Δεν ήθελα να τις εξολοθρεύω. Πιστέψτε με. Όμως η ύπαρξή τους με προκαλούσε. H ομορφιά τους μου θύμιζε την ασχήμια μου. H ευτυχία τους ειρωνευόταν τη μιζέρια μου. Ύστερα ήρθε Aυτός. Ψηλός, μελαχρινός, υπέροχος. Όπως όμως ο Kεν, έτσι κι αυτός προοριζόταν για μια Mπάρμπι και όχι για μένα… Η Θένια έμαθε από μωρό ότι αγάπη σημαίνει φαγητό. Τώρα, εικοσιτριάχρονη φοιτήτρια Νομικής, προσπαθεί να ισορροπήσει στα εκατόν είκοσι κιλά της, αντιμέτωπη με άντρες που δε δίνουν την παραμικρή σημασία για εκείνη. Κάνει απόπειρες να αδυνατίσει και απόπειρες να αγαπηθεί. Μέχρι τη στιγμή που ένας αναπάντεχος έρωτας θα φέρει τα πάνω-κάτω στη ζωή της. Και τώρα, τι γίνεται; Τέρμα οι σοκολάτες, οι τυρόπιτες και οι πίτσες. Η Θένια θα πρέπει να γίνει μια Μπάρμπι. Ή μήπως είναι καλύτερα να εξολοθρεύσει τις Μπάρμπι όλου του κόσμου; Μπορεί τελικά μια χοντρούλα να βρει τον έρωτα την σήμερον ημέραν; Ένα μυθιστόρημα φρέσκο, δροσερό και ξεκαρδιστικό, βγαλμένο από την ίδια τη ζωή!
Η Ελένη Δαφνίδη γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1978. Το 1996 αποφοίτησε από το κλασικό τμήμα του Παγκύπριου Γυμνασίου και ακολούθησε νομικές σπουδές στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη στιχουργική και την ποίηση. Σήμερα εργάζεται ως δικηγόρος. Το μυθιστόρημά της Η ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΜΠΑΡΜΠΙ έχει μεταφραστεί στα γερμανικά και στα τουρκικά, ενώ από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ έχουν εκδοθεί άλλα εννέα μυθιστορήματά της.
"Η εξολόθρευση της Μπάρπι" είναι το πρώτο βιβλίο της Ελένης Δαφνίδη, η οποία έχει γίνει μία από τις αγαπημένες μου συγγραφείς. Θεωρώ ότι στο είδος της είναι η καλύτερη. Είμαι από τους ανθρώπους δεν γελάνε ευκολα με ταινίες και με βιβλία, αλλα όταν διαβάζω βιβλία της Δαφνίδη ξεκαρδίζομαι. Το συγκεριμένο, λοιπόν βιβλίο μπορεί να μην είχε ιδιαίτερη πλοκή αλλά το χιούμορ έρρε άφθονο. Επίσης, μέσω της αστείας αυτής ιστορίας η συγγραφέας σχολίασε κάποια κοινωνικά φαινόμενα. Αν θέλετε κάτι αγχολυτικό και συνάμα διασκεδαστικό αξίζει να ρίξετε μια ματιά στα βιβλία της Δαφνίδη!
Νομίζω ότι προσπάθησε πολύ σκληρά η συγγραφέας να εκβιάσει το γέλιο. Εμένα αυτό μου χάλασε τη διάθεση και δεν γέλασα καθόλου. Ως ιστορία ήταν καλή, μια ευτραφής κοπέλα που ερωτεύεται, έχει και μια φίλη με μια αδερφή με νοητική υστέρηση (πολλά μπράβο για την επιλογή της συγκεκριμένης παρουσίας στο βιβλίο), συμβαίνουν διάφορα και φυσικά τελειώνει αισιόδοξα η ιστορία. Κατά τη γνώμη μου δεν έπρεπε να δίνει τέτοια βαρύτητα σε συγκεκριμένες σκέψεις της κοπέλας (εννοώ όσες αφορούν φαντασιώσεις της), μπορείτε να με πείτε πουριτανή αλλά δεν μου άρεσε.
"Πρωτόλεια" προσπάθεια της Δαφνίδη (και φαίνεται) με όλες τις γνωστές εμμονές της που λίγο-πολύ κατατρέχουν τα επόμενα βιβλία της (μια χοντρή που θέλει έναν out of her league) συν το γεγονός ότι το μισό βιβλίο μοιάζει να γράφτηκε από άλλο πρόσωπο (τα κομμάτια με το "ριάλιτυ" είναι εντελώς ξεκάρφωτα και παράταιρα με την πλοκή). Διατηρεί όμως μια ρομ-κομ αθωότητα που όλοι βρίσκουν τα ταίρια τους σε ένα φινάλε με ερωτοχτυπημένους κυλικιάρχες, χοντρές με τυρόπιτες και gay, συν kudos για την ιδέα να εισάγει στην πλοκή ένα άτομο με νοητική στέρηση.
Έχοντας διαβάσει και μερικά άλλα βιβλία της Ελένης Δαφνίδη, τα οποία μου άρεσαν και κατέχουν εξέχουσα θέση στο ράφι "cleaning hard disk", αυτό με απογοήτευσε σφόδρα. Ωστόσο, είδα εκ των υστέρων ότι πρόκειται για την πρώτη συγγραφική της απόπειρα και μαλάκωσα κάπως. Η γραφή της αναδύει εκείνον τον σπιρτόζικο τόνο, ο οποίος μου αρέσει και καλλιεργείται καλύτερα στις επόμενες προσπάθειες της αλλά η ιστορία, αυτή καθεαυτή δεν κατάφερε να με προσελκύσει. Έβαλε πολλά πράγματα στο καζάνι και μου προκάλεσε στομαχόπονο.
Θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερο!!!! Για μένα ήταν απλά ένα χάσιμο χρόνου!!! Ευτυχώς τα υπόλοιπα της Ελένης Δαφνιδη είναι πολύ ωραία και με χιούμορ!!!
Αν και το πρώτο της βιβλίο (που συνήθως τα πρώτα βιβλία ποτέ δεν βγαίνουν τέλεια) εμένα μου άρεσε πάρα πολύ και αν αναλογιστεί κανείς ότι έχουν περάσει και 15+ χρόνια από την συγγραφή του (οπότε η συγγραφέας θα ήταν τότε περίπου 23 ετών) θεωρώ ότι από τότε φαινόταν σε τι ταλεντάρα θα εξιλιχθεί !!! Δεν θα αναφερθώ στην υπόθεση ή στους πρωταγωνιστές...θα ήταν κρίμα για όλους εσάς που διαβάζετε την γνώμη του κάθε αναγνώστη να κάνω κάποιο spoil αλλά αν έχετε κάποια ανιψούλα, κόρη ή φίλη (η οποία είναι σε ένα ηλικιακό γκρουπ 15-25) πιστεύω ότι θα το εκτιμούσε πολύ ένα τέτοιο δώρο και ίσως να μεταλλασόταν σε βιβλιοφάγο ! 5 αστέρια και από εμένα όσα και τα βιβλία της οποίας έχω διαβάσει και ανυπομονώ να διαβάσω και τα υπόλοιπα 5 ! Μέχρι στιγμής το υπερλατρεμένο μου είναι "Η μέρα που έπεσα απ' τα σύννεφα" χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα υπόλοιπα υστερούν σε κάτι αλλά τι να κάνουμε έχουμε και αδυναμίες !
Δε μπορώ να γράψω και τόσα για το βιβλίο. Το θεωρώ κενό νοήματος και όπως είπαν και κάποιοι άλλοι, λίγο χάσιμο χρόνου. Sorry... υγ: θα ξεκινήσω και πάλι κλασσικούς μπας και στανιάρω!
Αστεία η αφήγηση και ο σχολιασμός μιας συμπαθέστατης 23χρονης φοιτήτριας, της Θένιας, που είναι ακριβώς το αντίθετο από την επίσης συμπαθέστατη Μπάρμπι, φίλη της, Ρέα. Η Θένια δε σκέφτεται απλά το φαγητό αλλά ζει γι' αυτό, κινείται γύρω από αυτό. Όταν συναντά το Γιάννη βρίσκει τον εαυτό της στις πιο αδέξιες στιγμές της. Αυτός, όμως, τη θέλει με όλα τα 120 κιλά της και όλα τα στραβά. Μέχρι που συναντά το κίνητρο για να πάρει την απόφαση να αδυνατίσει: τον Άρη, που τυγχάνει φίλος του Γιάννη. Η Ρέα θέλει το Γιάννη, ο Άρης το Σπύρο και η φίλη μας, που έχει αρχίσει και παίρνει την κατιούσα στα κιλά καταλήγει ... Η περιγραφή των καταστάσεων χαρίζει το γέλιο ενώ η παράλληλη αφήγηση της δημοφιλούς, και καλά, τηλεοπτικής σειράς, "Το Λεωφορείο", θυμίζει χρονογράφημα που σατιρίζει τη χείριστη ποιότητα των τηλε-δημοσιογράφων και τα σκουπίδια που μας σερβίρει το χαζοκούτι.
Εχει χρονια που το διαβασα. Ειναι ωραια ιστορια σε γενικες γραμμες. Γελασα αρκετα. Αλλα με κουρασε σε καποια σημεια. Ειδικα το περιστατικο με το λεωφορειο.