Anil Ramdas verbleef van november 2006 tot eind 2007 in Paramaribo om te weten te komen hoe de stad van zijn jeugd in deze eeuw functioneert. Dit boek is de neerslag van zijn indrukken en ervaringen.
Anil Ramdas was een Surinaams-Nederlands schrijver, programmamaker en journalist voor o.a. De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad. Zijn oeuvre is een getuigenis van zijn scherpzinnig denken over thema’s als identiteit, migratie en vrijheid. Door zijn speelse en tegelijk scherpe analyses van deze soms heikele thema’s, geldt Ramdas als een van de beste essayisten in het Nederlandse taalgebied. Hij schreef meerdere essay- en verhalenbundels, en werkte als radiopresentator voor de NPS en de VPRO, waarvoor hij ook verschillende televisieprogramma’s maakte. Van 2000 tot 2003 was hij buitenlandcorrespondent in India voor de NRC. In 2011 verscheen zijn debuutroman Badal. Op 16 februari 2012, zijn 54ste verjaardag, pleegde Anil Ramdas zelfmoord in zijn huis in Loenen aan de Vecht.
Rake, wrange observaties van een man die nooit meer terug kon komen naar de stad van zijn jeugd. De schrijver is iets te veel aanwezig om dit een compleet portret te maken, maar het verlangen naar volledigheid siert Ramdas.
Stopte halverwege met lezen, vanwege andere boeken die me uitdaagden. Twee weken geleden ging ik verder met het lezen over Suriname. Ik kende Anil Ramdas van de tv. Een gedreven man met idealen. Gauw teleurgesteld. Hij is inmiddels overleden, helaas. Hij schrijft goed. Ik vind zijn verhaal over Paramaribo interessant en zinnig. Of Anil een te somber beeld schepte kan ik niet beoordelen. Dat het na de onafhankelijkheid in 1975 zo bergafwaarts ging in Suriname met de levens omstandigheden had ik eigenlijk nooit zo gehoord. Het waren de “moorden” waar het als Suriname ter sprake kwam, meestentijds over ging. Kenneth Goncalves was één van hen. (Een schoolvriend van Theo K, die ook niet meer leeft. Zijn vrouw Lilian G. verschijnt regelmatig op tv. ). Ik vind het wel erg dat het zo is gelopen. Ik kan er in komen dat het de schrijver aan het hart ging. Of het niet anders gekund had, blijft een terechte vraag. HJR.
Vervreemding van je eigen geboorteland: een geleidelijk proces als gevolg van migratie. Ramdas heeft dit aan den lijve ondervonden. Ze gaat het gedachte-experiment aan: waarom en hoe? Lichte irritatie en ongeloof, maar tegelijkertijd nog steeds genietend van je geboorteland. Een beeld waarin menig Surinamer zich in herkent, vooral de oudere generatie die in Suriname geboren is en hier vaak over vertelt. De pijnlijke conclusie: uiteindelijk voel je je nergens helemaal thuis. Ramdas weet dit gevoel goed te verwoorden.