நான் ஏன் இந்துப் பெண் அல்ல (Naan Yen Hindu Pen Alla) (Essays)

by வந்தனா சொனால்கர் Wandana Sonalkar

சாதி, பாலினம் ஆகியவை சார்ந்து இந்துத்துவத்தின் கண்ணோட்டத்திலும் அணுகுமுறையிலும் உள்ள பிரச்சினைகளின் வேர்கள் இந்து மதத்தில் இருப்பதைப் பலரும் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்கள். 'இந்தியாவில் சாதி' என்னும் நூலை அம்பேத்கர் எழுதும்போது இந்துத்துவம் பெரும் அரசியல் சக்தியாக வளர்ந்திருக்கவில்லை. சாதியத்தின் வேர்கள் இந்து மதத்தில் ஆழமாக வேரோடியுள்ளதையும் அதன் கிளைகள் சமூகத்தின் பல்வேறு அடுக்குகளில் பல்வேறு வடிவங்களில் பரவியிருப்பதையும் அம்பேத்கர் உரிய ஆதாரங்களுடன் எடுத்துக் கூறுகிறார். பாலினம் சார்ந்தும் அதே விமர்சனத்தை முன்வைக்க முடியும் என இந்த நூலில் வந்தனா சொனால்கர் வாதிடுகிறார்.
இந்து மதம் சாதியத்தில் மட்டுமின்றி ஆணாதிக்கத்திī

219 pages, Kindle Edition

Reviews

[Ram · Rating 1 out of 5]

வந்தனா சோனல்கரின் "நான் ஏன் இந்துப் பெண் அல்ல" என்ற கட்டுரைத் தொகுப்பு, முதல் பார்வையில் தைரியமான சுயவிமர்சன முயற்சியாக தோன்றினாலும், ஆழமாக ஆய்வு செய்யும்போது இது இந்து மரபுகள் பற்றிய அடிப்படை புரிதலின்மையில் எழுதப்பட்ட, மேற்கத்திய அறிவுசார் கட்டமைப்புகளை அப்படியே திணிக்கும் ஒரு குறைபாடுள்ள படைப்பாகவே வெளிப்படுகிறது. இந்த நூல் இந்து மதம் என்ற பெயரில் விமர்சிப்பது உண்மையில் இந்து தத்துவ மரபுகள் அல்ல, மாறாக குறிப்பிட்ட கால கட்டத்தின் சமூக நடைமுறைகள் மற்றும் அதிகார கட்டமைப்புகள் மட்டுமே. இந்த அடிப்படை குழப்பமே இந்த நூலின் முக்கிய பலவீனம்.

இந்து மரபு என்பது ஒரு ஒற்றைப்பட்ட, மையப்படுத்தப்பட்ட, கோட்பாட்டு அமைப்பு அல்ல. இது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக வளர்ந்து வந்த பல்வேறு தத்துவ பள்ளிகள், ஆன்மீக மரபுகள், வாழ்க்கை முறைகள், மற்றும் அறிவு அமைப்புகளின் விரிந்த தொகுப்பாகும். ஆனால் வந்தனா சோனல்கர் இந்த பன்முகத்தன்மையை முழுமையாக புறக்கணித்து, இந்து மதம் என்பதை ஒரு ஒற்றை ஒடுக்குமுறை அமைப்பாக மட்டுமே சித்தரிக்கிறார். மனுஸ்மிருதி போன்ற சில நூல்களிலிருந்து மேற்கோள்கள் எடுத்து, அவற்றை முழு இந்து தத்துவத்தின் பிரதிநிதியாக முன்வைப்பது அறிவுசார் நேர்மையற்ற செயல். இது ஒரு சிறிய பகுதியை எடுத்து முழுமையாக காட்டும் தவறான பொதுமைப்படுத்தல்.

இந்து மரபின் மையமான தத்துவங்களை இந்த நூல் எங்குமே தீவிரமாக ஈடுபடுவதில்லை. உபநிஷத்துக்களின் அத்வைத தத்துவம், ஆத்மா என்ற கருத்தாக்கம், பிரம்மம் மற்றும் சக்தி என்ற தத்துவங்கள், பக்தி மரபுகளில் பெண் துறவிகள் மற்றும் சாதாரண பெண்களின் முக்கிய பங்கு, தந்திர மரபில் சக்தியின் மைய இடம் - இவை எதுவும் விவாதிக்கப்படவில்லை. பராசக்தி என்ற கருத்தாக்கம், முழு பிரபஞ்சத்தின் ஆதி சக்தியாக பெண் தெய்வத்தை வணங்கும் மரபு, அர்த்தநாரீஸ்வரர் என்ற ஆண்-பெண் ஒருமைப்பாட்டின் தத்துவம், மீராபாய், அண்டாள், ஆவையார், கராய்க்கால் அம்மையார் போன்ற பெண் துறவிகளின் பங்களிப்பு - இவற்றைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட இல்லை. இது வேண்டுமென்றே புறக்கணிப்பா அல்லது அறியாமையா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

எஸ் என் பாலகங்காதரா போன்ற அறிஞர்கள் விரிவாக விளக்கியுள்ள ஒரு முக்கியமான கருத்தை இந்த நூல் முழுமையாக தவறவிடுகிறது - மேற்கத்திய "மதம்" என்ற கருத்தாக்கம் மற்றும் இந்திய மரபுகள் இடையே உள்ள அடிப்படை வேறுபாடு. மேற்கத்திய மதங்கள் நம்பிக்கை அடிப்படையிலானவை, ஒரு இறைவாக்கு, ஒரு நூல், ஒரு தேவாலய அமைப்பு கொண்டவை. ஆனால் இந்து மரபு என்பது அப்படி அல்ல. இது பல்வேறு அறிவு மரபுகள், தத்துவ விசாரணைகள், ஆன்மீக சாதனைகள், வாழ்க்கை முறைகளின் தொகுப்பு. இதை "மதம்" என்ற மேற்கத்திய கட்டமைப்பில் பொருத்தி பார்க்கும்போதே அடிப்படை தவறு நிகழ்கிறது. வந்தனா சோனல்கர் முழுக்க முழுக்க இந்த colonial frameworkஐ ஏற்றுக்கொண்டு, அதன் அடிப்படையில் விமர்சனம் செய்கிறார். இது Balagangadhara சுட்டிக்காட்டும் "மேற்கு அனுபவத்தை உலகளாவிய தரநிலையாக திணித்தல்" என்ற பிரச்சினையின் சிறந்த உதாரணம்.

இந்த நூலின் மற்றொரு முக்கிய குறைபாடு, வரலாற்று சூழலை முழுமையாக புறக்கணிப்பது. மனுஸ்மிருதி ஒரு குறிப்பிட்ட கால கட்டத்தில், குறிப்பிட்ட சமூக சூழலில் எழுதப்பட்ட சமூகவியல் நூல். அது இந்து தத்துவத்தின் அடிப்படை நூல் அல்ல. உபநிஷத்துக்கள், பகவத் கீதை, பிரம்ம சூத்திரங்கள், யோக சூத்திரங்கள் - இவைதான் தத்துவ அடித்தளங்கள். மனுஸ்மிருதியில் சொல்லப்பட்ட சில விதிமுறைகளை எடுத்து, அவை இன்றும் அப்படியே நடைமுறையில் உள்ளன என்று வாதிடுவது வரலாற்று நேர்மையற்றது. பல்வேறு சீர்திருத்த இயக்கங்கள், சமூக மாற்றங்கள், சட்ட மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. இந்த வளர்ச்சியை புறக்கணித்து, நிலையான, மாறாத ஒடுக்குமுறை அமைப்பாக இந்து மரபை சித்தரிப்பது அறிவுசார் வேலையின் அடிப்படை தரநிலைகளுக்கு எதிரானது.

விஷ்வா அட்லூரி மற்றும் ஜம்பூநாதன் போன்ற அறிஞர்கள் சுட்டிக்காட்டுவது போல், இந்திய உரைகளை விளக்குவதில் பயன்படுத்தப்படும் hermeneutics (விளக்க முறைமை) மிக முக்கியம். ஒரு உரையை அதன் சொந்த சூழலில், அதன் commentary பாரம்பரியத்துடன், அதன் உள் தர்க்கத்துடன் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மாறாக, ஒரு வசனத்தை தனித்து எடுத்து, அதற்கு நவீன மேற்கத்திய அர்த்தம் கொடுத்து விமர்சிப்பது - இது இந்திய உரைகளை தவறாக புரிந்துகொள்வதற்கான நிரூபிக்கப்பட்ட வழி. வந்தனா சோனல்கர் இதையே செய்கிறார். அவர் மனுஸ்மிருதியின் வசனங்களை எடுக்கிறார், ஆனால் அந்த உரையின் commentary பாரம்பரியையோ, வரலாற்று சூழலையோ, விவாத பாரம்பரியத்தையோ கருத்தில் கொள்வதில்லை.

இந்து மரபில் பெண்கள் பற்றிய புரிதல் மிக சிக்கலானது மற்றும் பல அடுக்குகள் கொண்டது. ஒருபுறம் பராசக்தி என்ற முழுமையான ஆற்றல், மறுபுறம் கார்க்கி, மைத்ரேயி போன்ற வேத கால பெண் ரிஷிகள், லல்லேஷ்வரி, அண்டாள், மீரா போன்ற பக்தி காலத்து பெண் துறவிகள், தேவாரம் பாடிய கராய்க்கால் அம்மையார், சங்க காலத்தில் கவிதை எழுதிய ஆவையார், வெண்ணிக்குயத்தியார் போன்ற பெண் கவிஞர்கள் - இந்த வளமான மரபை முழுமையாக புறக்கணித்துவிட்டு, சில சமூக கட்டுப்பாடுகளை மட்டும் காட்டி முழு மரபையும் பெண்விரோதம் என்று முத்திரை குத்துவது எவ்வளவு நேர்மையற்றது? இந்து தத்துவத்தில் "சக்தி இல்லாமல் சிவம் சவம்" என்ற மையமான கருத்தாக்கம் உள்ளது - பெண் சக்தி இல்லாமல் ஆண் சக்தி செயலற்றது, மரணமானது என்ற தத்துவம். இது எந்த மேற்கத்திய மத மரபிலும் காண முடியாத ஆழமான பெண் மரியாதை. ஆனால் இதைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட இல்லை.

இந்த நூலின் மற்றொரு பெரிய பிரச்சினை, இது மேற்கத்திய பெண்ணியத்தின் கருத்தாக்கங்களை அப்படியே இந்திய சூழலுக்கு திணிக்கிறது. மேற்கத்திய பெண்ணியம் Christian patriarchy, Enlightenment rationalism, மற்றும் liberal individualism என்ற குறிப்பிட்ட வரலாற்று சூழலில் வளர்ந்தது. அந்த கருத்தாக்கங்களை அப்படியே இந்திய மரபுகளுக்கு பயன்படுத்துவது anachronistic (காலத்திற்கு பொருந்தாத) மற்றும் ethnocentric (இன மைய சார்பு கொண்ட) அணுகுமுறை. உதாரணமாக, "தனிநபர் உரிமைகள்" என்ற மேற்கத்திய கருத்தாக்கம் மற்றும் "தர்மம்" என்ற இந்திய கருத்தாக்கம் வெவ்வேறு தத்துவ அடித்தளங்களில் இருந்து வருகின்றன. இந்த வேறுபாட்டை புரிந்துகொள்ளாமல், மேற்கத்திய கருத்தாக்கத்தை மட்டுமே சரியானது என முன்வைப்பது colonial mindset என்றே சொல்ல வேண்டும்.

ராஜீவ் மல்ஹோத்ரா "Being Different" என்ற தனது நூலில் விளக்குவது போல், இந்திய மரபுகள் "difference" (வேறுபாடு) என்பதை "deficiency" (குறைபாடு) என்று பார்க்காது. மாறாக இயல்பான பன்முகத்தன்மையாக ஏற்றுக்கொள்கின்றன. ஆண்-பெண் வேறுபாடு என்பது ஒடுக்குமுறையின் அடிப்படை அல்ல, மாறாக complementary (ஒன்றை ஒன்று நிறைவு செய்யும்) சக்திகள் என்ற புரிதல் உள்ளது. அர்த்தநாரீஸ்வரர் வடிவம் இதன் சிறந்த குறியீடு. இந்த ஆழமான தத்துவத்தை புறக்கணித்துவிட்டு, மேற்கத்திய feminist binary (ஆண் vs பெண் என்ற இருமைப் பார்வை) ஐ திணிப்பது எவ்வளவு அபத்தமானது?

இந்த நூல் "தலித்-இடதுசாரி" அறிவுசார் பாரம்பரியத்தில் இருந்து மட்டுமே பேசுகிறது. இது ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரலை வெளிப்படுத்துகிறது - இந்து மரபை முழுமையாக அழிக்க வேண்டிய ஒன்றாக காட்டுதல். ஆனால் சாதி அநீதிகளை எதிர்ப்பதற்கும், மு���ு இந்து தத்துவ மரபையும் நிராகரிப்பதற்கும் என்ன தொடர்பு? டாக்டர் அம்பேத்கர் கூட இந்து மதத்தில் இருந்து விலகினார், ஆனால் பௌத்தத்திற்கு மாறினார் - மற்றொரு இந்திய மரபுக்கு. அவர் இந்திய மரபுகளின் மதிப்பை அங்கீகரித்தார், சாதி அமைப்பின் அநீதியை எதிர்த்தார். ஆனால் இன்றைய தலித்-இடதுசாரி அறிவுசார் மரபு முழு இந்திய மரபையும் colonial oppression என்று மட்டுமே பார்க்கிறது. இது அம்பேத்கரின் நுட்பமான பார்வையை கூட புறக்கணிக்கிறது.

வந்தனா சோனல்கர் தனது தனிப்பட்ட அனுபவங்களை விவரிக்கும்போது நம்பத்தகுந்தவராக இருக்கிறார். அவர் பிராமண குடும்பத்தில் பார்த்த குறுகிய மனப்பான்மை, மத வெறி, சாதி ஆணவம் ஆகியவை உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த குறிப்பிட்ட குடும்பத்தின் நடத்தை முழு இந்து தத்துவத்தின் பிரதிநிதி அல்ல. இது logical fallacy - anecdotal evidence ஐ கொண்டு universal conclusion எடுப்பது. ஒரு பிராமண குடும்பம் மூடநம்பிக்கையுடன் நடந்துகொண்டால், அது பிராமணிய சமூகவியலின் பிரச்சினை, இந்து தத்துவத்தின் பிரச்சினை அல்ல. இந்த அடிப்படை வேறுபாட்டை புரிந்துகொள்ளாதது இந்த நூலின் மிகப்பெரிய தத்துவ குறைபாடு.

மேலும், இந்த நூல் சபரிமலை விஷயத்தை மிக எளிமைப்படுத்தி விளக்குகிறது. சபரிமலை பிரச்சினை வெறும் பெண் விரோதம் அல்ல. அது ஒரு குறிப்பிட்ட தெய்வத்தின் குறிப்பிட்ட வழிபாட்டு முறை பற்றியது. ஐயப்பன் என்பது நித்ய பிரம்மச்சாரி என்ற ஒரு குறிப்பிட்ட தத்துவ கருத்தாக்கம். மாதவிடாய் காலத்தில் உள்ள பெண்களுக்கு தடை என்பது "தீட்டு" என்ற எளிய விளக்கம் அல்ல. இது ஒரு சிக்கலான ritual purity கருத்தாக்கம், அதில் ஆண்களுக்கும் பல கட்டுப்பாடுகள் உள்ளன. 41 நாள் விரதம், கடுமையான நியமங்கள் - இவை ஆண்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தும். இந்த முழு ritual frameworkஐ புரிந்துகொள்ளாமல், அதை வெறும் பாலின பாகுபாடு என்று சொல்வது அறியாமை. இந்தியாவில் ஏராளமான பெண் தெய்வ கோயில்கள் உள்ளன, அங்கெல்லாம் ஆண்கள் குறிப்பிட்ட நிபந்தனைகளுடன் மட்டுமே நுழைய முடியும். இது பாலின பாகுபாடா அல்லது ritual specificity ஆ?

இந்த நூலின் மொழி மற்றும் தொனியும் சிக்கல் நிறைந்தது. "நான் ஏன் இந்து பெண் அல்ல" என்ற தலைப்பே provocative மற்றும் confrontational. இது உண்மையான விசாரணையை காட்டிலும், அரசியல் statement செய்வதையே நோக்கமாக கொண்டுள்ளது. Bertrand Russell இன் "Why I am not a Christian" உடன் ஒப்பிடுவது தவறானது. Russell philosophical arguments வைத்தார், Christian theology யை தத்துவ ரீதியாக விமர்சித்தார். ஆனால் இந்த நூல் அப்படியான தத்துவ விசாரணை செய்யவில்லை. மாறாக, anecdotal evidence மற்றும் political rhetoric மட்டுமே உள்ளது.

இந்த நூலை படிக்கும் ஒரு மேற்கத்திய வாசகர் இந்து மதம் பற்றி என்ன புரிந்துகொள்வார்? அது ஒரு பெண் விரோத, சாதி அடிப்படையிலான, ஒடுக்குமுறை அமைப்பு என்று தான். ஆனால் இது முழுமையான தவறான பிரதிநிதித்துவம். இந்து மரபின் தத்துவ ஆழம், ஆன்மீக செழுமை, பன்முகத்தன்மை, விவாத பாரம்பரியம், அறிவுசார் சுதந்திரம் - இவை எதுவும் காட்டப்படவில்லை. இது stereotyping என்றே சொல்ல வேண்டும். மேற்கத்திய colonial literature இந்து மதத்தை எவ்வாறு misrepresent செய்ததோ, அதையே இந்த நூலும் ஒரு இந்திய பெண்ணின் குரலில் மீண்டும் செய்கிறது. இது internalized colonialism என்ற பிரச்சினையின் சிறந்த உதாரணம்.

இறுதியாக, இந்த நூலின் மிகப்பெரிய குறைபாடு - அது எந்த constructive alternative உம் முன்வைக்கவில்லை. வெறும் விமர்சனம் மட்டுமே போதாது. நீங்கள் ஒரு மரபை நிராகரித்தால், அதற்கு மாற்றாக என்ன? மேற்கத்திய liberalism? secular humanism? இவை இந்திய மண்ணில் வேர்கள் இல்லாத கருத்தாக்கங்கள். இந்திய மரபுகளில் இருந்தே சீர்திருத்தம், மாற்றம், புதுப்பித்தல் வர வேண்டும் என்ற அணுகுமுறை எங்கே? சுவாமி விவேகானந்தர், மஹாத்மா காந்தி, ஸ்ரீ அரவிந்தர் போன்றவர்கள் இந்திய மரபுகளில் இருந்தே சீர்திருத்தத்தை முன்மொழிந்தார்கள். ஆனால் இந்த நூல் முழு மரபையும் குப்பையில் போட வேண்டும் என்று மட்டுமே சொல்கிறது. இது nihilistic அணுகுமுறை, constructive அல்ல.

மதிப்பீடு: ஐந்தில் ஒன்று. இந்த ஒரு மதிப்பெண் கூட, ஒரு பெண் தனது அனுபவங்களை வெளிப்படுத்தும் தைரியத்திற்கு மட்டுமே. ஆனால் அறிவுசார் நேர்மை, தத்துவ ஆழம், historical accuracy, hermeneutical rigor, மற்றும் cultural sensitivity ஆகிய அனைத்து அடிப்படை தரநிலைகளிலும் இந்த நூல் தோல்வியடைகிறது. இது இந்து மதம் பற்றிய ஒரு நூல் அல்ல, மாறாக ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் கோட்பாட்டு நிகழ்ச்சி நிரலை முன்வைக்கும் propaganda piece என்றே சொல்ல வேண்டும். இந்து மரபுகள் பற்றி உண்மையாக தெரிந்துகொள்ள விரும்புபவர்கள் இந்த நூலை படிக்க கூடாது. மாறாக, பாரம்பரிய உரைகள், நவீன Indic studies அறிஞர்களின் படைப்புகள், மற்றும் பன்முக பார்வைகளை கொண்ட ஆய்வுகளை படிக்க வேண்டும்.

இந்த நூல் கேள்விகள் எழுப்புவதில் தவறில்லை. ஆனால் அந்த கேள்விகள் அறிவுசார் நேர்மையுடனும், மரபுகளின் ஆழமான புரிதலுடனும் இருக்க வேண்டும். அடிப்படை புரிதல் இல்லாமல், colonial frameworks இல் வேலை செய்து, ஒருதலைப்பட்ச அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரலுடன் எழுதப்பட்ட இந்த நூல், தீங்கு விளைவிக்கும் misrepresentation தான். இதுவே என் தர்க்க ரீதியான மதிப்பீடு.