รักเปื่อย

by คงเดช จาตุรันต์รัศมี

นิยายภาพรักโรแมนติก แนวเปื่อย เหงา เคล้าน้ำตา

Genres: Fiction

275 pages

First published October 1, 2008

Reviews

[Nott Pattaradanai · Rating 4 out of 5]

ถึงแม้ว่าความรักจะทำให้ร่างกายเน่าเปื่อยผุพังลงไปเรื่อยๆ แต่เราทุกคนก็แสวงหาความรักกันทั้งนั้นแหละ แม้สุดท้ายมันจะทำให้เราแหลกสลายก็ตาม

ถ้าให้เทียบกับนิยายภาพของคงเดชอีกเรื่องคือ สองหัวใจในจักรวาล เราชอบเรื่องนั้นมากกว่า อาจจะเพราะมันเล่าในมุมมองของมนุษย์จริงๆ ไม่แฟนตาซีเหมือนเรื่องของสมบัติ

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้แหละว่าหนังสือของคงเดช อ่านแล้วมันอบอุ่นหัวใจดีจริงๆ

[RMN · Rating 3 out of 5]

ส่วนตัวชื่นชมผลงานคงเดชมากเลยค่ะ ไม่ว่าจะเป็นผลงานภาพยนตร์และผลงานเพลง สำหรับเรื่องนี้ "รักเปื่อย Rotten Love" เป็นอีกหนึ่งผลงานที่เพิ่งจะมีโอกาสได้อ่าน เป็นการทำงานครั้งแรกในฐานะนักเขียนการ์ตูนที่ลงมือเองทั้งหมด ทั้งแต่งเรื่องและวาดภาพประกอบ แต่มันไม่ได้เป็นการ์ตูนที่แบ่งเป็นช่องเหมือนการ์ตูนญี่ปุ่นที่เราคุ้นเคยนะคะ เรื่องนี้ทำให้เรารู้สึกเหมือนกำลังอ่านนิทานเด็กน้อยที่มีภาพและเนื้อหาไม่ค่อยจะเหมาะกับเด็กน้อยเท่าไหร่ มันมีความหม่นคล้ายๆ กับงานภาพยนตร์ของเขา ที่ส่วนใหญ่จะเล่าเรื่องราวชีวิตของคนเหงาในรูปแบบต่างๆ เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ยังคงความเป็นเอกลักษณ์ในการเล่าเรื่องตามแบบฉบับของคงเดชจริงๆ ^^


เรื่องคร่าวๆ คือชายหนุ่มคนหนึ่งหลงรักเด็กสาวคนหนึ่ง พยายามทำทุกอย่างให้เธอโดยที่ไม่สนใจเลยว่าตัวเองจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร รู้ตัวอีกทีเขาก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไป แต่เขาก็พยายามฝืนกฎธรรมชาติหอบร่างกายที่ใกล้จะผุพังของตัวเองกลับมาอยู่บนโลกอีกครั้ง เพียงเพื่อได้ใกล้ชิดกับเธอ โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่าเขาได้ตายไปแล้ว

เราชอบไอเดียที่ผู้เขียนนำเสนอนะคะ แอบคิดว่าถ้าพัฒนาให้เป็นหนังสั้นคงจะดีไม่น้อย อาจเป็นเพราะเราไม่ค่อยชอบลายเส้นสไตล์นี้เท่าไหร่ โดยรวมสามารถอ่านจบได้ในเวลาไม่นาน คิดว่าใช้เวลาน้อยกว่าการอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นเล่มนึงด้วยซ้ำ เพราะภาพและเนื้อหาไม่ได้ใส่มาแบบอัดแน่นเท่าไหร่ เป็นอีกสไตล์หนึ่งของงานเขียนการ์ตูนแบบไทยๆ ที่มีไอเดียนำเสนองานเขียนเรื่องราวได้ดี ในขณะที่งานภาพยังสื่อสารได้ไม่อิมแพคเท่าที่ควร


ประโยคที่เราชอบที่สุด กลับไม่ใช่ประโยคที่อยู่ในเนื้อเรื่อง แต่กลับเป็นประโยคที่อยู่ในหน้าเกี่ยวกับผู้เขียนท้ายเล่มซะงั้น :p

"การมีใครสักคนในชีวิต เป็นทั้งเหตุผลของการมีชีวิตอยู่ และยังเป็นสิ่งยืนยันว่าเรามีชีวิตอยู่จริงๆ เพราะชีวิตมันช่างเปราะบางเกินกว่าจะอยู่ตัวคนเดียว”