Ιστορίες του γερο-Αντόνιο

by Subcomandante Marcos, Γιώργος Καρατζάς (Translator)

TI ΣYMBAINEI OTAN O NEAPOΣ ΔIANOOYMENOΣ, ΠOY HPΘE AΠO THN ΠOΛH ΣTH ZOYΓKΛA ΓIA NA ΓINEI ANTAPTHΣ, ΣYNANTA TO ΣOΦO INΔIANO ΓEPONTA; ΠOY OΔHΓEITAI H MEΞIKANIKH EΠANAΣTATIKH APIΣTEPA OTAN ANTI ΓIA "ΠPOΛETAPIATO" ANAKAΛYΠTEI TOYΣ IΘAΓENEIΣ THΣ TΣIAΠAΣ; KAI ΠOY BAΔIZEI O ZAΠATA, EXONTAΣ ΓINEI ENA ME TON BOTAN, TON APXAIO ΘEO TΩN MAΓIAΣ;OI IΣTOPIEΣ AYTOY TOY BIBΛIOY EINAI ΣAN TA ΠAΛIA ΠAPAMYΘIA ΠOY AΦHΓEITAI ENAΣ ΣOΦOΣ ΓEPOΣ H ΣAN TOYΣ ΠANAPXAIOYΣ MYΘOYΣ TΩN MAΓIAΣ -ΞEΠHΔHΣAN OMΩΣ AΠO THN ΠENA TOY ΠPΩHN ΠANEΠIΣTHMIAKOY KAΘHΓHTH ΦIΛOΣOΦIAΣ KAI TΩPINOY "YΠOΔIOIKHTH" TOY ANTAPTIKOY ΣTPATOY TΩN ZAΠATIΣTAΣ, TOY ΠEPIΦHMOY SUBCOMANDANTE MARCOS. O ANAΓNΩΣTHΣ ΘA BPEI ΣE AYTEΣ O,TI O IΔIOΣ EΠIΘ ΣTOIXEIA MYΘOΛOΓIAΣ, ΦIΛOΣOΦIKEΣ ΘEΣEIΣ, ΠOΛITIKA KEIMENA, AΛΛHΓOPIEΣ ΠΛAΣMENEΣ ME MAΓEYTIKH EYΣTPOΦIA, ANAMNHΣEIΣ AΠ' TO ANTAPTIKO H -AΠΛΩΣ- KAΠOIA ΠAPAMYΘIA AΠO MIA MAKPINH XΩPA.

Genres: Politics

151 pages, Paperback

First published January 1, 2001

About the author

Subcomandante Marcos (date of birth unknown) is the spokesperson for the Zapatista Army of National Liberation (EZLN), a Mexican rebel movement. In January 1994, he led an army of Mayan farmers into the eastern parts of the Mexican state of Chiapas in protest of the Mexican government's treatment of indigenous peoples.

Marcos is an author, political poet, adroit humorist, and outspoken opponent of capitalism. Marcos has advocated having the Mexican constitution amended to recognize the rights of the country's indigenous inhabitants] The internationally known guerrillero has been described as a "new" and "postmodern" Che Guevara. He is only seen wearing a balaclava, and his true identity remains unknown.

Reviews

[Paris (spiritedaway) · Rating 5 out of 5]

“Είναι καλύτερα να αποχαιρετάς όταν φτάνεις. Έτσι δεν πονά τόσο όταν φεύγει κανείς” μου λέει ο γερο-Αντόνιο δίνοντάς μου το χέρι για να μου πει ότι φεύγει πια, δηλαδή ότι έρχεται. Από τότε ο γερο-Αντόνιο, όταν έρχεται, χαιρετά μ'ένα “αντίο” και αποχαιρετά κουνώντας το χέρι κι απομακρυνόμενος μ'ένα “έρχομαι”.

Πότε θα επανακυκλοφορήσει, παρακαλώ πολύ; Θέλω απαντήσεις. Έχω κοιτάξει σε καμιά πενηνταριά παλαιοβιβλιοπωλεία της χώρας. Τζίφος!
Πάλι καλά το βρίσκει εύκολα κανείς σε pdf.

[gkanorrah · Rating 5 out of 5]

Οι ιστορίες του γερο-Aντόνιο θυμίζουν ταυτόχρονα ιστορίες Ιστορίας και παραμυθία. Μόνο που αυτά τα παραμύθια δεν είναι σαν αυτά που έχει συνηθίσει ο δυτικός άνθρωπος. Στα παραμύθια μας μαθαίνουμε τις πρώτες αστικές αρετές καταρχάς της ανασφάλειας και της απειλής του ''κάκου'', μαθαίνουμε ότι εμείς είμαστε οι καλοί, η ιδέα του άλλου αυτοματοποιείται, κανονικοποιούμε το διαχωρισμό ιεραρχώντας χωρίς ερωτήσεις μαθαίνουμε το καλό και το κακό σαν ταμπέλες χωρίς όμως το βάθος και την έκταση της πραγματικότητας. Καμία αρετή δεν υπάρχει σε κοινωνίες που απομονώνουν που φυλακίζουν, που εξαναγκάζουν στη φτώχεια και τη βία, που στιγματίζουν, που παραβιάζουν, που εκμεταλλεύονται, που αδικούν. Όλοι μας κάθε μέρα που περνάει γινόμαστε οι κακοί, αλλά δε μας συμφέρει να δούμε ότι εμείς είμαστε οι άλλοι, να φτιάξουμε ιστορίες που να λένε ότι εμείς είμαστε τα τέρατα, εμείς οι υποκριτές, οι κανίβαλοι, οι λύκοι και οι μάγισσες. Μαθαίνουμε έτσι από μικρά να συναινούμε, να αυτοεξευγενιζόμαστε, να συγκαλύπτουμε αντί να ρωτάμε, να αντιμιλάμε, να αντιστεκόμαστε σε κάθε λογής καταπίεση που προϋποθέτει η αστική κοινωνικοποίηση.
Όμως ετσι κι αλλιώς ποσό δύσκολο θα ήταν να χωνέψουμε τα παραμύθια του γερό-Αντόνιο εδώ που τα καπιταλιστικά συστήματα γνώσης μας πειθαρχούν και μας μαθαίνουν με κάθε μέσο και σε κάθε συνθήκη να νιώθουμε ανεπαρκείς, να μισούμε τον εαυτό μας, να χρειαζόμαστε κι άλλα, να είμαστε ανολοκλήρωτοι χωρίς-, χωρίς-,χωρίς,-. Μαθαίνουμε να αναπλαισιώνουμε την ηθική στη βάση των σχέσεων παραγωγής-να παράγουμε ώστε να μπορούμε να καταναλώσουμε και όσα περισσότερα -ποιοτικά η ποσοτικά- μπορούμε να καταναλώσουμε τόσο περισσότερο αξίζει η ζωή. Οι ιστορίες του μηδενίζουν το ρολόι που έχει σφηνώσει στο κεφάλι μας αυτή η κοινωνία από τη γέννηση μας και προτείνουν μια νέα αρχή και μια νέα τροχιά σε άλλους κύκλους. Στις ιστορίες του η φαντασία ο μύθος και οι μεταφορές αποδομούν το φορτίο. Η ζωή γίνεται ένας αγώνας για την ελευθερία και η ελευθερία αυτή σε καμία περίπτωση δε μπορεί ούτε να κοστολογηθεί, ούτε να διαφημιστεί, ούτε να φωτογραφηθεί.
Και η Ιστορία με τη σειρά της όμορφα μεταμφιεσμένη βρίσκεται διάχυτη μέσα σε αυτά τα παραμύθια, όπως παντού είναι έτσι κι αλλιώς: από τα σημάδια στα σώματα μας μέχρι τα αίματα στους δρόμους και τα κτήρια που χτίστηκαν για να διαιωνίζουν τη σφαγή, κάθε στιγμή είναι μια αμφίδρομη ιστορικοποίηση. Γιατί όσο κι αν ο ακαδημαϊσμός ποσοστικοποιεί και αντικειμενοποιεί την ιστορία, δε μπορεί να θεωρητικοποιηθεί ο άνθρωπος. Ποσο μάλλον να εγκλωβιστεί η ανθρωπότητα στη καρικατούρα του homo economicus αποδίδοντας όλες τις ζωές που ζουν σαν αγώνες για κέρδος. Αν ξεφορτωθούμε όλη αυτή την αλαζονεία της συγκεντρωτικής γνώσης, ίσως τότε καταλάβουμε πως είναι πολύ πιο ρεαλιστικό να μιλάμε για ανθρώπους που έζησαν και που ποτέ δε θα γνωρίσουμε σα να είναι πλανήτες, ποτάμια ή θεοί, γιατί έτσι θα έχουμε επίγνωση της άγνοιας μας και ταυτόχρονα τη μνήμη. Να θυμόμαστε τους αγώνες, να θυμόμαστε την ελευθερία και όλες της τις σημασίες, να θυμόμαστε το θάνατο, να μη ξεχνάμε τους δολοφόνους, τους ρουφιάνους, τον πόνο, να θυμόμαστε πως ότι είναι εδώ τώρα είναι ότι επιλέγουμε να είναι. Να θυμόμαστε να μη συναινούμε στην αδικία, με οποιοδήποτε μέσο και με οποιοδήποτε τρόπο. Γιατί η ιστορία γράφει και οι ζωές μας πεθαίνουν μέσα της, οφείλουμε να έχουμε το λόγο στο θάνατο μας. Και δε μπορούμε να ξεφύγουμε ούτε από το θάνατο, αλλά ούτε από την ιστορία μας.
Μπορούμε όμως μέσα από αυτές τις αφηγήσεις να βρούμε ζωή, όταν η ζωή μας έχει καταντήσει φυσικοποιημένη απόσπαση: ρούχα , ναρκωτικά, αλκοόλ , πρησμένες φλέβες, αυτοκίνητα, λαικ, μια γιγαντιαία ωραιοποιημένη αυταπάτη για μικρά καταναλωτικά αυτοκαταστροφικά πλασματακια που εκλιπαρούν τη βιομηχανία της διασκέδασης να τα σώσει από τη βαρβαρότητα. Αντί να επενδύσουμε στη πραγματικότητα επενδύουμε στους αντιπερισπασμούς και αντί να διεκδικούμε τις ζωές μας τυποποιούμε τα βιώματα σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εισιτήρια διακοπών, πλατφόρμες ταινιών, φτηνά ρουχάδικα και φαγάδικα. Εσωτερικεύσαμε το φάντασμα και τους τρόπους για να συντηρήσουμε ως το θάνατο μας.
Ισως όμως διαβάζοντας βρούμε ένα τρόπο, ένα δρόμο, ίσως μπορέσουμε έστω να διανοηθούμε το αδιανόητο.
Να αποσυγκεντρώσουμε το πλούτο, να αποσυγκεντρώσουμε τον χώρο, να αποσυγκεντρώσουμε τις μορφές του ωραίου
Να αποσυναρμολογήσουμε τους γερασμένους μηχανισμούς της γλώσσας - ''να τελειώνουμε με τη σφαγή του σώματος''
Να τολμήσουμε να αναζητήσουμε να δοκιμάσουμε μορφές συνύπαρξης και ζωής από αυτές που ο κυρίαρχος λόγος βάφτισε τρομοκρατικές παράνομες βρόμικες κακές και ντροπιαστικές
Κι έπειτα να αποαποικιοποιησουμε τα σώματα μας, να μην καταναλώνουμε, να μη φοράμε, να μην είμαστε τίποτα που εκμεταλλεύεται, που συναινεί η στηρίζει την εκμετάλλευση. αντιθέτως, να γίνουν αδιανόητα τα φυλά μας, οι λέξεις, τα ρούχα και τα δέρματα μας. το κανονικό να πάψει να υφίσταται και να υποδεικνύει
Να απορρίψουμε τα μονοπώλια της γνώσης, της εξουσίας, το μύθο του ψυχικά υγειούς που δε σημαίνει παρα την εκπαίδευση στον συμβιβασμο και την αυτοπειθάρχιση στη καταπίεση.
Να επηρεαστούμε από τη δημιουργικότητα και όχι από τη κάθε λογής τοξικότητα που αν δε σφάζει ή παραβιάζει, κατασκευάζει νόρμες αυτολογοκρισίας, φθόνου, μιζέριας και φόβου. Να μη τα παρατάμε ποτέ, κι ας μη νικήσουμε ποτέ
Να απορρίψουμε πάντως είδους ιεράρχηση
Να απενοχοποιήσουμε την αντιβία
Να απασφαλίσουμε τα δάκρυά μας, να γίνουν τσεκούρια στα χέρια μας

Να διεκδικήσουμε κόντρα στη κόντρα το αδιανόητο.
Να μην επιτρέψουμε να μας ρουφήξει ολοκληρωτικά μια δυστροπία που ήδη μας γλείφει το λαιμό
Να βρούμε τρόπο να ανατινάξουμε τις οριογραμμές του κανονικού ώσπου να μπορούμε ολοι να νιώσουμε τα πάντα.
Ε κι αν δε τα καταφέρουμε, οι ιστορίες μας θα είναι οι τρόποι, που όπως κι αν εκφραστούν σίγουρα θα υπάρχει κάτι πολύ ανθρώπινο μέσα τους, κάτι που θα μείνει πίσω, κάτι παραπάνω από σκουπίδια, σκατά και τίτλους ιδιοκτησίας.

Κι έξαλλου ''η λέξη και το αυτί, μαζί με την καρδιά, έχουν πολλά μονοπάτια, πολλούς τρόπους, πολλά ημερολόγια και πολλές γεωγραφικές περιοχές. Και αυτός ο αγώνας για τη ζωή μπορεί να είναι ένας από αυτούς τους τρόπους''.

[Pablo Maulino · Rating 2 out of 5]

Simbólica e históricamente es una obra muy significativa. No obstante, su mérito radica solo ahí. Literariamente el simbolismo no tiene un correlato que haga justicia al imaginario y valores que transmite el libro. Lo cual lo deja en un desequilibrio, a mi parecer abrumador, para su lectura.
Mención honrosa a la compañía de las ilustraciones que embellecen (mucho más que el texto que las vehiculiza) las narraciones.

[Santiago Grisales · Rating 5 out of 5]

Con seguridad será algo diferente a lo que hayas leído antes. Una serie de cuentos, fábulas, historias llenos de conexiones y formas de pensar diferentes u olvidadas

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]«Ο τυφλοπόντικας έμεινε τυφλός γιατί, αντί να βλέπει
προς τα έξω, βάλθηκε να κοιτάζει την καρδιά, έμεινε να κοιτάζει προς τα μέσα. Και κανείς δεν ξέρει γιατί του μπήκε στο μυαλό του τυφλοπόντικα να κοιτάζει προς τα μέσα. Και βρίσκεται ο τυφλοπόντικας να κοιτάζει ανόητα την καρδιά κι έτσι, δε νοιάζεται για δυνατούς κι αδύναμους, για μεγάλους ή μικρούς, γιατί η καρδιά είναι η καρδιά και δε μετριέται όπως μετριούνται τα πράγματα ή τα ζώα. Κι αυτό, το να κοιτάζει προς τα μέσα, μπορούσαν να το κάνουν μονάχα οι θεοί κι έτσι οι θεοί τον τιμώρησαν τον τυφλοπόντικα και δεν τον άφησαν πια να βλέπει προς τα έξω και επιπλέον τον καταδίκασαν να ζει και να περπατά κάτω απ' τη γη. Και γι' αυτό ο τυφλοπόντικας ζει κάτω από τη γη, γιατί τον τιμώρησαν οι θεοί. Κι ο τυφλοπόντικας δε στεναχωρήθηκε γιατί συνέχισε να κοιτάζει προς τα μέσα. Και γι' αυτό ο τυφλοπόντικας δε φοβάται το λιοντάρι. Κι ούτε φοβάτ��ι το λιοντάρι ο άνθρωπος που ξέρει να κοιτάζει την καρδιά.»[...]

[...]Κι έτσι έχει η ιστορία. μερικοί πρέπει να είναι σβησμένοι για να λάμπουν άλλοι, αλλά αυτοί που λάμπουν το κάνουν για τους σβησμένους. Ειδάλλως, κανείς δε λάμπει.[...]

[Crisis M · Rating 5 out of 5]

Este libro lo debí de empezar en un viaje a Catemaco; una lectura colectiva y compartida, pero no fue así. Lo leí solx y en mi casa. Y por eso justo se volvió importante para salir de la conmiseración que la vida me estaba provocando y de mirar, ya no sólo la historia a contrapelo de afuera, sino la propia, la personal. No dejar la rabia que me causa el mundo, sino también recuperar la dignidad, preguntarme ¿Qué es lo que me hace dignx y libre? Justo al mirarme encontré una nosotredad y unas nosotrans NB. Vi a muchas personas que en su intento de relacionarse de distinta manera está produciendo historia y que soy parte de ella. Mirar el pasado para abrir bailando el después.

[Rafaele · Rating 5 out of 5]

Sonhar, caminhar e lutar!

[normis Punto lectura oax · Rating 4 out of 5]

Un libro super amigable que logra transmitir un legado de historias, costumbres, cuentos, magia nativa.
Me gusto mucho poder conocer todo lo que el viejo Antonio conto

[Yas · Rating 5 out of 5]

Entender que el corazón es un caracol, saber mirarse para adentro, al tigre y al otro, hacer nacer palabras, hacer nacer nosotros, que las preguntas nos muevan, que las piedras son sueños, y que OTROS MUNDOS SON POSIBLES SON POSIBLES.

Este libro es un oráculo y una guía.

[Barbora B. · Rating 5 out of 5]

Od této knihy jsem čekala úplně jiný typ děje a jeho linky. Ale přesto jsem byla příjemně překvapená. Povídky, které se šíří mezi domorodci v Mexiku plné přírody, její síly a soužití člověka s přírodou jsou nestrárnoucí. A když je smícháme se situací, kterou musí tamní lidé prožívat, s boji, které vedou, aby byli svobodní a kafem a kouřem z cigaret z kukuřičných listů Antonia a Marcose, jedná se o snové a do kontrastu až mrazící příhody. Dávám 5 z 5 a určitě si chci od Marcose přečíst další knihy.

[Roberto Mendoza · Rating 4 out of 5]

Un libro francamente entrañable. Sus historias explican los valores y razones zapatistas. Con mucha poesía y corazón, el viejo Antonio y el subcomandante Marcos hablan de la justicia, el amor, la belleza, pero sobre todo, de la dignidad...

[Federica]

'Toma... recuerda que el rostro cubierto de negro esconde la luz y el calor que harán falta a este mundo'

[Irokezos · Rating 4 out of 5]

http://irokezos.blogspot.gr/2015/07/3...

[Γιάννης Φαρσάρης · Rating 5 out of 5]

Υπέροχες παραβολικές αφηγήσεις :-)

[Yahuii · Rating 5 out of 5]

los cuentos me dejaron una marca en el corazón<3