𝑶𝒑 𝒅𝒂𝒕 𝒎𝒐𝒎𝒆𝒏𝒕 𝒕𝒓𝒆𝒌𝒕 𝒆𝒓 𝒆𝒆𝒏 𝒘𝒐𝒍𝒌 𝒗𝒐𝒐𝒓 𝒅𝒆 𝒎𝒂𝒂𝒏. 𝑫𝒆 𝒍𝒖𝒄𝒉𝒕 𝒘𝒐𝒓𝒅𝒕 𝒈𝒊𝒕𝒛𝒘𝒂𝒓𝒕 𝒆𝒏 𝒆𝒓 𝒌𝒓𝒖𝒊𝒑𝒕 𝒆𝒆𝒏 𝒓𝒊𝒍𝒍𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒗𝒆𝒓 𝒎𝒊𝒋𝒏 𝒓𝒖𝒈.
Een verlaten bos, een oude Mercedes en een steeds smaller wordend zandpad die de uitgang blokkeert. Lege telefoons en geen enkel contact met de buitenwereld, een horrorscenario wat vriendinnen Christel, Suus, Babette en Sandra overkomt.
𝑫𝒆 𝒔𝒕𝒊𝒍𝒕𝒆 𝒊𝒔 𝒃𝒆𝒌𝒍𝒆𝒎𝒎𝒆𝒏𝒅, 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒂𝒍 𝒈𝒂𝒖𝒘 𝒉𝒐𝒐𝒓 𝒊𝒌 𝒛𝒂𝒄𝒉𝒕 𝒈𝒆𝒓𝒖𝒊𝒔 𝒗𝒂𝒏 𝒅𝒆 𝒘𝒊𝒏𝒅 𝒅𝒊𝒆 𝒔𝒖𝒔𝒔𝒆𝒏𝒅 𝒎𝒊𝒋𝒏 𝒛𝒆𝒏𝒖𝒘𝒆𝒏 𝒑𝒓𝒐𝒃𝒆𝒆𝒓𝒕 𝒕𝒆 𝒃𝒆𝒅𝒂𝒓𝒆𝒏. 𝑫𝒂𝒏 𝒈𝒆𝒓𝒊𝒕��𝒆𝒍. 𝑵𝒂𝒂𝒔𝒕 𝒐𝒏𝒔. 𝑨𝒄𝒉𝒕𝒆𝒓 𝒐𝒏𝒔. 𝑯𝒆𝒕 𝒌𝒐𝒎𝒕 𝒗𝒂𝒏 𝒂𝒍𝒍𝒆 𝒌𝒂𝒏𝒕𝒆𝒏.
Na een gezellige maar vermoeiende dag op een festival, om hun vriendschapsjubileum te vieren, keren de meiden huiswaarts. Om de file te omzeilen nemen ze een sluipweg via het bospad, in de hoop zo sneller in bed te belanden.
𝒁𝒆 𝒌𝒓𝒊𝒎𝒑𝒕 𝒊𝒆𝒕𝒔 𝒊𝒏𝒆𝒆𝒏 𝒂𝒍𝒔 𝒆𝒆𝒏 𝒂𝒏𝒈𝒔𝒕𝒊𝒈 𝒌𝒐𝒏𝒊𝒋𝒏𝒕𝒋𝒆 𝒅𝒂𝒕 𝒃𝒆𝒔𝒆𝒇𝒕 𝒅𝒂𝒕 𝒉𝒆𝒕 𝒅𝒆 𝒎𝒂𝒂𝒍𝒕𝒊𝒋𝒅 𝒈𝒂𝒂𝒕 𝒘𝒐𝒓𝒅𝒆𝒏 𝒗𝒂𝒏 𝒆𝒆𝒏 𝒓𝒐𝒐𝒇𝒗𝒐𝒈𝒆𝒍 𝒅𝒊𝒆 𝒂𝒍 𝒎𝒊𝒏𝒖𝒕𝒆𝒏𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒃𝒐𝒗𝒆𝒏 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒑𝒓𝒐𝒐𝒊 𝒄𝒊𝒓𝒌𝒆𝒍𝒕.
Wat in eerste instantie een goed idee leek, krijgt in werkelijkheid een dramatische wending. Het wordt een festival om nooit meer te vergeten. Het enige wat ze wilden was veilig thuis komen, nu is de grote vraag of ze daar ooit nog veilig zullen aankomen?
𝑴𝒂𝒈 𝒊𝒌 𝒋𝒆 𝒆𝒓 𝒆𝒗𝒆𝒏 𝒂𝒂𝒏 𝒉𝒆𝒓𝒊𝒏𝒏𝒆𝒓𝒆𝒏 𝒅𝒂𝒕 𝒋í𝒋 𝒐𝒏𝒔 𝒅𝒊𝒕 𝒑𝒂𝒅 𝒐𝒑 𝒉𝒆𝒃𝒕 𝒈𝒆𝒔𝒕𝒖𝒖𝒓𝒅.
Op 1 oktober maakte Vera van Beers haar thrillerdebuut met 𝑶𝒏𝒉𝒆𝒊𝒍𝒔𝒑𝒂𝒅. Vera moest er lang op wachten, de oorspronkelijke release datum zou eigenlijk al in juni zijn, maar in oktober was het dan eindelijk zover. Met Vera heeft De Crime Compagnie wederom een nieuw talent aan hun uitgeverij toe mogen voegen. Aangezien ik gek ben op nieuwe auteurs en het super leuk vind om debuten te mogen lezen was ik razend benieuwd naar Onheilspad. De cover en achterflap zagen er alvast heel spannend uit, was het verhaal net zo spannend?
Leuk weetje; het begon met een url als cadeau voor haar verjaardag en eindigde met een boek. Voor haar boek liet Vera zich inspireren door een bospaadje in het Tilburgse Wandelbos tijdens een van haar wandelingen.
Onheilspad bestaat uit 73 hoofdstukken geschreven in wisselend perspectief vanuit hoofdpersonages Christel, Ben, Suus en inspecteur Onno Oostvogel. Het verhaal gaat van start met een onheilspellend eerste hoofdstuk daar in dat horrorbos, waarmee ze de aandacht van de lezer direct weet te pakken.
Vera van Beers heeft een zeer aangename en spannende schrijfstijl, je zou niet zeggen dat dit een thrillerdebuut is. Meeslepend en vol vaart sleept ze je door de hoofdstukken heen. Met haar beeldende schrijfstijl waan je je in het bos en voel je de spanning van de vriendinnen. Dit resulteert in dat je het boek bijna in een adem wilt uitlezen. Tijd mensen, zorg voor tijd zodat je door kunt lezen.
In Onheilspad maken we kennis met Christel, Babette, Suus en Sandra, vier vriendinnen woonachtig in dezelfde straat. Sinds vijf jaar is er een hechte vriendschap tussen het viertal ontstaan. Om hun vriendschapsjubileum te vieren zijn ze naar een optreden van hun favoriete band op een festival geweest. Na een gezellige maar vermoeiende dag zijn ze ‘s nachts onderweg naar huis, om de file te omzeilen besluiten ze om een sluipweg te nemen en via het bospad sneller thuis in bed te belanden. Wat in eerste instantie een goed idee leek kreeg in werkelijkheid een dramatische wending; het werd een festival om nooit meer te vergeten!
Een verlaten bos, een oude Mercedes, een steeds smaller wordend zandpad, lege telefoons en geen verbinding met de buitenwereld, dat overkomt Christel, Suus, Babette en Sandra. Ze belanden in een benarde positie en komen muurvast te staan en doorstaan doodsangsten, terwijl het enige wat ze wilden veilig thuis komen, was. Nu zijn ze een zenuwinzinking nabij en staat de heftige gebeurtenis op hun netvlies gebrand en is de grote vraag of ze ooit nog thuis zullen komen?
De onderlinge verhoudingen staan op scherp en stelt hun vriendschap behoorlijk op te proef. Kunnen ze elkaar nog vertrouwen? En brengen ze hun families in gevaar? In wat voor ijzingwekkende situatie zijn ze beland?
De verhaallijn en karakters zijn enorm goed uitgewerkt, dat dit een debuut is is haast niet voor te stellen. Met een strak gespannen spanningsboog en veel vaart, verrassende wendingen en cliffhangertjes, in een sinistere setting met onheilspellende onderhuidse spanning werkt van Beers toe naar een zinderende ontknoping. Hoe de vriendinnen in hun eigen horrorfilm belanden. Vera start direct met het introduceren van de personages, vier vriendinnen met allemaal hun eigen persoonlijkheid. Pedicure Christel, moeder van Sem en getrouwd met Hans. Babette, moeder van een meisjestweeling en vrouw van Nick. Vrijgezelle Suus, die wel houdt van een feestje en kunstenares Sandra getrouwd met David. En rechercheur Ben en zijn meerdere, inspecteur Oostvogel.
Ook een thriller kent verborgen boodschappen in het verhaal, zo ook Onheilspad. Hoe goed ken je iemand echt? Daarnaast weet Vera hevigere onderwerpen door haar verhaal heen te verweven zoals huwelijksperikelen, werkeloosheid, geldzorgen, huiselijk geweld en de daarbij behorende leugens, geheimen en onderlinge verwijten, woede, neerslachtigheid en onbegrip.
Onheilspad, wat kan ik hier nu over vertellen? Dit is nou typisch zo’n boek waarvan je bang bent om teveel te vertellen, ik wil niet spoileren. Het zit echt totaal anders in elkaar dan ik van te voren dacht. Mijn advies; ga het heel snel zelf lezen.
Met Onheilspad heeft Vera van Beers de sleutel tot een succesformule in handen. Een sterk debuut, waarvan haast niet is voor te stellen dat het een debuut is. IJzingwekkende spanning met strak gespannen boog in een sinistere setting, meeslepend en vol vaart naar een zinderende ontknoping. Een thrillerdebuut wat er om vraagt gelezen te worden. Ik kijk uit naar Vera´s volgende boek.
𝑶𝒏𝒉𝒆𝒊𝒍𝒔𝒑𝒂𝒅, 𝒔𝒕𝒆𝒓𝒌 𝒕𝒉𝒓𝒊𝒍𝒍𝒆𝒓𝒅𝒆𝒃𝒖𝒖𝒕 𝒎𝒆𝒕 𝒔𝒕𝒓𝒂𝒌 𝒈𝒆𝒔𝒑𝒂𝒏𝒏𝒆𝒏 𝒔𝒑𝒂𝒏𝒏𝒊𝒏𝒈𝒔𝒃𝒐𝒐𝒈, 𝒘𝒆𝒕𝒆𝒏 𝒅𝒆 𝒗𝒓𝒊𝒆𝒏𝒅𝒊𝒏𝒏𝒆𝒏 𝒂𝒂𝒏 𝒅𝒊𝒕 𝒉𝒐𝒓𝒓𝒐𝒓𝒔𝒄𝒆𝒏𝒂𝒓𝒊𝒐 𝒕𝒆 𝒐𝒏𝒕𝒔𝒏𝒂𝒑𝒑𝒆𝒏? 𝑨𝒂𝒏𝒓𝒂𝒅𝒆𝒓!
★★★★