

L’esordio letterario di Dürrenmatt con il testo teatrale “Sta scritto”, gli procurò uno scandalo che lo rese immediatamente famoso oltre i confini elvetici.

A causa delle sue idee progressiste fu spiato dalla polizia federale elvetica (il controllo del sistema sull’individuo ritorna spesso nei romanzi).

Con quello che considero il suo capolavoro (il primo Dürrenmatt in cui mi sono imbattuta) “La promessa”, sotottitolato “Un Requiem per il romanzo giallo” (Dürrenmatt adora spesso parafrasare con sottotitoli), le regole del genere poliziesco vengono già regolarmente scardinate e il giallo diventa un rebus metafisico.

Con Dürrenmatt ci si ritrova insieme al protagonista calati in incubi che rasentano il demoniaco (dove il demonio è l’uomo stesso). Il rompere la struttura e far calare il protagonista oltre i confini del giallo classico, è un espediente per raccontare il tema filosofico più caro allo scrittore: l’eterno confronto dell’individuo di fronte al Male.

Dürrenmatt riesce a trasgredire “le regole”, il commissario di polizia dell’occasione è il vero protagonista del romanzo, alle prese con un sistema corrotto e anche in certi casi mefistofelico (come ne “Il sospetto”) dove l’intreccio si sviluppa in modo a tratti visionario fino al parossismo, accompagnato spesso da una sagace, elegante ironia. Quasi sempre quest’ironia è la chiave di lettura per denunciare il male.

Leggendo questo piccolo romanzo spesso ci si ritrova a sorridere: i dialoghi in Dürrenmatt sono piccoli capolavori che rasentano l’astrazione.
L’ultimo giorno del suo servizio, l’ispettore cantonale di Berna Höchstettler, non si presenta in ufficio. Già qui le regole sono trasgredite.
Sta per essere pensionato, accurata e prevista scelta dei sui dirigenti, che approfittano dei suoi sessant’anni per cacciarlo letteralmente via: «abbiamo tollerato il topless per le vostre piscine pubbliche, ma un comandante che divorzia sette volte ...».

Con la sua Impala (l’automobile, divertente il rapporto simbiotico dell’ispettore con la sua automobile, eterna e fidata fidanzata che ritorniamo in altri romanzi) se ne va in giro sotto una burrasca di neve, e chissà dove andrà ad approdare…

Egli ha una missione che si teneva in serbo da tempo: mettere alla prova se stesso con la giustizia. I dialoghi dell’ispettore con i vari personaggi sembreranno sempre un’astuta partita a scacchi.
«Feller», disse, «da domani sono in pensione, ed essendo in pensione devo avere un mio hobby. Bene, il mio hobby è quello di andare a trovare i miei casi irrisolti».
Non aggiungo altro della trama per non raccontare oltre.
Segnalo solo il geniale inserimento da parte dell’editore della “variante del terzo capitolo” alla fine del romanzo, dopo il sedicesimo capitolo.
Questa variante è come una piece teatrale, una commedia scoppiettante di surreale ironia, un pezzo magistrale e per l’appunto un divagamento in più, che porta l’ispettore a confrontarsi col nonsense tra il bene e il male e Dürrenmatt con la propria immancabile capacità di cinismo e ironia visionaria.

[Masoome]

نویسنده‌ی کتاب جنایی، وسط داستان از دنیا رفته و کتاب رو یک نویسنده‌ی دیگه تموم کرده.
و نویسنده‌ی دوم زیاد توی کارش موفق نبوده.

[Fo]

خوب، رمان‌های پلیسی دورنمات را تمام کردم و خوشبختانه این فرصت را داشتم که آنها را به ترتیب انتشار بخوانم. تقریبا در همه آنها شانس، اعتراض به سیستم پلیسی-قضایی و کمی سرخود عمل کردن ماموران اجرای عدالت وجود داشت، اینجا هم تا زمانی که نویسنده دورنمات بود همین روال ادامه داشت
اما کتاب به جز داستان، نکات جالب دیگری هم داشت، اول مترجم، کاملا مشخص است که مترجم به دورنمات علاقه دارد، ای کاش همه مترجم‌ها این شکل کتاب ترجمه می‌کردند. دوم، مقاله انتهای کتاب، حسن ختامی عالی بر کتاب است سوم، نویسنده دوم. تاثیر اورس ویدمر بر متن کاملا مشخص است، احتمالا پایان مد نظر دورنمات اینگونه نبوده است. پایان کتاب یک جور دیگری است، شاید کمی شاد. نظرات متفاوت هست ولی من با این پایان‌بندی موافق هستم، هم سربازرس داستان شادمانه بازشسته شد و هم ادای احترامی بود به دورنمات
مجموعه این مطالب پنج ستاره داشت

[Masih Reyhani]

بعید می‌دانم کلمات قادر به توصیف حس من نسبت به دورنمات و خاصه این کتاب باشند.

به عنوان یک طرفدار دورنمات، خواندن پنجمین و آخرین رمان پلیسی دورنمات به خودی خود هیجان‌انگیز است؛ آن‌قدر که ناتمام بودن آن باعث نمی‌شود که کتاب را بی‌وقفه و در یک نشست نخوانی!

«بازنشسته» برای خوانندگان و دوست‌داران دورنمات قصه‌ای آشناست؛ به قول برنهارد شلینک:
«رمانی مثل یک مهمانی خانوادگی با همان مهمان‌هایی که دفعه‌ی قبل هم بودند. هم چهره‌هایشان برایمان آشناست و هم داستان‌هایشان.»
همان کشمکش همیشگی دورنمات با مسئله‌ی عدالت در این اثر هم به چشم می‌خورد، با این تفاوت که بازرسِ بازنشسته‌ی ما شبیه «برلاخ» تشنه‌ی عدالت نیست و شاید این متاثر از زمانه است.

من منتقد آثار ادبی نیستم، تنها یک کتابخوانم و دیدگاهم قطعا تخصصی نیست و شخصی است؛ با این حال به نظرم «اورس ویدمر» پایان زیبایی برای رمان ناتمام دورنمات رقم زده است.

این اثر هم مانند باقی آثار «محمود حسینی‌زاد» عزیز، بی‌نقص و روان بود. از ایشان بابت ترجمه‌ی پنج رمان پلیسی دورنمات قلبا و عمیقا سپاسگزارم. ♥️🍃

[Vāv.]

داستان خارق‌العاده بود. مثل بقیه کارهای دورنمات، به همون اندازه ازش لذت بردم، ولی حقیقتش اصلا از پایانی که اورس ویدمر برای داستان نوشته بود خوشم نیومد. می‌دونم که ویدمر عامدانه از تقلید زبان دورنمات پرهیز کرده اما همین باعث شده که برای من، نوشته‌اش چیزی بر اساس داستان بازنشسته باشه نه پایانی برای داستان. از اون ور هم ویدمر خیلی دست خودش رو رو می‌کنه تو نوشته‌اش و همه‌اش می‌خواد به خواننده بگه: دیدی اینجا چه ارجاعی به داستان داشت؟ و خیلی هم زیاده گویی در نوشته‌اش وجود داشت. در کل از بازنشسته لذت بردم و ۱۰ از ۱۰، ولی به پایان‌بندی ویدمر نهایتاً می‌تونم ۵ از ۱۰ بدم.

[Sogand]

پیشنهادش نمیکنم.

[Lukáš Palán]

První polovina kniha je vynikající. Dürrenmatt se s tím, odborně řečeno, vůbec nesere a člověka přímo konfrontuje s komisařem Kterýmáněmeckýjménokterýsiužnepamatuju, a konfrontace je to panečku zábavná, protože sledujeme poslední den jeho policejní práce a, jelikož to není americký film (tam vždycky policajty poslední den v práci zastřelí nějaká portorikánská šlapka) tak i následující první den kriminální činnosti. Vše je svižný, postavy jsou vtipný a kniha teče jak průjem po devíti Regentech, jenže pak si Dürrenmatt dovolil zemřít a tím to haslo. Druhou polovinu dopsal další švajcar a to Urs Widmer, který se sice snaží jak to jde, ale lehkosti Dürrenmattova startu nedosahuje ani náhodou. Kniha se najednou uzamkne do dlouhého popisu plného dovysvětlování (které nebylo vůbec potřebné) a zakončí to lynchovinou, pokud mám použít správný technický pojem, typu vyližte mi všichni prdel. Kniha tak ve výsledku působí, asi jako když si dáte boloňský špagety a k tomu kýbl rejže, přičemž vám celou dobu pod stolem kouří péro Petra, načež zjistíte, že je to vlastně Petr. Tímto poetickým přirovnáním bych uzavřel moji vyčerpávající recenzi.

[Jadransko]

«Sa cosa faccio?», disse il commissario, «un giorno di questi mi arrampico sulla fontana della giustizia e piscio sulla statua della giustizia» (cit.)

[Edgar]

Fragment eines Kriminalromans, es wäre Dürrenmatts fünfter gewesen, aus dem Jahr 1995. Der Schweizer Schriftsteller Urs Widmer durfte einen "möglichen Schluss" hinzufügen, um das ganze wenigstens ansatzweise als Buch verkaufen zu können. Der Journalist Rüedi schreibt ein Nachwort über das Werk Dürrenmatts und es wird dem Roman noch hinzugefügt.

Im Teil 1 also ist Kommissär Gottlieb Höchstettler der Held, ein Mann vom Schlage Kommissär Bärlachs. Doch er wird in wenigen Stunden pensioniert und begibt sich mitten im Schneesturm auf Abschiedstour zu solchen Kriminellen, die er, wie etwa 200 andere während seiner Dienstzeit, hat laufen lassen. Zwei von ihnen begleitet er sogar auf einen Einbruch. Daneben wird viel sinniert über die Berner Polizei und die Art und Weise wie die Politik Ämter vergibt. Im großen Gemauschle nämlich.

Teil 2 von Widmer führt die Geschichte zu einem etwas absurden Ende. Widmer redet von Klima und zeichnet Höchstettler als lächerlichen Wadenbeißer, gibt dem Ganzen einen etwas zu humoristischen Ton.

Das war es für mich und dieses Jahr mit Dürrenmatt. 10 seiner Werke las ich in diesem Monat. Meiner Meinung nach die wichtigsten von etwa 50 Werken. Einer meiner Lieblingsschriftsteller, kein Zweifel.

[Dury Richard]

This unfinished fragment of an existentialist detective story is difficult to judge without knowledge of the intended ending and of Dürrenmatt's other work (which I don't know). I'll have to assume that the fragmentary nature of the narrative is artfully created and not the result of this being a series of drafts that haven't been fully integrated. For example, the State Counsellor embroiled in some scandal is Ronald von Rubingen in ch. 15, but is referred to by his wife as Richard in ch. 16 and on the next page twice as Robert. So I have to assume this is a game being played by the author, like the two thieves being called Feller and Keller, reducing characters to mere names (like Auster in the _New York Trilogy_ has characters called Black, White, Brown and Green).
This sample of Dürrenmatt questions conventional morality and points out the absurdity of existence and has a notable self-reflecting moment when Dürrenmatt's detective listens to a radio broadcast about a writer who has lost his inspiration and has turned to the detective story. However, I found it confusing, though darkly amusing—and quite the wrong introduction to a writer.

[Neva]

"Sai, Ellenberger", ammise, "adesso se penso alle mie mogli, mi sembra che siano state tutte la stessa donna..." / "Alla fin fine è la stessa cosa arrestare qualcuno o sposarlo." / "Da un cielo immobile, nero come la pece, cominciò a nevicare a grandi fiocchi che scendevano ondeggiando." / "Ci vorrebbe un po' di jazz adesso, un po' di jazz scatenato", pensò il commissario." / "Ho arrestato un tal numero di persone in vita mia che a volte, sa il diavolo perché, ho ritenuto mio dovere morale evitare di arrestarne qualcuna." / "Vorrei fare un furto insieme a te", rispose il commissario."

Mi è piaciuto un sacco l'inizio di Dürrenmatt. La "conclusione possibile" di Widmer è una scialba imitazione, era meglio senza.

[Mana Ravanbod]

همدلانه کوشیدم به نحوی دلم را با پایانی که ویدمر نوشته بود صاف کنم و نشد. اگر رمان لطفی داشت به همان خصیصه‌های دورنماتیِ پیرنگ و شخصیت اصلی بود. ترجمه خوب بود ضمیمه هم مقبول. وقتی کتاب تمام شد فهمیدم بیشتر از این غمگینم که می‌دانم هرگز رمان پلیسی دیگری از دورنمات نمی‌خوانیم. این هم از آن حس‌هاست وقتی رمانی از نویسنده‌ای سالها ترجمه نمی‌شود و در ذهن مای خواننده توقعی به شکل امید زنده می‌ماند.

[foroogh]

به نظر فاصله زیادی از لحاظ کیفیت با «قول» و «سوءظن » داشت. من دوستش نداشتم

[Vojtěch]

Dürrenmatt je můj oblíbený detektivkář. Za první část tedy pět hvězd.
Toho druhého pána, který to po něm dopsal neznám, za něj tři hvězdy.

[Andrea]

Tolles Fragment eines Kriminalromans! Der mögliche Schluss von Urs Widmer: naja.

[Mohadese Burbur]

شاید ی ستاره رو واسه این کم دادم که اسم های زیاد معمولا اذیتم میکنه. واقعا داستان کشش زیادی داشت و جالب بود.

[Ardalanbookart]

ترجمه به قدری بد است که شما کتاب را در یک نشست می‌خوانید!😉👌🏻 این کتاب واقعا خواندنی است و نشان می‌دهد چگونه یک بازرس خودش درگیر سرقت می‌شود!

[Arwen56]

Undici anni separano La promessa dall’avvio del progetto de Il pensionato (Der Pensionierte). Per quale motivo Dürrenmatt sia tornato al romanzo giallo, forse, con esattezza non lo sapremo mai, dato che di questa opera ci resta solo un frammento e dunque non ci è dato di sapere come lo scrittore svizzero avrebbe poi organizzato definitivamente il testo. Un indizio, comunque, lo troviamo nelle prime pagine del libro, laddove, con molta autoironia, parla esplicitamente di “energia creativa bloccata” e di “disperato tentativo di riconquistarla”. In effetti, nel 1969, quando comincia l’elaborazione del racconto, Dürrenmatt è certamente un artista affermato e conosciuto, ma anche reduce da un infarto e dal fallimento nel dar vita ad un proprio teatro. Un momento di impasse, dunque, a quanto sembra.

La stesura e la correzione de Il pensionato accompagneranno, a periodi alterni, i successivi dieci anni della vita di Dürrenmatt, sino a che, nel 1979, egli abbandonerà definitivamente l’idea di portare a termine il romanzo. Tuttavia, non dovete pensarla come un’opera “mozza”, una storia che vi lascerà l’amaro di non sapere “come va a finire”. Si può tranquillamente leggerla come un romanzo compiuto, anche se, presumibilmente, non contiene tutti i temi che l’autore avrebbe voluto sviluppare.

“Con lei non si sa mai bene dove voglia andare a parare”, rispose Feller […]

Poche parole che ben descrivono Höchstettler, quest’ultimo commissario di polizia uscito dalla penna di Dürrenmatt. Esattamente come i suoi predecessori, è un personaggio “scomodo”, non allineato, non prevedibile, non esattamente “governabile”, poco “presentabile”. Sette divorzi alle spalle in una Svizzera perbenista ed ipocrita, che gli avrebbe perdonato delle “amanti”, ma non certo lo scioglimento del vincolo matrimoniale; dichiarazioni pubbliche assolutamente prive di tatto e di diplomazia; sregolatezza; una certa predisposizione alla solitudine e, last but not least, una preoccupante tendenza a pensare con la propria testa. Questo è l’Höchstettler che, raggiunta l’età del pensionamento, decide di “andare a trovare i [suoi] casi irrisolti”.

Già … i casi irrisolti, perché, come dice lui stesso, "Ho arrestato un tal numero di persone in vita mia che a volte, sa il diavolo perché, ho ritenuto mio dovere morale evitare di arrestarne qualcuna. Vede, signor Bottiger, una volta conoscevo un prete che ogni anno metteva in una cassa speciale, la cassa dei poveri, la decima parte delle proprie entrate, e così ho fatto io: ogni dieci delinquenti che prendevo ne mettevo uno in una cassa speciale, la mia cassa dell’ingiustizia”.

Ma furono davvero ingiustizie? Cos’è realmente la giustizia? E’ possibile stabilire sempre con esattezza cosa è bene e cosa e male? Ed a fronte di uno stesso fatto, il giudizio può essere sempre lo stesso indipendentemente dalle persone che vi sono coinvolte? Questo Dürrenmatt non lo dice, ma lo lascia decidere a noi, ai lettori. E’ proprio per questo che vaghiamo sulla vecchia Impala al fianco del commissario per accompagnarlo nelle sue visite: per vedere con i nostri occhi e giudicare da soli, per constatare “come sono andate a finire” le storie contenute in una storia che non è mai stata finita. E chissà che non sia stato meglio così, dopotutto. Chissà che il senso non sia proprio questo, ossia che non vi è mai una parola “fine”, una soluzione definitiva, che possa archiviare come “risolto” il “caso uomo”.

[Timo]

2,29 - Häufig finde ich bei Dürrenmatts Büchern die Grundidee vielversprechend, die Umsetzung begeistert mich dann aber völlig.

Dies ist eines der wenigen Bücher von ihm, bei dem es nicht so ist und ich nur die Grundidee (ein pensionierter Kommissar besucht in seinem Ruhestand Verbrecher aus von ihm ungelöst gebliebenen Fällen und verbringt mit ihnen Zeit) nicht aber die Umsetzung sonderlich mag.

[Paola]

... al centro di una sala arredata con mobili Pfister c'era una donna. Aveva un'aria vecchia e triste.
Ecco questo é proprio svizzero. Svizzero profondo. Arghhhh!
I mobili Pfister! famoso mobilificio svizzero con filiali in ogni cantone. Poche le case svizzere negli anni 60/70/inizio'80 che non avessero qualche pezzo d'arredamento di tale ditta, moltissime quelle interamente arredate con i loro mobili. Con il risultato che le case erano tutte uguali, arredate in serie con tavolini in finto marmo o a mosaico o con il ripiano in formica, divani e poltrone in skay, e sottospecie di librerie terrificanti con televisore troneggiante.
Una sala arredata con mobili Pfister significava conformismo bieco e similborghese, misero tentativo di assomigliare ai ricchi, mancanza di individualità, di ricerca personale nel vivere il proprio spazio vitale.
Questo é un Dürrenmatt essenziale e in alcune sue parti mi è parso addirittura surrealista. E' un romanzo breve iniziato nel 1969, abbandonato per svariate ragioni, poi ripreso nel 1979, ma purtroppo rimasto incompiuto e pubblicato postumo per la prima volta nel 1995.
Qui i temi cari a Dürrenmatt sono ripresi e ridotti all'essenziale: la giustizia, l'etica, la corruzione e la depravazione che sempre il potere ha in sé.
Dürrenmatt critica duramente il conformismo, l'ipocrisia, l'agire supinamente senza un pensiero individuale, e anche in questo suo romanzo poliziesco con un finale che non é compiuto ma possiamo però immaginarcelo se conosciamo un poco le sue opere, i temi sono ripresi però l'articolazione é più sciolta, la trama grossolana, un canovaccio che avrebbe sicuramente rimpolpato.
Vi é anche un interrogarsi personale critico e doloroso, e lo leggiamo nella trasmissione alla radio che il commissario protagonista ascolta e che tratta l'opera di un famoso scrittore, il quale pare aver finito l'ispirazione e allora si rivolge ancora al poliziesco per vedere se riesce a produrre qualcosa.
Io amo Dürrenmatt, profondamente e dolorosamente svizzero e insuperabilmente capace di vedere cosa esso significhi.

[Parsa.Hs]

چرا این داستانو ناتمام گذاشت..... حیف /: