The Avenger: Mystery Novel

by Thomas de Quincey

A quiet town in the north of Germany becomes the scene of a series of different cases of mass slaughter. The peaceful inhabitants of this town are terrorized by these savage and gruesome murders that begin for no apparent reason. Elderly citizens meet a cruel death with no one able to explain why the terror has struck the town. When the sense of calamity dominates then the barriers collapse and people's logic becomes clouded, but the solution for this mystery isn't that far.

Genres: Mystery, Fiction, Crime, British Literature, Literature

70 pages, Kindle Edition

First published January 1, 1838

About the author

Thomas de Quincey was an English author and intellectual, best known for his Confessions of an English Opium-Eater (1821).
See also http://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_d...

Reviews

[Nickolas B. · Rating 5 out of 5]

Ο Ντε Κουίνσι μας αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο μια περίεργη ιστορία η οποία λαμβάνει χώρα σε μια μικρή πόλη της Γερμανίας το 1816. Οι φιλήσυχοι κάτοικοι της πόλης αυτής τρομοκρατούνται από μια σειρά άγριων και αποτρόπαιων φόνων που ξεκινάν χωρίς κάποιο προφανή λόγο... Η έλλειψη λογικής εξήγησης κάνει τα εγκλήματα ακόμα πιο φρικώδη, κι ως φυσικό επακόλουθο, όταν κυριαρχεί η αίσθηση της συμφοράς τότε καταρρέουν οι φραγμοί και θολώνει η λογική τον ανθρώπων...
Ποιός όμως κρύβεται πίσω από αυτές τις δολοφονίες;
Ξέρει την απάντηση ο συγγραφέας / αφηγητής;
Μήπως σχετίζονται με έναν νεαρό λοχαγό του Ρωσικού στρατού;

Ο συγγραφέας μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή κυρίως λόγω της σωστά δομημένης πρόζας του, στην οποία είναι έκδηλος ο ρομαντισμός αλλά και τα χαρακτηριστικά ενός σωστού γοτθικού διηγήματος. Όλα αυτά βέβαια, χωρίς να επηρεάζεται η στερεή δομή της και χωρίς να στερείται πολυπλοκότητας και νοημάτων...

Εν τέλει όπως επισημαίνει και ο μεταφραστής Γιώργος Μπλάνας στο επίμετρο του, ο αναγνώστης διαβάζοντας της σελίδες αυτού του διηγήματος αισθάνεται ασφάλεια που είναι μόνο αναγνώστης!
5/5

[°°°·.°·..·°¯°·._.· ʜᴇʟᴇɴ Ροζουλί Εωσφόρος ·._.·°¯°·.·° .·°°° ★·.·´¯`·.·★ Ⓥⓔⓡⓝⓤⓢ Ⓟⓞⓡⓣⓘⓣⓞⓡ Ⓐⓡⓒⓐⓝⓤⓢ Ταμετούρο Αμ · Rating 5 out of 5]

Τι μπορώ να γράψω ως κριτική σχολιασμού μετά απο μια τέτοια αναγνωστική ηδονή.
Αναρωτιέμαι, τι διάβασα, τι ήταν αυτή η αγνοημένη, λαβυρινθώδη περιθωριοποίηση της λογοτεχνικής δύναμης.
Αυτή προφανώς φωτίζει την εξελικτική αποκάλυψη
ενός κοσμογονικού μέλλοντος που ασκήθηκε ομοίως
σε παρελθόν και παρόν.
Κάτι χειριστικά φιλανθρωπικό ,που ίσως υπήρχε πριν την αιωνιότητα και δημιούργησε την ανθρωπότητα ως υβριδική λειτουργεία μιας φιγούρας,
μιας έκθεσης εξαρτημάτων υλικών και πνευματικών συνθηκών συναρμολόγησης,
αναδυόμενη σε μια δημόσια σφαίρα που προαναγγέλει και διαπραγματεύεται τον ρόλο της ως ζωτική μήτρα αταβιστικών κοινωνικών και ατομικών ενεργειών.

Τρόμος,επίβουλη επιβολή θεσμών και νόμων.
Τρόμος, φυλακισμένη ελευθερία βούλησης μέσω αναταραχών της εικονικής πραγματικότητας με την οποία ταΐζεται η σαρκοβόρα μάζα.
Τρόμος, ο νόμος που συγκρατεί τον όχλο μέσα στην φυσική νομοτέλεια της κατεστραμμένης του επιθυμίας για ανάγκη ασφάλειας και απαλλακτικής βούλησης δικαιωμάτων στην αυθεντική και μνημειακή μορφή συμμετοχής σε ομαδικούς και παγκόσμιους φόνους μέσω της τεχνολογικής εξέλιξης και της θαυμάσια αναποφάσιστης σκέψης,
που διασκορπίζεται και διασκορπίζεται, σε όλο το πολιτιστικό περιβάλλον και στοιχηματίζει με την περιθωριοποίηση για να καλυφθούν οι σκιές του μέλλοντος που ασκείται σε κάθε παρόν.

Τι να πω. Και ποιος να με νιώσει μετά απο αυτή την πανοργασμική σεισμοποιημένη ενδόμυχη εμπειρία αναγνωστικής υπέρβασης που μου πρόσφερε,
με κόλπα, ψέματα, μυστικά, χάδια,
παιχνίδια λοβοτομής,
βίαιη διέγερση πνευματικής υπόστασης και λαγνεία νόησης, αυτός ο Άγγλος οπιομανής,
ένας απο τους σημαντικότερους συγγραφείς όλων των εποχών.

Έχοντας στο μυαλό την έντονη γεύση απο ένα διεπιστημονικό πανδαιμόνιο σκέψης,
μια σεισμογενή παλίμψηστη ασυνείδητη πολιτική αναλαμπή που φωτίζει με την μοίρα και την πένα
του συγγραφέα όλο το υπόβαθρο του πολιτισμού
που βρέθηκε και χάθηκε μέσα στον εαυτό του.
Που με παρέσυρε μέσα στην χαοτική γραπτή διαδικασία του Ντε Κουίνσι, μέσα σε μια ρομαντική γοτθική κουλτούρα που μεταβάλλεται και αντικατοπτρίζει, ξέχωρα απο τις προθέσεις του συγγραφέα, μεταβαλόμενα πανανθρώπινα σχόλια στην άνοιξη της Ιστορίας του κόσμου, μια αισθητική άντληση υπαρξιακών τραυμάτων που προκαλούνται απο παρόμοιες
ατομικές/συλλογικές μάχες, προφητικές, αμφίσημες, κατεδαφιστικές και επαναλαμβανόμενες ως ακατάλληλη παθολογία μέσα στην πολιτιστική τρομοκρατία,ως σύμπτωμα του μεγαλύτερου τραύματος του πολιτισμού, τον 19ο αιώνα, πολύ πιο πριν
και παντοτινά πιο μετά,
υπέστη πράγματι παραλυτικό σοκ κατάπληξης.

Η φιλοσοφική αναζήτηση του υπαρξιακού τρόμου
στην πολιτιστική κληρονομιά των ιδανικών
και των θεών της αρχαίας Ελλάδας,
οι αρένες αίματος και εθιστικών εγκλημάτων κατασπαραγμού και θηριωδίας στην προσεγγιστική πολιτική δύναμη των Ρωμαίων αυτοκρατόρων.
Οι σφαγές των αλλόθρησκων απο θεσμοθετημένους φορείς, σώματα ασφαλείας και στρατιωτικές παρελάσεις προς την οδό των μαζικών νεκροταφείων, στοιχειώνουν την φαντασία και απομνημονεύουν κάθε μορφή ψυχολογικής έντασης ή παράκρουσης.

Η τρομακτική κρατική βία γράφει με νομοσχέδια τα απομνημονεύματα της και ζητιανεύει ψήφους απο την παραδομένη μάζα για να αποκρύψει επιδεικτικά τον φαινομενικό Ιμπεριαλισμό του πολιτιστικού οράματος που αχνοφαίνεται και προκαλεί μια αριστοκρατία τρομολαγνείας που συνορεύει με την επιδεικτικότερη έκφανση της βαθιά συντηρητικής φύσης.

Όσα προανέφερα εμβόλισαν το μυαλό μου διαβάζοντας το λάγνο ψέμα του αφηγητή
στον «εκδικητή» του Ντε Κουίνσι ή την πραγματικότητα και των δυο μέσα απο την σφυρηλατημένη τέχνη της ρητορικής του συγγραφέα.
Απο μια απλή, μικρή ιστορία, τόσο ριζοσπαστική και τόσο συμβολικά δομημένη που μάλλον προοριζόταν να περιέχει, να δικαιολογεί και να ανακτά την διαβόητη φύση μιας Βικτωριανής επιστημονικής ευπρέπειας που διαχειρίζεται τα προβλήματα και τις απαναλαμβανόμενες ενέργειες για σκέψη μέσα σε ένα ασυνείδητο σώμα με δικές του συγκρουόμενες καταστάσεις ύπαρξης.

Το βιβλίο αυτό καταλήγει σε ομολογία ψυχολογικών
και φυσικών καταστάσεων της ύπαρξης, μια εξομολόγηση με τα καλύτερα και τα χειρότερα της πολιτισμικής ταυτότητας, καθώς και ενός συνόλου διαρθρωτικών αρχών που τα αναθέτουν για πάντα στη συνείδηση.
Αδύνατον αυτό το έργο να αγνοηθεί λόγω της εκθαμβωτικής λαμπρότητας του, λόγω του ανθρώπινου αίματος που κρύωσε έξω απο τα σώματα και τα κίνητρα της καταγγελτικής ανάκρισης σε κοινωνικά υπόβαθρα μεγάλης κρίσης.

Η αφήγηση τοποθετείται στο αστικό περιβάλλον
της γερμανικής επαρχιακής κοινότητας όπου η τελετουργική εκδικητική μανία
κάποιου γνωστού -άγνωστου δράστη οδηγεί σε φόνους και άσκηση βίας.

«Για να είναι ηθικό έγκλημα και όχι ηθικό ατύχημα, η δολοφονία πρέπει απαραιτήτως να συνεπάγεται προσωπικά κίνητρα, μια προσωπική διαφορά με το θύμα».

Αυτό το μικρά αριστούργημα που γίνεται τεράστιο
και λαβυρινθώδες όταν περιγράφει εφιάλτες,
γοτθικές φιγούρες υπόγειας σκοτεινιάς,
αιματοχυσίας, σκληρότητας και θρησκευτικού αυταρχισμού, συγκλονίζει τον αναγνώστη που εμβρόντητος παρακολουθεί και εξετάζει τα εγκλήματα που διαπράττονται δίνοντας πλεονέκτημα στον ίδιο τον δολοφόνο.

Επιπλέον δεν επικεντρώνεται στην φρίκη και την αποτρόπαια φύση των εγκλημάτων αλλά με μια τεχνική προσέγγιση - που μόνο ο Κουίνσι θα ήταν ικανός να δημιουργήσει- των εκδικητικών πράξεων, εξετάζεται το έγκλημα ως κάποιο είδος έργου τέχνης, τονίζοντας αρνητικές και θετικές πτυχές.
Εκκεντρική φιλοσοφική αντίληψη του κακού και των ικανοτήτων του μέσω των οποίων η επιρροή μετατρέπεται σε νοερό συναγερμό υποδαυλίζει πνευματικές επαναστάσεις, και «τρομοκρατημένη» υποβολή απο το μεγαλείο της της αγνοημένης παγκόσμιας γραμματείας.

Πολλές ώρες μετά προσπαθώ να εκφραστώ
χωρίς καλά καλά να γνωρίζω αν πρέπει να γράψω
μια πρόταση- διότι τα λόγια είναι περιττά μπροστά στο ανυπέρβλητο- ή να ξεμπουκώσω ψυχή, μυαλό και πνεύμα με λέξεις που θα αναδεικνύουν την ανεκτίμητη αξία και τη διαχρονικότητα ενός κλασικού έργου απαράμιλλης τέχνης
για να δώσω φιλί ζωής στις υπέροχες δολοφονικές ικανότητες της άγνοιας.


Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.

[Eliasdgian · Rating 4 out of 5]

Μια ήσυχη πόλη στα βόρεια της Γερμανίας γίνεται το θέατρο δέκα διαφορετικών περιπτώσεων μαζικής σφαγής. Ηλικιωμένοι πολίτες βρίσκουν στυγερό θάνατο από το χέρι ενός ή περισσότερων δολοφόνων, χωρίς κανείς να μπορεί να εξηγήσει πώς και γιατί, έτσι ξαφνικά, ο τρόμος ενέσκηψε στην πόλη. Ποιος είναι άραγε ο εκδικητής του τίτλου της νουβέλας; Πως συνδέεται η άφιξη του νεαρού φοιτητή Μαξιμιλιανού Ουίνταμ στο πανεπιστήμιο της πόλης με τους τραγικούς θανάτους που ακολούθησαν; Τι ρόλο διαδραματίζει η εκθαμβωτική Μαργαρίτα Λιμπενχάιμ; Υπαινικτικός τρόμος, λαβυρινθώδεις προτάσεις κι ένα απαράμιλλο συγγραφικό στυλ από τον σπουδαίο Τόμας Ντε Κουίνσι που, πέρα από τη θεματική του φόνου, θίγει ορισμένες σοβαρές παθογένειες των δυτικών κοινωνιών των αρχών του δεκάτου ενάτου αιώνα (αντισημιτισμός, αυθαιρεσία της κρατικής εξουσίας, βασανιστήρια).

**** τέσσερα αστεράκια κι ένα μισό για το ευφυές εύρημα του συγγραφέα να ολοκληρώσει την αφήγηση της ιστορίας των εγκλημάτων του εκδικητή όπως ακριβώς την ξεκίνησε: με την ανάγνωση ενός γράμματος.

[Magdalen · Rating 5 out of 5]

Wow!

What did I just read? Pardon my enthusiasm but I think my reading hiatus will be over after reading the Avenger

Yes you don't need to be Sherlock Holmes to figure out who the avenger is, but you see Quincey is such a magnificent writer that you move past this.

Again wow!

[Vassiliki Dass · Rating 4 out of 5]

Υπέροχη γλώσσα και δημιουργία ατμόσφαιρας. Ήθελα το τέλος λίγο πιο συναρπαστικό γι'αυτο και δίνω μονο 4*

[Sergio · Rating 3 out of 5]

Pubblicato nel 1838, “Il Vendicatore” è un romanzo breve di Thomas de Quincey [1785-1859] che, nonostante una scrittura e argomentazioni impeccabili, è un racconto piuttosto debole che non soddisfa il lettore medio quale io mi reputo. La lettura di quest’opera è scorrevole e senza intoppi, apprezzabile per le descrizioni dell’ambiente ottocentesco negli anni che seguirono la disfatta di Napoleone a Waterloo ma manca l’originalità della trama e quel quid che rende un racconto “speciale”.

[Macropsalis · Rating 4 out of 5]

Ωραία αφήγηση, που ξεκινάει ο αφηγητής ως παρατηρητής αλλά καταλήγει να είναι ο πρωταγωνιστής στην ιστορία του.

[Emma Charala · Rating 3 out of 5]

Μάλλον 3.5 αστεράκια. Στα θετικά θα αναφέρω το ψυχολογικό βάθος με το οποίο περιγράφει τα συναισθήματα του πρωταγωνιστή, με κούρασε σε ορισμένα σημεία όμως με την υπερανάλυσή του. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα του βιβλίου δεν κατάφερε να με παρασύρει.

[Tim Orfanos · Rating 3 out of 5]

Πρόκειται για ένα αρκετά αμφιλεγόμενο θρίλερ μυστηρίου που γράφτηκε το 1835, όταν δηλ. κυριαρχούσαν έντονα οι ρατσιστικές τάσεις και οι φυλετικές διακρίσεις.

Ο Ντε Κουίνσι επιλέγει να μην χρησιμοποιήσει διαλόγους και οργανωμένη δομή στη νουβέλα του, στοιχεία που τής προσδίδουν τη μορφή πολιτικού μανιφέστου ή καταγγελίας, γιατί ούτε καν κεφάλαια δεν υπάρχουν, ενώ υπάρχει πυκνότητα στο νόημα. Το στοιχείο της φρίκης και της εκδικητικής μανίας είναι διάχυτο στην αφήγηση σε τέτοιο βαθμό που να κυριαρχεί εις βάρος της εμβάθυνσης, κυρίως, των δευτερευόντων χαρακτήρων της ιστορίας - ο συγγραφέας δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για τα γεγονότα και το κίνητρο των εγκλημάτων παρά για τους ήρωες της νουβέλας του.

Τα παραπάνω στοιχεία τείνουν να διχάζουν το αναγνωστικό κοινό, γιατί μπορεί να κουράσουν την ανάγνωση μέχρι τέλους, αφού ακόμα και κάποια στοιχεία της ιστορίας μπορεί να φανούν υπερβολικά και αταίριαστα μεταξύ τους κατά την εξέλιξη της υπόθεσης.

Σίγουρα η υπόθεση της ιστορίας διαθέτει σημαντικότητα και διαχρονική αξία, αλλά δύσκολα μπορεί να διεκδικήσει την αποτελεσματικότητά της.

Βαθμολογία: 3,3/6 ή 6,6/10.

[Arax Miltiadous · Rating 3 out of 5]

γραμμένο με αβρότητα και τέχνη, όπως άρμοζε στα αιώνια βιβλία μιας εποχής περασμένης μα ποτέ ξεχασμένης. λέξεις και περιγραφές ανθρώπων και τοπίων, που με ανεπιτήδευτη ειλικρίνεια σε μεταφέρουν εντός του βιβλίου και τότε ξέρεις... νιώθεις πως ένιωθαν, βλέπεις τι έβλεπαν, αντιλαμβάνεσαι μια αλήθεια πέρα για πέρα ζωντανή.

[Ανδρέας Μιχαηλίδης · Rating 1 out of 5]

Απίστευτα φλύαρο και κουραστικό, με περιγραφές σιδηρόδρομους για τα πάντα (σκέψεις, τοπία, σχόλια πάνω στις σκέψεις και σκέψεις πάνω στα τοπία και την κοινωνία κλπ) εκτός από το έγκλημα και το μυστήριο. Θες να το παρατήσεις πριν μπει καν στην πλοκή. Αν είχε πλασαριστεί ως κάτι άλλο παρά ως ιστορία μυστηρίου, ίσως να έιχε καλύτερη τύχη.

[Vittorio Ducoli · Rating 3 out of 5]

Cent’anni prima, l’antisemitismo in Germania

*** Attenzione: anticipazioni sulla trama ***

Alcuni anni fa lessi e commentai un volume che racchiude alcune delle opere più celebri di Thomas De Quincey, tra le quali spicca Confessioni di un oppiomane. Dalla lettura emerse la figura di un autore del primo ottocento in qualche modo eccentrico, amico dei padri fondatori del romanticismo inglese William Wordsworth e Samuel Coleridge, più dedito alla saggistica che alla narrativa, la cui opera spazia dall’economia politica alla satira di costume. La sua dipendenza dall’oppio, se da un lato lo accomuna a Coleridge, dall’altro viene vissuta da De Quincey in modo del tutto diverso rispetto all’amico, facendone una condizione esistenziale che nella sua opera più famosa, non a caso ammirata da molti degli esponenti del decadentismo di fine ottocento, viene analizzata mettendone in luce gli effetti sulla percezione della realtà oltre che sulla salute, aprendo la strada a tematiche che sarebbero state pienamente sviluppate nella seconda metà del XX secolo nell’ambito delle cosiddette culture alternative.
Tra le non molte opere del De Quincey narratore vi è questo racconto, Il vendicatore, pubblicato originariamente nel 1838 sul Blackwood's Magazine e proposto alcuni anni fa da Passigli in una edizione piuttosto scarna ancorché graficamente elegante.
Qui incontriamo il De Quincey in un certo senso apparentemente più mainstream rispetto alle tematiche squisitamente romantiche, anche se come si vedrà non mancano neppure in questo testo sicuramente minore tratti peculiari che connotano l’autore come precursore di sviluppi successivi non solo della letteratura, ma anche delle sensibilità collettive di cui questa è un derivato.
Preliminarmente mi sia consentito di accennare alla forma di scrittura del racconto. De Quincey è noto per essere un autore prolisso, il cui articolato periodare, pieno di digressioni e puntualizzazioni, sfiora e talvolta raggiunge il limite della pedanteria, tanto che – come ci ricorda Alessandro Ceni, curatore del volume, nella sua brevissima postfazione – a detta del suo biografo Edward Sackville-West le Confessioni di un oppiomane sono l’unica opera del nostro che si riesca a leggere ”...senza il minimo sforzo, la minima irritazione o il minimo desiderio di saltarne delle parti”.
Anche Il vendicatore non è ovviamente scevro dai limiti della scrittura di De Quincey, potendosi ravvisare in alcuni passi una certa inutile ampollosità e anche molte ingenuità narrative, ma in questo frangente a mio avviso viene in aiuto del lettore il traduttore e curatore, non a caso – oltre che poeta – uno dei più importanti traduttori di classici della letteratura anglosassone, con una operazione semantica di notevole spessore. Alessandro Ceni infatti traduce De Quincey in un italiano ottocentesco, contestualizzando quindi in certo qual modo lo stile dell'autore e rendendolo così accettabile al lettore in quanto figlio, anche in italiano, dell’epoca che lo ha prodotto. Certo, in questo modo la lettura richiede uno sforzo supplementare di concentrazione, ma ciò che ne risulta è una piccola chicca, nella quale è il traduttore che davvero adatta il suo lavoro al testo che affronta, non sovrapponendogli il proprio ego letterario come spesso capita a testi tradotti da scrittori ma facendo in modo che esso mostri i chiaroscuri che lo compongono in una forma che il lettore percepisce come aderente all’originale. Se quindi la traduzione è a mio avviso ottima (del resto avevo ammirato Ceni anche per la sua traduzione di Lord Jim per Feltrinelli) rimarco come la paginetta scritta dallo stesso a postfazione del racconto sia davvero misera, un compitino da farsi per contratto rispetto ad un testo che, anche per lo sforzo di traduzione messo in campo, avrebbe forse meritato qualche riflessione più approfondita.
Detto questo, per addentrarci tra gli spunti che il racconto offre è purtroppo necessario accennare alla sua trama, anche se ciò può significare togliere quella dose di suspense che in un racconto del mistero costituisce una parte del piacere della lettura. Vi è da dire, peraltro, che il già accennato stile di scrittura di De Quincey non è tale da generare e accumulare suspense, nonostante gli sforzi da lui fatti in questo senso per instillare inspiegabile orrore e terrore nel lettore, e che d’altronde dove vada a parare la storia è abbastanza chiaro sin dall’inizio, anche se è necessario attendere le ultime pagine per sciogliere il caso e comprendere appieno il senso degli avvenimenti narrati.
Secondo uno schema narrativo classico, la vicenda è raccontata alcuni anni dopo da un testimone dei fatti, un professore universitario. Vale forse la pena a questo punto riportare il primo, lungo periodo del racconto, perché dà bene l’idea dello stile di scrittura di De Quincey e di come questo è stato reso da Alessandro Ceni, perché contestualizza geograficamente e temporalmente la vicenda ma soprattutto in quanto fornisce immediatamente lo spirito programmatico e morale per cui la vicenda viene narrata.
”Quella serie di terrificanti eventi da cui la nostra pacifica città e università nella regione nord-orientale della Germania fu sconvolta durante l’anno 1816 possiede in sé, e considerandola semplicemente come un cieco moto di tigresca ferocia umana vagante scatenata in mezzo agli uomini, qualcosa di troppo memorabile per essere dimenticato ovvero lasciato senza una testimonianza a sé stante; ma la lezione morale inculcata da questi eventi è ancor più memorabile e merita la profonda attenzione delle generazioni a venire nella loro lotta verso il progresso umano, non soltanto nel ristretto campo d’interesse direttamente destato da essa, bensì in tutti i campi d’interesse analoghi, come già in realtà, e più d’una volta, con riferimento a questi medesimi eventi, tale lezione ha già ottenuto la valida attenzione di re e principi cristiani riuniti a congresso.”
Traducendo: gli eventi narrati meritano di essere ricordati non solamente per la loro intrinseca drammaticità, perché sconvolsero una pacifica città e università, ma anche perché possono servire da insegnamento e monito per le generazioni future e per il progresso dell’ordinamento sociale. Ma quali sono questi eventi?
Nel settembre del 1815, quindi pochi mesi dopo la battaglia di Waterloo, il professore/narratore riceve una lettera di raccomandazione da parte del segretario di un nobiluomo in contatto con la diplomazia russa. Egli lo prega di accogliere, per insegnargli il greco, un nobile giovane erede di un patrimonio immenso, inglese di nascita ma la cui madre si dice fosse una zingara, che si è distinto a Waterloo ed in generale nel servizio militare.
Quando il giovane, Maximilian Wyndham, giunge in città, non manca, con la sua bellezza, la sua fierezza e nobiltà d’animo, di suscitare l’ammirazione della buona società locale e in particolare delle ragazze da marito, rispetto alle quali tuttavia egli mantiene un atteggiamento distaccato da cui traspare una profonda malinconia interiore. Solo una ragazza figlia della piccola nobiltà locale, Margaret Liebenheim, che vive con il nonno e due zie, attira l’attenzione di Maximilian: presto i due giovani si innamorano e si inizia a parlare di matrimonio, anche se la cosa suscita il risentimento di un pretendente di Margaret, cui va il favore del nonno di lei.
Durante una festa che in qualche modo evidenzia il legame tra i due giovani, giunge la notizia che poco lontano una intera famiglia è stata massacrata. Non vi sono moventi apparenti, non avendo la famiglia nemici in città, tanto più che dalla casa non è stato rubato nulla, ed anche gli iniziali sospetti accentratisi su un servitore cadono presto.
Nelle settimane successive altri inspiegabili feroci assassinii si susseguono in città, sempre a carico di membri di famiglie distinte e conosciute, e a nulla valgono le ronde e altre misure di prevenzione messe in campo dai cittadini, tanto che questi vivono ormai nel terrore. Misteriosamente scompare anche il carceriere della città, un uomo crudele e odiato da tutti. Il suo corpo verrà ritrovato alcuni mesi dopo nella foresta che circonda la città, crocefisso ad un albero.
Intanto alcuni testimoni, risparmiati dagli assassini delle famiglie, permettono di capire che questi sono un piccolo gruppo, mascherati e vestiti da studenti.
Il nonno di Margaret cambia idea e acconsente al matrimonio tra lei e Maximilian, ma poco dopo anche la famiglia Liebenheim viene sterminata; Margaret, che avrebbe dovuto essere assente, era in realtà in casa ed ha assistito al massacro: viene ritrovata in stato confusionale nel suo letto, dove è stata deposta da uno degli assassini. La sua salute peggiora rapidamente, ha un aborto - ma lo scandalo montante è subito sedato dalla notizia che si era sposata segretamente con Maximilian pochi mesi prima – ed in breve muore tra le braccia dell’inconsolabile marito che pochi giorni dopo si avvelena non senza aver consegnato al professore/narratore le proprie disposizioni testamentarie e una lettera nella quale rivela il ruolo che ha avuto nelle tragiche vicende della città, lettera che costituisce le ultime venti pagine del racconto.
Da essa veniamo a sapere che il padre di Maximilian, accumulato un ingente patrimonio con manovre disinvolte durante le guerre napoleoniche, fu imprigionato anni prima in quella stessa città per l’azione di alcuni suoi nemici. Presto la crudeltà delle leggi locali e del carceriere lo portarono a morte e sua moglie, la madre di Maximilian, ebrea di nobilissime origini che era giunta in città con i tre figli per assistere il marito e aveva già subito umiliazioni a causa dell’antisemitismo istituzionalizzato della città, viene arrestata quando coraggiosamente denuncia i magistrati cittadini per la morte del marito. Condannata ad essere frustata sulla pubblica piazza, muore anch’essa come le due sorelle di Maximilian. Da allora egli non ha pensato che alla vendetta, attuata nei confronti dei magistrati cittadini di allora con l’ausilio di alcuni compagni d’armi, ebrei infiltratisi nell’università. Anche il nonno di Margaret era all’epoca un magistrato, per cui neppure la famiglia dell’amata poteva sfuggire alla vendetta di Maximilian. Egli aveva agito credendo Margaret lontana, mentre per un tragico destino ella era in casa.
Fin qui la trama. Da quanto detto emerge che due sono gli assi portanti del racconto, che si dispongono come due cerchi concentrici attorno alle vicende narrate.
Il primo, il cerchio più interno, è il tragico dilemma cui è sottoposto l’animo di Maximilian. Egli giunge in città per compiere la sua vendetta nei confronti di coloro che anni prima hanno distrutto la sua famiglia. Questo è per lui un imperativo morale volto a sanare la tragica ingiustizia che ha subito, l’unico scopo della sua esistenza. L’amore per la bella Margaret, nipote di uno dei responsabili, complica non poco le cose. Tuttavia egli sa che non avrà pace sinché la sua vendetta non sarà completa, per cui è necessario che egli uccida anche i parenti di Margaret, ed a tale dovere egli non si può sottrarre, anche se in extremis tenta di farlo provando inoltre, senza riuscirci, a salvaguardare Margaret e il loro amore. Maximilian si rivela quindi al termine del racconto come l’eroe tragico che, una volta anteposto l’imperativo morale della vendetta/giustizia ad ogni altra considerazione non può tornare indietro, anche se ciò porta alla distruzione del suo mondo e di sé stesso.
Più significativo è a mio avviso il cerchio esterno che avvolge la vicenda di Maximilian, identificabile nelle cause che De Quincey pone alla sua base ultima, che possiamo riassumere nell’arretratezza culturale e giuridica della città, che si esprime nella crudeltà delle leggi e in particolare nell’antisemitismo.
Quella che all’inizio il narratore (che per inciso è parte integrante della comunità) ci descrive come una città pacifica e devota, una città la cui università dovrebbe garantire un elevato livello culturale, è in realtà un luogo sanguinario, in cui andare in galera significa morire per le torture o gli abusi, nella quale gli ebrei per entrare devono pagare una tassa al pari dei capi di bestiame e nella quale una donna che non ha commesso alcun reato può essere, in quanto ebrea, frustata sulla schiena nuda sulla pubblica piazza. Ecco che allora la vendetta di Maximilian diventa non il suo imperativo morale, ma l’imperativo politico cui, in forme evidentemente diverse, devono dedicarsi le generazioni future e i re e principi cristiani riuniti a congresso: estirpare le leggi barbare e medievali dal cuore dell’Europa, estirpare la superstizione basata sulla razza. L’inglese De Quincey, permeato del liberalismo borghese che fonda il contratto sociale della sua terra, ammonisce sul fatto che, terminata la lotta all’usurpatore còrso, al perturbatore della pace, deve essere portata avanti una lotta ancora più dura e importante, quella ai residui di medioevo presenti in Europa. Diviene così chiaro il contenuto dell’inizio del racconto, come diviene chiaro il breve messaggio riportato in esergo, che recita: «Perché chiamarmi assassino e non piuttosto la collera di Dio che arde sulle orme dell’oppressore e monda la terra quand’è intrisa di sangue?» La vendetta di Maximilian, non a caso di nobilissime ascendenze, è così il paradigma della lotta per la giustizia, che deve prevalere su ogni altra considerazione ed è giustificata all’occhio di Dio.
Non è inutile notare come il buon De Quincey abbia fatto centro pieno ambientando, nel 1838, questo racconto in Germania, se è vero che esattamente cento anni dopo l’antisemitismo istituzionalizzato e fattosi legge presentato in questo racconto sarebbe divenuto uno dei tratti fondanti (non l’unico, ricordiamolo sempre per rispetto alle altre minoranze, etnie e aree politiche perseguitate e annientate dai nazisti) non di una città, ma dell’intera nazione cui quella fittizia città universitaria appartiene.
Il vendicatore assume così connotati che vanno al di là della vicenda tragica di Maximilian Wyndham e della stessa patina romantica che lo circonda, divenendo quasi un appello alla lotta contro l’oscurantismo e l’oppressione basata sui (o giustificata dai) pregiudizi di razza, individuando la necessità quasi trascendente di estirparlo dall’Europa con ogni mezzo.
È vero che questo appello spesso perde di efficacia a causa degli accennati limiti della prosa di De Quincey, caratterizzata anche da non poche ingenuità narrative, ma come detto anche grazie alla bella traduzione questi limiti passano in secondo piano rispetto ai grandi interrogativi che il racconto ci vuole trasmettere.

[Βασίλης Μέγας · Rating 5 out of 5]

Ένα συγκλονιστικό ψυχογράφημα, μια σειρά ηθικών εγκλημάτων, η εκδίκηση που απλώνει τις βαθιές σκιές του τρόμου πάνω από μια αθώα (ή μήπως όχι και τόσο αθώα;) πόλη. Η νουβέλα του Ντε Κουίνσυ χτίζει τον φόβο του αδαούς μέσα από ένα φρικτό μονοπάτι αίματος μέχρι την στιγμή που η λύτρωση του ηθικού αυτουργού, του δίκαιου και δικαιολογημένου για τους τρίτους εκτελεστή λαμβάνει χώρα. Το άδικο δεν ξεγράφει, ποτίζει την συνείδηση του και ο νόμος χάνεται. Θέμα οπτικής θα πει κανείς, αλλά ο Ντε Κουίνσυ χρησιμοποιεί το εξής εντυπωσιακό και ευφυές τέχνασμα: Βάζει φωτιά στην διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον θύτη και το θύμα.

[icaro · Rating 3 out of 5]

Un certo pathos, ma datato

[Alex · Rating 2 out of 5]

Η αλήθεια είναι πως μέχρι την μέση, το βιβλίο δεν τσούλαγε καθόλου καλά. Αυτή η συνεχής γραφή χωρίς κεφάλαια και με τις τεράστιες παραγράφους γεμάτες με πρωτοπρόσωπη αφήγηση και παντελή απουσία διαλόγου, κουράζει απίστευτα και πνίγει το ξεδίπλωμα της ιστορίας. Κάπου εκεί στην σελίδα 70 και στις επόμενες ~45 σελίδες μέχρι το τέλος, ο Κουίνσι αυξάνει ταχύτητα για να κλείσει την ιστορία και κάπως το σώζει και κρατά οριακά το ενδιαφέρον.

Επίσης, η αλήθεια είναι ότι αυτό που τον ένοιαζε ήταν η ανάλυση της ψυχολογίας του ανθρώπου όταν λειτουργεί υπό καθεστώς άγνωστου τρόμου και οι συνέπειες της σε σχέση με την αλληλεπίδραση του με άλλους. Γι'αυτό δεν μένει στο να δώσει παραπάνω από τις απολύτως απαραίτητες πληροφορίες σχετικά με το που και το πότε, πέρα από κάποιες που αναγκάστηκε για να ορίσει τους χαρακτήρες (όπως π.χ. ότι βρισκόμαστε λίγο μετά τους Ναπολεόντειους μιας και ο Μαξιμίλιαν, ο πρωταγωνιστής, είχε πολεμήσει στο Βατερλώ). Προσωπικά, θα ήθελα λίγο περισσότερη δόση του ιστορικού πλαισίου, έστω και στην πολύ αρχή και με διαδικαστικό τρόπο.

Συνολικά, και κρίνοντας με βάση την εποχή, το διήγημα αποκτά ενδιαφέρον ως ένα από τα πρωτόλεια του (αστυνομικού) μυστηρίου, γραμμένο πλέον ~180 χρόνια πριν όπου υπήρχε μόνο ένας Έντγκαρ Άλαν Πο και 1-2 ακόμα που εξερευνούσαν το νεοσύστατο είδος. Με βάση αυτό το χαρακτηριστικό, είναι ενδιαφέρουσα η ανάγνωση από κάθε έναν που αγαπά το crime fiction. Λογοτεχνικά βέβαια, και πέρα από τα δύο παραπάνω αρνητικά που ενόχλησαν εμένα προσωπικά, η γλώσσα είναι αρκετά ξύλινη, η ανάλυση παραπάνω απ'όσο θα έπρεπε δογματική και σίγουρα εκεί έξω υπάρχουν καλύτερα δείγματα/βιβλία αντιπροσωπευτικά του λογοτεχνικού στιλ της εποχής του. Προσπάθησε να αποτινάξει από πάνω του κάθε πιθανό νεωτερισμό που υπήρχε τότε στην λογοτεχνία και φωνάζει συντηρητισμό.

Ωστόσο, ο Γιώργος Μπαρουξής τείνει να αναδειχθεί σε αγαπημένο μεταφραστή. Μετά το "Πλουσιόπαιδο" του Φιτζέραλντ και το "Η δίκη για φόνο και άλλα μυστήρια" του Ντίκενς, δίνει και δω τον καλύτερο εαυτό του και αποδεικνύει πως γίνονται οι σωστές μεταφράσεις, που τόσο λείπουν στην ελληνική σκηνή των μεταφρασμένων.

[Francisco Barrios · Rating 5 out of 5]

Thomas de Quincey no solo fue un clasicista, y un fino ensayista cultivador de una de las mejores prosas que se hayan escrito en Inglaterra; sino que en el fondo fue un polemista: alguien que estaba dispuesto a batirse con cualquiera por quítame de allí esas pajas para demostrar su más preciado bien: su inteligencia.

Por ende, sus obras, de las que debo decir que no todas están traducidas al español, siempre contienen algún elemento escandaloso que subvertirá la paz del lector en algún momento. Básteme traer a colación, como botón de muestra al respecto, /Las confesiones de un inglés comedor de opio/ y /Del asesinato considerado como una de las bellas artes/. Ambos textos, impecables en su factura, aspiraban a polemizar (desde su título) con la almidonada conciencia inglesa de principios del siglo XIX.

/El vengador/, la novela breve que nos ocupa, no podía ser diferente. En poco menos de 80 páginas De Quincey da sobradas lecciones de cómo acumular tensión narrativa empleando un narrador homodiegético que no es otro más que él mismo, situado en el noreste de Alemania en 1816. Allí, casi de manera inadvertida, ocurrirán diez crímenes sangrientos en misteriosas circunstancia que conmocionarán a la sociedad de su época... Y que De Quincey novelará de manera pulcra, concienzuda, y hermosa como si no se tratara de algo tan trágico.

El desenlace de semejante misterio —que no pienso revelar aquí— sumirá al lector (eso espero) en una diatriba sobre cuáles deben ser los alcances del honor, los usos y costumbres que sancionan el empleo de la venganza como forma de justicia, y la decadencia de las instituciones encargadas de velar por el bienestar de los seres humanos. Vaya con mención aparte, el sobresalto que en su época debió causar este libro que podría pasar fácilmente como crónica o libro de memorias más que novela.

Una joya de texto, traducido con sobrada maestría por Pilar López Losada para Editorial Eneida.

[Lucas Ezequiel · Rating 4 out of 5]

Primera vez que lo leo fuera de sus ensayos, me gustó la novela.

[Nick · Rating 5 out of 5]

Amazing book. How a simple man can become the terrorist of a peaceful looking community? This is a story with lot of background in it...
You must read it!!!!

[Bookery'S · Rating 3 out of 5]

Στην αρχή δεν τα πήγαμε καλά. Το ύφος, αν και λυρικό, δεν με τραβούσε όσο περίμενα. Τα πράγματα κυλούσαν αργά και δεν ένιωθα κοντά στην ιστορία. Μακροπερίοδος λόγος (υπάρχει περίοδος που καταλαμβάνει ολόκληρη σελίδα) και γενικά αργός ρυθμός με κρατούσαν μουδιασμένο.
Αλλά περίπου στα μισά μπήκα στο κλίμα της νουβέλας. Έχει αυτήν την ατμόσφαιρα της γοτθικής λογοτεχνίας που ανακατεύει τον ρομαντισμό με το μυστήριο. Χρησιμοποιώντας αυτά ως υπόστρωμα ο De Quincey καταπιάνεται έμμεσα με φιλοσοφικά ζητήματα και υπαρξιακές αγωνίες.
Εδώ το έγκλημα δεν εξιδανικεύεται. Ο συγγραφέας δεν επιχειρεί να σοκάρει με ειδεχθείς πράξεις βίας, δεν εστιάζει καν στην ίδια την πράξη (παρά τον τελετουργικό χαρακτήρα της). Αυτό που πρωτίστως τον ενδιαφέρει είναι ο λόγος που κάποιος προσπερνά την λογική κι ενεργεί με το θυμικό.

ολόκληρος ο σχολιασμός στο https://bookerys.blogspot.com/2021/09...

[Mloy · Rating 3 out of 5]

This was an interesting tale, a little predictable because I kind of guessed who the token "villain" was and the motive for their actions, but reading the outcome was still enjoyable. It made me wonder though if the events in this book were derived from real life accounts because the author's detail was too vivid to be pure fiction, perhaps it was based on a true story. Overall, even though the story's plot wasn't all that original (at least by today's standards), the tale itself was still pretty engaging, and author's writing style had a similar to tone to that of Arthur Conan Doyle's writing style, which is probably why I enjoyed it. This is my first Mr. de Quincey novel and after having read "The Avenger", I probably wouldn't shy away from checking out his other works.

[Dimitris Patriarcheas · Rating 3 out of 5]

Αρχίζει ανώδυνα με τον αφηγητή να περιγράφει πως η καθημερινότητα ενός χωριού στη Γερμανία τον 19 αιώνα οδηγήθηκε σε μακάβριες ανεξήγητες σφαγές. Συνεχίζει με την περιγραφή κάποιων σκηνών με κινηματογραφικό θα έλεγα ενδιαφέρον και αποτύπωση για να κορυφωθεί μέσω μιας επιστολής στη λύση των μυστηριωδών φόνων του Εκδικητή. Το τέλος έρχεται με
μια ηθική, πολιτική και πολιτισμική κριτική της κοινωνίας και των καταστάσεων που εν μέρει νομιμοποιεί και «εξανθρωπίζει» τα εγκλήματα, φέρνοντας τον αναγνώστη σε ηθικά διλήμματα και αδιέξοδα της λογικής σκέψης. Πολύ καλό, διαβάζεται μονορούφι.

[Vagg Pous · Rating 3 out of 5]

Αρκετα ενδιαφερουσα η προσεγγιση που παρουσιαζεται στον επιλογο.

[Thomas · Rating 5 out of 5]

Μια πολύ συναρπαστική και σύντομη ιστορία μυστηρίου γύρω από ανεξήγητους φόνους. Όλα γραμμένα στο α' ενικό πρόσωπο με πλούσια, παραστατική γλώσσα.

['T Boekenreisbureau · Rating 4 out of 5]

I didn't know what to expect at first after starting out on this tale of luxurious use of language.
But it turned out te be a tale of murder, love and revenge that took hold of me quite soon.

[Ebster Davis · Rating 3 out of 5]

It took me several tries to get through this story. It feels like the beginning 1/4th is the writter trying to set up a mood and it was confusing. Then the story moves on about what's making this widespread panic in this community and it ends up being that a gang of assassins are killing people seemingly at random.

The people of this town are really stupid, because I picked up on right away the fact that whoever was behind it was TARGETING. OLDER. community/civil authorities (and their families who happened to have been present at the time of the killings). Made me feel real smart cuz those fake investigator people didn't figure it out. Na na na :p

The part with the two little girls was really suspenseful.

At the last bit where its all revealed, the motivation for the whole thing was also a bit confusing.

Also, this story might be interpreted as antisemetic.

[Geraud · Rating 2 out of 5]

cette histoire a mal vieilli. D'un romantisme échevelé qui va jusqu'au caricatural. Pas l'ombre d'un mystère ici car il faut être naïf pour ne pas comprendre dès la page deux qui est l'assassin.

[Come Musica · Rating 4 out of 5]

Scoperto per caso: mi piace molto la scrittura di questo autore.