What do you think?
Rate this book
La casa di ringhiera #1
La casa di ringhiera
Amedeo Consonni, tappezziere in pensione, vive in una casa di ringhiera, arredata, grazie alla sua arte, come prezioso boudoir. Si dedica, nel tempo libero, ad un ascetico collezionismo: archiviare notizie su delitti feroci e violenti, provenienti da qualsiasi fonte. E quando dalle cronache rimbomba dappertutto il caso dello strano omicidio "della Sfinge", è immediato per lui occuparsene. Un egittologo dilettante è stato ucciso, il cadavere mutilato ridotto a mimare una statua egizia. Nel frattempo davanti alla sua finestra sul cortile, trascorre la giornata degli altri inquilini. Ci sono Erika e Antonio, nel monolocale vicino. C'è il vecchio De Angelis, che bada solo alla sua Opel. La professoressa Mattioli, cinquantenne affettuosa, attraente anche per l'alone di mistero che la circonda. Si arrabatta la famiglia dei bambini Gianmarco e Margherita: il padre è alcolizzato e la madre cerca di difendere eroicamente il decoro. Su questo mondo, misero ed egoista ma, a guardarlo senza rancore, commovente nelle sue inutili passioni, improvvisamente cala un'atmosfera delittuosa. Negli appartamenti di ringhiera scompare un uomo e appare un cadavere di donna. E questo muove tutto un vento di equivoci e di sospetti che sconvolge gli inquilini. E mentre i delitti del cortile marciano caoticamente verso una loro beffarda rivelazione, confuso, frastornato e travolto dagli eventi, Amedeo, senza volerlo, guida l'indagine alla verità.
213 pages, Paperback
First published January 1, 2011
6 people are currently reading
140 people want to read
About the author
Francesco Recami
58 books35 followersFrancesco Recami è uno scrittore italiano.
Dopo un'iniziale esperienza nella redazione di testi divulgativi e guide di montagna, esordisce come scrittore per ragazzi con i romanzi Assassinio nel paleolitico (Mondadori, 1996) e Trappola nella neve (Le Monnier, 2001).
Nel 2006 inizia a collaborare con la casa editrice Sellerio, con cui pubblica L'errore di Platini, Il correttore di bozze (2007) e Il superstizioso (2008), con cui entra nella cinquina finalista del Premio Campiello.
Nel 2009 pubblica Il ragazzo che leggeva Maigret, che gli vale il Premio Scrittore Toscano, mentre un anno dopo esce Prenditi cura di me, che entra nella dozzina pre-finalista del Premio Strega e viene selezionato anche per il Premio Castiglioncello e il Premio Capalbio. Seguono poi La casa di ringhiera (2011), Gli scheletri nell'armadio (2012), Il segreto di Angela (2013), Il caso Kakoiannis-Sforza (2014). Nel 2015 pubblica L'uomo con la valigia e la raccolta di racconti Piccola enciclopedia delle ossessioni, che si aggiudica la vittoria al Premio Chiara.
Ha inoltre pubblicato scritti e racconti per varie antologie edite da Sellerio dal 2009 in poi.
Dopo un'iniziale esperienza nella redazione di testi divulgativi e guide di montagna, esordisce come scrittore per ragazzi con i romanzi Assassinio nel paleolitico (Mondadori, 1996) e Trappola nella neve (Le Monnier, 2001).
Nel 2006 inizia a collaborare con la casa editrice Sellerio, con cui pubblica L'errore di Platini, Il correttore di bozze (2007) e Il superstizioso (2008), con cui entra nella cinquina finalista del Premio Campiello.
Nel 2009 pubblica Il ragazzo che leggeva Maigret, che gli vale il Premio Scrittore Toscano, mentre un anno dopo esce Prenditi cura di me, che entra nella dozzina pre-finalista del Premio Strega e viene selezionato anche per il Premio Castiglioncello e il Premio Capalbio. Seguono poi La casa di ringhiera (2011), Gli scheletri nell'armadio (2012), Il segreto di Angela (2013), Il caso Kakoiannis-Sforza (2014). Nel 2015 pubblica L'uomo con la valigia e la raccolta di racconti Piccola enciclopedia delle ossessioni, che si aggiudica la vittoria al Premio Chiara.
Ha inoltre pubblicato scritti e racconti per varie antologie edite da Sellerio dal 2009 in poi.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 38 reviews
December 30, 2021
Scritto dalla Littizzetto in fase non proprio brillante?
September 4, 2022
Abbastanza confuso, ho fatto fatica a capire quale fosse la linea narrativa da seguire.
Probabilmente la coralità (che in questo primo volume un po' ha estraniato) sulla serialità potrebbe dare risultati.
Pensiamoci.
Probabilmente la coralità (che in questo primo volume un po' ha estraniato) sulla serialità potrebbe dare risultati.
Pensiamoci.
August 23, 2011
Non conoscevo questo autore ed e’ stata una piacevole sorpresa.
Il libro che e’ un po’ giallo, un po’ , un po’ satira bonaria di costume e molto commedia degli equivoci. Si legge di un fiato e fa venire voglia di cercare gli altri libri di Recami.
Il libro che e’ un po’ giallo, un po’ , un po’ satira bonaria di costume e molto commedia degli equivoci. Si legge di un fiato e fa venire voglia di cercare gli altri libri di Recami.
September 13, 2018
Tre stelline tiratissime. Personaggi macchiettistici ma buffi, storie secondarie interessanti, trama assolutamente senza senso, stile troppo semplice e finale appiccicato con lo scotch.
November 1, 2022
Piacevolissimo breve romanzo, perfetto per una lettura spensierata ma non banale. La quarta stella per la suspense.
December 29, 2022
Ook de deur van het huis ernaast zat niet goed dicht, hij stond half open.
Het was behoorlijk donker in die kleine kamer, maar op een gegeven moment zag Enrico een compleet bezwete meneer, die een mevrouw zonder broek en zonder ondergoed in een grote donkere vuilniszak probeerde te stoppen.
Review : De kleine uitgeverij Serena Libri geeft al jarenlang mooie Italaanse literaire - en misdaadromans uit. Annaserena Ferruzzi, een Italiaanse die al meer dan dertig jaar in Nederland woont, heeft de uitgeverij in 1997 opgericht.
Het doel van Serena Libri is de Nederlandse lezer kennis te laten maken met de Italiaanse literatuur van de jaren '50 tot nu. In het fonds vindt u romans en verhalen van de grote auteurs, maar ook van jonge veelbelovende debutanten.
Dank zij deze uitgeverij leerde ik grootheden zoals Alessandro Perissinotto, Leonardo Sciascia, Marco Lodoli en Alberto Cavanna en natuurlijk ookde onvolprezen thrillers van Andrea Camilleri met commissaris Montalbano in de hoofdrol. Nu laat Serena Libri ons kennismaken met schrijver Francesco Recami. In 2011 verscheen zijn boek La casa di ringhiera en dat is sindsdien een groot verkoopsucces in Italië. Francesco Recami (Florence, 1956) is begonnen als auteur van berggidsen en jongensboeken. Pas rond zijn vijftigste begon hij met het schrijven van romans, die met veel bewondering worden ontvangen en waarvoor hij o.a. de Premio Scrittoe Toscano krijgt. La casa di ringhiera ( vertaald in het Nederlands onder de titel De galerijflat) beleefde in Italië inmiddels zijn 17e druk.Het is een bijzondere roman waarin een aantal gebeurtenissen in een flatgebouw die eigenlijk niets met elkaar te maken hebben toch tot acties en handelingen aanzetten met grote gevolgen. Misverstanden en gebrek aan vertrouwen tussen de verschillende bewoners zetten een aantal zaken in gang die aanzet geven tot bijna noodlottige confrontaties. Zo worden we geconfronteerd met Amadeo Consonni die gek op zijn kleinzoon en op moordzaken is. Claudio Giorgi drinkt te veel en slaat zijn vrouw en kinderen. De Angelis is de hele dag bezig met zijn mooie Opel en zijn parkeerplaats. Erika draagt strakke truitjes en te korte rokjes, maakt veel ruzie en heeft veel luidruchtige seks met haar minnaar Antonio. Met z’n allen wonen ze in een vrij burgerlijke galerijflat in Milaan. Ook Enrico Consonni’s kleinzoon, waarvoor opa af en toe oppas is hoort bij het gezelschap. En dan gaat het mis. Temidden van misverstanden en geklungel ligt een lijk in een zak te wachten op vervoer. En op de parkeerplaats van De Angelis staan steeds andere auto’s. De galerijflat is een thriller met een heel originele invalshoek en plot. Eigenlijk is het ook een lezenswaardige sociale roman, met oog voor detail en in een prettige stijl, die een beetje doet denken aan Het Yacoubian van Alaa al Aswani. Francesco Recami weet op een zeer onderhoudende manier, een mooi verhaal te vertellen. Met een handjevol door het lot verbonden personages schept hij een hele wereld.
De gallerijflat brengt je Italiaanse, humor en spanning om omgeremd te genieten.
André Oyen
Het was behoorlijk donker in die kleine kamer, maar op een gegeven moment zag Enrico een compleet bezwete meneer, die een mevrouw zonder broek en zonder ondergoed in een grote donkere vuilniszak probeerde te stoppen.
Review : De kleine uitgeverij Serena Libri geeft al jarenlang mooie Italaanse literaire - en misdaadromans uit. Annaserena Ferruzzi, een Italiaanse die al meer dan dertig jaar in Nederland woont, heeft de uitgeverij in 1997 opgericht.
Het doel van Serena Libri is de Nederlandse lezer kennis te laten maken met de Italiaanse literatuur van de jaren '50 tot nu. In het fonds vindt u romans en verhalen van de grote auteurs, maar ook van jonge veelbelovende debutanten.
Dank zij deze uitgeverij leerde ik grootheden zoals Alessandro Perissinotto, Leonardo Sciascia, Marco Lodoli en Alberto Cavanna en natuurlijk ookde onvolprezen thrillers van Andrea Camilleri met commissaris Montalbano in de hoofdrol. Nu laat Serena Libri ons kennismaken met schrijver Francesco Recami. In 2011 verscheen zijn boek La casa di ringhiera en dat is sindsdien een groot verkoopsucces in Italië. Francesco Recami (Florence, 1956) is begonnen als auteur van berggidsen en jongensboeken. Pas rond zijn vijftigste begon hij met het schrijven van romans, die met veel bewondering worden ontvangen en waarvoor hij o.a. de Premio Scrittoe Toscano krijgt. La casa di ringhiera ( vertaald in het Nederlands onder de titel De galerijflat) beleefde in Italië inmiddels zijn 17e druk.Het is een bijzondere roman waarin een aantal gebeurtenissen in een flatgebouw die eigenlijk niets met elkaar te maken hebben toch tot acties en handelingen aanzetten met grote gevolgen. Misverstanden en gebrek aan vertrouwen tussen de verschillende bewoners zetten een aantal zaken in gang die aanzet geven tot bijna noodlottige confrontaties. Zo worden we geconfronteerd met Amadeo Consonni die gek op zijn kleinzoon en op moordzaken is. Claudio Giorgi drinkt te veel en slaat zijn vrouw en kinderen. De Angelis is de hele dag bezig met zijn mooie Opel en zijn parkeerplaats. Erika draagt strakke truitjes en te korte rokjes, maakt veel ruzie en heeft veel luidruchtige seks met haar minnaar Antonio. Met z’n allen wonen ze in een vrij burgerlijke galerijflat in Milaan. Ook Enrico Consonni’s kleinzoon, waarvoor opa af en toe oppas is hoort bij het gezelschap. En dan gaat het mis. Temidden van misverstanden en geklungel ligt een lijk in een zak te wachten op vervoer. En op de parkeerplaats van De Angelis staan steeds andere auto’s. De galerijflat is een thriller met een heel originele invalshoek en plot. Eigenlijk is het ook een lezenswaardige sociale roman, met oog voor detail en in een prettige stijl, die een beetje doet denken aan Het Yacoubian van Alaa al Aswani. Francesco Recami weet op een zeer onderhoudende manier, een mooi verhaal te vertellen. Met een handjevol door het lot verbonden personages schept hij een hele wereld.
De gallerijflat brengt je Italiaanse, humor en spanning om omgeremd te genieten.
André Oyen
April 30, 2014
Mai letto niente del genere.
Nella trama di spunti ce ne sono a centinaia--tutti regolarmente trombati. Per lasciare spazio ad una storia inesistente, insipida e brutalmente noiosa.
Un libro che mi ha veramente fatto incaxxare, perché con un minimo sforzo sarebbe stato interessante e divertente. Invece è rimasto nella sua forma originaria "a mattone".
Incomincio ad avere forti dubbi su Sellerio...
Nella trama di spunti ce ne sono a centinaia--tutti regolarmente trombati. Per lasciare spazio ad una storia inesistente, insipida e brutalmente noiosa.
Un libro che mi ha veramente fatto incaxxare, perché con un minimo sforzo sarebbe stato interessante e divertente. Invece è rimasto nella sua forma originaria "a mattone".
Incomincio ad avere forti dubbi su Sellerio...
October 30, 2024
Più che un giallo, questo libro è una commedia dell’assurdo: spassoso e divertente, popolato da personaggi che ricordano varie persone ‘di paese’ che conosco e che non fatico a immaginare coinvolte in una storia simile. Il protagonista mi ricorda mio nonno, il che rende la lettura ancora più godibile.
June 16, 2017
Ben scritto, scorrevole e anche divertente. Un condominio come tanti, in cui le vite dei condomini si intrecciano fra liti e pettegolezzi. Un uomo che vive solo, dividendosi fra il ruolo di nonno e quello di appassionato di cronaca nera, in un appartamento che mi piacerebbe proprio vedere.
November 7, 2020
Nella prima metà del romanzo uno si aspetta che la storia possa decollare, ma dal presunto omicidio della signora Erika il libro si trasforma in una commedia degli equivoci né interessante né divertente, ricca principalmente delle elucubrazioni mentali dei personaggi. Mah... Voto: 4/10.
April 22, 2021
Un omicidio, una sparizione e un mistero. I protagonisti un gruppo di dirimpettai ognuno con le sue manie e i suoi guai. Un romanzo che ti tiene incollato alle pagine tra equivoci e supposizioni (errate). Molto divertente.
February 28, 2016
L'inizio della saga della Casa di Ringhiera, un condominio di Milano dove accadono fatti strani e divertenti. Ben scritto.
February 20, 2022
Wonderbaarlijk dat dit boek in Italië 17 drukken heeft beleefd, misschien zelfs wel meer sinds het verschijnen van deze Nederlandse editie in 2016. Het is een aardig verhaal, waarin de levens van verschillende bewoners van de galerijflat met elkaar verknoopt raken. Het verhaal heeft af en toe wat van een klucht, als bewoners elkaar net mislopen of elkaars acties verkeerd interpreteren. Misschien is dat wat mij minder bevalt aan dit verhaal: voor een thriller bevat het wat te weinig echte spanning.
Ook van dit boek, net als Verraders van Scerbanenco, is de vertaling niet geweldig. Neem deze twee tegenstrijdige zinnen op pagina 24: 'Normaal gesproken kwam papa tegen half acht 's avonds thuis en was zijn humeur nogal onvoorspelbaar.' En dan een paar regels verder: 'Om de waarheid te zeggen, was hij in een goed humeur wanneer hij thuiskwam.' Huh? En soms klopt een zin niet: '... hij die zich al mat met de galjoenen van de zestiende eeuw'. Soms is de zinsconstructie lelijk: 'En dat hij zich zo nauw met Rebaudengo verbonden voelde, alleen op een bepaalde manier, Consonni moet het wel even afkloppen, maar: zou dat zijn onderzoek een bepaalde impuls kunnen geven?' Soms is de woordkeuze niet fraai: 'Het was Angela, ... die een paar heerlijkheden om te eten bij zich had.'
Ook van dit boek, net als Verraders van Scerbanenco, is de vertaling niet geweldig. Neem deze twee tegenstrijdige zinnen op pagina 24: 'Normaal gesproken kwam papa tegen half acht 's avonds thuis en was zijn humeur nogal onvoorspelbaar.' En dan een paar regels verder: 'Om de waarheid te zeggen, was hij in een goed humeur wanneer hij thuiskwam.' Huh? En soms klopt een zin niet: '... hij die zich al mat met de galjoenen van de zestiende eeuw'. Soms is de zinsconstructie lelijk: 'En dat hij zich zo nauw met Rebaudengo verbonden voelde, alleen op een bepaalde manier, Consonni moet het wel even afkloppen, maar: zou dat zijn onderzoek een bepaalde impuls kunnen geven?' Soms is de woordkeuze niet fraai: 'Het was Angela, ... die een paar heerlijkheden om te eten bij zich had.'
August 12, 2017
Quesro libro l'ho letto in una giornata. La trama parte un po' lenta presentando i personaggi, bizzarri, che faranno parte di questa saga. Perché questo libro ne è il primo capitolo. L'ambientazione è particolare. Una delle vecchie case di ringhiera che si possono ancora trovare nella periferia di Milano e che magari non sono ancora state trasformate in loft per ricchi proprietari. E che sono abitate da persone di varie estrazioni.
Il protagonista è un collezionista di fatti criminali: colleziona articoli di cronaca e svolge indagini a livello personale senza però metterne a parte le forze di polizia, che anzi lo prendono per un mitomane.
Poi ci sono i vicini con i loro problemi, le loro manie e i loro segreti.
La storia parte lenta e fino a due terzi circa dello svolgersi della trama non vi sono eventi di particolare rilievo, salvo poi prendere una piega inaspettata, anzi, diverse pieghe inaspettate.
E si potrebbe chiuedere anche qua, se non ci fosse quel dannatissimo cliffhanger a conclusione del libro!
Il protagonista è un collezionista di fatti criminali: colleziona articoli di cronaca e svolge indagini a livello personale senza però metterne a parte le forze di polizia, che anzi lo prendono per un mitomane.
Poi ci sono i vicini con i loro problemi, le loro manie e i loro segreti.
La storia parte lenta e fino a due terzi circa dello svolgersi della trama non vi sono eventi di particolare rilievo, salvo poi prendere una piega inaspettata, anzi, diverse pieghe inaspettate.
E si potrebbe chiuedere anche qua, se non ci fosse quel dannatissimo cliffhanger a conclusione del libro!
October 30, 2016
Una divertente commedia degli equivoci in salsa noir, questa di Recami, ambientata nell’universo chiuso di una casa di ringhiera, utilizzata come fosse un vero e proprio laboratorio al cui interno si sviluppano, in maniera indipendente eppure interconnessa, le vicende dei diversi personaggi che, agendo ognuno all’insaputa degli altri, ingenerano una serie di malintesi che sembrano ingarbugliare in maniera quasi irreparabile l’intreccio, fino alla soluzione finale, forse un po’ affrettata.
Purtroppo sembra che neanche Recami sia sfuggito alle sirene della serialità e che sul personaggio di Amedeo Consonni, tappezziere in pensione, abbia già sfornato cinque romanzi. Come questo sia possibile, visto che il nostro eroe è, mai come in questo caso, un “detective per caso” e che in questa storia il suo contributo, per quanto determinante, è del tutto casuale e involontario, non lo so. Di certo non mi periterò di verificarlo.
Purtroppo sembra che neanche Recami sia sfuggito alle sirene della serialità e che sul personaggio di Amedeo Consonni, tappezziere in pensione, abbia già sfornato cinque romanzi. Come questo sia possibile, visto che il nostro eroe è, mai come in questo caso, un “detective per caso” e che in questa storia il suo contributo, per quanto determinante, è del tutto casuale e involontario, non lo so. Di certo non mi periterò di verificarlo.
October 30, 2025
Letto perché consigliatomi, onestamente mi aspettavo qualcosa di più, forse perché chi me lo ha prestato me lo aveva elogiato tantissimo.
É un romanzo carino, simpatico, l’inizio è sicuramente la parte più coinvolgente e divertente, pero’ poi a mio avviso va scemando.
I personaggi sono tutti un po��� delle marchette, delle caricature, sono anche molto interessanti le dinamiche che si istaurano tra i vari appartamenti, e la catena di causa- effetto che porta avanti la trama.
Nonostante ciò, sono arrivata alla conclusione a fatica, mi sono un po’ annoiata e ho perso l’entusiasmo di scoprire come andasse a finire, anche perché, a tratti, le storie dei protagonisti mi hanno anche dato un po’ di ansia. C’é indubbiamente della satira, del grottesco, però a volte mi sono sembrati un po’ troppo preponderanti rispetto alla forza del racconto.
Non penso che continuerò la saga.
É un romanzo carino, simpatico, l’inizio è sicuramente la parte più coinvolgente e divertente, pero’ poi a mio avviso va scemando.
I personaggi sono tutti un po��� delle marchette, delle caricature, sono anche molto interessanti le dinamiche che si istaurano tra i vari appartamenti, e la catena di causa- effetto che porta avanti la trama.
Nonostante ciò, sono arrivata alla conclusione a fatica, mi sono un po’ annoiata e ho perso l’entusiasmo di scoprire come andasse a finire, anche perché, a tratti, le storie dei protagonisti mi hanno anche dato un po’ di ansia. C’é indubbiamente della satira, del grottesco, però a volte mi sono sembrati un po’ troppo preponderanti rispetto alla forza del racconto.
Non penso che continuerò la saga.
November 2, 2021
Di questo autore avevo letto solo un racconto breve di quelli ripubblicati non so se per Natale o cosa da La Repubblica, e mi era rimasta la curiosità di vedere come se la cavava con un romanzo.
E' un autore curioso, che descrive un piccolo mondo antico ossessivo popolato da maniaci. I maniaci ovviamente non sono gli assassini, siamo noi, noi gente da finestra sul cortile, gente che vive per la sua automobile, gente che colleziona i ritagli della cronaca nera, gente ossessionata dai riti sepolcrali egizi...
Nel tutto c'è molta autoindulgenza per la miseria umana ma anche un discreto, beffardo, senso dell'umorismo.
Narrativa per psicopatici della porta accanto, insomma.
E' un autore curioso, che descrive un piccolo mondo antico ossessivo popolato da maniaci. I maniaci ovviamente non sono gli assassini, siamo noi, noi gente da finestra sul cortile, gente che vive per la sua automobile, gente che colleziona i ritagli della cronaca nera, gente ossessionata dai riti sepolcrali egizi...
Nel tutto c'è molta autoindulgenza per la miseria umana ma anche un discreto, beffardo, senso dell'umorismo.
Narrativa per psicopatici della porta accanto, insomma.
November 6, 2019
6,5/10
In het begin had ik het gevoel dat ik een jeugdroman aan het lezen was. Naarmate het boek vorderde, het tempo verhoogde en de verhaallijnen van de verschillende personages heel vernuftig door elkaar begonnen te lopen, vond ik het al veel beter. Maar het einde is redelijk teleurstellend en daar kon de allerlaatste goed gevonden zin niets meer aan verhelpen. Het ging van 3 sterren naar 4 om uiteindelijk toch maar op 3 te blijven steken. Had hier meer van verwacht.
In het begin had ik het gevoel dat ik een jeugdroman aan het lezen was. Naarmate het boek vorderde, het tempo verhoogde en de verhaallijnen van de verschillende personages heel vernuftig door elkaar begonnen te lopen, vond ik het al veel beter. Maar het einde is redelijk teleurstellend en daar kon de allerlaatste goed gevonden zin niets meer aan verhelpen. Het ging van 3 sterren naar 4 om uiteindelijk toch maar op 3 te blijven steken. Had hier meer van verwacht.
May 5, 2018
Voordat Francesco Recami begon met het schrijven van romans, schreef hij berggidsen en jongensboeken. Toen hij ongeveer vijftig jaar oud was, schreef hij zijn eerste roman, Il ragazzo che leggeva Maigret, waarmee hij in 2009 de Premio Scrittore Toscano, een Toscaanse schrijversprijs, won. Daarnaast heeft hij ook korte verhalen geschreven. Zijn eerste in Nederland verschenen boek is De galerijflat, dat in 2016 is uitgegeven.
Amadeo Consonni, woonachtig in een Milanese galerijflat, verzamelt krantenknipsels van moordzaken. Daarbij probeert hij deze zaken ook te onderzoeken. In dezelfde flat wonen de alcoholist Claudio Giorgi die zijn gezin mishandelt, de tachtiger De Angelis die verzot is op zijn auto en een eigen parkeerplaats heeft en Erika die uitdagende kleding draagt. Samen zijn ze goed voor een groot aantal misverstanden en zorgen ze voor uitzonderlijke situaties.
In het begin doet De galerijflat enigszins denken aan Kleine helden, het laatste boek van Almudena Grandes. Het ademt, maar dan wel op kleinere schaal, dezelfde sfeer uit. Het heeft aanvankelijk hetzelfde trage, maar ook relaxte tempo. In feite is aan alles te merken dat het verhaal zich in een land rond de Middellandse Zee afspeelt. Recami begint meteen al met een beeldende beschrijving van het leven van de bewoners van de flat. Interessant, want daardoor kan de lezer zich goed voorstellen hoe het er in de diverse woningen aan toegaat.
Het boek heeft diverse verhaallijnen, die gedurende de plot steeds dichter bij elkaar komen. Dat heeft tot gevolg dat het steeds complexer wordt. Toch weet de auteur het overzicht uitstekend te behouden, waardoor de lezer alles wat zich afspeelt ook nog goed kan overzien en altijd precies weet waar hij aan toe is. Zelfs wanneer het verhaal absurdistische kenmerken begint te krijgen en misverstanden en aannames de overhand krijgen, blijft het overzichtelijk.
De vele plotwendingen zorgen ervoor dat het verhaal, en in het bijzonder in het tweede deel van het boek wanneer het tempo zienderogen toeneemt, boeiend blijft en ook nog eens voldoende spanning heeft. De galerijflat is een dun boek dat de moeite van lezen meer dan waard is.
Amadeo Consonni, woonachtig in een Milanese galerijflat, verzamelt krantenknipsels van moordzaken. Daarbij probeert hij deze zaken ook te onderzoeken. In dezelfde flat wonen de alcoholist Claudio Giorgi die zijn gezin mishandelt, de tachtiger De Angelis die verzot is op zijn auto en een eigen parkeerplaats heeft en Erika die uitdagende kleding draagt. Samen zijn ze goed voor een groot aantal misverstanden en zorgen ze voor uitzonderlijke situaties.
In het begin doet De galerijflat enigszins denken aan Kleine helden, het laatste boek van Almudena Grandes. Het ademt, maar dan wel op kleinere schaal, dezelfde sfeer uit. Het heeft aanvankelijk hetzelfde trage, maar ook relaxte tempo. In feite is aan alles te merken dat het verhaal zich in een land rond de Middellandse Zee afspeelt. Recami begint meteen al met een beeldende beschrijving van het leven van de bewoners van de flat. Interessant, want daardoor kan de lezer zich goed voorstellen hoe het er in de diverse woningen aan toegaat.
Het boek heeft diverse verhaallijnen, die gedurende de plot steeds dichter bij elkaar komen. Dat heeft tot gevolg dat het steeds complexer wordt. Toch weet de auteur het overzicht uitstekend te behouden, waardoor de lezer alles wat zich afspeelt ook nog goed kan overzien en altijd precies weet waar hij aan toe is. Zelfs wanneer het verhaal absurdistische kenmerken begint te krijgen en misverstanden en aannames de overhand krijgen, blijft het overzichtelijk.
De vele plotwendingen zorgen ervoor dat het verhaal, en in het bijzonder in het tweede deel van het boek wanneer het tempo zienderogen toeneemt, boeiend blijft en ook nog eens voldoende spanning heeft. De galerijflat is een dun boek dat de moeite van lezen meer dan waard is.
September 23, 2020
Un racconto leggero. Un giallo atipico. L’autore é più interessato a raccontare la vita dei personaggi che all’indagine stessa. Un tocco di tragicomico che ravviva le pagine della narrazione e mantiene il lettore incollato. Unico nel suo genere.
June 27, 2023
Adoro le vicende della casa della Ringhiera, sarà perché è ambientato a Milano, ma l’autore è bravissimo a raccontare le vicende degli inquilini di questa anonima Via. Inizierò a leggere tutta la serie!
May 25, 2017
Lees de recensie op mijn blog: https://graaggelezen.blogspot.nl/2017...
July 19, 2019
Mi aspettavo meglio, però si fa leggere
February 10, 2021
Più che un giallo una commedia degli equivoci, non è scritto male, ma non mi è piaciuto... 2,5
January 8, 2025
Narrazione dal ritmo incalzante, di facile lettura. Intrecci di storie e di personaggi che convergono alla fine, in una risoluzione di vicende ancora aperte. Punto di domanda finale.
Manca qualcosa
Manca qualcosa
October 4, 2025
verrassend leuk nog
May 3, 2020
Beh, si lascia leggere 😊 direi tre stelle e mezzo, non è il mio genere di punta ma riconosco la pulizia nella scrittura, l'arguzia nel tratteggiare i personaggi e la coerenza con cui la vicenda viene condotta. Leggetelo, va...
June 6, 2020
Een heel leuk boek, Beetje slapstickachtig, maar wel spannend. Ga zeker voor het vervolg.
July 17, 2012
Non è male, ma forse mi ero creata troppe aspettative leggendo il racconto contenuto nel libro "Un Natale in giallo", che ho trovato di gran lunga più divertente.
A parte il caso in sottofondo di cui si occupa per hobby il nonno protagonista, gli avvenimenti che si susseguono nella casa di ringhiera danno più che altro la sensazione di un gran casino creato da ignoranza, intolleranza e dabbenaggine.
A parte il caso in sottofondo di cui si occupa per hobby il nonno protagonista, gli avvenimenti che si susseguono nella casa di ringhiera danno più che altro la sensazione di un gran casino creato da ignoranza, intolleranza e dabbenaggine.
June 20, 2013
Si prende un'istituzione di Milano e dintorni, la si usa per imbastirvi attorno una manciata di storie a metà tra il dramma familiare e la commedia all'italiana, si aggiunge un pizzico di giallo e il piatto è bell'e servito. Ma ai personaggi non ci si affeziona e il racconto, come un bicchiere d'acqua troppo fredda che non toglie la sete, si nutre di equivoci e contrattempi privi di vera suspence.
Displaying 1 - 30 of 38 reviews