What do you think?
Rate this book
Trzy kobiety
Trzy kobiety z różnych światów, które pewnego dnia połączył wspólny cel – walka o godność i możliwość decydowania o własnym życiu w rzeczywistości zdominowanej przez męski punkt widzenia. Karolina, córka znanego adwokata, nie może znieść tyranii ojca i uległości matki wobec męża brutala. Lucyna, służąca w zamożnym dworku, wdaje się w romans z młodym dziedzicem, który traktuje ją jak zabawkę. Paulina, bogata szlachcianka, wyjeżdża do Francji, gdzie odkrywa mroczny świat paryskiej bohemy i poznaje sławne skandalistki, które pokazują jej, że życie kobiety może wyglądać zupełnie inaczej niż dotąd sądziła.
Czy zdołają pokonać lęk przed ostracyzmem społecznym i spełnią swoje marzenia? Czy będąc buntowniczkami, odnajdą miłość i szczęście? A może skazane są na samotność, ponieważ nie zechcą się przystosować do panujących obyczajów?
Joanna Jax, mistrzyni powieści z historią w tle, zabierze was w podróż do początku XX wieku, kiedy emancypantki próbowały zrzucić sztywny gorset narzuconych zasad, które nie pozwalały im po prostu być sobą.
Czy zdołają pokonać lęk przed ostracyzmem społecznym i spełnią swoje marzenia? Czy będąc buntowniczkami, odnajdą miłość i szczęście? A może skazane są na samotność, ponieważ nie zechcą się przystosować do panujących obyczajów?
Joanna Jax, mistrzyni powieści z historią w tle, zabierze was w podróż do początku XX wieku, kiedy emancypantki próbowały zrzucić sztywny gorset narzuconych zasad, które nie pozwalały im po prostu być sobą.
380 pages, Paperback
First published March 8, 2023
2 people are currently reading
39 people want to read
About the author
Joanna Jax
74 books48 followersWłaśc. Joanna Jakubczak – olsztynianka, absolwentka Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego.
Pasjonuje się literaturą biograficzną i grafiką, jest wolontariuszką Fundacji dla Rodaka, wspierającej Polaków na Wschodzie. Zadebiutowała w 2014 roku doskonale przyjętym Dziedzictwem von Becków. Od tego czasu wydała prawie czterdzieści bestsellerowych powieści, a czytelnicy pokochali je za doskonale odmalowane tło historyczne, wielowymiarowych bohaterów i dynamiczne fabuły. Mistrzyni sag rodzinnych, świetnie odnajduje się również w innych gatunkach, wplatając ich elementy do swoich powieści.
Wielokrotnie nominowana w plebiscycie portalu LubimyCzytać na najlepszą książkę roku, laureatka Wawrzynu – Literackiej Nagrody Warmii i Mazur za rok 2016.
Source: Skarpa Warszawska
Pasjonuje się literaturą biograficzną i grafiką, jest wolontariuszką Fundacji dla Rodaka, wspierającej Polaków na Wschodzie. Zadebiutowała w 2014 roku doskonale przyjętym Dziedzictwem von Becków. Od tego czasu wydała prawie czterdzieści bestsellerowych powieści, a czytelnicy pokochali je za doskonale odmalowane tło historyczne, wielowymiarowych bohaterów i dynamiczne fabuły. Mistrzyni sag rodzinnych, świetnie odnajduje się również w innych gatunkach, wplatając ich elementy do swoich powieści.
Wielokrotnie nominowana w plebiscycie portalu LubimyCzytać na najlepszą książkę roku, laureatka Wawrzynu – Literackiej Nagrody Warmii i Mazur za rok 2016.
Source: Skarpa Warszawska
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
March 11, 2023
Próba kobiecości w chaosie społecznego ostracyzmu. Joanna Jax zachęca do mocno ekspresyjnej podróży w czasie – do sugestywnych spacerów po płaszczyźnie ledwie muśniętego XX wieku, do wkroczenia w żarliwość trzech niesamowitych kobiet, wreszcie do poczucia smutku ich codziennych wątpliwości. To fabularna historia bohaterek zagubionych w potrzebach własnej intymności, brutalnie pobudzonych do namiętnej zaciekłości w walce o upragnione zdanie – słowo własne i suwerenne, niestłumione parszywą męską dominacją. Bo przecież siła drzemie tu właśnie w odważnej subtelności, w naturalnie kołyszącym się wdzięku, w determinacji drobnych gestów, w kreacji piękna damskich namiętności.
June 23, 2024
Zdecydowanie wciągająca książka na raz. Fajne uzupełnienie i zobrazowanie „Chłopek”. Powieść ukazuje wartość kobiety (która oczywiście była zerowa) zaledwie 100 lat temu. Opowieść o 3 kobietach z różnych środowisk i warstw społecznych, które mają ten sam problem - są kobietami.
December 2, 2024
Wspaniała historia.
July 16, 2023
Joanna Jax zachwyca od lat i zachwyt ten z każdą kolejną powieścią tylko rośnie. O ile zdążyła już przyzwyczaić czytelników do rodzinnych sag, Trzema kobietami proponuje opowieść nieco inną ale za to ponownie z historią w tle.
Rok 1911. Trzy kobiety wywodzące się z różnych sfer i zupełnie różne od siebie. Karolina to młoda dziewczyna, która dopiero staje się kobietą. Jej rodzina na skutek alkoholizmu i rozpusty ojca, wziętego adwokata Hipolita Sędrowicza boryka się z finansowymi problemami. Gdy w domu brakuje pieniędzy, matka posyła córkę do podstarzałego doktora Linde po kolejne pożyczki. Jednak pewnego dnia pada ofiarą lubieżności mężczyzny. Lucyna Wyrobek pracuje w domu hrabiny Wiktorii, jako pomoc domowa zatrudniona przy różnego rodzaju pracach. Wpada w oko synowi pracodawczyni, Olgierdowi. Kiedy między nimi zawiązuje się płomienny romans, nie wie, jak bardzo odmieni on jej życie. Paulina Sobieszczańska od lat jest nieszczęśliwa w małżeństwie z Alfredem, który zdradza ją na każdym kroku i żyje dostatnio na koszt teściów. Niespodziewanie los tych trzech kobiet łączy je ze sobą.
Od dawna powtarzam i powtórzę to ponownie, że Joanna Jax nie bez przyczyny nazywa się królową powieści historycznej. Z właściwą sobie umiejętnością wykorzystuje historię i przeplata je z dramatami swych bohaterów, a następnie tka z tego opowieść od której nie sposób oderwać się. Czytelnik z każdą kolejną stroną zanurza się w nią i przepada bez reszty, dając prowadzić się za rękę. W Trzech kobietach zabrani zostajemy w podróż do początków XX wieku. Do czasów wrogo nastawionego do kwestii emancypacji kobiet. Księża grzmią z ambony nazywając te, które postanowiły zerwać z męską supremacją, rozpustnicami i nierządnicami i straszą je ogniem piekielnym. Wrogiem stają się dla nich nie tylko mężczyźni, ale same kobiety. Sąsiadki, znajome, patronki a nawet niejednokrotnie.... matki. Część niewiast pogodziło się bowiem z losem i podwójną moralnością - inną dla mężczyzn, inną dla nich, za coś całkowicie normalnego uważają hulaszczy i rozpustny styl życia mężów i synów, córki zaś stają się dla nich towarem, który najlepiej sprzedać za jak najlepszą cenę. Te zaś, które ośmielają się zerwać z skostniałymi obyczajami, muszą niekiedy zapłacić wysoką cenę. Jednak wiatr zmian nadciąga i są one nieuchronne. Nie brakuje tych, które pragną nie tylko kształcić się na pensjach w przedmiotach przypisanych dla ich płci, ale podjąć się męskich dotąd zawodów. Zdają sobie jednocześnie sprawę, że zadanie to nie będzie łatwe, a panowie nie dopuszczą ich do swojego fachu. Wychowane w pruderyjnej obyczajowości ze wstydem odkrywają swą seksualność. Mimo tych trudności obserwujemy trójkę kobiet, które nie tylko biorą swój los we własne ręce, dążą do zerwania z skostniałymi stosunkami społecznymi, szukają rozpaczliwie sprawiedliwości, ale także pragną pomścić swe krzywdy i dążą do wymierzenia kary oprawcom. Wbrew wszystkiemu i wszystkim ośmielają się marzyć o lepszym życiu i o nie zabiegać, każda na swój sposób. Różni je wiele, a łączy jeden wspólny cel. Stają się dla siebie kołem ratunkowym w oceanie doznanych krzywd i upokorzeń. Wcześniej zdeptano ich godność, zbrukano niewinność i zmuszono do poddania się losowi przypisanemu ich płci. Jednak znajdują w sobie siłę, by mu się nie tylko nie poddać ale stać się krzykiem tych udręczonych sióstr.
Joanna Jax po raz kolejny barwnie i z niesamowitą rzetelnością oddaje realia epoki, w której rozgrywa się akcja. Przy czym nie sięga po historię polityczną, tylko społeczno-obyczajową, udowadniając, że jest ona niekiedy bardziej porywająca. Rysuje rzeczywistość, która była codziennością kobiet z początku ubiegłego stulecia. Porzuca dowcip występujący we wcześniejszych powieściach, a dotyka wszystkiego tego, co było bolesne, z czym przychodziło się zmierzyć tym, które postanowiły się sprzeciwić. Trzema kobietami Joanna Jax udowodniła, że jest pisarką dojrzałą, świadomą prowadzenia przez siebie fabuły i doskonale panującą nad nią. Tu nie ma miejsca na nudę, otrzymujemy powieść nieco inną od tych, do których przyzwyczailiśmy się ale z pewnością mogącą przypaść miłośnikom opowieści z historią w tle.
Rok 1911. Trzy kobiety wywodzące się z różnych sfer i zupełnie różne od siebie. Karolina to młoda dziewczyna, która dopiero staje się kobietą. Jej rodzina na skutek alkoholizmu i rozpusty ojca, wziętego adwokata Hipolita Sędrowicza boryka się z finansowymi problemami. Gdy w domu brakuje pieniędzy, matka posyła córkę do podstarzałego doktora Linde po kolejne pożyczki. Jednak pewnego dnia pada ofiarą lubieżności mężczyzny. Lucyna Wyrobek pracuje w domu hrabiny Wiktorii, jako pomoc domowa zatrudniona przy różnego rodzaju pracach. Wpada w oko synowi pracodawczyni, Olgierdowi. Kiedy między nimi zawiązuje się płomienny romans, nie wie, jak bardzo odmieni on jej życie. Paulina Sobieszczańska od lat jest nieszczęśliwa w małżeństwie z Alfredem, który zdradza ją na każdym kroku i żyje dostatnio na koszt teściów. Niespodziewanie los tych trzech kobiet łączy je ze sobą.
Od dawna powtarzam i powtórzę to ponownie, że Joanna Jax nie bez przyczyny nazywa się królową powieści historycznej. Z właściwą sobie umiejętnością wykorzystuje historię i przeplata je z dramatami swych bohaterów, a następnie tka z tego opowieść od której nie sposób oderwać się. Czytelnik z każdą kolejną stroną zanurza się w nią i przepada bez reszty, dając prowadzić się za rękę. W Trzech kobietach zabrani zostajemy w podróż do początków XX wieku. Do czasów wrogo nastawionego do kwestii emancypacji kobiet. Księża grzmią z ambony nazywając te, które postanowiły zerwać z męską supremacją, rozpustnicami i nierządnicami i straszą je ogniem piekielnym. Wrogiem stają się dla nich nie tylko mężczyźni, ale same kobiety. Sąsiadki, znajome, patronki a nawet niejednokrotnie.... matki. Część niewiast pogodziło się bowiem z losem i podwójną moralnością - inną dla mężczyzn, inną dla nich, za coś całkowicie normalnego uważają hulaszczy i rozpustny styl życia mężów i synów, córki zaś stają się dla nich towarem, który najlepiej sprzedać za jak najlepszą cenę. Te zaś, które ośmielają się zerwać z skostniałymi obyczajami, muszą niekiedy zapłacić wysoką cenę. Jednak wiatr zmian nadciąga i są one nieuchronne. Nie brakuje tych, które pragną nie tylko kształcić się na pensjach w przedmiotach przypisanych dla ich płci, ale podjąć się męskich dotąd zawodów. Zdają sobie jednocześnie sprawę, że zadanie to nie będzie łatwe, a panowie nie dopuszczą ich do swojego fachu. Wychowane w pruderyjnej obyczajowości ze wstydem odkrywają swą seksualność. Mimo tych trudności obserwujemy trójkę kobiet, które nie tylko biorą swój los we własne ręce, dążą do zerwania z skostniałymi stosunkami społecznymi, szukają rozpaczliwie sprawiedliwości, ale także pragną pomścić swe krzywdy i dążą do wymierzenia kary oprawcom. Wbrew wszystkiemu i wszystkim ośmielają się marzyć o lepszym życiu i o nie zabiegać, każda na swój sposób. Różni je wiele, a łączy jeden wspólny cel. Stają się dla siebie kołem ratunkowym w oceanie doznanych krzywd i upokorzeń. Wcześniej zdeptano ich godność, zbrukano niewinność i zmuszono do poddania się losowi przypisanemu ich płci. Jednak znajdują w sobie siłę, by mu się nie tylko nie poddać ale stać się krzykiem tych udręczonych sióstr.
Joanna Jax po raz kolejny barwnie i z niesamowitą rzetelnością oddaje realia epoki, w której rozgrywa się akcja. Przy czym nie sięga po historię polityczną, tylko społeczno-obyczajową, udowadniając, że jest ona niekiedy bardziej porywająca. Rysuje rzeczywistość, która była codziennością kobiet z początku ubiegłego stulecia. Porzuca dowcip występujący we wcześniejszych powieściach, a dotyka wszystkiego tego, co było bolesne, z czym przychodziło się zmierzyć tym, które postanowiły się sprzeciwić. Trzema kobietami Joanna Jax udowodniła, że jest pisarką dojrzałą, świadomą prowadzenia przez siebie fabuły i doskonale panującą nad nią. Tu nie ma miejsca na nudę, otrzymujemy powieść nieco inną od tych, do których przyzwyczailiśmy się ale z pewnością mogącą przypaść miłośnikom opowieści z historią w tle.
September 22, 2024
Lekturą sierpnia 2024 w Dyskusyjnym Klubie Książki w Rawie Mazowieckiej była powieść współczesnej polskiej pisarki Joanny Jax (Joanna Jakubczak) zatytułowana „Trzy kobiety”. Niby autorka w kraju dobrze znana, promowana i oczywiście się sprzedająca, ale miałem już czytelnicze spotkanie z jej prozą („Milczenie aniołów”) i nie było zbyt udane, więc oddałem się lekturze nie wiedząc czy przeważają nadzieje na czytelniczą ucztę, czy obawy przed czytelniczą porażką. Tym razem, a moje wrażenia potwierdziły oceny klubowiczek i klubowiczów, wypadło jeszcze gorzej.
„Trzy kobiety” to powieść historyczna z czasów początków intensywnej walki o emancypację polskich kobiet próbujących w dochodzeniu swych praw dogonić Zachód. Temat więc ma potencjał i można było zrobić z niego naprawdę mocną rzecz. Niestety, powieść wypadła bardzo słabo, na granicy grafomaństa. Sienkiewicz w Trylogii daje nam przykład jak zgrabnie stylizować język na epokę, a Jax pokazuje nam, i w dodatku w hardcorowym stylu, jak tego nie robić. Nie dość, że archaizacja jezyka jest daleka od realiów historycznych, to staje się momentami wręcz groteskowa. Nie tylko miesza się pseudostylizacja przypisana dla określonych warstw i grup społecznych, ale potrafi się zmienić nawet w ramach jednej dłuższej wypowiedzi tej samej osoby.
Nieodmiennie mnie zadziwia, iż rzeczy, które nie przechodzą uczniom w szkole, nie tylko średniej, ale nawet podstawowej, w ogóle nie przeszkadzają masowemu polskiemu czytelnikowi, jeśli popełnia je, nawet seryjnie i nagminnie ktoś, kto jest lansowanym przez marketing wydawniczy, tak jakby etykietka bestseller wystarczała na krajowym rynku wydawniczym wypromować nawet gniota. Nie ma sensu znęcać się nad konstrukcją bohaterów, realiami historycznymi, reakcjami powieściowych postaci i prawdopodobieństwem przebiegu wydarzeń, gdy nawet podstawy są nie do przyjęcia. Autorka jest tak bezkrytyczna wobec samej siebie, że nawet nie chce się jej zajrzeć do słowników i używa słów, których znaczenia nie zna. No i mamy taki humor zeszytów jak na przykład „wiotka fizjonomia” czy „kiecka z bawełnicy”. Jestem zdecydowanie na nie!
W klubie oceny książki ułożyły się następująco - była zachwycająca - 0, bardzo się podobała - 0, podobała się - 0, była OK - 4, nie podobała się - 5.
Przy okazji - „Trzy kobiety” to świetny pretekst do refleksji nad kondycją może nie tyle polskiej literatury współczesnej, która oferuje sporo naprawdę dobrych pozycji, ale nad zaskakującymi realiami naszego rynku wydawniczego oraz nad przyczynami dysproporcji między literackim importem i eksportem.
„Trzy kobiety” to powieść historyczna z czasów początków intensywnej walki o emancypację polskich kobiet próbujących w dochodzeniu swych praw dogonić Zachód. Temat więc ma potencjał i można było zrobić z niego naprawdę mocną rzecz. Niestety, powieść wypadła bardzo słabo, na granicy grafomaństa. Sienkiewicz w Trylogii daje nam przykład jak zgrabnie stylizować język na epokę, a Jax pokazuje nam, i w dodatku w hardcorowym stylu, jak tego nie robić. Nie dość, że archaizacja jezyka jest daleka od realiów historycznych, to staje się momentami wręcz groteskowa. Nie tylko miesza się pseudostylizacja przypisana dla określonych warstw i grup społecznych, ale potrafi się zmienić nawet w ramach jednej dłuższej wypowiedzi tej samej osoby.
Nieodmiennie mnie zadziwia, iż rzeczy, które nie przechodzą uczniom w szkole, nie tylko średniej, ale nawet podstawowej, w ogóle nie przeszkadzają masowemu polskiemu czytelnikowi, jeśli popełnia je, nawet seryjnie i nagminnie ktoś, kto jest lansowanym przez marketing wydawniczy, tak jakby etykietka bestseller wystarczała na krajowym rynku wydawniczym wypromować nawet gniota. Nie ma sensu znęcać się nad konstrukcją bohaterów, realiami historycznymi, reakcjami powieściowych postaci i prawdopodobieństwem przebiegu wydarzeń, gdy nawet podstawy są nie do przyjęcia. Autorka jest tak bezkrytyczna wobec samej siebie, że nawet nie chce się jej zajrzeć do słowników i używa słów, których znaczenia nie zna. No i mamy taki humor zeszytów jak na przykład „wiotka fizjonomia” czy „kiecka z bawełnicy”. Jestem zdecydowanie na nie!
W klubie oceny książki ułożyły się następująco - była zachwycająca - 0, bardzo się podobała - 0, podobała się - 0, była OK - 4, nie podobała się - 5.
Przy okazji - „Trzy kobiety” to świetny pretekst do refleksji nad kondycją może nie tyle polskiej literatury współczesnej, która oferuje sporo naprawdę dobrych pozycji, ale nad zaskakującymi realiami naszego rynku wydawniczego oraz nad przyczynami dysproporcji między literackim importem i eksportem.
September 11, 2024
Otwarcie przyznaję, że po powieści z historią w tle sięgam dość rzadko. Książkę Joanny Jax ''Trzy kobiety'' przeczytałam jednak z ciekawością, ponieważ dotyczy ona walki o prawo do decydowania o własnym życiu w niesprzyjającej rzeczywistości owładniętej w całości przez mężczyzn.
Akcja powieści toczy się w XX wieku, co już samo w sobie jest oburzające, że stosunkowo niedawno kobiety były w tak fatalnym położeniu. Majątek czy pochodzenie nie miały znaczenia.
Pierwsza z kobiet to służąca o imieniu Lucyna, która oddała swoje serce oraz ciało młodemu dziedzicowi, naiwnie wierząc, że ten ją poślubi.
Druga, Karolina, córka znanego adwokata prowadzącego okresowo hulaszczy tryb życia, nie mogła się pogodzić z jego bezwzględnością i biernością matki, która bez słowa znosiła wszelkie upokorzenia i nie chciała nawet słyszeć narzekań córki na los ich rodziny.
Trzecia kobieta to szlachcianka Paulina. Wyszła za mąż za mężczyznę, który kochał tylko pieniądze jej rodziny. Zdradzał ją notorycznie i trwonił cały majątek. Gdy miała dość, wyjechała do Paryża, gdzie zobaczyła, jak inaczej może wyglądać życie kobiet.
Warto zauważyć, że każda z bohaterek należała do innej klasy społecznej, zmagała się z innymi problemami, które zmotywowały je do połączenia sił i buntu przeciwko mężczyznom, których przedstawiciele odebrali im godność.
Książka porusza ważną kwestię emancypacji kobiet i bezkarności mężczyzn na każdym polu. Wiele fragmentów dogłębnie mnie oburzyło. Ich zachowanie było usprawiedliwiane, nawet gdy krzywdzili najbliższych lub popełniali przestępstwa. Dla kobiet najważniejsze było, aby ludzie o tym nie gadali, a to, co działo się za zamkniętymi drzwiami, nie miało znaczenia. Podobny schemat wciąż możemy zaobserwować zdecydowanie zbyt często.
Powieść ''Trzy kobiety'' dotyczy ważnych i wciąż aktualnych tematów. Część z nas nadal nie czuje się pewnie w rywalizacji z mężczyznami i często słyszy niepochlebne opinie dotyczące swojej płci. Myślę, że ta pozycja literacka daje nam, współczesnym kobietom, ważną życiową lekcję. Dzięki odwadze i solidarności nasz los wciąż może ulec poprawie. Warto działać, aby przyszłym pokoleniom kobiet żyło się łatwiej, a przede wszystkim bardziej sprawiedliwie.
Akcja powieści toczy się w XX wieku, co już samo w sobie jest oburzające, że stosunkowo niedawno kobiety były w tak fatalnym położeniu. Majątek czy pochodzenie nie miały znaczenia.
Pierwsza z kobiet to służąca o imieniu Lucyna, która oddała swoje serce oraz ciało młodemu dziedzicowi, naiwnie wierząc, że ten ją poślubi.
Druga, Karolina, córka znanego adwokata prowadzącego okresowo hulaszczy tryb życia, nie mogła się pogodzić z jego bezwzględnością i biernością matki, która bez słowa znosiła wszelkie upokorzenia i nie chciała nawet słyszeć narzekań córki na los ich rodziny.
Trzecia kobieta to szlachcianka Paulina. Wyszła za mąż za mężczyznę, który kochał tylko pieniądze jej rodziny. Zdradzał ją notorycznie i trwonił cały majątek. Gdy miała dość, wyjechała do Paryża, gdzie zobaczyła, jak inaczej może wyglądać życie kobiet.
Warto zauważyć, że każda z bohaterek należała do innej klasy społecznej, zmagała się z innymi problemami, które zmotywowały je do połączenia sił i buntu przeciwko mężczyznom, których przedstawiciele odebrali im godność.
Książka porusza ważną kwestię emancypacji kobiet i bezkarności mężczyzn na każdym polu. Wiele fragmentów dogłębnie mnie oburzyło. Ich zachowanie było usprawiedliwiane, nawet gdy krzywdzili najbliższych lub popełniali przestępstwa. Dla kobiet najważniejsze było, aby ludzie o tym nie gadali, a to, co działo się za zamkniętymi drzwiami, nie miało znaczenia. Podobny schemat wciąż możemy zaobserwować zdecydowanie zbyt często.
Powieść ''Trzy kobiety'' dotyczy ważnych i wciąż aktualnych tematów. Część z nas nadal nie czuje się pewnie w rywalizacji z mężczyznami i często słyszy niepochlebne opinie dotyczące swojej płci. Myślę, że ta pozycja literacka daje nam, współczesnym kobietom, ważną życiową lekcję. Dzięki odwadze i solidarności nasz los wciąż może ulec poprawie. Warto działać, aby przyszłym pokoleniom kobiet żyło się łatwiej, a przede wszystkim bardziej sprawiedliwie.
April 2, 2023
Jest to moim zdaniem jedna ze słabszych powieści Joanny Jax. Jej przesłanie o skrajnie patriarchalnym traktowaniu polskich kobiet na początku dwudziestego wieku zostało nie tylko łopatologicznie wyłożone i dość chaotycznie zilustrowane losami trzech kobiet o zróżnicowanym statusie społecznym, z różnym doświadczeniem życiowym wynikającym także ze sporej rozpiętości ich wieku; dodatkowo wzmocnić miała zapewne tę niezbyt oryginalną tezę tegoroczna data publikacji książki: 8 marca.
Okazjonalny charakter publikacji bije po oczach i prawdopodobnie miał wpływ na treść i formę powieści. Wobec zalewu tego typu literatury, o poważnych opracowaniach próbujących wyjaśnić historyczno-religijne korzenie „wiecznie żywego” patriarchalizmu nawet nie wspominając, nie potrafię traktować książki Joanny Jax inaczej niż jako przypadkowy zlepek paru mniej lub bardziej bulwersujących epizodów z życia córki brutala i utracjusza, szesnastoletniej Karoliny, młodziutkiej służącej hrabiostwa, Lucyny, oraz najbardziej doświadczonej i dekadę od nich starszej mężatki, Pauliny. Naiwna konkluzja ich losów, polegająca na zwarciu szeregów i wzięciu sprawiedliwości we własne ręce, aby pomścić doznane krzywdy, dodatkowo skłania mnie aby ocenić książkę najwyżej jako przeciętną.
Z drugiej strony reakcje na „Trzy kobiety”, na przykład na LC, mogą świadczyć, że dla wielu czytelniczek jest powieść niemal objawieniem oraz - proszę wybaczyć lekką złośliwość, ukojeniem - bo tak bylo, ale przecież minęło! Więc może jej publikacja teraz właśnie, i w takiej formie, była jednak potrzebna? Autorka bowiem potrafi epatować, wzbudzając słuszny gniew i jednocześnie ulgę, takimi scenami jak kupczenie przez matkę ciałem szesnastoletniej dziewczyny, parokrotne zarażenie żony przez męża chorobą weneryczną czy naiwna wiara dziewczyny z ludu w wieczną miłość panicza.
Okazjonalny charakter publikacji bije po oczach i prawdopodobnie miał wpływ na treść i formę powieści. Wobec zalewu tego typu literatury, o poważnych opracowaniach próbujących wyjaśnić historyczno-religijne korzenie „wiecznie żywego” patriarchalizmu nawet nie wspominając, nie potrafię traktować książki Joanny Jax inaczej niż jako przypadkowy zlepek paru mniej lub bardziej bulwersujących epizodów z życia córki brutala i utracjusza, szesnastoletniej Karoliny, młodziutkiej służącej hrabiostwa, Lucyny, oraz najbardziej doświadczonej i dekadę od nich starszej mężatki, Pauliny. Naiwna konkluzja ich losów, polegająca na zwarciu szeregów i wzięciu sprawiedliwości we własne ręce, aby pomścić doznane krzywdy, dodatkowo skłania mnie aby ocenić książkę najwyżej jako przeciętną.
Z drugiej strony reakcje na „Trzy kobiety”, na przykład na LC, mogą świadczyć, że dla wielu czytelniczek jest powieść niemal objawieniem oraz - proszę wybaczyć lekką złośliwość, ukojeniem - bo tak bylo, ale przecież minęło! Więc może jej publikacja teraz właśnie, i w takiej formie, była jednak potrzebna? Autorka bowiem potrafi epatować, wzbudzając słuszny gniew i jednocześnie ulgę, takimi scenami jak kupczenie przez matkę ciałem szesnastoletniej dziewczyny, parokrotne zarażenie żony przez męża chorobą weneryczną czy naiwna wiara dziewczyny z ludu w wieczną miłość panicza.
March 20, 2023
Trzy kobiety, trzy różne światy i jeden problem.
Równouprawnienie.
Walka o możliwość decydowania, walka o dostęp do wiedzy i edukacji. Walka o uznanie kobiet równie mądrymi, bystrymi i godnymi szacunku.
Takie książki poruszają, ale też powodują złość. Kiedy czytałam historie Lucyny, Pauliny i Karoliny równocześnie podziwiałam je za siłę charakteru, odwagę i moc, aby się podnieść i walczyć, a z drugiej strony nie mieści się w głowie, że to wszystko było możliwe...
Książkę czyta się świetnie. Akcja wciąga, chcemy wiedzieć jak potoczą się losy każdej dziewczyny i co je połączy... Uniwersalna, przypominająca, że siła jest kobietą oraz aby kobiety dbały o siebie i wspierały się, a wtedy osiągną wiele.
To było moje pierwsze spotkanie z autorką i zapewne nie ostatnie.
Ja uwielbiam takie książki, taki klimat, więc bardzo polecam
Równouprawnienie.
Walka o możliwość decydowania, walka o dostęp do wiedzy i edukacji. Walka o uznanie kobiet równie mądrymi, bystrymi i godnymi szacunku.
Takie książki poruszają, ale też powodują złość. Kiedy czytałam historie Lucyny, Pauliny i Karoliny równocześnie podziwiałam je za siłę charakteru, odwagę i moc, aby się podnieść i walczyć, a z drugiej strony nie mieści się w głowie, że to wszystko było możliwe...
Książkę czyta się świetnie. Akcja wciąga, chcemy wiedzieć jak potoczą się losy każdej dziewczyny i co je połączy... Uniwersalna, przypominająca, że siła jest kobietą oraz aby kobiety dbały o siebie i wspierały się, a wtedy osiągną wiele.
To było moje pierwsze spotkanie z autorką i zapewne nie ostatnie.
Ja uwielbiam takie książki, taki klimat, więc bardzo polecam
January 16, 2024
Piękna historia o 3 różnych kobietach, które z jednej strony dzieli wszystko, a z drugiej łączy wspólny cel. Wciągająca opowieść o walce o swoje prawa, marzenia i miłość do samej siebie. Historia dająca siłę i uświadamiająca, że pomimo upływu lat i ogromnego postępu w kwestii praw kobiet nadal da się w tym temacie zrobić wiele i warto o tym pamiętać.
October 7, 2024
Powieść, która przenosi nas do epoki, gdy kobiety nie mogły godnie żyć, podążać za własnymi marzeniami i pragnieniami. Całe ich życie podporządkowane było mężczyznom, którzy sterowali ich życiem. Kobiety nie mogły się sprzeciwić. Podobał się mi się klimat powieści i przeniesienie akcji do początku XX.
April 1, 2023
Ok 🤷🏼♀️
June 1, 2023
Гарна історія. Добре написана. Чудові і потрібні теми піднято. Мені сподобалося. В одному місці навіть просльозилась.
April 1, 2024
Na początku myślałam, że się zawiodę..., ale nie! Końcówka była przecudowna😻
February 16, 2025
Pierwsza i ostatnia przygoda z Joanną Jax. Choć temat bardzo ważny, ukazany został bardzo płytko a historia poruszają tylko powierzchnie problemu.
March 22, 2025
To moje pierwsze spotkanie z autorką i jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Świetnie wykreowane postacie trzech głównych bohaterek: Karoliny, Lucyny i Pauliny. Każda z nich pochodzi z innych warstw społecznych, każda miała inną historie i wszystkie trzy były nieszczęśliwe. Łączyły je czasy w których żyły, a prawa kobiet nie istniały, jednocześnie los połączył ich drogi. Autorka porusza ważny temat również dziś - równouprawnienie kobiet. Polubiłam wszystkie trzy bohaterki: Lucynę za naiwność że panicz ją poślubi. Karolinę za ambicje związane ze studniami za granicą i nie gaszącą się z bezradności matki w stosunku do jej sytuacji w małżeństwie. I wreszcie Paulina ta chyba najbardziej jej wyjazd do Paryża i odkrycie, że życie kobiet i służby może wyglądać inaczej niż w ówczesnej Polsce. Książkę niemal pochłonęłam. Towarzyszyły mi skrajne emocje, smuciłam się wraz z bohaterkami, ale też i uśmiechałam się oraz świętowałam ich zwycięstwa. Napewno sięgnę po kolejne książki autorki.
Displaying 1 - 15 of 15 reviews