Snow Country & Thousand Cranes

by Yasunari Kawabata, Edward G. Seidensticker (Translator), Kazuo Ishiguro (introduction)

This book presents English translations of two short novels by the 1968 recipient of the Nobel Prize for Literature. Snow Mountain is a nuanced love story involving a discouraged urbanite (Shimamura) and a rural geisha (Komako). Shimamura is tired of the bustling city. He takes the train through the snow to the mountains of the west coast of Japan, to meet with a geisha he believes he loves. Beautiful and innocent, Komako is tightly bound by the rules of a rural geisha, and lives a life of servitude and seclusion that is alien to Shimamura, and their love offers no freedom to either of them. Thousand Cranes is another love story. This melancholy tale uses the classical tea ceremony as a background for the story of a young man's relationships to two women, his father's former mistress and her daughter.

Genres: Fiction, Japan, Japanese Literature, Classics, Novels, Literature, Asian Literature

204 pages, Paperback

First published January 1, 1977

About the author

Yasunari Kawabata (川端 康成) was a Japanese short story writer and novelist whose spare, lyrical, subtly-shaded prose works won him the Nobel Prize for Literature in 1968, the first Japanese author to receive the award. His works have enjoyed broad international appeal and are still widely read today.
Nobel Lecture: 1968
http://www.nobelprize.org/nobel_prize...

Reviews

[Велислав Върбанов · Rating 4 out of 5]

Книгата съдържа две много хубави и меланхолични любовни новели! Кавабата елегантно е описал тягостния начин на живот и обществените недостатъци в Япония от началото на 20-ти век, разказвайки доста вълнуващи истории... В „Снежната страна“ писателят се е фокусирал върху житейските несгоди на гейшите, а пък в „Хиляда жерава“ важно място в сюжета заема традиционната чаена церемония.

[Nataliya Yaneva · Rating 3 out of 5]

Понякога ми се струва, че животът представлява просто отрязъци слепена кинолента от неистинско битие и само в много редки мигове мярвам нестройни късове реалност. Присвивам очи да ги видя по-добре и сякаш да ги заключа между клепките си. Те ехидно се отскубват със синтетичен звук обаче, тези очарователни дагеротипи, и ме оставят да зяпам глуповато все същия филм, в който не искам да съм пореден второстепенен герой.
„Още в миналото са казвали, че изтъканият в студовете лен държи хладно през лятната жега и е приятен за носене. Той е израз на мрачния студ и светлата топлина. Този мрак и светлина, студ и топлина сякаш бяха втъкани и в Комако…“

Ясунари Кавабата с кротост изследва скършените душевности и парчетата истина в живота на своите залутани персонажи. Отломките искреност, които се носят в безбрежния океан от празни думи, не могат да обещаят спасение на никой удавник. Скрити мисли, скрит смисъл и метафорично общуване обагрят двата текста на Кавабата като капка мастило, която нежно протяга мрачни нишки по бял лист. За какви ли бездънни тайни могат да си шепнат двама души, които имат да си споделят толкова много за една чашка на няколко века и енигматичната следа от червило по нея? Толкова много съзерцателност и вглъбеност има в японската култура, толкова неопределена самота. Думите имат пластове смисъл и като че прямотата би пречупила неписаните правила на деликатност като крехките рамене на японско ветрило.
„Бели и бледорозови цветя… Бяло с розов оттенък шино… Рози, карамфили и керамика се разтваряха едни в други, преливаха се и се поглъщаха… Докато той седеше, на фона на шино се очерта едва доловим силует — Фумико, самотна и печална, свила се върху татами в опустелия дом.“

Персонажите в двете повести на Кавабата са стъпили несигурно на прага между източните традиции и безцеремонно нахлуващите привички на западния свят. Кимоното пристъпва редом до ските в отдалечен планински курорт, влаковата композиция скърца по релсите, докато в стаите с въглища палят традиционно огнище и придърпват тънките прегради, които служат за стени. В периоди, когато ценностите се изменят, търсенето на опора в лоното на собствената ти същност е особено мъчително. Изплуват стари грехове, които като мазни петна задушават и бъдещето. Тъжният павилион за чайни церемонии постепенно е обхванат от белезите на разруха. Упадъкът и забвението на традициите полекичка се настанява в душите и живота на персонажите. И все пак трябва да има път напред.

Японците имат толкова много красиви концепции, непреводими и може би недоразбрани на други езици. Такава е кинцуги – идеята, че счупеното е част от историята на предмета и не трябва да се прикрива. Същата дума се използва и за техника, с която счупени глинени съдове се залепят с лак, размесен със златен или сребърен прах. Ясунари Кавабата пише своите персонажи, знаейки, че счупеното не е грозно. Той не го крие. Показва ни, че от него трябва да съумеем да създадем красота.

„страданията отминават и се забравят, а миналото с цялата изживяна мъка ни става скъпо…“

[J · Rating 5 out of 5]

Shortly before the pandemic, I was passing out of the library where I work when I saw this book on the shelf of weeded out titles. (No, I don't work *in* the library, but in the library building.)

On a whim, I grabbed it. The cover was simple, it was a lovely edition, felt good, smelled good, and it had Nobel Prize Winner on the cover.

One of my book list projects is a list of Nobel Prize winners, also a list of Pulitzer Prize winners, and a Booker Prize list, among others. Free, pretty, and part of my list I haven't gotten to yet. Sold.

I knew nothing at all of Yasunari Kawabata as an author. Not one thing, but free books is free books. It sat on my shelf for a few months when I finally got around to it and all I can say is that you owe it to yourself to read Kawabata if you like evocative, vivid yet still spare prose and you like doomed romances, and you like just incredible writing and characters.

I don't know what I can say about the book that's in any way helpful for a person to pick it up by doing a standard book review. Plot in a nutshell: a man visits a remote town and falls in love with a geisha and things are doomed from the start (Snow Country) and the past rises up and influences us in ways we can't anticipate, expect or prepare for (Thousand Cranes).

But the plot isn't enough. It's just the light touch Kawabata has with his doomed lovers, the despair in a single brush stroke on his canvas. You feel each word has been picked up, sniffed, tasted, squinted at, set down, considered deeply, dusted off, tasted sniffed etc. again and again, until the exact rights ones were chosen.

The last sentence of Snow Country hit me like a fist in the gut and it comes out of the blue, both entirely unexpected and completely exactly what should, must, and does need to happen.

[Levan Tsutskiridze · Rating 4 out of 5]

ლექსებს რომ რიტმი აქვთ ვიცით. რომანების წაკითხვასაც უნდა თავისი რიტმი და ჩემი აზრით, განსაკუთრებით ეს ამ ორი რომანის კითხვისას არის საჭირო. იასუნარი კავაბატას „თოვლიანი მხარე“ და „ათასფრთიანი წერო“ ისეთი რომანებია, კითხვის დამცხრალი ტემპი რომ სჭირდება. არაა ეს ისეთი ნაწერები, ერთი მისვლით რომ გადაყლაპავ, ჩაიკითხავ ბოლომდე, ან მოგეწონება ან არა და დამთავრდა. აქ კი ვუტრიალე და ვუტრიალე ზოგიერთ პარაგრაფს მრავალჯერ. ზოგჯერ მაქვს ხოლმე ასე მოთხრობებში, წავაწყდები რაღაცას შიგნით და ვკითხულობ ათასგვარად. „კიკუჯი სახლს რომ მიუახლოვდა, ვარდისფრად აელვარებული ცის ტატნობი თანდათან ჩაქრა, მუქ ვარდისფრად აელვარებული საღებავი თანდათან ჰორიზონტისაკენ ჩაიწურა, იქ, სადაც ეს-ესაა მიმწუხრის მზე ჩაესვენა და ცის დასალიერი დაფიონმა ააპრიალა.“ („ათასფრთიანი წერო“) ასეთ რამეებს იოლად ვერ „ჩაარაკრაკებ“ ხოლმე. ამას ახლა მეორე სათქმელთან მივყავარ ამ კაცის რომანებზე.

ადამიანთა ამბები ამ რომანებში სულ არ არის მხოლოდ ადამიანთა შორის მომხდარი ისტორიები. ეს არის ურთიერთობები საგნების, გარემოს, ნივთების და ჩაის გარშემო - მათ შორის და მათთან ერთად და არა მხოლოდ მათ ფონზე. აქ საგნებსა და ნივთებს, ბაღებსა და ხეებს, ტოტებსა და ყვავილებს, არანაკლები მნიშვნელობა აქვთ, ვიდრე იმას, თუ რას საუბრობენ პერსონაჟები. ამ ორივე რომანში ადამიანების გაგება მხოლოდ ამ საგნების, მოვლენებისა და ნივთების მოცემულ დროსა და ვითარებაში არსებობის, განლაგების თუ ფერის კონტექსტში გაიგება და ვერავითარ შემთხვევაში ცალკე. ნახეთ ეს: „ქუჩაში სეირნობისას არაერთი ლამაზი, გემოვნებით ჩაცმული ქალი შევნიშნე. ქალაქის ბოლოს გვირაბს რომ მივუახლოვდი (გვირაბის თავში, ჩემს მხარეს, კლდე მეწამული ფოთლებით იყო გადაწითლებული, ბოლოში, გასასვლელთან კი მწვანე ხავსი ჰქონდა მოდებული), თეთრსვიტრიანი ლამაზი ქალიშვილი შემომხვდა, რომლის არაჩვეულებრივი სილამაზე მწვანე ხავსის ფონზე კიდევ უფრო თვალშისაცემი იყო.“ („ათასფრთიანი წერო“).

ამიტომაც ვთქვი დასაწყისში, რიტმის აღება რომ უნდა ერთგვარი, კითხვისთვის და მერე ადამიანების სხვა საგნებისა და მოვლენების შორის დანახვა. ხოდა თუ ამ რიტმს აიღებთ მერე უკვე მელოდიასაც გაიგებთ. მიდის ასე მოთხრობა ადამიანებზე, კაცზე, რომელიც „მოგზაური კაცის მსუბუქი სევდით შეპყრობილი“ (ეს აღწერა ძალიან მომეწონა, თვითონაც ბევრს ვმოგზაურობ და ძალიან ნაცნობი შეგრძნებაა) მატარებლის ვაგონში მგზავრობისას ლამაზ ქალს გადააწყდება, მაგრამ პირდაპირ შეთვალიერებას, გამოლაპარაკებაზე რომ არაფერი ვთქვათ ზედმეტ სითამამედ თვლის, მით უმეტეს რომ ქალი ავადმყოფ კაცთან მგზავრობს. და უყურებს მთელი გზა ამ ქალის თვალებს ირიბად - ვაგონის ფანჯარაში არეკლილს და ხედავს გარეთ, მინდორში დანთებული კოცონი როგ���რ ირეკლება იმის სახეზე: „ანაზდად, ქალს სახეზე მინდორში აბრდღვიალებული ცეცხლის ათინათი მოეფინა, მაგრამ ათინათმა შორეული ცეცხლის შუქი ვე�� დაჯაბნა, თუმცა ვერც ცეცხლმა აჯობა საკუთარ ათინათს - ათინათმა ქალის სახე მთლიანად მოიცვა, მაგრამ ვერ აანთო, ვერ აავარვარა, ვინაიდან ეს თავად ცეცხლი კი არა, იმ ცეცხლის მხოლოდ ცივი და შორეული ნათება იყო. აი, ცეცხლის ათინათმა სარკეში არეკლილ თვალში ჩაიხედა, შიგ შუქად ჩადგა და საღამოს ბინდისფერ ტალღებში მოკიალე, იდუმალებით მოცულ ციცინათელას დაამსგავსა.“ („თოვლიანი მხარე“). აუცილებლად ჩამოკრავს მელოდია თქვენ გონებაში ასეთი ეპიზოდების შემდეგ.

ორივე ნოველა სევდითაა სავსე, სევდით, რომლებიც სავსეა სინატიფით და სიყვარულით. „თოვლიანი მხარეში“ კაცს უყვარს ახალგაზრდა გეიშა და ასევე ქალი, რომელიც მატარებელში შეხვდება. მაინც მარტოსულია ეს კაცი და ასე მოგზაურობს გაუთავებლად ოჯახსა და თოვლიან მხარეს შორის საყვარელი ქალის მოსანახულებლად. რომანის ბოლოს აღწერილი ხანძარი და სიკვდილი მიწაზე, ხოლო ირმის ნახტომით მოხატული უსასრულო და მუდმივი ცის კონტრასტიცა და ერთიანობაც ჯადოქრულადაა დაწერილი, „ათასფრთიანი წერო“ კიდევ უფრო რთული ამბავია, სადაც ახალგაზრდა კაცს გარდაცვლილი მამის „მემკვიდრეობაში“ ორი მისი ყოფილი საყვარელიც რჩება, რომლებიც ძალიან ღრმა, სამუდამოდ დამამჩნეველ ღარებს ავლებენ მისი ცხოვრების ზედაპირზე. და არა მარტო ისინი, არამედ მათი ოჯახები, მათი შვილები და ის ფაიფურიც კი, რომლებიც ხელიდან - ხელში, ოჯახიდან ოჯახში, ერთი საყვარლიდან მეორე საყვარლის ხელში გადადის, მანამ სანამ, ისინიც ისევე საბედისწეროდ არ გადაეყრებიან მათივე მეწყვილეს, როგორც რომანის პერსონაჟები. “ათასფრთიანი წეროს“ კითხვისას ჯერ ძალიან დრამატული ინტიმური ურთიერთობების მომსწრე ხდები, მერე თანდათან იღვიძებს შენში ყოველდღიური საქმეების გამო სადღაც შორს გადახვეწილი შეგრძნებები, უფრო მეტად, სულ ცოტათი მაინც უკეთესი ხდები და ბევრად უფრო სევდიანიც - არა მხოლოდ პერსონაჟების ბედის გამო, არამედ იმიტომაც, რომ სამყარო ასეთი მშვენიერი, ადამიანი კი ესოდენ იდუმალია.

[Georgia · Rating 4 out of 5]

What is it about tradition that inevitably drives our lives? For better or worse we are the ghosts of our parents,their habits and their heartaches lie close to the surface of who we've become despite our running from that truth. In the end these elevated traditions define us and turn the mundane into the infinite, ceaselessly emptying and filling our collective cup with misery and joy. Kawabata skillfully defines this truth using the tea ceremony. Our lives remain untouched by the beauty that surrounds us for it is the ugliness that transforms us, inevitably marking everything that we rise againist and bow down before. What nourishes us from the cup transforms us into the vapor forever stirred by the bamboo whisk.

[Gode · Rating 4 out of 5]

რა უცნაური ურთიერთობებია კავაბატას წიგნებში. "თოვლიან მხარეში" ვერ გავუგე, ძალიან მეუცხოვა, მაგრამ "ათასფრთიან წეროში" უკვე შევიგრძენი. ერთადერთი სიტყვა რაც ამ წიგნზე მახსენდება, არის: "ნატიფი".

[mery · Rating 5 out of 5]

ამდენი სევდა საიდან აქვთ,ამ იაპონელებს):

[Антон Борисов · Rating 3 out of 5]

Мнението ми е само за „Снежната страна“.

Почитател съм на японската култура, но така и не успях да я усетя между страниците на книгата. При все че през цялото време се говореше за гейши, кимона, котацу и прочие. Всъщност, ако тези елементи не присъстваха или бяха леко изменени, без всякакво колебание щях да заключа, че чета европейска литература. Но това, доколкото разбирам, е характерно за Кавабата.

Сюжет в книгата почти отсъства, но това не е толкова голям проблем. Проблем е Шимамура – главният герой, от чията перспектива е разказана историята. Научаваме, че бракът му е скучен, че обича да си почива в провинцията, че е почитател на европейския балет (без всъщност да го е гледал) и… това е всичко май? Шимамура е изключително пасивен наблюдател, оставя нещата да се случват около него и много рядко реагира на средата си. Дори страстта, която е намекнато да изпитва, е описана някак вяло. Влюбването му в гейшата Камико и връзката им (ако изобщо може да се нарече „връзка“) уж събуждат някакви емоции у него, но и те не са особено трайни или наситени. Някои от наблюденията му са интересни, проникновени, но там вече границата между герой и разказвач/автор е доста размита.

Обречеността е водещо усещане в книгата. Всички герои са в задъдена улица, а отношенията помежду им са изчерпани още преди да са се формирали. Четейки тази книга, ти осъзнаваш, че няма какво толкова да се случи между тях, макар и да чакаш това да стане. По някое време просто се отказваш.

Това е книга, която би трябвало да се чете бавно. Има пасажи, които определено предразполагат към това (природни описания, факти за региона, размислите на Шимамура), но те не са толкова много – за разлика от честите диалози, които развалят темпото и са толкова монотонни и досадни, че нямаш търпение да приключат. Този контраст не ми хареса.

Да, всичко това донякъде хармонизира с еднообразния зимен пейзаж, с отдалечеността на курортното селище, с безизходицата на героите… Да, ясно ми е, че Шимамура е емоционално умъртвен и че почти всичко му е все едно… Съответно и че разговорите му няма как да са истински съдържателни… Написано така, всичко звучи логично, но Кавабата не го е представил по достатъчно убедителен, провокиращ и интригуващ начин. Може и проблемът да е в превода, не знам (и няма как да разбера).

Струва ми се също, че японците гледат на уединението и на монотонността по друг, различен от нашия начин. Въпреки че книгата не ми допадна особено, продължавам да вярвам, че изпускам някакъв ключов аспект; нещо, което се цени в Япония, а тук – по-скоро не.

Оценка: 5,5/10

[Rohan · Rating 2 out of 5]

I'm glad for the short introduction that warned not to read this book for its plot but for its poetic style
Very true, as the dialogue was so stilted, scene changes were so random, and random descriptors didn't add much. but if taken poetically, I can see the "vibe".

but it was very much a "male gaze" book, and I wonder what a feminist critique would be.

also, the randomness of street library finds really gets me out of my comfort zone. I wonder if I'll always be reading random stuff like this (I picked it up as it's a nobel price winner) or I'll slowly just be readint things I enjoy.

[Dawn · Rating 5 out of 5]

I felt transported to mid-century Japan in these novels. A country so unlike our own whose people are so interesting to me.

[Oana]

The book circles around a traditional tea ceremony where we find out that Kikuji's parents are dead and he meets his father's mistress. Early forced into matrimony he finds himself undecided and wants to hold a tea ceremony for every girl he encounters.
Later on, seduced by the mistress's gentleness he must make a choice, but certain circumstances will make very hard for him to do so.
.
I must admit that the tea ceremony was indeed such a glorifying detailed experience, I felt I was there inside the book with Kikuji. While the tea ceremony is built in accordance with the appreciation for the elegance found in the simple, the art of seduction that comes with it signifies the attention to the gestures of the girls and the tea bowls perfectly picked in order to make Kikuji more than interested with the girl's ritual, which is remarkable
.
Although, there were some paragraphs in the book that I didn't want to come by but I feel the need to. Given the fact that this is an old book, I understand the mentality which circled the women's rank in society, but I didn't encourage such a behavior.
Kikuji and his father discussed a hideous birthmark on their housekeeper's breast, as though this diminished her character or her reputation for being chosen in a marriage. This only made me think of the superficiality which Kikuji chose the girls regarding their appearances, not by their intelligence or what they truly know, which is barely understandable since the tea ceremony focuses on the movements of the body
.
This book is far more than just simple tea ceremony and an imperious choice of life. When you're reading this book you will have to let yourself into the magic that it holds within and accompany Kikuji on his journey

[eijisimo · Rating 3 out of 5]

snow country was peak

[Калоян Захариев]

Две интер��сни творби на Кавабата, които разкриват много особености за япоснкия дух, бит и култура. Като цяло двете повести не са "живи" и активни, те пламтят тихо и кротко страница след страница с онова странно, непознато за нас, европейците, спокойствие и леност.
В "Снежната страна" Кавабата поднася история за любов (дали наистина е любов) между мъж и млада гейша в планински курорт. "Хилядата жерава" е друга история за любов, копнежи, малко секс, чай и много вина между мъж, жената, в която си мисли, че е влюбен и жената, за която иска да се ожени. Намесват се стари спомени и грехове на родителите.
На мен лично повече ми хареса "Хиляда жерава", заради героите и вътрешните демони, с които се борят.
Кавабата не се чете лесно, но всяка страница разкрива късче от Япония и за обикновените, човешки страсти и желания, които са толкова универсални, че за тях няма граници, култури и континенти.

[Luka Qiria · Rating 4 out of 5]

თოვლიანი მხარე წავიკითხე, წერო - არა. მომეწონა, ასეთი სინაზე, შეიძლება ითქვას, ჩემ მოკლე ლიტერატურულ პრაქტიკაში არ შემხვედრია... მესიამოვნა, რომ ამ ნაწარმოებში თითქმის არ მიგვრძნია ევროპა, ამერიკა და არაფერი, გარდა იაპონიისა. ყველაზე საინტერესო პერსონაჟი, ვფიქრობ, კომაკო გამოდგა და მიუხედავად იმისა, რომ კავაბატა თითქმის არაფერს ამბობს იოკოზე, უფრო დიდი ლტოლვა მეტის გაგებისა, მქონდა კომაკოს მისამართით, რომელიც აბსოლუტურად უცნაურია: ადამიანი, რომელშიც ერთდროულად ცხოვრობს როგორც სიმშვიდე, ისე ქაოსი...
მძიმე ამბავია, პატარა, მაგრამ ტევადი რამეა და ჯერჯერობით (ჯერჯერობით!) "ათასფრთიანი წერო"-ს გვერდით გადავდებ...

[Vivienne · Rating 5 out of 5]

The two novellas contained within are exquisitely written and embody the Japanese ideal within art and literature of mono no aware, the beauty of sadness.

I was fascinated by Zen when I was young and especially by the tea ceremony, which features in Thousand Cranes.

Haunting and melancholic.

[Roberto D. · Rating 4 out of 5]

BOOK REVIEW
"Snow Country and Thousand Cranes" by Yasunari Kawabata (Two Novels in One Physical Book)

Yasunari Kawabata was a Japanese novelist and short story writer. Born in the year 1899 in Osaka, Japan, Kawabata was an active writer in his early 20s until his death in the year 1972. Kawabata mostly wrote about the aesthetics and romantic nature of his home country and of the Japanese people, though just like most of the Japanese literary characters, his writing of lonely young men, pale young women and of the old people still getting by because of the social condition. Kawabata won the Nobel Prize in Literature in the year 1968.

"Snow Country" is considered Kawabata's master work, first serialized from the year 1935 through 1937 and published in its final book form in the year 1947. "Snow Country" pertains to where most of the novel's plot is set in, in a cold part of the countryside far from Tokyo and most of the novel's action does take place in an onsen (a Hot spring and semi-public bath for the Japanese to recreate in). It is his second novel. This is the first of three novels cited by the Nobel Committee when Kawabata was awarded the Nobel Prize.

"Thousand Cranes" is the third novel by Kawabata first serialized from 1949 through 1952. It is the story of jealousy and interrelated family problems prevail through the entire novel.

MY THOUGHTS:
Snow Country: 4/5

“The train came out of the long tunnel into the snow country. The earth lay white under the night sky.”- Opening lines of the Novel.

I first encountered Yasunari Kawabata and his works when reading the Wikipedia article on Kawabata and finding some audio recordings of his works on Youtube. "Snow Country" would be the definite introduction to Kawabata and his works.

I must say that this novel does mirror the events of Yukio Mishima's "The Temple of the Golden Pavilion" because of not only the plots and subplots where dispossessed young men are in cahoots with prostitutes just to satisfy their sexual appetite and by the end of the novel, the entire warehouse where both Shimamura and Komako spends their time watching a movie burns to the ground!

I wouldn't call Shimamura and Komako's relationship a romantic one, let alone a decent one. But I do would call it a tragic one. Shimamura the breadwinner who just wanted love in his life and Komako the geisha who is desperate to have a good life...

This novel is relatively short at just 175 pages (on my edition, 175 pages is also the same page count as Paulo Coelho's "The Alchemist"). Such a good novel of most importance! I love the opening lines for this novel and it does set the mood to all the tragedy that happens next.

4/5 Stars! I really love my first Japanese Nobel Laureate read. Moving on to "Thousand Cranes"...

Thousand Cranes: 4/5 Stars
This is the type of novel that you'd forget because of the ambient plot but "Thousand Cranes" does have its own spark and charm. "Thousand Cranes" follows the story of 28 year old office worker Kikuji as he engage in the affairs of the people, mostly women, around him. Among them, Chikako a tea ceremony lecturer and Mrs. Ota, a woman who was Kikuji's father's mistress, and Kikuji himself would go on to start an affair with Mrs. Ota herself then Fumiko, Mrs. Ota's daughter and too, a fling of Kikuji.

It is left ambiguous on whether or not in the end, Fumiko commits suicide just like her mother but all I know is that the characters just move on with their lives by the end of the novel.

"Thousand Cranes" is also the title of the first of five chapters of this work. On my own interpretation, Referencing the "Thousand" being how many times Kikuji is charmed and swayed by not only women but other easy decisions throughout the entire novel and cranes, some origami-like foldings of paper turned to paper birds referencing how "thin" people are with their relations with others (Again, this is my interpretation), because papers are thin in texture and of physique.

Conclusion:
I really love both these novels because these novels help spark a more valid reason to keep reading Japanese Literature works. As of October 2022, I've read around 40 Japanese literature books, probably I could make it to 50 books this year but I wouldn't want to force myself and just read what I desire!

[Jack Deighton · Rating 4 out of 5]

This book contains two of the author’s novels, Snow Country and Thousand Cranes. Kawabata is also known as a poet and some of his sentences here are short and enigmatic, as in haiku. The nuances of Japanese culture can perhaps never be properly illuminated by a translation; there is though something ineluctably Japanese about the two tales - at least to someone brought up with no contact with the country - a sort of understanding not fully expressed by the prose.

Snow Country is the story of the relationship between Shimamura, who goes on a trip from the city to the hot springs of the snow country of Western Japan, and Komako, a local part-time geisha. On the train there Shimamura observes the ministrations of a young woman named Yoko to a young man who is obviously ill, returning to his home to die. Yoko is an off-screen presence for most of the novel, though her importance to Shimamura, perhaps as some sort of ideal, is not in doubt. It is his dealings with Komako that take up most of the story though, a liaison never completely spelled out but indicated by implication, yet most likely utterly transparent to a Japanese reader.

Thousand Cranes is a bit more straightforward. As a boy, Kikuji was once brought by his father to a meeting with his mistress, Chikako, when he glimpsed the birthmark on her left breast. Years later, after his father’s death, his mother also being dead, Chikako unwarrantedly assumes loco parentis and tries to inveigle him into marrying Yokiko Inamura, who on introduction to him wore a dress decorated with pictures of cranes. He is not interested. Instead, he becomes briefly involved with Mrs Ota, who had replaced Chikako as his father’s mistress, and friendly with her daughter Fumiko. A lot of their interactions are mediated through the rituals of the tea ceremony and of gifts and usage of various kinds of Japanese pottery.

[Simon Pockley · Rating 3 out of 5]

There were moments in Snow Country where I was transported but often I was confused either about who was talking or where I was. In part, this could have been the translation but in, in part, it was due to abrupt transitions and contradictions such as on page 102-103 when Shimamura is at first thinking about leaving and then suddenly is getting off a train at a random station, which is not really random at all

He thought of going to see Chijimi country. That excursion might set him on his way to breaking away from the hot spring.

He did not know at which of the towns downstream he should get off the train. Not interested in moderen weaving centres, he chose a town that looked suitably lonely and backward.

n example of a sublime moment was when Komako sees him in a taxi:

She had lept at the car as if to devour it, but for Shimamura something warm had suddenly come near. The impulsive act struck him as neither rash nor unnatural. Komako raised ne arm, half-embracing the closed window. Her kimono sleeve fell back from her wrist, and the warm red of the under kimono, spilled through the thick glass, sank its way into the half-frozen Shimamura. p. 105.

Overall, I was hoping for more from this story and a Nobel Prize winner. For me the story went nowhere.

[Javi · Rating 2 out of 5]

Thank you to The Ryan Kennedy Foundation for providing me with a copy of this book in exchange for an honest review (who am I kidding, no one's asked for any of my thoughts on any of these books, but hey! I enjoy writing them! So DEAL WITH IT!)

'Snow Country'? Pretty good! I was more interested in what was being said by the description than by the characters, which isn't often the case with prose - it's just a shame that all the gorgeous and subtle and striking natural imagery was let down by the personality-less Shimamura and unconvincingly erratic Komaka. I felt like the more I learned about them the less I actually knew and was invested in them, but the language itself was beautiful.

'Thousand Cranes', on the other hand, felt much flimsier, almost soap-opera-esque in its caricatures and mundane melodrama. I might have enjoyed it more if I'd known more about the Japanese tea ceremony going into it as lots of time is devoted to the symbolism of different bowls and utensils. I also wasn't convinced by any of the relationships - maybe something was lost in translation. I don't know.

Across both novellas, the men were dull and the women, two-dimensional - which makes me wonder what the purpose of all the rich imagery and narrative jumps and various dramatic episodes were. A little unconvinced, to be honest. I still want to read 'Beauty and Sadness', though!

[kutingtin · Rating 3 out of 5]

japlit cravings satisfied! this is my first Kawabata novel and it was given to me by my sbc book exchange buddy Jes 💕 I love how he describes minor details like 🍁 maple leaves or cherry blossoms 🌸 falling on the ground, the sound of crickets or the flicker of fireflies ✨ at night 🌝 This novel started slow but its the kind that calms me when I needed it. I always wondered what’s it like to be a geisha and this one is a mountain spring geisha even. I am yet to watch the movie but in the novel, I did appreciate the little moments of love and peace in between. A tragic ending and fast paced last few 20pages.

[Justin Evans · Rating 4 out of 5]

I didn't much enjoy 'Snow Country,' although it's probably the 'greater' novel of these two; my tolerance for men being unpleasant and earnest is quite low. 'Thousand Cranes' is both more to my general taste (i.e., 'tea ceremony > hot springs'), and to my literary taste. Also, shorter. But Kawabata is great, and I look forward to reading through his novels over the next few years.

[R. M. · Rating 2 out of 5]

These vague and uneventful novels bring out the Philistine in me. If you are really into haiku, then perhaps Kawabata's poetic writing style will appeal to you. As far as what happens and why, I couldn't convince myself to care all that much.

[Yanper · Rating 3 out of 5]

The two novellas are exquisitely written and embody the Japanese beauty of sadness. For one thing, I can be sure, the Japanese culture can never be properly illuminated by a translation. Oh, I wish I could read it in the original language.

[Taso mkheidze · Rating 4 out of 5]

💞

[Ivva Tadiashvili · Rating 5 out of 5]

ძაან ძენ ბუდისტურია

[Bat-Orgil Oogii · Rating 5 out of 5]

“At the age of seventy-three, on April 16, 1972, Kawabata died by his own hand, leaving no note of explanation.”

Excerpt From
Snow Country And Thousand Cranes
Y Kawabata

[The Master · Rating 5 out of 5]

Snow Country did nothing for me, but after finishing Thousand Cranes I was ready to tear my house apart, its characters got so deeply under the skin.

[Mims]

DNF

[ljcsoghmomas · Rating 4 out of 5]

An aesthete's view of the world, rendered in perfect little observations about nature, objects, and bodies. Wonderful novels; preferred Thousand Cranes to Snow Country, which I did not expect.

[Tamara Gratteau · Rating 5 out of 5]

Achingly beautiful story.