Marnix Gijsen was de schrijversnaam van Joannes Alphonsius Albertus Goris, een Vlaams schrijver. Zijn pseudoniem komt van Marnix van Sint Aldegonde en de naam van zijn moeder, Gijsen.
In 1926 ontving hij de August Beernaertprijs voor Het huis.
Marnix Gijsen was the pen name of Joannes Alphonsius Albertus Goris, a Flemish writer. His pseudonym relates to Marnix van Sint Aldegonde and the surname of his mother (Gijsen).
The book itself is good - I love the way that the author describes the nature in some of the scenes (very lively). However, one would expect at least some tension/ action from a book bearing the name Armageddon. Unfortunately, such was not present.
Nevertheless, there are a lot of references regarding the Bible, Greek mythology, history and political life in the USA and Belgium. This made the reading process a bit more difficult. I study Dutch as a foreign language so I was not only using a dictionary but a bunch of encyclopedia too.
Anyway, I enjoyed the main theme - the inhuman society. A lot of philosophical issues to thing about. If you are interested in this topic you might as well find the book interesting.
“Armageddon” of, zoals Gijsen het schrijft: “Harmagedon”, speelt zich af in oktober 1962, dus je kan het al raden: het gaat over de Cubacrisis. Blijkbaar dacht men in Amerika toen echt dat het “einde der tijden” (Armageddon) was aangebroken. Jammer voor de roman, die nochtans goed was begonnen met de schets van een liederlijk leventje op één van de eilandjes vóór New York, waaraan helaas een abrupt einde komt door het overlijden van één van hen na een operatie die door de rest van de groep werd gefinancierd. Even is er discussie of ze dan ook schuld hebben aan dat overlijden, maar die discussie wordt dus in de kiem gesmoord door de politieke toestand, waardoor zij denken allemààl ten dode te zijn opgeschreven, zodat de discussie zinloos wordt…
Pro: eindelijk eens een roman van Gijsen en geen losse collectie anekdotes en observaties. Ook goed dat Gijsen zijn wijze spot en humor kan gebruiken in deze satirische, voor zijn doen lichtere toon. De wijze Europeaan kijkt naar het oppervlakkige Amerikaans hedonisme, maar door Gijsens voelbare onderdrukte zinnelijkheid is dit een genuanceerdere kijk dan anders. Contra: flauw qua variatie en opbouw, en de bekrompen opmerkingen over homoseksualiteit en wereldpolitiek…
Een groep vrienden huurt samen een bungalow op Moon Island in de Hudson in New York. De verteller, Han (45), is schrijver en is alvast vooruit gegaan met Minie, de kat van zijn vriend Harold, om in alle rust aan zijn nieuwe boek te werken. Na een paar dagen komt Harold ook met zijn nicht Celeste en hun vriendin Lydia. Het stel Bertus en Hilda maakt de groep compleet. Dan sterft Lydia aan een operatie en horen ze president Kennedy op de radio vertellen dat Kroutchov van Rusland atoomwapens op Cuba heeft. Hoe ga je om met het leven en elkaar als je je beseft dat het elk moment voorbij kan zijn?
Het boek is moeilijk omdat er meerdere citaten in vreemde talen (Frans, Latijn en ook Engels) instaan en veel moeilijke woorden. Nou ja, de vrienden zijn tenslotte intellectueel. Ook was ik in de tijd van de Cuba-crisis nog niet geboren terwijl de ondertitel juist 'een kroniek van recente jaren' is en de schrijver er vanuit gaat dat je het je nog goed herinnert. Daarom mis ik veel van de sfeer van die tijd waar dit boek door anderen juist om geroemd wordt.
Wel mooi: poes Minie en de mooie omschrijvingen van de natuur daar aan zee.
This entire review has been hidden because of spoilers.