Eugeniusz Oniegin

by Aleksander Puszkin

Wyrafinowane w formie arcydzielo literatury swiatowej, a jednoczesnie wzruszajaca swa prostota, trafiajaca do serca kazdego czytelnika opowiesc o milosci, wiernosci, przyjazni, wielkich i malych dramatach oraz zmiennych kolejach ludzkich losów. Opowiesc, której czyste przeslanie moralne nabiera szczególnego znaczenia we wspólczesnym swiecie rozchwianych wartosci.

Przekladu dokonano z zachowaniem ksztaltu slynnej, choc niezwykle trudnej do oddania w jezyku polskim "oniegowskiej strofy", stanowiacej w znacznym stopniu o niepowtarzalnej urodzie poematu.

280 pages, Hardcover

Reviews

[weronika misztal]

absolutny tragizm kochania i bycia kochanym; przepiękny obraz tego co się dzieje i stać się może gdy kochamy kogoś niewłaściwego lub spotykamy go w złym momencie

zakończenie było absolutnie destruktywne, bardzo podoba mi się że było takie półotwarte; cała historia bardziej się tak rozmazała jakbyście zamoczonym w farbie palcem próbowali namalować linię - zakończenie było niekonkretne, ale też nie takie jakiego byśmy chcieli przez co wydaje się być nieostateczne; ale pewnie jest i takie być powinno więc musimy to po prostu zaakceptować

don’t even get me started on forma i struktura; jestem pod ogromnym wrażeniem że cała historia którą opowiadał puszkin została przekazana tak klarownie i graficznie mimo że cała treść jest pisana !!!wierszem!!!;
jednocześnie styl oczywiście przepiękny, jak na romantyzm przystało

jednym z moich ulubionych elementów tego dzieła jest rola narratora - jest trzecioosobowy ale jest też postacią, mimo że nie jest obecny, bardziej opowiada historię przy kominku; dzięki jego oprawie lirycznej, każdy element historii oniegina jest opleciony interpretacją narratora oraz jego uwagami; bardzo widoczne to było przy scenie śmierci jednego z bohaterów (najpiękniej opisana scena śmierci jaką było mi dane zobaczyć btw) gdy narrator bezpośrednio między strofami opisującymi proces umierania wplatał również własne refleksje w tym odnosząc się też bezpośrednio do czytelnika; coś absolutnie przepięknego i niesamowitego do doświadczenia

tatiana jest niesamowicie zaprojektowaną bohaterką, jest wyrazista w swoim tragizmie i niedoli, ale też niesamowicie wdzięczna, powabna i inna od utartego szablonu kobiety romantyzmu; jest złożona intelektualnie, moralnie i sentymentalnie co tylko dodaje jej tego niesamowitego unikatowego uroku

ta książka sprawiła że czułam ogromnie dużo nie tylko ze względu na to, że to co czuli bohaterowie było piękne i poniekąd pokrewne z tym co ja ostatnio mam zaszczyt czuć, ale również ze względu na genezę samej książki w swojej fizycznej formie ❀

[Misza Ćwieluch]

Tatiana to najlepsza bohaterka romantyczna

[Wiktor Seweryn]

[6/10] – (2025) – kilka ładnych cytatów, poza tym nic specjalnego

[carol.]

początek był dla mnie zmorą, w szczególności rozwlekłe opisy... stanowiące właściwie jedynie drogę ku ujawnieniu się autora i jego deziluzyjnym, odautorskim komentarzom. od momentu pojawienia się tatiany zrobiło się gęściej, ciekawiej, treściwiej. ona jest dla mnie główną bohaterką, oniegin wydaje się być zaledwie zlepkiem zdeprawowanych archetypów romantycznych bohaterów. punktem odniesienia? do refleksji nad chorobą epoki, znakami czasu

[Anna]

A podobno to kobiety są emocjonalne i impulsywne

[Farseer8]

Surprisingly complex characters in an enjoyable poem that's an easy read.