On achève bien les chevaux

by Horace McCoy, Marcel Duhamel (Translator)

The marathon dance craze flourished during the 1930s, but the underside was a competition and violence unknown to most ballrooms—a dark side that Horace McCoy's classic American novel powerfully captures.

"Were it not in its physical details so carefully documented, it would be lurid beyond itself." —Nation

Genres: Fiction, Noir, Classics, Crime, Mystery, Novels, Historical Fiction

224 pages, Mass Market Paperback

First published January 1, 1935

About the author

Horace Stanley McCoy (1897–1955) was an American novelist whose gritty, hardboiled novels documented the hardships Americans faced during the Depression and post-war periods. McCoy grew up in Tennessee and Texas; after serving in the air force during World War I, he worked as a journalist, film actor, and screenplay writer, and is author of five novels including They Shoot Horses, Don’t They? (1935) and the noir classic Kiss Tomorrow Goodbye (1948). Though underappreciated in his own time, McCoy is now recognized as a peer of Dashiell Hammett and James Cain. He died in Beverly Hills, California, in 1955.

Reviews

[Glenn Russell · Rating 5 out of 5]

Horace McCoy’s 1935 novel They Shoot Horses, Don’t They? contains one of the bleakest lines in all of literature. It’s where Gloria, who dances in the marathon dance, asks without a trace of irony or black humor, ”Why are these high-powered scientists always screwing around trying to prolong life instead of finding pleasant ways to end it?” Can there ever be a more negative, more downbeat, pessimistic view of life?

Turns out, Gloria was raised in the most dreadful way, by abusive, cruel people in West Texas. She eventually escaped, moving to Los Angeles, looking to make it in Hollywood movies. Can there ever be a staler, more pathetic aspiration, to see the pretend, artificial world of Hollywood as your salvation?

To be abused and debased as a child growing up and then, as a young adult, to be pushed into marathon dancing – the true bloodsport of the Great Depression. And then, after receiving your fifty dollars for a month and a week of marathon dancing, handing your partner a pistol and asking him to blow your brains out. Vintage 1930s America captured in Horace McCoy’s outstanding classic.

[Lisa of Troy · Rating 5 out of 5]

‘Oh, I don’t dance very well.’
‘You don’t have to. All you have to do is keep moving.’

Highly recommend if you are a fan of symbolism or literature concerning social justice particularly gender issues.

In They Shoot Horses, Don’t They?, the reader is first introduced to Robert Syverten for the murder of his friend Gloria Beatty. In flashbacks, the reader is transported back to the inception of the friendship. Gloria has had a rough go of things and is downtrodden. The two enter a dance marathon which will provide food and shelter for the duration of the competition.

To create more excitement, there are derbies where the couples have to race each other with the loser couple being eliminated. If your partner falls down, the fallen partner goes to the pit while the other partner has to complete an extra penalty lap.

Imagine the chaos of the derbies! Gloria is tired of playing the game.

This novella was published in 1935, and the dance marathon seems to be a precursor to reality television.

“Do you plan to have a public wedding next week or was that merely an announcement to draw a crowd of morons?” – They Shoot Horses Don’t They?

Connect With Me!
Blog Twitter BookTube Facebook Insta

2024 Reading Schedule
Jan Middlemarch
Feb The Grapes of Wrath
Mar Oliver Twist
Apr Madame Bovary
May A Clockwork Orange
Jun Possession
Jul The Folk of the Faraway Tree Collection
Aug Crime and Punishment
Sep Heart of Darkness
Oct Moby-Dick
Nov Far From the Madding Crowd
Dec A Tale of Two Cities

[Sidrah Anum · Rating 5 out of 5]

Why did you kill her? the policemen in the rear seat asked.
"She asked me to," I said.
"Is that the only reason you got?" the policemen in the rear seat asked.
"They shoot horses, don't they?" I asked.


5 stars to this!

[Paul Bryant · Rating 4 out of 5]

HOURS ELAPSED 879

COUPLES REMAINING 20


Short and very brutal, this is a matter-of-fact account of the bleakest despair. The marathon dance contests of the 20s and 30s were like something dreamed up by Caligula but they really happened and the powers that be never saw fit to close them down, even as the young couples sagged to the floor from physical and mental exhaustion after only being allowed 10 minutes rest every two hours for three solid weeks. It was all “don’t worry folks, they’ll be back in a few moments after our medical staff have given them the once-over”. The very memorable movie from 1969 made me think I didn’t need to read this but I’m very glad I did.

I read the whole thing today. My cat Hatter came over when I finished and asked me what it was about. When I’d explained he shook his head and said “Humans – what are they good for, really?” Then he reconsidered. “Okay,” he said, “you learned how to make cat food. So there’s that.” Then he shrugged and walked away.

[Beverly · Rating 4 out of 5]

I came to this in a roundabout way, this story was in a book of crime novels of the 30s and 40s that I got from the library in order to read The Big Clock. I had just read a story by Jonathan Lethem about how virtual reality technology could be used for demeaning purposes in the future, such as having people perform in virtual reality suits and compete against each other for a prize. Lethem mentions 1930s dance contests in his preface to "How We Got In Town and Out Again".

This story is so bleak and so absurd. Not in a funny, ha ha way, but just off and grotesque. I saw the movie with Jane Fonda and Michael Sarrazin on tv when I was a kid and didn't realize these dance contests were historical events from the 1930s; I thought it was some dystopian future world, sort of like Westworld which I loved.

This book depicts the helplessness and futility everyone must have felt during the depression. You work very, very hard and you still can't get ahead. There are no or few jobs which everyone is competing for, like the money prize in the dance marathon which no one wins in the end. I can't say I recommend this because it left me feeling sick, but it is very powerful.

[Maziyar Yf · Rating 4 out of 5]

آنها به اسبها شلیک می‌کنند یکی از آثار مشهور هوراس مک‌ کوی ، نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی است. این رمان در سال 1935 منتشر شد و داستان آن در دههٔ 1930 در زمان رکود اقتصادی آمریکا رخ می‌دهد . این کتاب توسط نشر نیماژ و با ترجمه عالی از محمد علی سپانلو منتشر شده است .
داستان رمان دربارهٔ دوستی بین یک زن و مرد جوان به نامهای گلوریا و رابرت است که به سبب فقر مجبور به شرکت در یکی از رقابت‌های ماراتن رقص در لس آنجلس شده اند تا هم از غذا و مکان مجانی بهره برده و هم شانس بردن یک جایزه هزار دلاری و هم دیده شدن توسط یک فرد سرشناس هالیوودی را داشته باشند . افزون بر فشارهای روانی و جسمی سخت و طاقت فرسا ، آن‌ها برای رسیدن به جایگاه برتر در رقابت، روزها و شب‌های طولانی تحت تنش‌های شدیدی قرار گرفته و این ماراتن برای آن‌ها به یک مبارزهٔ طاقت‌فرسا و ناامیدکننده تبدیل می شود .
گلوریا را باید به عنوان یک کاراکتر بسیار متفاوت و پیچیده شناخت و در نظر گرفت ، او شخصیتی چندجانبه دارد که در طول داستان تحولات عمیقی را سپری می کند . این تنوع و پیچیدگی در شخصیت گلوریا می‌تواند عاملی باشد که او را به یک کاراکتر جذاب و جالب تبدیل کرده است. ویژگی های کلیدی او که از آرمان گرایی در عین ضعف در حال دگرگونی ایست طیف وسیعی از احساسات ساخته که او را از امیدواری و شور به ناامیدی و یأس می‌رساند . این دگرگونی ها ، گلوریا را به یک کاراکتر پیچیده و جذاب تبدیل کرده است .
مک‌ کوی در این رمان، به تصویر کشیدن ظلم‌های اجتماعی، یاس و ناامیدی که در جامعهٔ هنگام رکود اقتصادی وجود داشت، پرداخته . او با مهارت و با استفاده از توصیف‌های زندگی طبقهٔ فرودست، محیطی تاریک و افسرده را ترسیم کرده که یاس و اضطراب و ناامیدی را در دل فقرا می کارد .
هوراس مک‌ کوی را به سبب خلق چنین کتاب هوشمندانه ای باید ستود ، او جهانی ملموس و سرشار از یاس و ناامیدی آفریده ، او پند و اندرزی نداده ، انسان را هم به مقاومت در برابر سختی ها و تحمل دشواری ها تشویق نکرده . مک کوی ناتوانی و ناامیدی مطلق انسان در مواجهه با سخت و طاقت فرسا نشان داده است .

[Jon Nakapalau · Rating 5 out of 5]

At the end of this book, when this question is asked, you will be horrified. This reminds me of the attitude of so many serial killers; the objectification of the other as a means to an ends - and nothing more. This book should be on the reading list of anyone interested in forensic psychology and how banal evil can become.

[Dream.M · Rating 4 out of 5]

وقتی کسی ازم می‌پرسه: "فایده اینهمه رمان خوندن چیه؟ " اغلب خودمو درگیر جواب درست و حسابی دادن نمی‌کنم چون بنظرم کسی که همچین سوال احمقانه‌ای می‌پرسه، لیاقت جواب واقعی رو نداره.
اما توی قلبم خیلی دلم میخواد بهش بگم، کمترین فایده‌ش، اون حس لذت عمیقیه که هربار از کشف یک نویسنده جدید و خوندن یک شاهکار کمتر معروف تجربه میکنی ؛ و توی دنیایی که میلیون ها کتاب خونده نشده برات وجود داره، و هرروز صدها نویسنده جديد متولد میشن، تو این شانس رو داری که هربار این لذت ناب رو تجربه کنی و شگفت زده بشی.
و خوندن رمان آن‌ها به اسب‌ها شلیک می‌کنند، دقیقا یکی از همین تجربه هاست.

..........
کتاب "آن‌ها به اسب‌ها شلیک می‌کنند" (They Shoot Horses, Don’t They?) رمانی نوشته‌ هوراس مک‌کوی (Horace McCoy) که اولین بار در سال ۱۹۳۵ منتشر شد. این اثر یکی از رمان‌های برجسته‌ ادبیات آمریکا در دوره‌ رکود بزرگ (Great Depression) محسوب می‌شه. داستان این رمان در کالیفرنیای دهه‌ ۱۹۳۰ روایت می‌شه و به موضوعاتی مثل ناامیدی، فقر، و تلاش بی‌ثمر انسان‌ها برای بقا در شرایط سخت اقتصادی می‌پردازه.
و اما داستان حول محور دو شخصیت اصلی به اسم رابرت سیفرت و گلوریا بیتی، می‌گرده که در یک مسابقه رقص ماراتونی شرکت می‌کنن. این مسابقات توی اون زمان نوعی سرگرمی محبوب بوده که شرکت‌کنندگانش ساعت‌ها یا حتی روزها به طور مداوم می‌رقصیدن تا جایزه‌ای نقدی ببرن. اما در رمان مک‌کوی، این مسابقه به مثابه استعاره‌ای از زندگی بی‌رحم و مبارزه‌ای بی‌پایان برای زنده موندن به تصویر کشیده می‌شه. گلوریا، که شخصیتی عمیقاً ناامید و افسرده داره، در نهایت از رابرت می‌خواد که ب�� زندگی‌اش پایان بده، و عنوان کتاب هم از همین لحظه‌ کلیدی گرفته شده.

این رمان به خاطر سبک نگارش ساده اما تأثیرگذارش و همچنین نگاه تلخ و واقع‌گرایانه‌اش به زندگی شناخته می‌شه. در سال ۱۹۶۹، فیلمی به همین نام هم با بازی جین فوندا و کارگردانی سیدنی پولاک ساخته شد که نامزدی چندین جایزه اسکار رو به دست آورد و به محبوبیت بیشتر این داستان کمک کرد.

این رمان به دلایل زیادی خیلی مهمه و خوندنش لازمه که من چندتاشون رو خیلی خلاصه اینجا میگم:
● این رمان، تنها یک داستان تلخ نیست بلکه پره از مفاهیم عمیق و چندلایه که به شرایط اجتماعی، روان‌شناختی و فلسفی زمان خودش و حتی فراتر ازون اشاره داره. مفاهیمی مثل ناامیدی و پوچی؛ استثمار و سرمایه‌داری؛ انسانیت و حیوانیت؛ نقد فرهنگ voyeurism(لذت بردن از تماشای رنج دیگران)؛ نقد رویای آمریکایی؛ رابطه بین مرگ و رهایی؛ انزوا و تنهایی...

● تاثیر عمیقش بر ادبیات "رئالیسم کثیف" (Dirty Realism). این تاثیر شاید به‌صورت مستقیم و آشکار نباشه، اما از نظر مضمونی و سبکی، ردپای این اثر رو می‌شه تو این جریان ادبی پیدا کرد. رئالیسم کثیف، که تو دهه‌های ۱۹۷۰ و ۸۰ به‌عنوان یه سبک مشخص در ادبیات آمریکا شناخته شد، بر زندگی روزمره‌ آدمای معمولی، اغلب از طبقات پایین، با زبانی ساده و بدون تزئین تمرکز داره.
رئالیسم کثیف، که گاهی به‌عنوان مینیمالیسم ادبی هم شناخته می‌شه، سبکیه که توسط نویسندگانی مثل ریموند کارور، چارلز بوکوفسکی، و توبیاس وولف پرورده شده و ویژگی‌هاش شامل ایناست:
• تمرکز روی زندگی آدمای عادی، کارگرها، و حاشیه‌نشین‌ها.
•زبان ساده، مستقیم، و بدون آرایش‌های شاعرانه.
• نمایش رنج، ناامیدی، و پوچی بدون قضاوت یا قهرمان‌سازی.
•دوری از روایت‌های بزرگ و پرطمطراق و توجه به جزئیات کوچک زندگی.

مک‌کوی تو "آن‌ها به اسب‌ها شلیک می‌کنند" خیلی از این عناصر رو خیلی زودتر از ظهور رسمی رئالیسم کثیف ( درسال ۱۹۳۵، یعنی ۳۵ سال جلوتر) به کار برد و به همین دلیل می‌شه اون رو یه پیش‌درآمد برای این سبک دونست.

● این رمان به‌خاطر سبک نوآر، نگاه تلخ به زندگی، و نقد اجتماعی تندش، تأثیر قابل‌توجهی بر نویسندگان بعدی، به‌ویژه در ادبیات آمریکا و ژانرهای مرتبط با نوآر و رئالیسم گذاشت. هرچند مک‌کوی به اندازه‌ برخی هم‌عصرانش مثل ارنست همینگوی یا اف. اسکات فیتزجرالد شهرت جهانی پیدا نکرد، اما رمانش به‌عنوان یه اثر آوانگارد، راه رو برای نسل‌های بعدی نویسندگان باز کرد. این اثر به ژانر نوآر کمک کرد که از یه سبک صرفاً جنایی به یه ابزار قدرتمند برای نمایش رنج‌های انسانی و نقد جامعه تبدیل بشه و با معرفی فضای تاریک، شخصیت‌های محکوم به شکست، و پایان‌بندی‌های تلخ، پایه‌هایی رو بنا گذاشت که نویسندگان و فیلم‌سازهای بعدی روش کارهای بزرگشون رو ساختن. تأثیرش رو می‌شه هم تو ادبیات نوآر دهه‌های ۱۹۳۰ و ۴۰ دید و هم تو نوآر سینمایی که بعدها به اوج رسید. این فضا و حال‌وهوا بعدها حتی توی جریان‌های اگزیستانسیالیستی هم دیده شد. مک‌کوی به نویسندگان بعدی نشون داد که می‌شه با زبانی ساده، اما پرقدرت، به عمق رنج‌های انسانی و نقد جامعه نفوذ کرد.

......
خب فکر میکنم این دلایل برای اینکه ترغیب بشید یک رمان رو بخونید کافیه :)
راستییی! این کتاب اولین عیدی من سال ۴۰۴ بود که خب عاشقش شدم ( مرسی سارا جونم 😘❤️) و منم چون آدم خرافاتی هستم، اینو یه نشونه تلقی میکنم که قراره امسال کلی کتاب خفن جذاب هدیه بگیرم 😂😂😍

[Pakinam Mahmoud · Rating 1 out of 5]

"لماذا قتلتها؟
-لأنها طلبت مني أن أفعل ذلك....!!!"

وهو أي حد يقولك إقتلني -أصلي زهقان شوية- تقتله كدة؟ده في انه زمن دة يا أخ؟ ده حتي مفكرش ثانية وقتلها علطول!!

لفت إنتباهي العنوان ،التقييمات العالية وإنها أتعملت فيلم بطولة جين فوندا وكان مرشح ل ٩ جوائز أوسكار!
ممكن الفيلم يكون حلو بس كرواية هي رواية تافهة وفاشلة ومستفزة وقراءتها تضييع للوقت !

[Mohamed Al · Rating 4 out of 5]

بدأت الرواية بأظرف دعوة لموعدٍ غرامي:

"تعال نجلس في الحديقة لنمارس الكراهية تجاه بعض الناس"

وانتهت بأقسى تبرير لإنهاء هذا الموعد:

"إنهم يقتلون الجياد [المريضة]، أليس كذلك؟"


وبين البداية والنهاية، يتسلل الكاتب الأمريكي "هوراس ماكوي" إلى واحدة من أكثر حقبات التاريخ مأساوية .. حقبة "الكساد الكبير" التي أصابت أمريكا في ١٩٢٨ وشردت العائلات بعد أن أفقرتهم، فلجؤوا إلى البحث في الشوارع وأكوام النفايات عن كل ما يمكن أن يتشبثوا به لمواصلة الحياة .. التي لم تكن سوى وجهًا آخر للموت.

قام "هوراس ماكوي" بتصوير الحياة الأمريكية في تلك الحقبة بشكل رمزي شديد القسوة، فبعد أن يعجز بطلا الرواية عن العثور على عمل في "هوليوود" يقرران المشاركة في "ماراثون رقص" استمر ل٨٧٩ ساعة في حانة ليلية على أمل أن يكتشف مواهبهم أحد المنتجين في "هوليوود". تخيلوا أنكم لا تفعلون شيئًا طوال أيام سوى الرقص ومحاولة البقاء على الحلبة حتى لا تُستبعدوا من الماراثون .. أو الحياة. كنت وأنا أقرأ الرواية، أتحسس ساقيّ وأقوم بالتمسيد عليهما بشكل مستمر، وأدرك في الوقت ذاته بأن الحياة لا تختلف كثيرًا عن أجواء الرواية، إذ بإمكاننا إستبدال الحانة بمصنع في الصين مثلاً يوظف أطفالا يعملون ل١٨ ساعة يوميًا وبأجور زهيدة لصناعة حقائب يد تشتريها النسوة في الجانب الآخر من العالم بمبالغ كفيلة بإعالة هؤلاء الأطفال مدى الحياة.

رواية فلسفية مؤلمة ورائعة .. ولا عجب أن سيمون دي بوفوار وصفتها بأنها أول رواية أمريكية وجودية.

[Mohammad Hrabal · Rating 4 out of 5]

از این کتاب، به سال ۱۹۷۰، فیلمی به کارگردانی سیدنی پولاک و با شرکت جین فوندا (در نقش گلوریا) مایکل سارازین (رابرت) گیگ یانگ (راکی) تهیه شده که در ایران نیز به‌ نمایش‌ درآمده است. مقدمه مترجم. صفحه ۱۶ کتاب
آنها به اسب‌ها شلیک می‌کنند غم‌نامه‌ی فرد درمانده‌ای است تسلیم وضعیات اجتماعی، که به شیوه‌ی خود فرد درمانده‌ی دیگری را نجات می‌دهد. گیرم با مرگ. مقدمه مترجم. صفحه‌ی ۱۴ کتاب
راوی داستان… با معصومیت کم‌ نظیری سقوط ارزش‌ها و خیمه‌ شب‌ بازی ادعاها را در جامعه‌ی سرمایه‌داری روایت می‌کند، اما هرگز قضاوت نمی‌کند، زیرا حتی در دم مرگ هم نمی‌خواهد درگیر شود. و بالاخره آدم‌کشی او هم به‌ گونه‌ای ساده‌لوحانه صورت می‌گیرد. آیا در لحظه‌ی آخر، او از رؤیای آمریکایی بیدار شده‌است؟. مقدمه‌ مترجم. صفحه ۱۵ کتاب
تمام این جمعیت‌های تقوا و اخلاق شما، تمام این انجمن‌های زنانه‌ی مؤدب شما، پرند از یک مشت پیرهای فضول و یک مشت شپش کلیسا که بیست سال است خنده به لبشان نیامده و موقعی که می‌بینند دیگران یک کمی خوشند، از حسادت جگرشان آتش می‌گیرد… چرا نباید پیرسگ‌هایی مثل شماها، هرچند وقت یک‌ بار، برای خنک کردن دلشان، برنامه‌ای ترتیب بدهند؟ همین است که شما را می چزاند و به این ریخت درمی‌آورد. صفحه ۱۴۳ کتاب
​۱۴۰۴/۰۴/۰۷

[sAmAnE · Rating 5 out of 5]

.
می‌خواهم از این طویله بروم. دلم از این‌همه پدرسوختگی بهم می‌خورد.
_ کدام پدرسوختگی؟
_ زندگی.
گفتم: چرا دست ورنمی‌داری؟ همیشه آن روی بد مسائل را می‌بینی.
_ اخلاقیات نباف، خواهش می‌کنم.
_ اخلاقیات نمی‌بافم. بی‌تعارف، رفتارت هر کسی را که بهت نزدیک بشود سرخورده می‌کند. ببین، مثلا من، پیش از آشنایی با تو به فکرم نمی‌رسید که ممکن است در زندگی موفق نشوم. هرگز به شکست فکر نکرده بودم، اما حالا ...
پرسید: این حرف‌ها را از کی یاد گرفته‌ای. مال خودت که نیست...
_ نه، مال خودم است.
نگاهش کرانه را در جهت مالیبو پیمود.

[Francesc · Rating 3 out of 5]

Esperaba más de este clásico.
La acción transcurre durante un concurso de resistencia de baile. No pasa nada. Sólo baile, un par de buenos diálogos y un final que desemboca sin darte cuenta.
La gran depresión americana da para mucho más.

[James Thane · Rating 4 out of 5]

Published in 1935, They Shoot Horses, Don't They? is almost a perfect Depression-era novel, capturing the despair that so many Americans experienced during that period and demonstrating the lengths to which some people would go for even the tinniest chance at a somewhat better future. The story is set in the world of the dance marathons that were popular at the time. In an age before "reality" television, live audiences watched these competitions closely, rooting on their favorite couples.

Two young people, Gloria and Robert, meet on the street in Hollywood. Both have ambitions of getting into the movies, she as an actress and he as a director, and both have been deeply disappointed. Neither has any money nor any real prospect of success, and so Gloria persuades Robert to participate in a dance marathon that is being held on the Santa Monica pier. The principal attraction of doing so is that you have a place to sleep and free food for as long as you last in the contest. And if you should somehow survive the ordeal long enough to win, the prize is a thousand dollars. As an added incentive, the promoter promises that important Hollywood people will be in the audience and perhaps some of the contestants will be "discovered" and offered a job in the movies.

It's a grueling and inhumane schedule, and it speaks to the desperation so many felt at that time that people would even consider attempting it. The contestants must dance for an hour and fifty minutes and they then get a ten-minute break to sleep and eat. Then it's back on the floor until you drop or are otherwise eliminated. If that's not bad enough, there are periodic races around the floor and other such feats of endurance for the amusement of the spectators. Lose one of these events and you are also out the door. As the contest drags on, the audiences increase and businesses step forward to sponsor some of the couples. And as the end approaches, the contest becomes a spectacle, something on the order of ancient Romans watching the Christians and the lions fight it out.

144 couples begin the event and after 879 hours, or just over 36 days, 20 remain, including Robert and Gloria. By now, Gloria is in a total state of despair and says repeatedly that all she wants to do is die. Robert continues to urge her along, hoping that somehow they will win and that the five hundred dollars they will each receive will somehow change their lives. Sadly, the reader knows from the first page that this will not turn out well.

This is in some ways a very depressing novel, but then, these were very depressing times and McCoy has perfectly captured a slice of that era. This is a great noir novel that will appeal to anyone who enjoys the genre.

[Roman Clodia · Rating 4 out of 5]

'I'm going to get off this merry-go-round,' she said. 'I'm through with the whole stinking thing.'
'What thing?'
'Life,' she said.

I've seen lots of reviews which read this as an exposé of the Hollywood system and/or an existential take on life with lots of parallels to modern reality TV and the quest for fame - I'd agree but I'd also suggest this can be read as a critique of capitalism where the dance marathon is a capitalist system in miniature.

Set against the 1930s Depression, this centres on a dance marathon - a craze where young couples danced practically non-stop for 30-50 days, with only a scarce ten minutes every two hours to sleep/eat/have a comfort break - until they literally drop from exhaustion and stress. All this for the 'entertainment' or consumption of the paying audience, some famous, some wealthy sponsors - and, importantly, the bank-rolls of the organisers. The only prize at the end of the period is $1,000 dollars shared between the winning couple.

In some ways, this is like an original The Hunger Games with its gladiatorial references. Here the youthful contestants are also pitched against each other and are themselves the 'labour' in the system that is organised by the 'owners of the capital' - the 'workers' energy is sold to the audience and their 'wages' are the free sandwiches in the ten minute breaks, with the promise of a 'bonus' to the winners of $1,000 for 1-2 months' work with barely a break. In pursuing this enterprise, the 'labour' is emotional as well as physical (note the number of psychic breaks created during the marathon) and the only way to bring the contest to an end, to get off the treadmill, is via death.

The writing is brisk and workmanlike, there's no time or taste here for literary flourishes. Don't expect more than a one-note narrative - this is more long short story or novella than novel proper - and we know the ending from the beginning. All the same, this is a bleak and hard-hitting tour de force.

[AiK · Rating 4 out of 5]

Книга, безусловно, драматичная и мощная. Она чем-то напоминает «День Саранчи» Натанаэла Уэста, и действие происходит также в Калифорнии. Герои приехали из далеких штатов в поисках великой американской мечты, желая стать известными режиссерами и актрисами, но, увы, все, что они могут сделать, чтобы добыть пропитание – это участвовать в танцевальном марафоне с нечеловеческими условиями – танцевать до изнеможения с десятиминутным перерывом каждый час, в течение этих десяти минут каждый из участников успевал лечь на койку и уснуть мертвецким сном, и разбудить было возможно только с помощью нашатырного спирта, ибо никакая тряска и крики не помогали.
На самом деле, это критика общества, и не надо думать, что это критика общества времен Великой депрессии. И сегодняшнего тоже. Ведь, что порождает подобные нелепые состязания, которые на самом деле являются истязаниями? Не зря, в романе автор сравнивает этот марафон с боем быков. Те же эмоции, та же жажда зрелищ. Зритель приходил смотреть не на танцы, художественная ценность которых под большим сомнением. Обывательская и не только обывательская толпа (успешные звезды киноиндустрии тоже были не прочь посмотреть) валила толпами поглазеть, как физически и морально изможденные участники будут падать от усталости, от невозможных нагрузок и перегрузок. Вот что их интересовало. Не зря Рокки все время приговаривал, что на шоу все время что-нибудь случается. Вот ради этого «случается» приходили полные трибуны людей, жаждущих именно такого зрелища. Сейчас на экранах полно реалити-шоу, зачастую тоже с весьма жесткими правилами. Автор критикует публику, людей, общество, своим спросом создающим предложение таких низкосортных, жестоких, оскорбляющих звания человека состязаний. Такие зрелища были знакомы человечеству с древнейших времен, но и до сих пор они притягивают огромное количество зрителей.
С обществом разобрались, а что же с людьми, с участниками этого шоу? Да, они все великие мечтатели, приехали с минимальным багажом покорять мир. Но не хватило таланта, случая, умения приспосабливаться, - они пошли туда, где можно хотя бы поесть. Не добившись успеха, и не поняв, что у них нет никаких шансов, они продолжают цепляться за свою мечту. Им некуда идти. Дороги назад нет, а делать что-то другое, найти свое место в жизни они не могут. В какой-то момент, от усталости, от разочарования, от безысходности, Глория впадает в депрессию, но продолжает машинально эту бессмысленную гонку, мечтая, чтобы она прекратилась. Она не пытается просто уйти с шоу и поискать другую работу, нет, она, как заколдованная, продолжает танцевать и бегать эти дурацкие, бессмысленные, абсурдные человеческие дерби. В конце концов, она чувствует себя той самой «загнанной лошадью», у которой нет шансов выжить. Она просит убить себя выстрелом из револьвера, потому что сама не может решиться. Роберт имел травматический опыт, когда его дед застрелил любимую лошадь, когда та корчилась от боли, сломав ногу. Ему объяснили, что так лучше, что это единственный способ прекратить страдания несчастного животного. Он уподобляет Глорию той лошади, хоть и звучит абсурдно. Именно это он и сказал полицейскому. Автор здесь ставит моральную дилемму, которая, на мой взгляд, должна однозначно решаться в пользу сохранения жизни. Неправильно уподоблять потому, что Глория еще молода, она был выкарабкалась потом, попозже из депрессии, может нашла бы работу. Думаю, что такую парадоксальную завязку/развязку автор сделал именно с целью показать беспощадность этих зрелищ, что Глория стала той самой загнанной лошадью. Сейчас тоже есть может менее драматические, но похожие моральные дилеммы. Та же эвтаназия – это ли не прекращения страданий больного человека?

[Dan · Rating 3 out of 5]

Robert and Gloria enter a marathon dance contest with $1000 as the top prize. Too bad Gloria thinks about death more than winning...

Horace McCoy is bleak enough to be one of Jim Thompson's drinking buddies. This tale is really slim but also kind of exhausting. McCoy's depiction of a dance contest that lasts over a month is hellish and he paints a depressing picture of life during the Great Depression. See what I did there?

It's a pretty powerful story. You know how it ends in the first few pages but getting there is still an ordeal. I felt for Gloria at times but others times I was waiting for her to get to it. She wasn't a likeable character but I did feel sorry for her when she wasn't being a bitch.

That's pretty much all I have to say. If Jim Thompson wrote a book about a marathon dance contest with a suicidal contestant, it would look a lot like this.

[Daisy · Rating 5 out of 5]

This novella contains the greatest (or bleakest) nihilist in all of literature, the incomparable Gloria.
At just over 100 pages, to say much about the story is to ruin the reading of it so I shall just comment on the fact that during reading one can feel outraged, depressed and relieved that these dance marathons are consigned to the shameful annals of history and after reading one can muse on how today's society would never condone watching young people spend every moment of their existence performing for weeks on end in the hope of a little money and escape from their drab futures for our entertainment and feel smug that we live in these more caring and civilised times.

[Emily May · Rating 1 out of 5]

This book is essentially about existentialism and nihilism. However, the plot of this small novel features little more than a dance marathon competition and the petty arguments that happen behind the scenes. I suppose this is meant to form a platform on which Gloria can whine about life but it's just insanely boring. I obviously made a mistake choosing to get some of the shorter novels on the 1001 list out of the way, so far they've all been really disappointing.

[Sana · Rating 4 out of 5]

عالی بود

[Brian · Rating 3 out of 5]

If the Great Depression wasn't soul-suckingly terrible enough, there were cruel men willing to take it down another few notches by creating Dance Marathons to give gutter-poor people a shot at winning just enough money to keep them alive for a few more months by dancing for days (weeks?!?) on-end. Selling tickets to watch their misery. Oh, the humanity.

McCoy uses this minor-but-dark chapter from the '30s as his vehicle for telling the even more depressing story of Gloria, a lady sick of the world and wanting to die. The author leaves it to the reader to decide whether the protagonist is right to offer her the solace she seeks. I'm afraid my particular filters failed in the reception of this work - it could be the dated style, or my personal preference of not having themes delivered to me on silver platters. But at 115 or so pages, and for a light read, you can do much worse.

GR friend Anthony Vacca recommended this book to me before he quit this site forever. I really wish he was still around so that he could educate me on what I missed from this novel. That bastard.

UPDATE 1/6/14: Anthony is back! When he gets around to it, I want to hear from him on this book. Review, good sir, review!

[Franky · Rating 4 out of 5]

They Shoot Horses, Don’t They is a novel that speaks to our times: we are inundated with reality shows, where fame and fortune, tragedy and despair are brought to us on a whim and often in the public eye. The public’s livelihoods and fates are broadcast for the world to see, and this sells.

The basis for this story is concerning the promotion of a dance marathon during the Great Depression. The winner is promised cash and free food. And, unlike the many reality shows we see today, there is a realness and desperation to this contest that is quite grotesque, disturbing and bizarre.

They Shoot Horses, Don’t They is very existential; it has a deeper layer of meaning beyond its basis and simple plot. Desperate times call for desperate measures, even if it is in the form of a dance marathon.

There’s a seemingly trivial moment in this book when the narrator catches a glimpse of the sun outside and becomes enamored with the idea of being able to see it during the contest. I thought this a fitting moment in expressing one of the major themes. I think this reinforces the claustrophobic mood depicted in the dance; these contestants are in a “prison” that is this contest, confined to either enduring the race and trying to win the prize or retreating back to a harsh reality with their hopes dashed. The contest, in many ways, is the illusion and falsity of the American Dream. Illusion being that, it is a spectacle, a modern day gladiator fight: barbaric, humiliating, sensationalist. Yet, it sells: the promoters see at it as a cash grab, something to create public interest and sensationalism.

I thought this short work was beautifully assembled, alternating narrator perspective of the dance marathon with quick snapshots back to the courtroom and the sentencing. Although the prose is quite simple, the narrator gives insight into the events of the dance marathon and the character of Gloria, a nihilist if there ever was one, who sees through the façade and falsity of this marathon.

We know exactly how things end, and are told this within the first moments of the book. This is secondary; the understanding of how and why certain acts were carried out are the primary basis for the narrative.

[Carla Remy · Rating 5 out of 5]

A number of my old reviews have disappeared. It will say how many stars I gave it on what date, and that is all. So I was just thinking of the cases where I actually wrote something. Maybe I should re post some and then they won't die.

01/2016
From 1935. Audiences then would attend months long endurance "dance" marathons. It was a human spectacle and, while we had movies and radio, we didn't yet have TVs in our homes, so I guess everything was very different. This is my second time reading this, and now I've read two other books by McCoy. I liked them, but this is undoubtedly his best. For one thing it documents and humanizes a real crazy trend of the Great Depression. All the details, the torturous derbies and the wedding. Another reason the novel is superior, it almost completely takes place in one location. Contained, simpler in a way, sharper, tighter. I was struck by Gloria's dark depression. She repeats constantly that she wishes she were dead, or that she'd never been born. This is notable.

[Φώτης Καραμπεσίνης · Rating 4 out of 5]

Αν δεν υπήρχε ο όρος "Υπαρξιστικό νουάρ", θα έπρεπε να εφευρεθεί για να περιγράψει αυτό το μοναδικό στο είδος του μυθιστόρημα. Χρησιμοποιώντας ως κεντρικό θέμα μια κανιβαλιστική πρακτική της σκοτεινότερης για τους Αμερικανούς εποχής του Great Depression, ο Horace McCoy χτίζει μια εξαιρετική αλληγορία πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση.
Δεν είναι τυχαίο που οι Γάλλοι (όπως σοφά ειπώθηκε, λαός με εξαιρετικό γούστο για τη λογοτεχνία των… άλλων!) ανακάλυψαν αίφνης υπερβάλλον πλεόνασμα … Υπαρξισμού στους δύστηνους ήρωες του έργου.
Έτεροι, μπορούν να αναγνωρίσουν μια ζείδωρη κριτική του κρατούντος και αδηφάγου οικονομικού συστήματος. Και αυτή είναι η γοητεία του "Σκοτώνουν τα άλογα…" και εν γένει της αμερικανικής λογοτεχνίας (σινεμά / θεάτρου). Η όποια αλληγορία, το όποιο σημαινόμενο (η ενυπάρχουσα έννοια) δεν επικαλύπτει τη λογοτεχνική φόρμα, παρά αποτελεί συμπλήρωμα του Ύφους. Και επαφίεται εις τον εγγράμματο αναγνώστη να ανακαλύψει "τι-πού κείται".

[Dave Marsland · Rating 5 out of 5]

Very brutal and very brilliant.

[♑︎♑︎♑︎ ♑︎♑︎♑︎ · Rating 5 out of 5]

A one-day bleak read. Relentless and great.

Noir's relationship with social criticism is evident in this novel. The story's desperation is fueled by the real desperation of poverty.

Not as brilliant, as noir goes, as The Postman Always Rings Twice...but it's so confidently written that its flaws become moving. It captures a moment and an age.

[Axl Oswaldo · Rating 5 out of 5]

2024/60

Review in English below

Este no es uno de esos libros que eliges cuando estás pasando por un mal rato. Creo que deprimente es la mejor manera de describirlo, y es completamente entendible dado que se ambienta durante los años que siguieron a la Gran Depresión. El título en particular me llamó la atención, tanto en su traducción como en el texto original, y uno no parece entender el por qué de dicho nombre hasta que ha terminado de leer la historia. Cuando se entiende el por qué, todo hace sentido y la novela luce más deprimente de lo que ya era, pero una obra maestra no obstante.

Al ser una historia muy corta no diré nada acerca de la trama, excepto por el hecho de que hay pequeñas muestras de esperanza y felicidad a lo largo de la misma, pero que rápidamente se ven opacadas por la dura realidad en la que se hayan envueltos los personajes. Gloria, por ejemplo, es alguien con mucho potencial, pero dadas las circunstancias en las que se encuentra, ella no logra ver todo lo que se está perdiendo y que tiene a su alcance. Es verdad que la vida para ella y Robert era de por sí difícil, pero a veces pienso que la actitud de un individuo puede hacer lo que ya era complicado, imposible de soportar. Aún así, Gloria será un personaje difícil de olvidar y que sin duda se ha ganado un lugar especial en mi memoria.

Sydney Pollack fue el encargado de hacer la adaptación de este libro y por lo que tengo entendido es una muy buena película así como realista, la cual espero ver pronto. No me sorprendería que la adaptación fuera idéntica a la obra, porque al leerla, especialmente los diálogos, uno puede pensar que está leyendo el guión de una película, y la imaginación se echa a volar de manera muy fácil y directa. Cada escena en el libro se siente auténtica y real, como si algún vecino o amigo nos estuviera relatando lo que sufrieron Robert y Gloria durante esas semanas de su vida. En fin, no puedo decir que la experiencia haya sido grata, pero definitivamente la lectura y el estilo del autor lo fueron, y es por ello que no me cansaría de recomendar ¿Acaso no matan a los caballos?.

----

This is not one of those books you pick up when you're going through a bad time. I think depressing is the best way to describe it, and it's completely understandable given that it's set during the years following the Great Depression. The title, in particular, caught my attention, both in translation and in the original text, and the reader doesn't seem to understand the reason for the name until the very end, once they have finished reading the story. When one understands why it has that title, it all makes sense but the story seems even more depressing than it already was, making it a masterpiece nonetheless.

As it is a very short novel I won't say anything specifically about the plot, except for the fact that there are small glimpses of hope and happiness throughout it, but they are quickly overshadowed by the harsh reality in which the characters must exist. Gloria, for example, is someone with a lot of potential, but given the circumstances she finds herself in, she fails to see all that she is missing and that is within her reach. Life for her and Robert was indeed difficult enough, but I sometimes tend to believe that a negative attitude in a person can make what was already complicated, impossible to bear. Even so, Gloria will be a character difficult to forget as she has undoubtedly earned a special place in my mind.

Sydney Pollack directed the film adaptation of this book, and from what I heard, it is an excellent, realistic movie, which I hope to watch soon. I would not be surprised if the adaptation was identical to the book because when reading it, especially the dialogue, you feel as though you were reading the script of a film, and you can easily and vividly imagine what is going on chapter after chapter. Each scene in the book feels authentic and palpable, as if a neighbor or a friend were telling you what Robert and Gloria suffered during those weeks in their lives. In short, I cannot say that the journey was pleasant, but the reading and the author's style were completely worthwhile, and that's why I would always recommend They Shoot Horses, Don't They?.

My rating on a scale of 1 to 5:

Quality of writing [4/5]
Pace [5/5]
Plot development [4.5/5]
Characters [5/5]
Enjoyability [4/5]
Insightfulness [5/5]
Easy of reading [5/5]
Photos/Illustrations [N/A]

Total [32.5/7] = 4.64

[Faranak_hsz · Rating 4 out of 5]

کتاب نماینده ای هست از سبک نوآر (noir) در ادبیات آمریکا . این اصطلاح توسط منقدان فرانسوی علاقه مند به سینمای هالیوود دهه ۳۰ ، ۴۰ وارد دنیای سینما شد.این منقدان که فیلم های جنایی و تاریک هالیوودی رو تماشا میکردن متوجه یک سبک خاص توی این آثار شدن اونها این فیلم ها رو به خاطر فضای تاریک و بدبینانه شون فیلم نوآر ( noir film) نامیدن که یعنی" فیلم سیاه" که بعدا این اصطلاح وارد دنیای ادبیات شد و به آثار مکتوبی که فضای مشابهی داشتن اطلاق شد که با تمرکز بر تنهایی ، خشونت ، پوچی ، شخصیت های ضد قهرمان ، حال و هوای تلخی رو وارد ادبیات کردن که بعدها الهام بخش خیلی از نویسنده ها شد و راه رو برای نوع خاصی از نگاه به زندگی و آدم ها باز کرد . این طور میشه گفت که فضای نوآر و حال و هوا ش بود که  بعدها زمینه ساز " رئالیسم کثیف "   در دهه ۷۰ و ۸۰ شد.  با این تفاوت که فضای نوآر بیشتر جنایی و تاریک هست خشونت ها بیشتر بیرونی  هستن و پایان تراژیک داره وقتی بعدها ادبیات از فضای جنایی وارد یه جور رئالیسم اجتماعی شد"  رئالیسم کثیف"  ظهور کرد  در این سبک که توسط بوکوفسکی و کارور و... دنبال شد خشونت به جای مشت و چاقو با سکوت و رفتار سردمنتقل میشد و درگیری ها بیشتر شخص و درونی و روانی شدن و در واقع اون لحظه های خام و واقعی زندگی ، فرسودگی احساسی ، از خود بیگانگی ، حسرت ، بی‌تفاوتی و کرختی و ... به تصویر کشیده شدن .
آنها به اسب ها شلیک میکنند یه اثر نوآر با زبان و فضای هست که پیش درآمدی بر رئالیسم کثیف به حساب میاد .


* خلاصه کتاب
داستان درباره ی یک مسابقه رقص ماراتن همراه با غذا و جای خواب رایگان تو دوره رکود بزرگ و فقر شدید مردم هست .برنده جایزه نقدی کسی هست که بیشتر دووم بیاره .رابرت و گلوریا دو شرکت کننده خسته و ناامید تو این مسابقه بی رحمانه شرکت میکنن .گلوریا از زندگی خسته ست از پارتنر رقص ش میخواد اونو بکشه رابرت هم این کار رو براش میکنه و میگه " اون خواست منم انجام دادم "
همه چی درباره پوچی زندگی و خستگی انسان تو دنیای مدرن و سرمایه داری هست.



* تاثیر تجربیات جنگ و روزنامه نگاری و فیلم نامه نویسی نویسنده بر کتاب

نکته جالب این کتاب که توجه من و جلب کرد این بود که هوراس مک کوی به خوبی از تجربیاتش تو این سه زمینه درخلق اثر خودش کمک میگیره.؛
- اول اینکه اون تو جنگ جهانی اول شرکت کرد و زخمی شد این تجربه بهش یه نگاه تلخ و خشن از زندگی داد.دنیایی که آدم ها آسیب پذیرن و هر لحظه ممکنه نابود بشن. توی کتاب آدم ها تو یه مارتن رقص خسته کننده و بی رحمانه مثل سرباز ها هستن که دارن تو میدون جنگ له میشن .بی معنایی زندگی و بی رحمی دنیا و اینکه آدم ها فقط ابزار سرگرمی و سودآوری برای بقیه هستن تم هایی هست که ازددل تجربه جنگ بیرون زده .
- تجربه روزنامه نگاری بهش کمک کرد که نوشتاری سرد و موجز و بدون احساسات اضافه وشفاف باشه .جملاتش کوتاه و مستقیم و قاطع هست و تلخی رو بی پرده نشون میده و هیچ قضاوت اخلاقی وجود نداره فقط یه گزارش عینی و سرد .مثلا لحظه کشته شدن گلوریا انگار یه گزارش خبر فوری از صفحه اول روزنامه ست .این بی رحمی روایت در حقیقت یه جور طعنه تاخ به دنیای بیرون هست دنیایی که توش حتی مرگ فقط یه تیتر کوچیکه و ادما نه قهرمان هستن و نه قربانی.

-تجربه فیلم نامه نویسی باعث شد به این نکته برسه که آدم ها توی این دنیا مثل عروسک های خسته و شکسته ان و برای پول و سرگرمی بازی داده میشن و کسی که نتونه ادامه بده حذف می شه جهانی که بی رحمه و بی وفاست و انسان رو تا وقتی میخواد که سود برسونه . ضمن اینکه ساختار رمان مثل یک فیلم هست .صحنه هایی که یکی یکی میان و حتی تدوین سینمایی داره با فلش بک هایی که مثل کات زنی در فیلم عمل میکنن و حس سینمایی قوی به خواننده میدن .


* آنها به اسب ها شلیک میکنند و اگزیستانسیالیسم


جالب اینکه کتاب در آمریکا حداقل تو اون سال های انتشارش یعنی دهه ۳۰ خیلی مورد اسقبال قرار نگرفت شاید چون اون دوره آمریکا دچار رکود بزرگ شده بود و مردم با فقر و بی پولی دست و پنجه نرم میکردن .این داستان یه آینه تلخ و سیاه از این واقعیت بود بدون هیچ امید و روزنه نوری و شاید مردم دیگه نمی خواستن با این واقعیت توی داستان ها هم مواجه بشن یعنی زیادی تلخ و نا امید کننده بود .مردم بیشتر دنبال داستان های سرگرم کننده باقهرمانان قوی و پایان خوش بودن ولی مک کوی دنیایی رو نشون میداد که توش همه بازنده ان ک این با اون به اصطلاح " رویای آمریکایی " منافات داشت و من باب سلیقه آمریکا نبود . از طرفی هم یه جور اثر انتقادی به دنیای سرمایه داری و ماشین رویا سازی هالیوود بود تو اون دوره موضوع حساسیت بر انگیزی بود .همه اینا باعث شد کتاب اون جوری که باید دیده نشه اما در فرانسه جریان چیز دیگه ای بود و کتاب به عنوان یک اثر مهم اگزیستانسیالیستی بارها تحسین شد چون خیلی از ایده آل های اگزیستانسیالیست رو داشت حداقل تا اونجایی که من یادم میاد ؛

- پوچی؛ که عبارت از تمایل انسان به معنا و سکوت جهان در برابر این تمایل .مسابقه یه نماد از زندگیه که ادامه میدی فقط چون باید ادامه بدیاما آخرش شکست .ِ

- تنهایی و بیگانگی ؛ شخصیت ها حتی وقتی کنار هم هستن از هم جدا و تنها هستن .

- آزادی، انتخاب و اصالت فرد ؛ رابرت وقتی دست به قتل میزنه از آزادی استفاده میکنه حتی اگه این انتخاب تراژیک باشه.گلوریا انتخاب میکنه که بمیره و این انتخاب نشونه آخرین حق انسان یعنی حق انتخاب مرگ. این دو تصمیم به جور زیستن اصیل بر اساس انتخاب شخصی هست و رابرت مسئولیت این انتخاب رو می پذیره .

- مرگ ؛تو دنیای بی معنا اگه نتونی واسه خودت معنا بسازی مرگ میشه یه راه حل برای رهایی از پوچی و بی معنایی .موجودات رنج کشیده رو باید خلاص کرد پس مرگ یه جور ترحم هست نه یه تراژدی.


در آخر نکته ای که به ذهنم رسید این بود که ایکاش ما اطلاعات بیشتری راجع به کسی که چنین مسابقه عجیبی و برگزار کرده می‌داشتیم چون قطعا چنین شخصی گذشته یا شخصیت و دست کم انگیزه جالبی می‌بایست داشته باشه و خود این شخص به عنوان آنتاگونیست ( شخصیت منفی ) در داستان های نوآر می تونست بهترین نقطه برای نشون دادن منطق سوداگر و بی رحم سیستم باشه چون اطلاعاتی ازش نداریم انگار تضاد بین " شرکت کننده خسته " در برابر " آدم سالار بی رحم " انتزاعی باقی می مونه منظورم اینه که با پر وپال دادن به شخصیت" وینسنت دانلد" و انگیزه ش میشد بحث های اخلاقی عمیق تری ایجاد کرد و این رمان رو از یه گزارش تلخ فراتر برد و به یک مجادله اخلاقی تبدیلش کرد کلا وقتی یه نهاد یا شخصیت قدرتمند با انگیزه و ویژگی های مشخص وارد روایت می‌شه تضاد و کشمکش عمیق و نیروی احساسی بیش تری به داستان میده .


در آخر اگه واقعا تا اینجا اومدی و این ریویو خوندی ممنونم که وقت گذاشتی خیلی طولانی شد .



امتیازم به کتاب چهار از پنج هست .

[Nada Elshabrawy · Rating 5 out of 5]

من أجمل روايات السنة, لازم لها حلقة مخصوص.

[Nigeyb · Rating 4 out of 5]

They Shoot Horses, Don't They? (1935) is short and powerful. A mere 120 pages which contains two narratives. One a murder trial verdict, or perhaps more accurately a mercy killing verdict, the second and main one, the tale of a 1930s dance marathon that ends with the killing.

Dance marathons were popular in Depression-era America. In return for undertaking a gruelling and humiliating feat of endurance, the participants received three meals a day and a chance at winning a big money prize.

Horace McCoy was hired as a bouncer at a dance marathon in Santa Monica, and this first hand experience informs a vivid description of that hellish world. It's a brutal and bleak parable about American life.

Gloria and Robert are the primary focus of They Shoot Horses, Don't They?, a couple who enter in desperation. Robert maintains a degree of positivity whilst Gloria comes to realise that the punishment of the event is the perfect metaphor for her life. This is raw, subtle, and lyrical with an immersive immediacy. A stark and urgent novel.

Was this the peak of McCoy’s writing? Did his writing career produced any more such dark and fascinating material? Replies below please.

4/5



"Sordid, pathetic, senselessly exciting. . . has the immediacy and the significance of a nerve-shattering explosion."—The New Republic

The depression of the 1930s led people to desperate measures to survive. The marathon dance craze, which flourished at that time, seemed a simple way for people to earn extra money dancing the hours away for cash, for weeks at a time. But the underside of that craze was filled with a competition and violence unknown to most ballrooms.

Horace McCoy was born near Nashville, Tennessee in 1897. His novels include I Should Have Stayed Home (1938), and Kiss Tomorrow Goodbye (1948).