Ver van de wereld werkt een man aan een geheimzinnig oeuvre. Bijna elke dag schrijft hij een zkv, een zeer kort verhaal. Na de haiku is het zkv het kleinste betekenisdragende literaire genre. Het zeer korte verhaal is de kruimeldief van de literatuur, het zuigt in hoekjes waar de roman niet kan komen. A.L. Snijders (1937) beheerst dit atomaire genre als geen ander. Sinds hij e-mail heeft, stuurhij zijn verhalen aan een geprivilegieerd aantal mensen, dat zich een paar keer per week verheugt en verbaast over de ongewone diepte van zo weinig woorden. Met uiterste precisie schildert Snijders, de meester van het éénharige penseel, de wereld in kleine taferelen. Ze bestrijken de breedte van het leven, in het bijzonder dat van hemzelf, en dragen de kleur van zijn dag, mild-ironisch, peinzend, woedend soms, maar altijd erudiet en in een stijl die in de Nederlandse literatuur door vrijwel nniemand wordt overtroffen.
The Dutch writer A.L Snijders, pseudonym of Peter Cornelis Müller (Amsterdam 1937), was the master of the Very Short Story (Zeer Kort Verhaal, ZKV). He published columns in several newspapers since the 1980's. Editor Thomas Rap published them in 4 books in de nineties. Since 2006 the columns have been republished in several books.
In November 2010 A.L. Snijders received the Dutch Constantijn Huygensprize for his entire oeuvre, but specifically for his Very Short Stories.
Deze eerste bundeling met zeer korte verhalen van A.L. Snijders (1937-2021) uit de periode 2001-2004 verscheen in 2006 bij het speciaal daartoe opgerichte AFdH Uitgevers (Paul Abels, Martien Frijns en Bert de Haan). Het zou het begin zijn van een hele rij bundelingen. Ik snap de aantrekkingskracht van het werk van Snijders goed, maar vind dit niet de sterkste bundel. Snijders laatste verzameling Tat Tvam Asi (2021), die ik in 2021 las, vond ik beter. Dat was, met nog meer herhaling en rustige precisie, indrukwekkender. Maar goed, een indrukwekkend einde moet ook ergens een begin kennen, en dat was dus dit.
Sommige verhalen zijn erg leuk, maar het is vaak toch wel alsof je iemands dagboek leest. Vooral als een verhaal voornamelijk (of uitsluitend) uit een citaat bestaat. Wel fijn leesvoer voor het slapen gaan.