What do you think?
Rate this book
Fil
Fil adıyla çevrilen bu roman, 20. Yüzyılın ünlü İtalyan romancısı Elio Vittorini'nin en sevdiği romanı. Vittorini, bu romanında da Sicilya Konuşmaları'nda olduğu gibi insanlığın yüzyıllardın çektiği yalnızlığı ve karşılaştığı haksızlıkları "yoksulluk edebiyatı"nın tuzaklarına düşmeden, şiirsel bir dille yansıtmayı başarıyor.
104 pages, Paperback
First published January 1, 1947
6 people are currently reading
134 people want to read
About the author
Elio Vittorini
91 books88 followersElio Vittorini (July 23, 1908 - February 12, 1966) was an Italian writer and novelist. He was a contemporary of Cesare Pavese and an influential voice in the modernist school of novel writing. His best-known work is the anti-fascist novel Conversations in Sicily, for which he was jailed when it was published in 1941. The first U.S. edition of the novel, published in 1949, included an introduction from Ernest Hemingway, whose style influenced Vittorini and that novel in particular.
Vittorini was born in Syracuse, Sicily, and throughout his childhood moved around Sicily with his father, a railroad worker. Several times he ran away from home, culminating in his leaving Sicily for good in 1924. For a brief period, he found employment as a construction worker in the Julian March, after which he moved to Florence to work as a type corrector (a line of work he abandoned in 1934 due to lead poisoning). Around 1927 his work began to be published in literary journals. In many cases, separate editions of his novels and short stories from this period, such as The Red Carnation were not published until after World War II, due to fascist censorship. In 1937, he was expelled from the Fascist Party for writing in support of the Republican side in the Spanish Civil War.
In 1939 he moved once again, this time to Milan. An anthology of American literature which he edited was, once more, delayed by censorship. Remaining an outspoken critic of Mussolini's regime, Vittorini was arrested and jailed in 1942. He joined the Italian Communist Party and began taking an active role in the Resistance, which provided the basis for his 1945 novel Men and not Men. Also in 1945, he briefly became the editor of the Italian Communist daily L'Unità.
After the war, Vittorini chiefly concentrated on his work as editor, helping publish work by young Italians such as Calvino and Fenoglio. His last major published work of fiction during his lifetime was 1956's Erica and her Sisters. The news of the events of the Hungarian Uprising deeply shook his convictions in Communism and made him decide to largely abandon writing, leaving unfinished work which was to be published in unedited form posthumously. For the remainder of his life, Vittorini continued in his post as an editor. He also ran a candidate on a PSI list. He died in Milan in 1966.
Vittorini was born in Syracuse, Sicily, and throughout his childhood moved around Sicily with his father, a railroad worker. Several times he ran away from home, culminating in his leaving Sicily for good in 1924. For a brief period, he found employment as a construction worker in the Julian March, after which he moved to Florence to work as a type corrector (a line of work he abandoned in 1934 due to lead poisoning). Around 1927 his work began to be published in literary journals. In many cases, separate editions of his novels and short stories from this period, such as The Red Carnation were not published until after World War II, due to fascist censorship. In 1937, he was expelled from the Fascist Party for writing in support of the Republican side in the Spanish Civil War.
In 1939 he moved once again, this time to Milan. An anthology of American literature which he edited was, once more, delayed by censorship. Remaining an outspoken critic of Mussolini's regime, Vittorini was arrested and jailed in 1942. He joined the Italian Communist Party and began taking an active role in the Resistance, which provided the basis for his 1945 novel Men and not Men. Also in 1945, he briefly became the editor of the Italian Communist daily L'Unità.
After the war, Vittorini chiefly concentrated on his work as editor, helping publish work by young Italians such as Calvino and Fenoglio. His last major published work of fiction during his lifetime was 1956's Erica and her Sisters. The news of the events of the Hungarian Uprising deeply shook his convictions in Communism and made him decide to largely abandon writing, leaving unfinished work which was to be published in unedited form posthumously. For the remainder of his life, Vittorini continued in his post as an editor. He also ran a candidate on a PSI list. He died in Milan in 1966.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 29 of 29 reviews
August 18, 2018
Uzun hikaye (veya kısa roman) çok keyifle okunuyor. Şiirsi bir anlatım, samimi diyaloglar. Polyannacılık oynayan yoksul insanların evinde yaşananlar. Fil benzetmesi üzerinden insanların kimliklerini anlatma. Basit bir hikayeden derin sonuçlara ulaşmak mümkün, ben de böyle oldu. Fil sevdiğim bir canlıydı şimdi ise bir filozof, bilge bir hayvan artık...
November 23, 2019
Yu Hua'nın İtalyan ve daha yumuşak versiyonunu okumuşum gibi hissettirdi.
Pek çoğuna göre aman aman etkileyiciliğe sahip, yürek burkan bir eser değil belki ama insanın baktığı pencereye göre değişiyor bu durum. Kişiselleştirdiğim kadarıyla çok beğendim ve üzüldüm ben.
Pek çoğuna göre aman aman etkileyiciliğe sahip, yürek burkan bir eser değil belki ama insanın baktığı pencereye göre değişiyor bu durum. Kişiselleştirdiğim kadarıyla çok beğendim ve üzüldüm ben.
January 16, 2018
“İnsan bazen sağır olmaz, sadece duymaktan bıkmış olabilir. Böyle olunca da, hiç karşılık vermez kendisine söylenenlere. Ama bu gerçekten duymuyor demek değildir.”
Bi kahve molasında okunacak kadar akıcı bununla birlikte okunmasının kolaylığı kadar da çok etkileyen bir okuma.
Tavsiyemdir.
Bi kahve molasında okunacak kadar akıcı bununla birlikte okunmasının kolaylığı kadar da çok etkileyen bir okuma.
Tavsiyemdir.
Read
March 26, 2018Ruh hayvanı olarak kendime fili hep çok yakın görmüşümdür, bu da hikayeden etkilenmeye bir tık daha yaklaştırdı beni. Hem üslubu, hem de içerdiği diyaloglar çok candan geldi bana. Sohbetlerine dahil olmak, şaşırdığımı ve etkilendiğimi belirtmek, bazı sorular sormak isterdim. En kitap okumaya hal bulunmayacak zamanda bile okunabilecek bir kitap.
Sadece içindeki birkaç cümlenin bende uyandırdıkları bile bu kitabı fazlasıyla sevmem için yeterli. Bende kendine has küçük bir odacık edinen ve arka planda işlemeye devam edecek bir şeyler bırakan bir hikaye oldu.
Sadece içindeki birkaç cümlenin bende uyandırdıkları bile bu kitabı fazlasıyla sevmem için yeterli. Bende kendine has küçük bir odacık edinen ve arka planda işlemeye devam edecek bir şeyler bırakan bir hikaye oldu.
April 4, 2019
“.. insan bazen sağır olmaz, sadece duymaktan bıkmış olabilir.Böyle olunca da, hiç karşılık vermez kendisine söylenenlere. Ama bu gerçekten duymuyor demek değildir.”
.
Şimdi hayal edebileceğiniz en güçlü kişiyi düşünün.
Duvarları yerinden oynatabilecek birini. Kolu kadar yüreği de kuvvetli birini. Hani tek bir hareketiyle sizi alt üst edebilecek birini.
İşte o kişinin tüm gücünü elinden alın.
Bir baston verin eline, bir köşede oturmasını izleyin.
O engin bakışlı kişinin, günden güne, içten içe çürüyüşünü izleyin.
Bir karahindiba gibi. Üflediğinizde tüm heybetini yitiren.
.
İşte o kişi bir fil. Daha doğrusu ona fil diyorlar.
Heybetinden ve tabii çok yemesinden.
Kızı,torunları ve torunlarının çocukları ile büyük bir ailede yaşıyor.
Bir süre öncesine kadar; üç adamın aynı anda yapamadığı işi o,tek başına yaparak ailesine baktı.
Ancak hayat, elinde sonsuz gençlikle gelen bir misafir değil bizler için. O da yaşlandı.
Hesaba katmadığı, vicdanının almadığı şeyler de oldu.
.
Elio Vittorini, 2. Dünya Savaşı dönemindeki bir haneye çekiyor bizi. İşin, aşın olmadığı toprakların üzerinde duyguların da artık bir önemi kalmadığı döneme. Hızla yozlaşma ve bir o kadar hızlı unutuş..
En sonunda şöyle diyoruz:
“insan. insan böyle değil midir zaten?”
.
Vittorini ile tanışmak ne güzeldi..
Gönül Çapan çevirisi, Melike Oran kapak çalışmasıyla..
.
Şimdi hayal edebileceğiniz en güçlü kişiyi düşünün.
Duvarları yerinden oynatabilecek birini. Kolu kadar yüreği de kuvvetli birini. Hani tek bir hareketiyle sizi alt üst edebilecek birini.
İşte o kişinin tüm gücünü elinden alın.
Bir baston verin eline, bir köşede oturmasını izleyin.
O engin bakışlı kişinin, günden güne, içten içe çürüyüşünü izleyin.
Bir karahindiba gibi. Üflediğinizde tüm heybetini yitiren.
.
İşte o kişi bir fil. Daha doğrusu ona fil diyorlar.
Heybetinden ve tabii çok yemesinden.
Kızı,torunları ve torunlarının çocukları ile büyük bir ailede yaşıyor.
Bir süre öncesine kadar; üç adamın aynı anda yapamadığı işi o,tek başına yaparak ailesine baktı.
Ancak hayat, elinde sonsuz gençlikle gelen bir misafir değil bizler için. O da yaşlandı.
Hesaba katmadığı, vicdanının almadığı şeyler de oldu.
.
Elio Vittorini, 2. Dünya Savaşı dönemindeki bir haneye çekiyor bizi. İşin, aşın olmadığı toprakların üzerinde duyguların da artık bir önemi kalmadığı döneme. Hızla yozlaşma ve bir o kadar hızlı unutuş..
En sonunda şöyle diyoruz:
“insan. insan böyle değil midir zaten?”
.
Vittorini ile tanışmak ne güzeldi..
Gönül Çapan çevirisi, Melike Oran kapak çalışmasıyla..
Read
January 19, 2022"Üzerinde güneş ışıyan bir dünyada, kurumamış bir kuyuda, giderilmiş açıkta, uykuya dönüşen sevişmede var olabilir sağlık; onun için, bize benzeseler bile, birtakım insanların birbirlerine böyle "sağlık" dilemeleri bizi tedirgin ediyordu. Birbirlerine diledikleri neydi bu adamların? Onları rahata erdirip uyumalarını sağlayan şey neydi?
İçtikleri her kadehle bir çeşit yeraltı dünyasına indiklerini görüyorduk. Bizi şaşırtan, böyle bir dünyaya inmelerini bu kadar açıkça göstermeleri mi, yoksa böylece o dünyanın var olduğunu kanıtlamaları mıydı? O dünyanın da tıpkı bizimki gibi, belki de bizimkinin öbür yarısı olduğunu göstermek istiyorlardı, tıpkı gecenin günün öbür yarısı olduğu gibi." (s.69)
İçtikleri her kadehle bir çeşit yeraltı dünyasına indiklerini görüyorduk. Bizi şaşırtan, böyle bir dünyaya inmelerini bu kadar açıkça göstermeleri mi, yoksa böylece o dünyanın var olduğunu kanıtlamaları mıydı? O dünyanın da tıpkı bizimki gibi, belki de bizimkinin öbür yarısı olduğunu göstermek istiyorlardı, tıpkı gecenin günün öbür yarısı olduğu gibi." (s.69)
February 16, 2022
biri yu hua'ya benzettim yazmış, ben de okurken neye benzettigimi anlayamadim bu reviewi gorunce fark ettim. evet. yasamak'i animsatti bana 3.5
August 26, 2016
yazarın okuduğum ilk eseri. fil gibi insanların hüzünlü sesini duydum okurken. sevdim yani, okunası..
August 19, 2017
“…Demek istiyorum ki, öldüğümüzü önce kendimiz biliriz, o zaman gelince de hazırlıklı olmamız gerekir.”
....
“Siz de bilirsiniz ya, insan bazen sağır olmaz, sadece duymaktan bıkmış olabilir.”
Daha önce hiç kitabın anlatıcısının, kitabın içinde bu kadar az yer aldığını görmemiştim – aslında okumamıştım desem daha doğru olur. Karakter isimlerinin çoğunun olmadığı sadece büyükbaba, annemin kocası gibi anıldığı ya da takma isim takıldığı bir kitap. Sanki burada önemli olan isimler değilmiş gibi. Yoksul ve kalabalık bir ailenin yaşam mücadelesini anlatan, okuyup okuyacağınız en sade roman. Bu kalabalık aile bir kişinin maaşı ile zar zor geçinirken, her gün kiloca ekmek yiyen bir adama da bakmak zorundadır. Evin annesi, kendi yaşlı babasını her zaman bir FİL’e benzetiyordur. Yemek yiyişinden, oturuşuna, uyuyuşuna ya da sadece nefes alışına kadar her şeyi ile bir fil’dir yaşlı adam kızının gözünde. Yemek masalarına birden gelen misafir sayesinde tamamen değişik bir havaya bürünen bu yoksul ailenin yaşamını okuyoruz. Özellikle sonu çok güzeldi. Zaten o tarz bir son bekliyordunuz, o yüzden beni şaşırttı diyemem. Okuması zevkliydi. Bir oturuşta bitirebileceğiniz bir kitap. Üstüne başka yorum yapma gereği yok.
....
“Siz de bilirsiniz ya, insan bazen sağır olmaz, sadece duymaktan bıkmış olabilir.”
Daha önce hiç kitabın anlatıcısının, kitabın içinde bu kadar az yer aldığını görmemiştim – aslında okumamıştım desem daha doğru olur. Karakter isimlerinin çoğunun olmadığı sadece büyükbaba, annemin kocası gibi anıldığı ya da takma isim takıldığı bir kitap. Sanki burada önemli olan isimler değilmiş gibi. Yoksul ve kalabalık bir ailenin yaşam mücadelesini anlatan, okuyup okuyacağınız en sade roman. Bu kalabalık aile bir kişinin maaşı ile zar zor geçinirken, her gün kiloca ekmek yiyen bir adama da bakmak zorundadır. Evin annesi, kendi yaşlı babasını her zaman bir FİL’e benzetiyordur. Yemek yiyişinden, oturuşuna, uyuyuşuna ya da sadece nefes alışına kadar her şeyi ile bir fil’dir yaşlı adam kızının gözünde. Yemek masalarına birden gelen misafir sayesinde tamamen değişik bir havaya bürünen bu yoksul ailenin yaşamını okuyoruz. Özellikle sonu çok güzeldi. Zaten o tarz bir son bekliyordunuz, o yüzden beni şaşırttı diyemem. Okuması zevkliydi. Bir oturuşta bitirebileceğiniz bir kitap. Üstüne başka yorum yapma gereği yok.
November 22, 2008
He descubierto este autor y este libro por casualidad. De hecho, me ha costado una elevada multa por aparcar aparentemente en un vado. A pesar del enfado, creo que ha valido la pena, y además voy a recurrir la multa, que me ha parecido injusta.
Yendo al libro, se trata de una novela costumbrista, ambientada en el Milán de la postguerra. Describe una comida en una familia paupérrima, en la que el protagonista no suelta ni una sola palabra en todo el libro. A la misma asiste un invitado de excepción, otro ser marginado, solo en el mundo.
Impresiona la descripción de los personajes a través de los diálogos. Su fortaleza, su permanencia. Son personajes duros, castigados por la vida, pero tiernos a la vez. Sin duda, respetuosos con lo importante de la vida. Tienen sus debilidades, que no esconden. Nadie finge. Todos saben dónde están, por qué están. Incluso el mudo protagonista.
Somos introducidos magistralmente en el ambiente de la familia. Todos comemos ese pollo imaginario, esa chicoria diaria. Desgraciadamente, no apreciamos nunca la suerte que tenemos al encontrar patatas en nuestra mesa.
Como dice el autor en el epílogo, bien se podría haber titulado "Discurso sobre la muerte" o "De la importancia de vivir".
Interesante también la historia sobre los elefantes. Es una lástima que el autor no tuviese claro cómo concluir la novela. Seguro que lo hubiese hecho de otra forma. Sin perjuicio de ello, entre otras ideas del libro, me quedo con dos: la descripción de la búsqueda de cara ahumada del motivo de su vida, y la de la nobleza de los elefantes. Si se da la posibilidad de una discusión sobre el libro, las podemos comentar.
Yendo al libro, se trata de una novela costumbrista, ambientada en el Milán de la postguerra. Describe una comida en una familia paupérrima, en la que el protagonista no suelta ni una sola palabra en todo el libro. A la misma asiste un invitado de excepción, otro ser marginado, solo en el mundo.
Impresiona la descripción de los personajes a través de los diálogos. Su fortaleza, su permanencia. Son personajes duros, castigados por la vida, pero tiernos a la vez. Sin duda, respetuosos con lo importante de la vida. Tienen sus debilidades, que no esconden. Nadie finge. Todos saben dónde están, por qué están. Incluso el mudo protagonista.
Somos introducidos magistralmente en el ambiente de la familia. Todos comemos ese pollo imaginario, esa chicoria diaria. Desgraciadamente, no apreciamos nunca la suerte que tenemos al encontrar patatas en nuestra mesa.
Como dice el autor en el epílogo, bien se podría haber titulado "Discurso sobre la muerte" o "De la importancia de vivir".
Interesante también la historia sobre los elefantes. Es una lástima que el autor no tuviese claro cómo concluir la novela. Seguro que lo hubiese hecho de otra forma. Sin perjuicio de ello, entre otras ideas del libro, me quedo con dos: la descripción de la búsqueda de cara ahumada del motivo de su vida, y la de la nobleza de los elefantes. Si se da la posibilidad de una discusión sobre el libro, las podemos comentar.
December 2, 2017
Yazar bu kısacık kitapta bir aile üzerinden yaşadığı dönemin yoksulluğunu, sefaletini, çaresizliğini anlatmış. Etkilendiğim bir çok cümle vardı kitapta. Çok sevdim kitabı.
https://kozmokitap.blogspot.com.tr/20...
https://kozmokitap.blogspot.com.tr/20...
Read
December 2, 2017okuduğum muhteşem kitaplardan biri. Bir italyan ailenin yaşamları , çaresizliği ve herşeye rağmen birbirlerine olan bağlılıkları anlatılıyor. Akıcı ve sade bir anlatımla altı çizilecek çok cümle varbu kitapta. Kaaçırmayın derim
April 21, 2014
- ölmeden nasıl oluyordu da oraya ölü gibi uzanabiliyorlardı.
February 28, 2024
Kitabın yayım tarihi 1947 demek ki tam ikinci Dünya savaşı sonrası İtalya'sı anlattığı. Yazım dili çok akıcı, konunun pek ilerlemiyor olmasına rağmen dil ve anlatım çok akıcı. Konu ise yoksulluk ve eldekiyle geçinmeye çalışan bir aile. Evde yaşayan sayısı kalabalık, tek maaş gelir var ve yiyecek olarak ekmek ve bahceden gelen otlar dışında pek bir şey yok.
O kadar yok ki herşey, bir kaç kilo patates bulmaları bile şenlik ve tam bu yokluğun ortasında dağ gibi, fil gibi bir adam.. yaşlı, ömrünün sonunda. Gençliğinde pek üretkenmiş ama işte bu yoklukta, o da yük olmuş aileye..
Hem yokluk, hem gurur duyduğu babasının elden ayaktan düşüp aileye yük olmasının altından kalkamayan ve inkara giden Anne..
Ekmekleri çeşmede ıslatıp yiyebilen çocuklar..
Ve o eskinin kudretli şimdinin yük olmuş Fil'i...
'Güçlülük, eğer filde olduğu gibi, yumuşaklık, sessizlik ve eli açıklıkla birleşirse soylu olur. Yoksa hiç de soylu bir şey değildir. aynı şey yumuşaklık için de söylenebilir. yumuşaklık ancak filinki gibiyse, soylu bir niteliktir. Sabır ve alçakgönüllülükte öyle. Bu nitelikler de filde olduğu gibi ancak öbürleriyle bir araya gelirlerse, soylu nitelikler olurlar.'
'Demek istediğim şu ki, fil canlılar arasında insanın yaşayan bir ölü gibi hayatını sürdüreceği yerde, ne zaman öleceğini kesinlikle bildiğini ispat eden tek yaratıktır.'
Kitaptan sonra oturup tekrar düşündüm hakikaten ne muazzam hayvandır Fil ve acaba hangimiz gerçekten bu kadar vurup kırıp istediğimizi yaptırabilecek güçteyken bu kadar alçakgönüllü olabiliyoruz?
O kadar yok ki herşey, bir kaç kilo patates bulmaları bile şenlik ve tam bu yokluğun ortasında dağ gibi, fil gibi bir adam.. yaşlı, ömrünün sonunda. Gençliğinde pek üretkenmiş ama işte bu yoklukta, o da yük olmuş aileye..
Hem yokluk, hem gurur duyduğu babasının elden ayaktan düşüp aileye yük olmasının altından kalkamayan ve inkara giden Anne..
Ekmekleri çeşmede ıslatıp yiyebilen çocuklar..
Ve o eskinin kudretli şimdinin yük olmuş Fil'i...
'Güçlülük, eğer filde olduğu gibi, yumuşaklık, sessizlik ve eli açıklıkla birleşirse soylu olur. Yoksa hiç de soylu bir şey değildir. aynı şey yumuşaklık için de söylenebilir. yumuşaklık ancak filinki gibiyse, soylu bir niteliktir. Sabır ve alçakgönüllülükte öyle. Bu nitelikler de filde olduğu gibi ancak öbürleriyle bir araya gelirlerse, soylu nitelikler olurlar.'
'Demek istediğim şu ki, fil canlılar arasında insanın yaşayan bir ölü gibi hayatını sürdüreceği yerde, ne zaman öleceğini kesinlikle bildiğini ispat eden tek yaratıktır.'
Kitaptan sonra oturup tekrar düşündüm hakikaten ne muazzam hayvandır Fil ve acaba hangimiz gerçekten bu kadar vurup kırıp istediğimizi yaptırabilecek güçteyken bu kadar alçakgönüllü olabiliyoruz?
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 27, 2024
Ho amato questo libro perché la protagonista è la morte e, di conseguenza, anche un po' la vita. L'ho divorato perché è un lungo racconto, con tanti dialoghi, in cui si alternano miserie, ironie e boschi che ora sembrano così difficili da immaginare fuori Lambrate. Mi rimarrà nel cuore soprattutto perché queste pagine sono state salvate e, senza questo atto, la storia di questa famiglia operaia del Dopoguerra mi sarebbe rimasta sconosciuta.
I parenti del signor R. avevano scelto di buttare quest'opera nella spazzatura, ma quando ho visto il libro fra la carta da gettare mi ci sono tuffata per prenderlo. Volevo un ricordo del signor elefante che lui probabilmente è stato, uno di quelli che però sapeva parlare e sorridere come un uomo biondino. Mi sono commossa più volte durante la lettura e non potevo trovare modo migliore per chiudere questo 2024 di piccole perdite e attese.
I parenti del signor R. avevano scelto di buttare quest'opera nella spazzatura, ma quando ho visto il libro fra la carta da gettare mi ci sono tuffata per prenderlo. Volevo un ricordo del signor elefante che lui probabilmente è stato, uno di quelli che però sapeva parlare e sorridere come un uomo biondino. Mi sono commossa più volte durante la lettura e non potevo trovare modo migliore per chiudere questo 2024 di piccole perdite e attese.
February 21, 2021
Fil sanki okudum bitti diyebileceğim bir kitap değil, etkisi hala devam ediyor bende.
Bütün 30 sayfa boyunca bir olay olmasını bekledim. Olaylar geçmişte olmuş, şimdide de hazmı gerçekleşiyordu. Geçmişte "fil" güçlü bir adamken şimdi birini duyduğu bile meçhul, bütün gün oturan yaşlı bir adam olmuştur. Onu geçmişiyle sürekli karşılaştıran kızı ise onu bu haliyle görmek istemez, "tam bir fil o" deyip durur.
Sadece bu ailenin değil, herkesin geçim sıkıntısı yaşadığı bir dönemde geçiyor hikaye. Nasıl yemek yeneceğini, şarap içileceğini unutmamak için yer ve içer gibi yaparlar. Bir gün eve gelen konukları fillerin ölmeden önce kimseye yük olmamak için mezarlığa kadar günlerce yürüdüklerini anlatır. Hikayedeki fili de kalkmış ve yürüyor olarak buluruz biz de.
Geçmişi görüp bugünün çaresizliklerini kabul edememek zor bir süreç. İnsan kendine de olmasından çok korkuyor ister istemez.
Bütün 30 sayfa boyunca bir olay olmasını bekledim. Olaylar geçmişte olmuş, şimdide de hazmı gerçekleşiyordu. Geçmişte "fil" güçlü bir adamken şimdi birini duyduğu bile meçhul, bütün gün oturan yaşlı bir adam olmuştur. Onu geçmişiyle sürekli karşılaştıran kızı ise onu bu haliyle görmek istemez, "tam bir fil o" deyip durur.
Sadece bu ailenin değil, herkesin geçim sıkıntısı yaşadığı bir dönemde geçiyor hikaye. Nasıl yemek yeneceğini, şarap içileceğini unutmamak için yer ve içer gibi yaparlar. Bir gün eve gelen konukları fillerin ölmeden önce kimseye yük olmamak için mezarlığa kadar günlerce yürüdüklerini anlatır. Hikayedeki fili de kalkmış ve yürüyor olarak buluruz biz de.
Geçmişi görüp bugünün çaresizliklerini kabul edememek zor bir süreç. İnsan kendine de olmasından çok korkuyor ister istemez.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 21, 2019
İtalyan neo-realizminin ustaları arasında sayılan Bay Vittorini'nin en sevdiği kitabı olan Fil'i okudum. Diğer kitaplarını okumadığım için külliyatı içerisinde beğeni sıralaması yapamasam da, Knut Hamsun'un açlığı tanımlayışından sonra -hikayemizin kahramanı olan- Fil'in ve ailesinin yaşadığı açlık, bana yeterince sarsıcı gelmedi. Ya hikâyenin sonu çok öngörülebilir olduğu için ya da konunun işlenişi fazla basit geldiği için Fil, benim içimde havai fişekleri patlatamadı. Yine de yazarı tanımanızı isterim, belki siz bu masalsı hikayeyi çok seversiniz. Tavsiyemdir. =)
January 2, 2021
2021 edebiyat açısından son derece güzel başladı. Okuduğum ikinci kitap da muhteşemdi. Açıkçası bir sahaf alış verişinde 5 lira diye konusunu bile bilmeden aldığım bu kitap benzetmeleri ve felsefesi ile bana çok yakın çıktı. Şiddetle tavsiyemdir.
September 19, 2018
Elephants do many great things, but they know when their life is over, and then they go away to die.
dnf-bc-life-is-too-short
May 29, 2021dnf because it was just too weird
April 10, 2016
De grote Vittorini blinkt uit in deze sobere, suggestieve bezinning over de dood, die tegelijk een verheerlijking van het leven is en een keiharde kritiek op de Italiaanse maatschappij van de jaren 1940. De veroordeling van een mislukte staat subtiel verpakt in een roman: aangrijpend, overrompelend en ondanks de schaarse fraseringen super effectief. Absoluut hoogtepunt is de monoloog van Roetsnoet: vlijmscherp in zijn eerlijkheid, overdonderend in zijn poëzie en genadeloos in zijn verwerping van de gevestigde waarden. Een klein meesterwerk.
P.S. lees zeker ooit eens Vittorini's anti-fascistische roman 'Gesprekken in Sicilië': het is een van mijn favorieten 'ever' en een boek dat ik zeer nauw aan het hart draag. Ooit verfilmd door de minstens even geweldige Straub-Huillet als 'Sicilia'.
P.S. lees zeker ooit eens Vittorini's anti-fascistische roman 'Gesprekken in Sicilië': het is een van mijn favorieten 'ever' en een boek dat ik zeer nauw aan het hart draag. Ooit verfilmd door de minstens even geweldige Straub-Huillet als 'Sicilia'.
January 29, 2015
Etkileyici, sade bir dile sahip güzel bir roman. Açlıktan, olmayan yiyecekleri yermiş gibi yapıp kuru ekmek yiyen.., kalabalık fakat sadece bir kişinin çalıştığı enteresan bir aile ve başlarındaki "Fil" kadar yaşlı bir dedenin hikayesi.. Davetsiz misafir Katransurat'ın anlattıklarından çok, Fil adamın akıbetini merak ettim.
July 8, 2018
3.60
Yaşlı amca fil değil de sansar olsaydı bu kadar sevmezfim belki. Elio Vittorini hakkındaki düşünce şekillendirme hakkımı bir sonraki kitabına saklıyorum
Yaşlı amca fil değil de sansar olsaydı bu kadar sevmezfim belki. Elio Vittorini hakkındaki düşünce şekillendirme hakkımı bir sonraki kitabına saklıyorum
December 8, 2019
明白我为什么前些天看《人与非人》觉得别扭了，原来是少了先前Conversazione in Sicilia那种荡漾升腾的非现实感。本书看起来就像作者一头扎进共产主义队伍发现不对以后奋力挣扎（成效显著，他马上就可以被开除了）的表现，但又有点用力过猛。。。（作者最后还列举工人平均工资的数据证明我写的工人家庭生活特别现实哈哈哈。）
Displaying 1 - 29 of 29 reviews