What do you think?
Rate this book
We moeten je iets vertellen
De ouders van de 13-jarige Hazel gaan scheiden en Hazel wordt naar haar oma gestuurd. Daar heeft ze helemaal geen zin in, want hoe kan ze haar ouders bij elkaar houden als ze weg is? Terwijl ze het rommelige huis van haar dementerende oma opruimt, vindt ze een doos vol foto’s en spullen van haar vader en een stapeltje geheime brieven van haar opa. Hazel beseft dat haar missie om haar ouders bij elkaar te houden kansloos is. Ondertussen leert ze op het eiland Kean kennen, de dromerige jongen die gedichten citeert, zijn bijzondere neef Raaf en oma’s blinde hond, Vincent. Die zomer leert ze alles over loslaten en accepteren, in al zijn vormen…
259 pages, Kindle Edition
Published May 25, 2023
10 people are currently reading
342 people want to read
About the author
Marlies Slegers
49 books43 followersI've been writing since 2004, and have written more than 40 books to date (april 2021), with some titles having been translated en published in countries around the world. Writing is not just my passion and work, it's my oxygen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 95 reviews
May 27, 2023
Als iets eenmaal kapot is, wordt het nooit meer heel. Aan dit zinnetje moest ik vaak denken tijdens het lezen van dit boek. Gebeurtenissen die onomkeerbaar zijn, beïnvloeden voor altijd je leven. Ook in het leven van Hazel: haar ouders moesten haar en haar zus en broertje iets vertellen: ze gaan scheiden.
“‘Weet je, Haas, soms veranderen mensen.’ Oma kijkt naar de ring om haar vinger. Het is haar trouwring. Ze heeft hem nog steeds niet afgedaan na de dood van opa. ‘Mensen scheiden nu eenmaal. Dan is de liefde op. Of de liefde verandert. Dat is een… ingewikkeld iets. Liefde is sowieso ingewikkeld. Dat zou je later wel begrijpen.’”
Hazel begrijpt er inderdaad niets van dat haar ouders uit elkaar gaan. Ze hadden het toch goed samen? Scheiden verpest haar leven! Ze zouden deze zomer naar Italië gaan. Nu gaat die fijne gezinsvakantie ook niet door. Mama gaat naar Zwitserland, haar zus en broertje gaan met een vriendin en vriend mee en Hazel… gaat in haar eentje naar haar oma op een saai eiland…
“Hoe kan het toch dat we vorig jaar nog met z’n allen op vakantie gingen en nu zijn verspreid als pluisjes van een paardenbloem? Ieder in een eigen windrichting.”
Toch blijkt dat eiland van oma niet zo saai als ze dacht. Oma is lief en zorgzaam, maar wel een beetje in de war. Het is warm en broeierig op het strand, en ze ontmoet Kean, een jongen waar ze van gaat blozen. Als ze een stapel nog ongeopende brieven vindt in een laatje van oma, gericht aan haar vader, verandert er van alles. Wat is er toch met zijn vader? Waarom wil hij weg bij zijn vrouw? Wat is er vroeger gebeurd?
Al deze vragen zetten het leven van Hazel en haar gezin op z’n kop. De gebeurtenissen zijn onomkeerbaar: niets zal meer hetzelfde zijn na deze zomer.
Net als in het prachtige Briefjes voor Pelle flikt Marlies Slegers het weer: ze vertelt een ontroerend en kwetsbaar verhaal door de ogen van een gevoelig meisje. Ook in dit boek spelen brieven een belangrijke rol, maar op een heel andere manier als in Briefjes voor Pelle. Slegers slaagt er ongelooflijk goed in om het gevoel van machteloosheid en verbijstering als je als kind geconfronteerd wordt met een scheiding, te vatten in woorden. Ze gebruikt veel metaforen, zoals over de pluisjes van de paardenbloem, om duidelijk te maken hoe dat voelt als er dingen gebeuren waar je geen vat op hebt. Tegelijkertijd vertelt ze het verhaal van een meisje van 13 jaar dat worstelt met onzekerheid, verliefdheid en een oma die aan het dementeren is.
Dit boek is een ode aan de liefde, in al haar facetten. Ik werd er een beetje verliefd op. De prachtige cover en schutbladen, gemaakt door Jeska Verstegen, zijn zeer aantrekkelijk en maken je nieuwsgierig, net als de goedgekozen titel. Een aanrader voor lezers in de bovenbouw, jongeren en hun ouders!
“‘Weet je, Haas, soms veranderen mensen.’ Oma kijkt naar de ring om haar vinger. Het is haar trouwring. Ze heeft hem nog steeds niet afgedaan na de dood van opa. ‘Mensen scheiden nu eenmaal. Dan is de liefde op. Of de liefde verandert. Dat is een… ingewikkeld iets. Liefde is sowieso ingewikkeld. Dat zou je later wel begrijpen.’”
Hazel begrijpt er inderdaad niets van dat haar ouders uit elkaar gaan. Ze hadden het toch goed samen? Scheiden verpest haar leven! Ze zouden deze zomer naar Italië gaan. Nu gaat die fijne gezinsvakantie ook niet door. Mama gaat naar Zwitserland, haar zus en broertje gaan met een vriendin en vriend mee en Hazel… gaat in haar eentje naar haar oma op een saai eiland…
“Hoe kan het toch dat we vorig jaar nog met z’n allen op vakantie gingen en nu zijn verspreid als pluisjes van een paardenbloem? Ieder in een eigen windrichting.”
Toch blijkt dat eiland van oma niet zo saai als ze dacht. Oma is lief en zorgzaam, maar wel een beetje in de war. Het is warm en broeierig op het strand, en ze ontmoet Kean, een jongen waar ze van gaat blozen. Als ze een stapel nog ongeopende brieven vindt in een laatje van oma, gericht aan haar vader, verandert er van alles. Wat is er toch met zijn vader? Waarom wil hij weg bij zijn vrouw? Wat is er vroeger gebeurd?
Al deze vragen zetten het leven van Hazel en haar gezin op z’n kop. De gebeurtenissen zijn onomkeerbaar: niets zal meer hetzelfde zijn na deze zomer.
Net als in het prachtige Briefjes voor Pelle flikt Marlies Slegers het weer: ze vertelt een ontroerend en kwetsbaar verhaal door de ogen van een gevoelig meisje. Ook in dit boek spelen brieven een belangrijke rol, maar op een heel andere manier als in Briefjes voor Pelle. Slegers slaagt er ongelooflijk goed in om het gevoel van machteloosheid en verbijstering als je als kind geconfronteerd wordt met een scheiding, te vatten in woorden. Ze gebruikt veel metaforen, zoals over de pluisjes van de paardenbloem, om duidelijk te maken hoe dat voelt als er dingen gebeuren waar je geen vat op hebt. Tegelijkertijd vertelt ze het verhaal van een meisje van 13 jaar dat worstelt met onzekerheid, verliefdheid en een oma die aan het dementeren is.
Dit boek is een ode aan de liefde, in al haar facetten. Ik werd er een beetje verliefd op. De prachtige cover en schutbladen, gemaakt door Jeska Verstegen, zijn zeer aantrekkelijk en maken je nieuwsgierig, net als de goedgekozen titel. Een aanrader voor lezers in de bovenbouw, jongeren en hun ouders!
June 17, 2024
Bij vlagen vond ik het ietwat stereotiep ( bijvoorbeeld Raaf ) en moralistisch, maar ik weet niet of me dat als kind ook zou zijn opgevallen.
Het is toch vooral een fijn boek, waar je je in kunt verliezen zodat je je hele omgeving vergeet.
Het is toch vooral een fijn boek, waar je je in kunt verliezen zodat je je hele omgeving vergeet.
November 10, 2024
Ik moet je iets vertellen:
Té veel thema's en té veel metaforen. Het spijt me voor iedereen die dit boek wel mooi en goed vond/hier van houdt, maar dit was me gewoon echt té veel. En mij werd geleerd: alles met te ervoor is niet goed. Ik heb een paar goede zinnen gevonden over het hoofdonderwerp scheiding, maar voor mijn gevoel sneeuwden die helaas onder door de rest.
Té veel thema's en té veel metaforen. Het spijt me voor iedereen die dit boek wel mooi en goed vond/hier van houdt, maar dit was me gewoon echt té veel. En mij werd geleerd: alles met te ervoor is niet goed. Ik heb een paar goede zinnen gevonden over het hoofdonderwerp scheiding, maar voor mijn gevoel sneeuwden die helaas onder door de rest.
July 10, 2024
Prachtig boek. Zware thema's maar zo ontroerend en gevoelig geschreven, met wat humor. Mooie personages ook.
September 12, 2023
Prachtig verhaal!
Read
December 8, 2023"Nog voordat het eerste hoofdstuk van We moeten je iets vertellen van Marlies Slegers is begonnen, bevindt de lezer zich samen met de dertienjarige Hazel te midden van een storm. Of dit een droom is of een realistische scène is dan nog de vraag, maar deze storm geeft wel al iets weg over de stormachtige tijden waarin dit hoofdpersonage zich bevindt."
Lees mijn volledige recensie op Jong Literair Nederland!
Lees mijn volledige recensie op Jong Literair Nederland!
October 17, 2023
Een boek net als de omslag: in pasteltinten met een hint felrood ❤️
Wanneer Hazel haar ouders op een ochtend aan de ontbijttafel ziet zitten, wil ze al niet meer horen wat ze niet veel later te zeggen hebben. De blik in hun ogen kan niet veel goeds betekenen en als ze het niet hoort, is het niet waar. Maar ze hoort het toch: haar ouders gaan scheiden.
Alle vaste grond lijkt onder Hazel te verdwijnen en dan is het ook nog zomervakantie. Hazels broertje Nathan mag met een vriendje mee, haar oudere zus Rivka besluit stante pede dat ze zonder ouders met een vriendin op vakantie gaat en Hazel wordt naar haar oma op het eiland gestuurd. Een plek waar ze niet vaak kwamen, want papa wilde nooit naar zijn ouderlijk huis.
Marlies schrijft heel beeldend over Hazel en haar leven op het eiland. Het kwam voor mijn ogen tot leven en ik kon de zilte wind bijna op mijn eigen huid voelen. En waar Hazel helemaal geen zin had om naar het eiland te gaan waar het saai en stom is, blijkt ook zij niet onverschillig voor de charme van het eiland, en oké... misschien ook van een zekere jongen.
Toch blijkt er al snel meer aan de hand. Papa heeft een geheim en oma is wel heel vergeetachtig. In het begin dacht ik: dit boek als volwassene lezende, is dit niet wat veel? Dit zijn wel veel grote thema's in één kinderboek. Maar Hazel leerde me dat sommige dingen lichter op te pakken zijn. Zo zegt zij over oma bijvoorbeeld "Ik hoop dat oma niet elke ochtend vergeet dat ik hier logeer" en besluit ze dat je ook prima in de zomervakantie Kerstmis kunt vieren als oma denkt dat het Kerst is. Zo mooi om te zien hoe, wanneer papa net dan besluit langs te komen, hij de rare is die niet snapt dat Kerst ook in de zomer kan 😊
'Kinderen zijn flexibel' is een frase die veel wordt gebruikt door volwassenen ten tijde van scheidingen. Ik heb een enorme aversie tegen die zin. Toch liet Hazel me zien: kinderen zijn zeker flexibel, als je dingen met ze bespreekt, zodat ze het kunnen begrijpen. Ze is veel rustiger in de situatie met oma (die haar uitlegt hoe het vergeten voor haar voelt) dan met haar ouders die in één keer de bom dropten en in eerste instantie puur voor zichzelf lijken te kiezen.
Hazel is een onzeker meisje, in wie ik veel van mezelf herken (behalve dat prachtige tekenen, ik ben van de stokpoppetjes 😉). Ze is stil en heeft zichzelf niet zo hoog staan, maar ze observeert. Niet alleen voor haar tekeningen, maar ook in communicatie met anderen. Twee enorm wijze uitspraken van deze 13-jarige:
- "Soms doet stilte meer pijn dan lawaai, als het gevuld is met boosheid." (P.13)
- "Riv is net als de zee. Aan de oppervlakte lijkt ze rustig, maar daaronder zit een verraderlijk sterke stroming die alle kanten uit kan gaan." (P.21)
In haar tijd op het eiland, wat achteraf bizar is als je bedenkt dat het maar 3 weken waren, maakt Hazel een prachtige ontwikkeling door. Ze voelt steeds beter wat ze nodig heeft of zelf wil en durft hiernaar te handelen. Zoals oma halverwege het boek een keer zegt: "Je krijgt zowaar een eigen wil. Goed zo!". Ze ontmoet mensen die bij haar passen en die haar een goed gevoel geven en kan loslaten wie ze dacht dat ze was of wat anderen van haar denken en vinden.
Ook haar ouders maken een ontwikkeling door. Wat meer op de achtergrond, want ze zijn het grootste gedeelte van de tijd niet op het eiland, maar alleen al uit de telefoongesprekken met Hazel blijkt hoe ze groeien in hun eigen proces en daarin weer steeds communicatiever naar Hazel kunnen worden. Toen we dit punt tijdens de leesclub bespraken en ik aangaf dat ik het egoïstisch van ouders vond dat ze gelijktijdig allebei tijd voor zichzelf nodig hebben en hun dochter naar oma sturen (waar ze niet wil zijn), maakte het gesprek met de anderen me bewust van mijn oordeel waarin ik vergat dat de auteur uiteraard artistiek keuzes maakt en de weken tussen Hazels ouders die de bom droppen dat ze uit elkaar gaan en de zomervakantie slechts marginaal beschrijft en oppakt aan het begin van de zomervakantie. Dat vind ik een van de bijzondere dingen aan dit boek: het verhaal raakt me en zet me aan het denken en plaatst mijn eigen perspectieven in ander licht. Bovendien hebben ouders die het ook niet helemaal goed doen natuurlijk ook een functie in een jeugdboek. De kinderen die het lezen en in een vergelijkbare situatie zitten zullen ook geen ouders hebben die alles perfect doen.
Naast de beeldende schrijfstijl, maakt Marlies ook een duidelijk onderscheid in de dialogen tussen de kinderen en de volwassenen, qua woordkeus. Dit maakt de personages echt afzonderlijke karakters en blijven ze nog meer waarheidsgetrouw. Zonder dat ze de kinderen te kinderlijke taal in de mond legt of de volwassenen, behalve daar waar het intentioneel is, een belerende toon aanmeet. Ook herkenbare tijdgebonden dingen, zoals goedkoop spulletjes bestellen via AliExpress haha.
Een prachtig jeugdboek voor leerlingen van de basisschool en alle ouders, leerkrachten en hulpverleners van kinderen die met scheidingen te maken hebben! Het is ontroerend, vouwt zich als een bloem steeds verder uit, veel mensen kunnen er (h)erkenning in vinden en het laat zien dat het een verhaal is over liefde, ook al is het niet dat je vooraf had verwacht of gehoopt.
Wanneer Hazel haar ouders op een ochtend aan de ontbijttafel ziet zitten, wil ze al niet meer horen wat ze niet veel later te zeggen hebben. De blik in hun ogen kan niet veel goeds betekenen en als ze het niet hoort, is het niet waar. Maar ze hoort het toch: haar ouders gaan scheiden.
Alle vaste grond lijkt onder Hazel te verdwijnen en dan is het ook nog zomervakantie. Hazels broertje Nathan mag met een vriendje mee, haar oudere zus Rivka besluit stante pede dat ze zonder ouders met een vriendin op vakantie gaat en Hazel wordt naar haar oma op het eiland gestuurd. Een plek waar ze niet vaak kwamen, want papa wilde nooit naar zijn ouderlijk huis.
Marlies schrijft heel beeldend over Hazel en haar leven op het eiland. Het kwam voor mijn ogen tot leven en ik kon de zilte wind bijna op mijn eigen huid voelen. En waar Hazel helemaal geen zin had om naar het eiland te gaan waar het saai en stom is, blijkt ook zij niet onverschillig voor de charme van het eiland, en oké... misschien ook van een zekere jongen.
Toch blijkt er al snel meer aan de hand. Papa heeft een geheim en oma is wel heel vergeetachtig. In het begin dacht ik: dit boek als volwassene lezende, is dit niet wat veel? Dit zijn wel veel grote thema's in één kinderboek. Maar Hazel leerde me dat sommige dingen lichter op te pakken zijn. Zo zegt zij over oma bijvoorbeeld "Ik hoop dat oma niet elke ochtend vergeet dat ik hier logeer" en besluit ze dat je ook prima in de zomervakantie Kerstmis kunt vieren als oma denkt dat het Kerst is. Zo mooi om te zien hoe, wanneer papa net dan besluit langs te komen, hij de rare is die niet snapt dat Kerst ook in de zomer kan 😊
'Kinderen zijn flexibel' is een frase die veel wordt gebruikt door volwassenen ten tijde van scheidingen. Ik heb een enorme aversie tegen die zin. Toch liet Hazel me zien: kinderen zijn zeker flexibel, als je dingen met ze bespreekt, zodat ze het kunnen begrijpen. Ze is veel rustiger in de situatie met oma (die haar uitlegt hoe het vergeten voor haar voelt) dan met haar ouders die in één keer de bom dropten en in eerste instantie puur voor zichzelf lijken te kiezen.
Hazel is een onzeker meisje, in wie ik veel van mezelf herken (behalve dat prachtige tekenen, ik ben van de stokpoppetjes 😉). Ze is stil en heeft zichzelf niet zo hoog staan, maar ze observeert. Niet alleen voor haar tekeningen, maar ook in communicatie met anderen. Twee enorm wijze uitspraken van deze 13-jarige:
- "Soms doet stilte meer pijn dan lawaai, als het gevuld is met boosheid." (P.13)
- "Riv is net als de zee. Aan de oppervlakte lijkt ze rustig, maar daaronder zit een verraderlijk sterke stroming die alle kanten uit kan gaan." (P.21)
In haar tijd op het eiland, wat achteraf bizar is als je bedenkt dat het maar 3 weken waren, maakt Hazel een prachtige ontwikkeling door. Ze voelt steeds beter wat ze nodig heeft of zelf wil en durft hiernaar te handelen. Zoals oma halverwege het boek een keer zegt: "Je krijgt zowaar een eigen wil. Goed zo!". Ze ontmoet mensen die bij haar passen en die haar een goed gevoel geven en kan loslaten wie ze dacht dat ze was of wat anderen van haar denken en vinden.
Ook haar ouders maken een ontwikkeling door. Wat meer op de achtergrond, want ze zijn het grootste gedeelte van de tijd niet op het eiland, maar alleen al uit de telefoongesprekken met Hazel blijkt hoe ze groeien in hun eigen proces en daarin weer steeds communicatiever naar Hazel kunnen worden. Toen we dit punt tijdens de leesclub bespraken en ik aangaf dat ik het egoïstisch van ouders vond dat ze gelijktijdig allebei tijd voor zichzelf nodig hebben en hun dochter naar oma sturen (waar ze niet wil zijn), maakte het gesprek met de anderen me bewust van mijn oordeel waarin ik vergat dat de auteur uiteraard artistiek keuzes maakt en de weken tussen Hazels ouders die de bom droppen dat ze uit elkaar gaan en de zomervakantie slechts marginaal beschrijft en oppakt aan het begin van de zomervakantie. Dat vind ik een van de bijzondere dingen aan dit boek: het verhaal raakt me en zet me aan het denken en plaatst mijn eigen perspectieven in ander licht. Bovendien hebben ouders die het ook niet helemaal goed doen natuurlijk ook een functie in een jeugdboek. De kinderen die het lezen en in een vergelijkbare situatie zitten zullen ook geen ouders hebben die alles perfect doen.
Naast de beeldende schrijfstijl, maakt Marlies ook een duidelijk onderscheid in de dialogen tussen de kinderen en de volwassenen, qua woordkeus. Dit maakt de personages echt afzonderlijke karakters en blijven ze nog meer waarheidsgetrouw. Zonder dat ze de kinderen te kinderlijke taal in de mond legt of de volwassenen, behalve daar waar het intentioneel is, een belerende toon aanmeet. Ook herkenbare tijdgebonden dingen, zoals goedkoop spulletjes bestellen via AliExpress haha.
Een prachtig jeugdboek voor leerlingen van de basisschool en alle ouders, leerkrachten en hulpverleners van kinderen die met scheidingen te maken hebben! Het is ontroerend, vouwt zich als een bloem steeds verder uit, veel mensen kunnen er (h)erkenning in vinden en het laat zien dat het een verhaal is over liefde, ook al is het niet dat je vooraf had verwacht of gehoopt.
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 6, 2025
Lief. En fijn geschreven.
Maar hier en daar iets te nadrukkelijk thematisch en met mooie zinnen als cliffhangers aan het einde van het hoofdstuk, waardoor het voor mij als te hard geprobeerd leest. Qua thematiek ook echt heel vol.
Dat ik vol schoot om een zielige hond en niet om een scheiding, eerste grote liefde, een Italiaanse knul op instagram, een andere vakantieliefde, verbroken vakantieplannen, vergeetachtige oma, familiegeheimen, zwemmen in louter onderbroek en bh, een barse vader, jaloezie, poëzie, een autistische jongen die zonder label zichzelf mag zijn, flamingo's, een sigaartje per dag, hoe het christendom over seksualiteit denkt, een babyzeehond, de dood van een familielid, een allergische vader, de veerboot naar het Waddeneiland, en die terug, een begaafd tekenaar, vogels, Griekse goden en titanen, de Holocaust, een lelijke verliefde oude man, meer jaloezie, zonsondergangen, geen jaloezie, een recalcitrant bedoelde piercing, een zomerstorm, een vage reddingsactie, weggelopen hond (of oma), een weggewaaide tekening of het leegruimen van een geliefd huisje in de duinen says it all.
#sepFEMMEber 2025
Maar hier en daar iets te nadrukkelijk thematisch en met mooie zinnen als cliffhangers aan het einde van het hoofdstuk, waardoor het voor mij als te hard geprobeerd leest. Qua thematiek ook echt heel vol.
Dat ik vol schoot om een zielige hond en niet om een scheiding, eerste grote liefde, een Italiaanse knul op instagram, een andere vakantieliefde, verbroken vakantieplannen, vergeetachtige oma, familiegeheimen, zwemmen in louter onderbroek en bh, een barse vader, jaloezie, poëzie, een autistische jongen die zonder label zichzelf mag zijn, flamingo's, een sigaartje per dag, hoe het christendom over seksualiteit denkt, een babyzeehond, de dood van een familielid, een allergische vader, de veerboot naar het Waddeneiland, en die terug, een begaafd tekenaar, vogels, Griekse goden en titanen, de Holocaust, een lelijke verliefde oude man, meer jaloezie, zonsondergangen, geen jaloezie, een recalcitrant bedoelde piercing, een zomerstorm, een vage reddingsactie, weggelopen hond (of oma), een weggewaaide tekening of het leegruimen van een geliefd huisje in de duinen says it all.
#sepFEMMEber 2025
October 18, 2024
We moeten je iets vertellen- Marlies Slegers
Illustraties van Jeska Verstegen
Oef wat een mooi boek! Hazels ouders gaan scheiden, en dat zet de vakantie van Hazel op z’n kop.
Ze gaat logeren bij haar oma, op een Waddeneiland. Daar leert ze haar oma beter kennen, komt ze achter het geheim van haar ouders en natuurlijk ook een vakantieliefde.
Hazel is een interessant meisje, met een fijne vertelstem.
In het boek komen zoveel verschillende thema’s voor, maar juist dat maakt het eigenlijk wel geloofwaardig. Zoveel mensen, zoveel problemen, en met alles moet je om leren gaan.
Een heel belangrijke overkoepelend thema is toch wel dat je gewoon jezelf moet kunnen zijn.
Aanrader, en rechtstreeks m’n Grote Vriendelijke 100 Top 5 in!
#bookstagram #Wemoetenjeietsvertellen #degrotevriendelijke100
Illustraties van Jeska Verstegen
Oef wat een mooi boek! Hazels ouders gaan scheiden, en dat zet de vakantie van Hazel op z’n kop.
Ze gaat logeren bij haar oma, op een Waddeneiland. Daar leert ze haar oma beter kennen, komt ze achter het geheim van haar ouders en natuurlijk ook een vakantieliefde.
Hazel is een interessant meisje, met een fijne vertelstem.
In het boek komen zoveel verschillende thema’s voor, maar juist dat maakt het eigenlijk wel geloofwaardig. Zoveel mensen, zoveel problemen, en met alles moet je om leren gaan.
Een heel belangrijke overkoepelend thema is toch wel dat je gewoon jezelf moet kunnen zijn.
Aanrader, en rechtstreeks m’n Grote Vriendelijke 100 Top 5 in!
#bookstagram #Wemoetenjeietsvertellen #degrotevriendelijke100
November 10, 2024
Prachtig boek met hele mooie zinnen en verhaallijn. Je leest een boek over scheiding wat in eerste instantie gaat over scheiding en op wat voor verschillende manieren kinderen hiermee omgaan.
Een hele mooie verhaallijn met Hazel als hoofdpersoon die naar haar oma gaat en hier van alles meemaakt. Themas als scheiding, dementie, verliefdheid en puberen komen voor.
Mooie boek en aanrader voor iedereen!
Een hele mooie verhaallijn met Hazel als hoofdpersoon die naar haar oma gaat en hier van alles meemaakt. Themas als scheiding, dementie, verliefdheid en puberen komen voor.
Mooie boek en aanrader voor iedereen!
June 28, 2024
Prachtig verhaal over de 13-jarige Hazel. Als ze hoort dat haar ouders gaan scheiden, vallen alle vakantieplannen in duigen. Hazel wordt naar haar oma gestuurd, die woont op een eiland.
Uiteindelijk heeft Hazel daar een super leuke tijd, maar ze komt ook achter de reden van de scheiding van haar ouders. Ze weet eerst niet zo goed wat ze er mee moet doen. En dan is er ook nog oma die steeds meer vergeet...
Een boek voor jong en oud, dikke aanrader!
Uiteindelijk heeft Hazel daar een super leuke tijd, maar ze komt ook achter de reden van de scheiding van haar ouders. Ze weet eerst niet zo goed wat ze er mee moet doen. En dan is er ook nog oma die steeds meer vergeet...
Een boek voor jong en oud, dikke aanrader!
November 1, 2023
Echt geraakt. Zo waardevol om over dit thema te schrijven.
July 13, 2023
Er komen weer zoveel mooie thema's aan bod in dit ontroerende levensechte verhaal en wederom hield ik het niet droog, net als bij Briefjes voor Pelle. En de illustraties van het omslag en de schutbladen zijn oogstrelend mooi!
July 3, 2025
Wanneer Hazels ouders haar vertellen dat ze gaan scheiden, verandert haar zomer abrupt. Geen Italië dit jaar, maar een afgelegen eiland, bij een oma die ze nauwelijks kent. Tussen zilte lucht, oude brieven en een blinde hond ontvouwt zich een zomer die meer aan het licht brengt dan Hazel ooit had verwacht.
Ik moest er even inkomen. De proloog voelde wat out of place, en de stijl is in de eerste hoofdstukken nogal aan de literaire kant voor een kinderboek. Maar zodra het verhaal zich nestelt, doet het dat diep. De tweede helft las ik in ademloos tempo uit. Niet vanwege wendingen—je voelt de richting wel aankomen—maar om de manier waarop alles steeds iets meer op zijn plek valt.
Wat me bijbleef, is hoe Hazel in een paar weken tijd opgroeit. Niet groots of dramatisch, maar in kleine verschuivingen. In wat ze voelt, in wat ze begrijpt, in wat ze leert te accepteren. De blindheid van hond Vincent is daarin een prachtige metafoor: voor wat familie niet durft te zien, voor waar iedereen langsheen leeft.
Ik moest er even inkomen. De proloog voelde wat out of place, en de stijl is in de eerste hoofdstukken nogal aan de literaire kant voor een kinderboek. Maar zodra het verhaal zich nestelt, doet het dat diep. De tweede helft las ik in ademloos tempo uit. Niet vanwege wendingen—je voelt de richting wel aankomen—maar om de manier waarop alles steeds iets meer op zijn plek valt.
Wat me bijbleef, is hoe Hazel in een paar weken tijd opgroeit. Niet groots of dramatisch, maar in kleine verschuivingen. In wat ze voelt, in wat ze begrijpt, in wat ze leert te accepteren. De blindheid van hond Vincent is daarin een prachtige metafoor: voor wat familie niet durft te zien, voor waar iedereen langsheen leeft.
January 21, 2026
Dit boek kan fantastisch worden verfilmd. Het zit boordevol beelden die veelzeggend zijn, waar het verhaal veel woorden voor nodig heeft om de sfeer te kunnen schilderen.
Ik vond sommige stukken te volwassen voor een 13-jarige, terwijl andere prachtig waren. Maar het is wel erg veel allemaal, alles wordt afgerond en opgelost, er zijn geen losse eindjes. Wat meer ongewisheid zou het verhaal ten goede komen, en het zou realistischer zijn. Maar voor de doelgroep is een feelgoodeinde misschien wel fijn.
Ik vond sommige stukken te volwassen voor een 13-jarige, terwijl andere prachtig waren. Maar het is wel erg veel allemaal, alles wordt afgerond en opgelost, er zijn geen losse eindjes. Wat meer ongewisheid zou het verhaal ten goede komen, en het zou realistischer zijn. Maar voor de doelgroep is een feelgoodeinde misschien wel fijn.
June 17, 2023
Weer een pareltje van Marlies Slegers. Vol met rijke tekst, een aanrader voor de schoolbibliotheek. Veel belangrijke onderwerpen: verliefdheid, scheiden, puberteid, schisis, homoseksualiteit, rouw, dementie, ouderdom, word jezelf.
March 11, 2025
Weer zo mooi♥️ Vond wel dat er eigenlijk net iets te veel onderwerpen in één boek werden gepropt maar Marlies Slegers komt daar mee weg.
Soms voel ik me eenzaam. Maar ergens voel ik ook iets van vrijheid. Dat is de andere kant van eenzaamheid. Vrijheid.
Soms voel ik me eenzaam. Maar ergens voel ik ook iets van vrijheid. Dat is de andere kant van eenzaamheid. Vrijheid.
July 20, 2025
Prachtig boek! Voor jong en oud. Thema’s als dementie, scheiden, verliefd worden, zelfacceptatie: er komt veel aan bod. En Marlies weeft veel weetjes door het boek. Heel leuk! Oh, op t eind weer een traantje gelaten 🥲.
April 20, 2024
Prachtig mooi, inclusief kinderboek!
Read
September 26, 2024Een topper voor de representatie, geen lichtgewicht boek
April 10, 2025
Prachtig boek dit, belangrijke onderwerpen worden op een fijne manier en luchtig beschreven. Fijne personages en hele fijne schrijfstijl.
4,5⭐️
4,5⭐️
June 22, 2025
Erg mooi.
August 13, 2025
Mooi geschreven en mooi boek, maar minder grappig en minder goeie plot twists dan briefjes voor pelle
January 23, 2026
GV100 #38
Mooi verhaal, met veel mooie metaforen over vogels.
Mooi verhaal, met veel mooie metaforen over vogels.
February 14, 2024
Ah, mooi verhaal ♥️ hele rake passages over de liefde en hoe die kan verkeren vanuit een prachtig kinderperspectief. Kon er fijn bij wegdromen maar het raakt ook een gevoelige snaar van hoe fantastisch en toch ook hartverscheurend de eerste kennismaking met liefde en liefdesverdriet en het echte leven kan zijn.
June 23, 2024
Een heel mooi verhaal over liefde en familie.
July 14, 2025
zo enorm poepig
May 29, 2024
Wauw, wauw, wauw. Het boek werd steeds mooier en mooier! Ik kon licht waterige ogen tweemaal op het einde moeilijk onderdrukken. Deels omdat Marlies Slegers het verhaal enorm mooi verteld, maar ik ook momenten van herkenning voelde.
Ik snap nu extra goed waarom dit boek zo vol lof wordt geprezen!
Ik snap nu extra goed waarom dit boek zo vol lof wordt geprezen!
Displaying 1 - 30 of 95 reviews