Ja, Gelerth

by Władysław Pasikowski

Genres: Science Fiction

First published January 1, 1992

Reviews

[Maciej Wojciech Markisz · Rating 4 out of 5]

Świetny reżyser wspaniałym autorem książki? Sprawnym, barwnie i plastycznie tworzącym pisarzem? Można? Można!

Odnośniki, nawiązania - tak, jak najbardziej. Ale nie, Broń Boże - nie, nie proste kopiowanie.

"Ja, Gelerth" to znakomita, inteligentna, wysmakowana niuansami, pełna poczucia humoru książka.

Z okładki i z pozoru lekka; wkręca niesamowicie czytelnika w perypetie Rycerzy Okrągłego Stołu przyszłości. Pochwała męskiej przyjaźni, odwagi przeplata się z mroczną i apokaliptyczną wizją przyszłości świata.

A próba rozwikłania zagadki pojawiania się zabójczych, ciemnych i niezwykle potężnych Teutonów to tylko początek Twojej drogi w czasie tej przygody. Ostatecznie i tak będziesz bardzo zaskoczony kolejnymi kartami, nawet jeśli niezwykle bystrze zagrasz w pokera z samym Pasikowskim.

"Ja, Gelerth" to dokonanie wielkiego polskiego reżysera, ale także już pisarza; w swym profesjonaliźmie niczym nie ustępuje jego sławetnym super-produkcjom filmowym. Bardzo dobra fabuła i duża dbałość o szczegóły. Barwny i dosadny język.

Pozycja jest świetną sensacją, przygodą i być może proroczym science fiction. Ma zaskakująco sporą dawkę dramaturgii, jak na taką książkę i wspaniałe elementy - niezwykle powoli i umiejętnie odkrywanej skrawek po skrawku tajemnicy.

Fanatycy kina pana Pasikowskiego odnajdą rzetelne, a fajne opisy, soczyste, wyraziste, które dodają polotu i lekkości książce. Dzięki nim "Ja, Gelerth" jest jednocześnie wyspecjalizowane, ale też pozytywnie zdystansowane. Ponieważ książka skupia się w prowadzeniu akcji i opisach na wielu rzeczach, co dodaje dynamiki, rytmu i sensacyjnej akcji. Łapiemy też pozytywny dystans do fabuły dzięki wspaniałym opisom ciężkich karabinów, ciuchów wojskowych, porad surwiwalowych oraz dzięki znakomitemu poczuciu humoru Władysława Pasikowskiego.

[Robert · Rating 4 out of 5]

Bondowsko postapokaliptyczna z elementami legendy arturiańskiej, z bondowsko nieprawdopodobnie karkołomymi, a wręcz w niektórych momentach idiotycznymi pomysłami. No, ale przecież za to kochamy Bonda, no i za to możemy pokochać Gelertha ;-)