What do you think?
Rate this book
اولین برف و داستانهای دیگر
کتاب حاضر مجموعهای از دوازده داستان کوتاهِ گی دو موپاسان است که مترجم از میان بیش از دویست داستان او انتخاب و ترجمه کرده، قطعههایی که به گمان او بیشترشان از شاهکارهای نویسنده هستند. در زمینهٔ داستان کوتاه، دربارهٔ آثار برجسته، چه کلاسیک و چه معاصر و امروزی، اغلب صفتِ «شاهکار کوچک» به کار برده میشود، صفتی که اگر فقط یک عیب داشته باشد (در حالی که بیشتر دارد) این است که حق مطلب را دربارهٔ چنین آثاری ادا نمیکند، و سرایتِ مفهومهای دیگری که با لفظ «کوچک» همراه است شأن و قدر این آثار را خواسته نخواسته پایین میآورد. به گمان ما، شاهکار شاهکار است و دادن صفت کوچک یا بزرگ به آن در عمق منطق درستی ندارد، دو چیز متفاوت و اغلب متنافر، یعنی کمیت و کیفیت را نابجا با هم میآمیزد.
154 pages, Paperback
First published January 1, 1883
11 people are currently reading
173 people want to read
About the author
Guy de Maupassant
7,522 books3,063 followersHenri René Albert Guy de Maupassant was a popular 19th-century French writer. He is one of the fathers of the modern short story. A protege of Flaubert, Maupassant's short stories are characterized by their economy of style and their efficient effortless dénouement. He also wrote six short novels. A number of his stories often denote the futility of war and the innocent civilians who get crushed in it - many are set during the Franco-Prussian War of the 1870s.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 32 reviews
January 4, 2016
هر انسانی توهمی از جهان دارد. و وظیفه نویسنده فقط این است که این توهم را به وفادارانه ترین وجه، با همه ابزارها و شیوه هایی که هنر به او آموخته و در اختیارش گذاشته، به نمایش بگذارد
گی دو موپاسان توهّمِ «شوپنهاور» از جهان را در یکی از داستان های کوتاهش
: چنین توصیف کرده است
:اندیشه ی جاودانی بزرگ ترین تخریب گر رویاها
واکنش مان هرچه باشد، چه معترض باشیم چه آزرده، چه منزجر باشیم چه شیفته، باید بپذیریم که شوپنهاور مُهر تحقیر و یاس اش را تا ابد بر بشریت زده است. توهم این کامجوی توهم باخته، باورها و امیدها و شعر و آرزو را زیر و رو کرده، آرمان را نابود کرده، اعتماد جان ها را ویران کرده، عشق را کشته، پرستش جوهره زن را سرنگون کرده، امید دل ها را درهم شکسته، غول آسا ترین کاری را که در شکاکیت شدنی بوده به انجام رسانده. تمسخرش را در همه چیز دوانده و همه چیز را از درون خالی کرده. همین امروز هم کسانی که از او متنفرند به نظر می آید در ذهن شان، برغم خودشان، بخش هایی از اندیشه او را حفظ کرده اند
:در مورد کتاب
نوشتن داستان کوتاهی که هم جذاب و گیرا و هم دارای معنای عمیق باشد هنر خاصی می خواهد که از هرنویسنده ای بر نمی آید
و در بین نویسندگان فک نمی کردم کسی به پای «آنتوان چخوف» برسد ولی با خواندن این کتاب فهمیدم «گی دو موپاسان» نه تنها چیزی از چخوف کمتر ندارد و گاهی حتی سرتر هم هست
سامرست موآم درباره ی آثار کوتاه این نویسنده چنین گفته است: می توانید آن را پشت میز شام یا در اتاق استراحت کشتی نقل کنید و توجه شنوندگان خود را جلب نمایید
کتاب شامل چند داستان کوتاه که به سلیقه مترجم آقای «مهدی سحابی» انتخاب شده اند. در بیشتر داستان ها فضایی تیره و ناامیدانه و پوچی و مرگ حکمرفاست
مترجم در مقدمه می گوید دو موپاسان هم مثل نویسنده محبوبش «مارکی دوساد» معتقد است که رابطه انسان و محیطش، جهان و هرچه در اوست، بر صلح و آرامش متکی نیست و در یک کلمه دنیا با بشر سر جنگ دارد
قسمت هایی از کتاب
آقای کاراوان یک عمر زندگی معمولیِ اداره جاتی کرده بود.از سی سال پیش بدون هیچ تغییری هرروز صبح از راه همیشگی در جاهای همیشگی به همان آدمهای همیشگی برمی خورد که سرِ کارشان می رفتند؛ هر غروب هم از همان راه برمی گشت و باز همان چهره هایی را می دید که رفته رفته پیر شدن شان را دیده بود
به ذهنش، که کارِ خرفت کننده و یکنواخت هرروزی فلجش کرده بود، هرگز هیچ فکر و هیچ امید و هیچ آرزویی که ربطی به وزارتخانه نداشته باشد راه نمی یافت. از پاریس شناختی بیشتر از شناختِ نابینایی نداشت که سگش هر روز او را در مسیری همیشگی می بَرَد و می آوَرَد
:درباره عشق
همه چیز به نظر خوب می آید، مگرنه؟-
آره خوب است.اما همیشه جای یک چیزی خالی است-
،به نظر من، زندگی بدون عشق را نمی شود تحمل کرد. من احتیاج دارم کسی دوستم داشته باشد-
..حتی شده یک سگ، ما همه مان اینطوریم
:بهار و عشق
ابتدا مردی را می بینم که مفتون فصل بهار شده و خونش به جوش آمده و نمی تواند در خانه بماند
زمستان پارسال سخت بود و اول های اردیبهشت این نیاز به پوست ترکاندن مثل مستی همه وجود مرا گرفت، مثل شیره حیاتی که سرریز کند
در قایق، مفتون دختری با زیبایی پاریسی می شود با گیس های بور حلقه حلقه روی گوش ها،و
..کرکهای نازکی که بی اختیار دلش می خواهد آن را غرق بوسه اش کند
:مردی دیگر که عشق را تجربه کرده این مرد مست از بهار و عشق را به کناری می کشد و می گوید
قربان، اگر زمستان با سرما و برف و باران در راه باشد، پزشک شما هرروز هشدار می دهد که : پاهایتان را خوب گرم نگه دارید، مواظب سرماخوردگی،زکام، سینه پهلو و ذات الریه باشید.آن وقت شما هم هزار جور احتیاط می کنید...در مقابل، وقتی بهار با برگ و گل سر می رسد و نسیم ولرم و رخوتناک و با عطر چمنزارها که آدم را حالی به حالی می کند و دل بدون هیچ دلیلی پر از عشق می شود، هیچ کس نیست که بیاید و به آدم بگوید: آقا،مواظب عشق باشید! همه جا کمین کرده: سر هر نبشی منتظر شماست؛ با همه حیله ها و نیرنگ هایش؛ با شمشیرهای آخته و توطئه های آماده اش! مواظب عشق باشید!...مواظب عشق باشید! از زکام و سینه پهلو و ذات الریه خطرناک تر است! گذشت سرش نمی شود و آدم را به حماقت های غیرقابل جبران وادار می کند
در عشق، قربان، ما مردها همیشه ساده لوحیم و زن ها همه معامله گر
گی دو موپاسان توهّمِ «شوپنهاور» از جهان را در یکی از داستان های کوتاهش
: چنین توصیف کرده است
:اندیشه ی جاودانی بزرگ ترین تخریب گر رویاها
واکنش مان هرچه باشد، چه معترض باشیم چه آزرده، چه منزجر باشیم چه شیفته، باید بپذیریم که شوپنهاور مُهر تحقیر و یاس اش را تا ابد بر بشریت زده است. توهم این کامجوی توهم باخته، باورها و امیدها و شعر و آرزو را زیر و رو کرده، آرمان را نابود کرده، اعتماد جان ها را ویران کرده، عشق را کشته، پرستش جوهره زن را سرنگون کرده، امید دل ها را درهم شکسته، غول آسا ترین کاری را که در شکاکیت شدنی بوده به انجام رسانده. تمسخرش را در همه چیز دوانده و همه چیز را از درون خالی کرده. همین امروز هم کسانی که از او متنفرند به نظر می آید در ذهن شان، برغم خودشان، بخش هایی از اندیشه او را حفظ کرده اند
:در مورد کتاب
نوشتن داستان کوتاهی که هم جذاب و گیرا و هم دارای معنای عمیق باشد هنر خاصی می خواهد که از هرنویسنده ای بر نمی آید
و در بین نویسندگان فک نمی کردم کسی به پای «آنتوان چخوف» برسد ولی با خواندن این کتاب فهمیدم «گی دو موپاسان» نه تنها چیزی از چخوف کمتر ندارد و گاهی حتی سرتر هم هست
سامرست موآم درباره ی آثار کوتاه این نویسنده چنین گفته است: می توانید آن را پشت میز شام یا در اتاق استراحت کشتی نقل کنید و توجه شنوندگان خود را جلب نمایید
کتاب شامل چند داستان کوتاه که به سلیقه مترجم آقای «مهدی سحابی» انتخاب شده اند. در بیشتر داستان ها فضایی تیره و ناامیدانه و پوچی و مرگ حکمرفاست
مترجم در مقدمه می گوید دو موپاسان هم مثل نویسنده محبوبش «مارکی دوساد» معتقد است که رابطه انسان و محیطش، جهان و هرچه در اوست، بر صلح و آرامش متکی نیست و در یک کلمه دنیا با بشر سر جنگ دارد
قسمت هایی از کتاب
آقای کاراوان یک عمر زندگی معمولیِ اداره جاتی کرده بود.از سی سال پیش بدون هیچ تغییری هرروز صبح از راه همیشگی در جاهای همیشگی به همان آدمهای همیشگی برمی خورد که سرِ کارشان می رفتند؛ هر غروب هم از همان راه برمی گشت و باز همان چهره هایی را می دید که رفته رفته پیر شدن شان را دیده بود
به ذهنش، که کارِ خرفت کننده و یکنواخت هرروزی فلجش کرده بود، هرگز هیچ فکر و هیچ امید و هیچ آرزویی که ربطی به وزارتخانه نداشته باشد راه نمی یافت. از پاریس شناختی بیشتر از شناختِ نابینایی نداشت که سگش هر روز او را در مسیری همیشگی می بَرَد و می آوَرَد
:درباره عشق
همه چیز به نظر خوب می آید، مگرنه؟-
آره خوب است.اما همیشه جای یک چیزی خالی است-
،به نظر من، زندگی بدون عشق را نمی شود تحمل کرد. من احتیاج دارم کسی دوستم داشته باشد-
..حتی شده یک سگ، ما همه مان اینطوریم
:بهار و عشق
ابتدا مردی را می بینم که مفتون فصل بهار شده و خونش به جوش آمده و نمی تواند در خانه بماند
زمستان پارسال سخت بود و اول های اردیبهشت این نیاز به پوست ترکاندن مثل مستی همه وجود مرا گرفت، مثل شیره حیاتی که سرریز کند
در قایق، مفتون دختری با زیبایی پاریسی می شود با گیس های بور حلقه حلقه روی گوش ها،و
..کرکهای نازکی که بی اختیار دلش می خواهد آن را غرق بوسه اش کند
:مردی دیگر که عشق را تجربه کرده این مرد مست از بهار و عشق را به کناری می کشد و می گوید
قربان، اگر زمستان با سرما و برف و باران در راه باشد، پزشک شما هرروز هشدار می دهد که : پاهایتان را خوب گرم نگه دارید، مواظب سرماخوردگی،زکام، سینه پهلو و ذات الریه باشید.آن وقت شما هم هزار جور احتیاط می کنید...در مقابل، وقتی بهار با برگ و گل سر می رسد و نسیم ولرم و رخوتناک و با عطر چمنزارها که آدم را حالی به حالی می کند و دل بدون هیچ دلیلی پر از عشق می شود، هیچ کس نیست که بیاید و به آدم بگوید: آقا،مواظب عشق باشید! همه جا کمین کرده: سر هر نبشی منتظر شماست؛ با همه حیله ها و نیرنگ هایش؛ با شمشیرهای آخته و توطئه های آماده اش! مواظب عشق باشید!...مواظب عشق باشید! از زکام و سینه پهلو و ذات الریه خطرناک تر است! گذشت سرش نمی شود و آدم را به حماقت های غیرقابل جبران وادار می کند
در عشق، قربان، ما مردها همیشه ساده لوحیم و زن ها همه معامله گر
July 20, 2023
گی دوموپسان دومین نویسندهای که هییییچ علاقهای به آثارش ندارم، اما زندگی شخصیش برام جالبه.
فساد و بیبندوباری توی طبقات اشراف موضوعی بوده که موپسان رو به خودش جذب میکرده و دربارش مینوشته؛ نویسندهای که خودش توی اوج جوونیش کم درگیر هوس و گشتوگذار نبوده. اضطراب، جنون، ترس از مرگ هم موضوعات دیگه ای بودن که توی همه آثارش ردپایی ازشون پیدا میشه. خودش افسردگی شدید، میگرن عصبی و سیفلیس داشته. جنون توی خانواده این آقا ارثی بوده. بخاطر توهمایی که میزده، یه جا دیگه بیخیال نویسندگی میشه. با اینکه از مرگ میترسیده، اقدام به خودکشی میکنه. اونم چجوری؟ بریدن گلو!!! یه مدت توی یه بیمارستان بستری میشه و آخرش هم، بالاخره سیفلیس کارشو میسازه. فلج عمومی میگیره و یکی دو سال بعدش توی سن چهل، پنجاه سالگی بالاخره میمیره.
فساد و بیبندوباری توی طبقات اشراف موضوعی بوده که موپسان رو به خودش جذب میکرده و دربارش مینوشته؛ نویسندهای که خودش توی اوج جوونیش کم درگیر هوس و گشتوگذار نبوده. اضطراب، جنون، ترس از مرگ هم موضوعات دیگه ای بودن که توی همه آثارش ردپایی ازشون پیدا میشه. خودش افسردگی شدید، میگرن عصبی و سیفلیس داشته. جنون توی خانواده این آقا ارثی بوده. بخاطر توهمایی که میزده، یه جا دیگه بیخیال نویسندگی میشه. با اینکه از مرگ میترسیده، اقدام به خودکشی میکنه. اونم چجوری؟ بریدن گلو!!! یه مدت توی یه بیمارستان بستری میشه و آخرش هم، بالاخره سیفلیس کارشو میسازه. فلج عمومی میگیره و یکی دو سال بعدش توی سن چهل، پنجاه سالگی بالاخره میمیره.
May 4, 2019
از بین دوازده داستان کوتاه کتاب جز سه چهار تا مابقی برغم داشتن نکاتی اخلاقی چندان جذابیتی نداشتند.
March 19, 2021
اولین تجربه ای که با داستان های گی دو موپاسان داشتم . توقع بیشتری داشتم ؟ بله . ناامید شدم ؟ هرگز . از خریدن و خواندن این مجموعه راضی هستم ؟ بله . کتاب دیگری قرار است ازش بخوانم ؟ نه به این زودی ها ، اما قطعاً . ببینیم با چه کتابی روبروییم
به زعم من موپاسان در انتقال احساسات تواناست ، علیرغم اینکه پیروی او از فلوبر در نویسندگی شاید منتهی به نثری ساده , عینی و بی غل و غش شده باشد ؛ و منظوری که از انتقال احساسات دارم ، چیزی برآمده از توصیف و صحنه پردازی ای که از روند تکامل داستان مجزا باشد و عنصری زائد در قصه، نیست بلکه سیر و گذری ست که خواننده با خواندن جملات طی میکند و وقتیکه به مقصد میرسد احساسی به او دست میدهد که در مورد موپاسان ، اغلب چیزی جز حیرت ، ترس ، ناباوری ، غم و حسرت نیست ؛ در قصه ((پیِرو))، سرنوشت یک سگ نگهبان را دخل و خرجِ زنی خسیس رقم میزند و دلسوزیِ ما برانگیخته میشود ؛ در ((کوکولی)) هم درد حیوانات را تا اعماق وجود حس میکنیم ؛ در ((رُز)) و ((بابای سیمون)) انسان برابر انسان است و آزارهای ما نسبت به همنوعان نمایان میشود ؛ اما در ((گردنبند)) که گل سرسبد این مجموعه داستان است ، انگار" اِما بوواری" از کتابِ فلوبر بیرون آمده و وارد این داستان شده و بلاهت های انسانی اش هستند که مثل آن کتاب ،ما را یادِ جمله ی ((هرکس میتواند بدترین دشمن خودش باشد)) می اندازند ؛ ترکیبِ مسمومِ کسالتِ زندگی روستایی و هویتِ بورژوایی که بلندپروازی را خطرناک میسازند ، و میان مایگی را مطلوب ؛ و انسانِ بینواست که در این دوراهی خطر را بر سلامت ترجیح میدهد ...
دو ستاره ای که کم کرده ام ( البته اگر روزی روزگاری گودریدز قابلیتِ نیم-ستاره را اضافه کند نمره ی 3.5 لحاظ خواهم کرد ) برامده از احساسی شبیه به ناتمامیِ دو یا سه قصه بود که حس میکردم مجال بیشتری برای عرض اندام داشتند و بیشتر به بریده ای از یک رمان یا داستان بلند می مانستند تا یک داستان کوتاه مستقل ؛ و البته حال و هوای متفاوت قصه هایی از صد و بیست یا سی سال پیش که به رغم کیفیت هنری بالا ، به ناچار نوعی نامانوسی و ناشناختگی را برای مخاطب قرن بیست و یک به ارمغان می آورند ؛ هرچند که درسهای اخلاقی همچنان به جای خود باقی باشند و فعل و انفعالات ِ روح انسان ، همانهایی باشند که اکنون هستند و بعداً خواهند بود ... پس در آخر میگویم که اگر ادبیات فرانسه میخوانید، فلوبر و کامو و بالزاک که حتماً مدتهاست به گوشتان خورده اند ، اما موپاسان شاید نخورده باشد ! بخوانید
به زعم من موپاسان در انتقال احساسات تواناست ، علیرغم اینکه پیروی او از فلوبر در نویسندگی شاید منتهی به نثری ساده , عینی و بی غل و غش شده باشد ؛ و منظوری که از انتقال احساسات دارم ، چیزی برآمده از توصیف و صحنه پردازی ای که از روند تکامل داستان مجزا باشد و عنصری زائد در قصه، نیست بلکه سیر و گذری ست که خواننده با خواندن جملات طی میکند و وقتیکه به مقصد میرسد احساسی به او دست میدهد که در مورد موپاسان ، اغلب چیزی جز حیرت ، ترس ، ناباوری ، غم و حسرت نیست ؛ در قصه ((پیِرو))، سرنوشت یک سگ نگهبان را دخل و خرجِ زنی خسیس رقم میزند و دلسوزیِ ما برانگیخته میشود ؛ در ((کوکولی)) هم درد حیوانات را تا اعماق وجود حس میکنیم ؛ در ((رُز)) و ((بابای سیمون)) انسان برابر انسان است و آزارهای ما نسبت به همنوعان نمایان میشود ؛ اما در ((گردنبند)) که گل سرسبد این مجموعه داستان است ، انگار" اِما بوواری" از کتابِ فلوبر بیرون آمده و وارد این داستان شده و بلاهت های انسانی اش هستند که مثل آن کتاب ،ما را یادِ جمله ی ((هرکس میتواند بدترین دشمن خودش باشد)) می اندازند ؛ ترکیبِ مسمومِ کسالتِ زندگی روستایی و هویتِ بورژوایی که بلندپروازی را خطرناک میسازند ، و میان مایگی را مطلوب ؛ و انسانِ بینواست که در این دوراهی خطر را بر سلامت ترجیح میدهد ...
دو ستاره ای که کم کرده ام ( البته اگر روزی روزگاری گودریدز قابلیتِ نیم-ستاره را اضافه کند نمره ی 3.5 لحاظ خواهم کرد ) برامده از احساسی شبیه به ناتمامیِ دو یا سه قصه بود که حس میکردم مجال بیشتری برای عرض اندام داشتند و بیشتر به بریده ای از یک رمان یا داستان بلند می مانستند تا یک داستان کوتاه مستقل ؛ و البته حال و هوای متفاوت قصه هایی از صد و بیست یا سی سال پیش که به رغم کیفیت هنری بالا ، به ناچار نوعی نامانوسی و ناشناختگی را برای مخاطب قرن بیست و یک به ارمغان می آورند ؛ هرچند که درسهای اخلاقی همچنان به جای خود باقی باشند و فعل و انفعالات ِ روح انسان ، همانهایی باشند که اکنون هستند و بعداً خواهند بود ... پس در آخر میگویم که اگر ادبیات فرانسه میخوانید، فلوبر و کامو و بالزاک که حتماً مدتهاست به گوشتان خورده اند ، اما موپاسان شاید نخورده باشد ! بخوانید
October 18, 2017
ترجمه ای عالی و صد البته نویسنده ای قابل...
January 10, 2020
ریویوی این و هورلا رو جابهجا نوشتم. :))
اینو بیشتر دوست داشتم.
July 17, 2023
اگر بخوام این کتاب یا داستانهای کتاب رو در یک کلمه توصیف کنم میتونم بگم؛
کتاب خیلی آراسته بود.
داستانها، شخصیتها، اتفاقات، مشکلات و راهحلها همه خیلی تمیز و آراسته بودند. همهچیز نظم عجیب و غریب خودش رو داشت، انگار نویسنده تمام تلاشش رو کرده بود که وقتی داره داستانش رو خلق میکنه حواسش باشه همهچیز با نظم پیش بره.
داستانها خیلی شروع سادهای دارند، شخصیتها آدمهای سادهای هستند ولی مشکلاتی که باهاش دست و پنجه نرم میکنند جالبند و چیزی که برای خودم خیلی جالب بود این بود که هرشخصیت چطوری از پس حل این مسائل برمیاد با چجوری بهشون واکنش نشون میده.
برای مثال توی یکی از داستانها که مادربزرگ فوت کرده، همه دنبال چیزهایی هستند که ��میشه دنبالشون بودند، مثلا عروس خانواده دنبال اشیای قیمتی مادربزرگ هست، پسر مادربزرگ ناراحت و غمگینه چون مادرش رو که همین ۴روز پیش دکتر دیده بود و گفته بود که مادر حالش خوبه، بچهها متعجب هستند ولی دست از بازیگوشی برنمیدارند و حتی مادربزرگ مرده رو تنها نمیذارند. همهچیز سرجای خودش هست، همهچیز خیلی خیلی آمادهست، همهچیز داره روند خودش رو پیش میره ولی نه، این روش تموم کردن داستان نیست، اتفاقی میوفته که شاید بشه گفت عجیب ولی در عین حال درستترین اتفاق ممکن پیشمیاد، !!!
کتاب خیلی آراسته بود.
داستانها، شخصیتها، اتفاقات، مشکلات و راهحلها همه خیلی تمیز و آراسته بودند. همهچیز نظم عجیب و غریب خودش رو داشت، انگار نویسنده تمام تلاشش رو کرده بود که وقتی داره داستانش رو خلق میکنه حواسش باشه همهچیز با نظم پیش بره.
داستانها خیلی شروع سادهای دارند، شخصیتها آدمهای سادهای هستند ولی مشکلاتی که باهاش دست و پنجه نرم میکنند جالبند و چیزی که برای خودم خیلی جالب بود این بود که هرشخصیت چطوری از پس حل این مسائل برمیاد با چجوری بهشون واکنش نشون میده.
برای مثال توی یکی از داستانها که مادربزرگ فوت کرده، همه دنبال چیزهایی هستند که ��میشه دنبالشون بودند، مثلا عروس خانواده دنبال اشیای قیمتی مادربزرگ هست، پسر مادربزرگ ناراحت و غمگینه چون مادرش رو که همین ۴روز پیش دکتر دیده بود و گفته بود که مادر حالش خوبه، بچهها متعجب هستند ولی دست از بازیگوشی برنمیدارند و حتی مادربزرگ مرده رو تنها نمیذارند. همهچیز سرجای خودش هست، همهچیز خیلی خیلی آمادهست، همهچیز داره روند خودش رو پیش میره ولی نه، این روش تموم کردن داستان نیست، اتفاقی میوفته که شاید بشه گفت عجیب ولی در عین حال درستترین اتفاق ممکن پیشمیاد، !!!
April 4, 2016
یکی از ویژگی هایی که من رو شیفته دوموپوسان کرده اینه که رویا رو تا مرز ماده از آسمون به زمین میاره و تنها واقعیات رو روایت میکنه! داستان های این نویسنده درعین حال که بدون پیچیدگی پیش میرن اما در انتها یک بازتابی از واقعیت به همون اندازه گره خورده رو منتقل میکن. از نویسنده هایی که به نظر من با وجود پرکاری اش، هر نوشته ای از او قابل خوندن و دوست داشتن است.
September 21, 2024
همی گفتمت و گویمت بارها که من عاشق دوموپاسانم، از وقتی پی یر و ژان رو خوندم و بعدش رفتم دل ما رو خوندم و بعد تپلی و حالا اولین برف و داستان های دیگر رو خوندم و همچنان دل ما کتاب محبوب من از دوموپاسان هست و خوشحالم که هنوز ازش کتاب های نخونده دارم ...
کتاب از دوازده تا داستان کوتاه تشکیل شده ، داستان کوتاه ها از سادگی و ایجاز خاص خودشون برخوردار هستند، سبک داستان ها واقع گرایانه و درست نقطه مقابل مارکز هست ، با مارکز مقایسه اش میکنم چون مارکز یکی از کسانی هست که داستان کوتاهش رو خیلی دوست دارم ، ومیتونم دوماسان رو در کنار گوگول ، مارکز و کافکا قرار بدم که برای من بهترین های داستان کوتاه هستند.
مضمون مرگ توی اکثر داستان ها وجود داره و دوموپاسان به زندگی عادی روستایی مردم پرداخته ، تنها ایراد داستان ها به نظرم این بود که من تونستم پایان چندتا از داستان ها رو خیلی راحت متوجه بشم اما همین رو باید در بستر زمان بهش نگاه کرد، شاید اینها واقعا در زمانه خود موپاسان پلات توییست های عالی ای شناخته میشدند ، داستان کوتاه های مورد علاقه من بابای سیمون ، در مزرعه، اولین برف، رز و بهار بودند.راستی مقدمه کتاب یکی از عالی ترین مقدمه هایی بود که تا به حال خوندم.
کتاب از دوازده تا داستان کوتاه تشکیل شده ، داستان کوتاه ها از سادگی و ایجاز خاص خودشون برخوردار هستند، سبک داستان ها واقع گرایانه و درست نقطه مقابل مارکز هست ، با مارکز مقایسه اش میکنم چون مارکز یکی از کسانی هست که داستان کوتاهش رو خیلی دوست دارم ، ومیتونم دوماسان رو در کنار گوگول ، مارکز و کافکا قرار بدم که برای من بهترین های داستان کوتاه هستند.
مضمون مرگ توی اکثر داستان ها وجود داره و دوموپاسان به زندگی عادی روستایی مردم پرداخته ، تنها ایراد داستان ها به نظرم این بود که من تونستم پایان چندتا از داستان ها رو خیلی راحت متوجه بشم اما همین رو باید در بستر زمان بهش نگاه کرد، شاید اینها واقعا در زمانه خود موپاسان پلات توییست های عالی ای شناخته میشدند ، داستان کوتاه های مورد علاقه من بابای سیمون ، در مزرعه، اولین برف، رز و بهار بودند.راستی مقدمه کتاب یکی از عالی ترین مقدمه هایی بود که تا به حال خوندم.
December 23, 2013
زنها طبقه و نژادی ندارند،زیبایی و لطف و جاذبه نزد ایشان کار اصل و نسب و خاندان را میکند.تنها سلسله مراتب شان ظرافت ذاتی،برازندگی غریزی و نرمش روحی است،که دخترهایی از توده ی مردم را با برجسته ترین بانوان اشرافی مساوی میکند
April 8, 2018
هوالحق
مجموعه داستان خوبی بود با سه چهار داستان درخشان ولی چه کنم که این روسهای دوست داشتنی توقع من رو در همه سطوح بالا بردند. داستانهای بهترین داستان کوتاه نویس فرانسه در قرن نوزدهم در برابر داستانهای چخوف بزرگ برای من چندان لطفی نداره. شما رو نمیدونم
مجموعه داستان خوبی بود با سه چهار داستان درخشان ولی چه کنم که این روسهای دوست داشتنی توقع من رو در همه سطوح بالا بردند. داستانهای بهترین داستان کوتاه نویس فرانسه در قرن نوزدهم در برابر داستانهای چخوف بزرگ برای من چندان لطفی نداره. شما رو نمیدونم
January 5, 2016
نمره اصلی 3.5
December 25, 2024
بار دیگر که گذرم به آن کتابفروشی بیفتد یکراست میروم پای صندوق، زل میزنم در چشم مرد و میگویم:
آقا از شما ممنونم؛ آن شب که انگشت اشارهتان را روی فهرست این کتاب لغزاندید و "بهار" را نشانه رفتید که: "بخوان، همین حالا بخوان، شگفتانگیز است!" من از در کتابفروشی بیرون رفتم و وارد ایستگاه متروی روبرو شدم، بهار را شروع کردم و ۵ ایستگاه بعد بهار را تمام. میدانید آقا؟ شما آنشب با انگشت اشارهتان یک بمب ساعتی را خنثی کردید...🍃
آقا از شما ممنونم؛ آن شب که انگشت اشارهتان را روی فهرست این کتاب لغزاندید و "بهار" را نشانه رفتید که: "بخوان، همین حالا بخوان، شگفتانگیز است!" من از در کتابفروشی بیرون رفتم و وارد ایستگاه متروی روبرو شدم، بهار را شروع کردم و ۵ ایستگاه بعد بهار را تمام. میدانید آقا؟ شما آنشب با انگشت اشارهتان یک بمب ساعتی را خنثی کردید...🍃
October 2, 2021
بعضی از داستانها جذابیت زیادی داشتن و بعضی دیگه خیلی معمولی و حتی نه چندان جذاب بودن. نمیدونم مشکل از کشش ذهن من بود (که این روزها خیلی با داستان کوتاه رابطهی خوبی ندارم) یا ترتیب چینش اینطور بود که هرچی پیش میرفتم احساس میکردم داستانها اُفت میکنند. در کل به عنوان مجموعهای از داستانهای کوتاه که از ارزش ادبی خوبی برخوردارن ارزش خوندن داره. خصوصاً اینکه ترجمه هم، که طبیعتاً نیازی به تعریف نداره، این خوندن رو راحتتر و دلپذیرتر میکرد.
November 27, 2020
داستانهایی ساده از زندگی روزمره روستاییان و طبقه متوسط شهری فرانسه. سادگی داستانها و دیدن یک پرده از زندگی آدمهای مختلف برای من جذاب بود. مهمترین وجه این داستانها برای من داشتن قصه بود. هر داستانی ماجرایی از زندگی تعریف میکرد که سرانجامی هم داشت و خواننده به حال خود رها نمیشد تا خودش درمورد پایان تصمیم بگیرد. نکته جالب دیگر در این کتاب بیرحمی در حق حیوانات بود که صریح بازگو شده بود و احتمالا بازتابی از رفتار جامعه با حیوانات در آن دوره است. از میان داستانها «بابای سیمون»، «اولین برف» و ماجرا «والتر شنافس» را از همه بیشتر دوست داشتم.
October 7, 2018
مجموعه داستان پیش رو شامل دوازده داستان کوتاه است که مترجم کتاب،جناب مهدی سحابی آنها را انتخاب و ترجمه کرده است،انتخابی که از میان بیش از دویست داستان انجام شده و به اعتقاد او بیشترشان ازشاهکارهای نویسنده هستند.این که بگویم مهمترین ویژگی داستان های کوتاه موپاسان متن ساده و روان آنها است شاید جمله ای کلیشه ای باشد که در بسیاری از موارد به کار می رود.اما به هر حال اینجا باید این جمله را گفت.همچنین داستان های این مجموعه سرشار از اتفاقاتی ست که در اطراف ما رخ می دهند و همه رنگی از واقعیت دارند اما نکته اینجاست که گویا این اتفاقات در داستان های موپاسان حتی از خود واقعیت هم واقعی تر هستند.
....
ادامه این یادداشت و چند خطی درباره هر یک از داستانهای این مجموعه را می توانید در وبلاگ کتابنامه مطالعه بفرمائید
http://ketabnameh.blogsky.com/1397/06...
....
ادامه این یادداشت و چند خطی درباره هر یک از داستانهای این مجموعه را می توانید در وبلاگ کتابنامه مطالعه بفرمائید
http://ketabnameh.blogsky.com/1397/06...
February 9, 2014
یکی از بهترین مجموعه داستان های کوتاهی که خوانده ام. واقعیت در این داستان ها بدون هیچ نوع تغییری، بدون شیرین کردن اشان، بدون تلخ کردن اش، به زیبایی تمام توصیف شده. ترجمه روان و سلیس سحابی هم بی تاثیر نبوده بر جذاب بودن نوشته موپاسان.
May 28, 2019
داستانهایی ساده با تلخی و تندی به اندازه که گاهی با طنز همراه میشوند. انتخاب من در میان آنها پیرو و اولین برف است.
February 14, 2022
به واسطهٔ شنیدن داستان کوتاه «بهار» با صدای امیر این کتاب رو خریدم.
داستانهایی از یک نویسنده که در نیمهٔ دوم قرن ۱۹ فرانسه زندگی میکرده.
ساده بودن روایت و بعضا توصیفهای مبسوطی که از درونیات شخصیتها میکرد از نکتههای مثبتش بود.
بیشتر داستانها تلخی خاصی داشت، هرچند بعضا طنز هم در کنارش بود.
داستانهای «اولین برف» و «در خانواده» رو بیشتر دوست داشتم.
«رز» و «بهار» هم طنز جالبی داشتند، همچنین «کنار مرده»، که شرح (احتمالا تخیلی) از شب مرگ شوپنهاور بود :))
داستانهایی از یک نویسنده که در نیمهٔ دوم قرن ۱۹ فرانسه زندگی میکرده.
ساده بودن روایت و بعضا توصیفهای مبسوطی که از درونیات شخصیتها میکرد از نکتههای مثبتش بود.
بیشتر داستانها تلخی خاصی داشت، هرچند بعضا طنز هم در کنارش بود.
داستانهای «اولین برف» و «در خانواده» رو بیشتر دوست داشتم.
«رز» و «بهار» هم طنز جالبی داشتند، همچنین «کنار مرده»، که شرح (احتمالا تخیلی) از شب مرگ شوپنهاور بود :))
October 5, 2022
Guy de Maupassant's "The First Snowfall" is a short story about differences in marriage which can be too difficult to deal with and drastic measures maybe needed.
Story in short- The cold weather is too much to deal with and the loneliness is too much for a isolated wife.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
Highlight (Yellow) | Location 17099
A young woman has just passed out through the door of her coquettish little house facing La Croisette. She stops for a moment to gaze at the promenaders, smiles, and with an exhausted air makes her way toward an empty bench facing the sea.
Highlight (Yellow) | Location 17100
Fatigued after having gone twenty paces, she sits down out of breath. Her pale face seems that of a dead woman. She coughs, and raises to her lips her transparent fingers as if to stop those paroxysms that exhaust her. She gazes at the sky full of sunshine and swallows, at the zigzag summits of the Esterel over yonder, and at the sea, the blue, calm, beautiful sea, close beside her. She smiles again, and murmurs: “Oh! how happy I am!”
Highlight (Yellow) | Location 17105
She knows, however, that she is going to die, that she will never see the springtime, that in a year, along the same promenade, these same people who pass before her now will come again to breathe the warm air of this charming spot, with their children a little bigger, with their hearts all filled with hopes, with tenderness, with happiness, while at the bottom of an oak coffin, the poor flesh which is still left to her to-day will have decomposed, leaving only her bones lying in the silk
Highlight (Yellow) | Location 17108
robe which she has selected for a shroud. She will be no more. Everything in life will go on as before for others. For her, life will be over, over forever. She will be no more. She smiles, and inhales as well as she can, with her diseased lungs, the perfumed air of the gardens. And she sinks into a reverie. She recalls the past. She had been married, four years ago, to a Norman gentleman. He was a strong young man, bearded, healthy-looking, with wide shoulders, narrow mind, and joyous disposition. They had been united through financial motives which she knew nothing about. She would willingly have said No. She said Yes, with a movement of the head, in order not to thwart her father and mother. She was a Parisian, gay, and full of the joy of living. Her husband brought her home to his Norman chateau. It was a huge stone building surrounded by tall trees of great age. A high clump of pine trees shut out the view in front.
Highlight (Yellow) | Location 17116
On the right, an opening in the trees presented a view of the plain, which stretched out in an unbroken level as far as the distant, farmsteads. A cross-road passed before the gate and led to the high road three kilometres away. Oh! she recalls everything, her arrival, her first day in her new abode, and her isolated life afterward. When she stepped out of the carriage, she glanced at the old building, and laughingly exclaimed: “It does not look cheerful!”
Highlight (Yellow) | Location 17120
Her husband began to laugh in his turn, and replied: “Pooh! we get used to it! You’ll see. I never feel bored in it, for my part.” That day they passed their time in embracing each other, and she did not find it too long. This lasted fully a month. The days passed one after the other in insignificant yet absorbing occupations. She learned the value and the importance of the little things of life. She knew that people can interest themselves in the price of eggs, which cost a few
Highlight (Yellow) | Location 17124
centimes more or less according to the seasons. It was summer. She went to the fields to see the men harvesting. The brightness of the sunshine found an echo in her heart. The autumn came. Her husband went out shooting. He started in the morning with his two dogs Medor and Mirza. She remained alone, without grieving, moreover, at Henry’s absence. She was very fond of him, but she did not miss him. When he returned home, her affection was especially bestowed
Highlight (Yellow) | Location 17128
on the dogs. She took care of them every evening with a mother’s tenderness, caressed them incessantly, gave them a thousand charming little names which she had no idea of applying to her husband. He invariably told her all about his sport. He described the places where he found partridges, expressed his astonishment at not having caught any hares in Joseph Ledentu’s clever, or else appeared indignant at the conduct of M. Lechapelier, of Havre, who always went along the edge of his property
Highlight (Yellow) | Location 17131
to shoot the game that he, Henry de Parville, had started. She replied: “Yes, indeed! it is not right,” thinking of something else all the while. The winter came, the Norman winter, cold and rainy. The endless floods of rain came down tin the slates of the great gabled roof, rising like a knife blade toward the sky. The roads seemed like rivers of mud, the country a plain of mud, and no sound could be heard save that of water falling; no movement could be seen save the whirling
Highlight (Yellow) | Location 17135
flight of crows that settled down like a cloud on a field and then hurried off again. About four o’clock, the army of dark, flying creatures came and perched in the tall beeches at the left of the chateau, emitting deafening cries. During nearly an hour, they flew from tree top to tree top, seemed to be fighting, croaked, and made a black disturbance in the gray branches. She gazed at them each evening with a weight at her heart, so deeply was she impressed by the lugubrious melancholy of
Highlight (Yellow) | Location 17139
the darkness falling on the deserted country. Then she rang for the lamp, and drew near the fire. She burned heaps of wood without succeeding in warming the spacious apartments reeking with humidity. She was cold all day long, everywhere, in the drawing-room, at meals, in her own apartment. It seemed to her she was cold to the marrow of her bones. Her husband only came in to dinner; he was always out shooting, or else he was superintending sowing
Highlight (Yellow) | Location 17142
the seed, tilling the soil, and all the work of the country. He would come back jovial, and covered with mud, rubbing his hands as he exclaimed: “What wretched weather!” Or else: “A fire looks comfortable!” Or sometimes: “Well, how are you to-day? Are you in good spirits?” He was happy, in good health, without desires, thinking of nothing save this simple, healthy, and quiet life.
Highlight (Yellow) | Location 17147
About December, when the snow had come, she suffered so much from the icy-cold air of the chateau which seemed to have become chilled in passing through the centuries just as human beings become chilled with years, that she asked her husband one evening: “Look here, Henry! You ought to have a furnace put into the house; it would dry the walls. I assure you that I cannot keep warm from morning till night.” At first he was stunned at this extravagant idea of introducing a furnace into his manor-house. It would have seemed more natural to him to have his dogs fed out of silver dishes. He gave a tremendous laugh from the bottom of his chest as he exclaimed: “A furnace here! A furnace here! Ha! ha! ha! what a good joke!” She persisted: “I assure you, dear, I feel frozen; you don’t feel it because you are always moving about; but all the same, I feel frozen.” He replied, still laughing:
Highlight (Yellow) | Location 17155
“Pooh! you’ll get used to it, and besides it is excellent for the health. You will only be all the better for it. We are not Parisians, damn it! to live in hot-houses. And, besides, the spring is quite near.” About the beginning of January, a great misfortune befell her. Her father and mother died in a carriage accident. She came to Paris for the funeral. And her sorrow took entire possession of her mind for about six months. The mildness of the beautiful summer days finally roused her,
Highlight (Yellow) | Location 17159
and she lived along in a state of sad languor until autumn. When the cold weather returned, she was brought face to face, for the first time, with the gloomy future. What was she to do? Nothing. What was going to happen to her henceforth? Nothing. What expectation, what hope, could revive her heart? None. A doctor who was consulted declared that she would never have children. Sharper, more penetrating still than the year before, the cold made her suffer continually.
❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌spoiler alert
A husband brings his bride back to his hometown that brings him happiness because he likes to hunt and take care of his farm but his wife not used to the cold and loneliness. She finally asks for a furnace which he laughs at the idea, she asks him several times and her wanting to go to Paris but he is clueless to her needs or just too dam self centered. She finally looks to make her self cough after he tells her even though she is cold she is healthy. After making herself really sick she is told by the doctor she needs a warm environment and she is allowed to leave. The husband has stayed home and complains about her furnace but she is happy because he caved, though she is dying at least she is fairly comfortable. I am sure there could have been an easier way but what when her husband seems not to care. I can understand her not liking the cold!
Highlight (Yellow) | Location 17163
She stretched out her shivering hands to the big flames. The glaring fire burned her face; but icy whiffs seemed to glide down her back and to penetrate between her skin and her underclothing. And she shivered from head to foot. Innumerable draughts of air appeared to have taken up their abode in the apartment, living, crafty currents of air as cruel as enemies. She encountered them at every moment; they blew on her incessantly their perfidious and frozen hatred, now on
Highlight (Yellow) | Location 17167
her face, now on her hands, and now on her back. Once more she spoke of a furnace; but her husband listened to her request as if she were asking for the moon. The introduction of such an apparatus at Parville appeared to him as impossible as the discovery of the Philosopher’s Stone. Having been at Rouen on business one day, he brought back to his wife a dainty foot warmer made of copper, which he laughingly called a “portable furnace”; and he considered that this would prevent her henceforth from ever being cold. Toward the end of December she understood that she could not always live like this, and she said timidly one evening at dinner: “Listen, dear! Are we, not going to spend a week or two in Paris before spring:” He was stupefied. “In Paris? In Paris? But what are we to do there? Ah! no by Jove! We are better off here. What odd ideas come into your head sometimes.” She faltered:
Highlight (Yellow) | Location 17175
“It might distract us a little.” He did not understand. “What is it you want to distract you? Theatres, evening parties, dinners in town? You knew, however, when you came here, that you ought not to expect any distractions of this kind!” She saw a reproach in these words, and in the tone in which they were uttered. She relapsed into silence. She was timid and gentle, without resisting power and without strength of will.
Highlight (Yellow) | Location 17179
In January the cold weather returned with violence. Then the snow covered the earth. One evening, as she watched the great black cloud of crows dispersing among the trees, she began to weep, in spite of herself. Her husband came in. He asked in great surprise: “What is the matter with you?” He was happy, quite happy, never having dreamed of another life or other pleasures. He had been born and had grown up in this melancholy district. He felt contented in
Highlight (Yellow) | Location 17184
his own house, at ease in body and mind. He did not understand that one might desire incidents, have a longing for changing pleasures; he did not understand that it does not seem natural to certain beings to remain in the same place during the four seasons; he seemed not to know that spring, summer, autumn, and winter have, for multitudes of persons, fresh amusements in new places. She could say nothing in reply, and she quickly dried her eyes. At
Highlight (Yellow) | Location 17187
last she murmured in a despairing tone: “I am — I — I am a little sad — I am a little bored.” But she was terrified at having even said so much, and added very quickly: “And, besides — I am — I am a little cold.” This last plea made him angry. “Ah! yes, still your idea of the furnace. But look here, deuce take it! you have not had one cold since you came here.”
Highlight (Yellow) | Location 17192
Night came on. She went up to her room, for she had insisted on having a separate apartment. She went to bed. Even in bed she felt cold. She thought: “It will be always like this, always, until I die.” And she thought of her husband. How could he have said: “You — have not had one cold since you came here”? She would have to be ill, to cough before he could understand what she suffered!
Highlight (Yellow) | Location 17196
And she was filled with indignation, the angry indignation of a weak, timid being. She must cough. Then, perhaps, he would take pity on her. Well, she would cough; he should hear her coughing; the doctor should be called in; he should see, her husband, he should see. She got out of bed, her legs and her feet bare, and a childish idea made her smile: “I want a furnace, and I must have it. I shall cough so much that he’ll have to put one in the house.”
Highlight (Yellow) | Location 17200
And she sat down in a chair in her nightdress. She waited an hour, two hours. She shivered, but she did not catch cold. Then she resolved on a bold expedient. She noiselessly left her room, descended the stairs, and opened the gate into the garden. The earth, covered with snows seemed dead. She abruptly thrust forward her bare foot, and plunged it into the icy, fleecy snow. A sensation of cold, painful as a wound, mounted to her heart. However, she
Highlight (Yellow) | Location 17204
stretched out the other leg, and began to descend the steps slowly. Then she advanced through the grass saying to herself: “I’ll go as far as the pine trees.” She walked with quick steps, out of breath, gasping every time she plunged her foot into the snow. She touched the first pine tree with her hand, as if to assure herself that she had carried out her plan to the end; then she went back into the house. She thought two or three times that she was going to fall, so numbed and weak did she feel. Before going in, however, she sat down in that icy fleece, and even took up several handfuls to rub on her chest. Then she went in and got into bed. It seemed to her at the end of an hour that she had a swarm of ants in her throat, and that other ants were running all over her limbs. She slept, however. Next day she was coughing and could not get up. She had inflammation of the lungs. She became delirious, and in her delirium she asked for a furnace. The doctor insisted on having
Highlight (Yellow) | Location 17213
one put in. Henry yielded, but with visible annoyance. She was incurable. Her lungs were seriously affected, and those about her feared for her life. “If she remains here, she will not last until the winter,” said the doctor. She was sent south. She came to Cannes, made the acquaintance of the sun, loved the sea, and breathed the perfume of orange blossoms. Then, in the spring, she returned north.
Highlight (Yellow) | Location 17217
But she now lived with the fear of being cured, with the fear of the long winters of Normandy; and as soon as she was better she opened her window by night and recalled the sweet shores of the Mediterranean. And now she is going to die. She knows it and she is happy. She unfolds a newspaper which she has not already opened, and reads this heading: “The first snow in Paris.” She shivers and then smiles. She looks across at the Esterel, which is
Highlight (Yellow) | Location 17221
becoming rosy in the rays of the setting sun. She looks at the vast blue sky, so blue, so very blue, and the vast blue sea, so very blue also, and she rises from her seat. And then she returned to the house with slow steps, only stopping to cough, for she had remained out too long and she was cold, a little cold. She finds a letter from her husband. She opens it, still smiling, and she reads: “MY DEAR LOVE: I hope you are well, and that you do not regret too
Highlight (Yellow) | Location 17226
much our beautiful country. For some days last we have had a good frost, which presages snow. For my part, I adore this weather, and you my believe that I do not light your damned furnace.” She ceases reading, quite happy at the thought that she had her furnace put in. Her right hand, which holds the letter, falls slowly on her lap, while she raises her left hand to her mouth, as if to calm the obstinate cough which is racking her chest.
Story in short- The cold weather is too much to deal with and the loneliness is too much for a isolated wife.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
Highlight (Yellow) | Location 17099
A young woman has just passed out through the door of her coquettish little house facing La Croisette. She stops for a moment to gaze at the promenaders, smiles, and with an exhausted air makes her way toward an empty bench facing the sea.
Highlight (Yellow) | Location 17100
Fatigued after having gone twenty paces, she sits down out of breath. Her pale face seems that of a dead woman. She coughs, and raises to her lips her transparent fingers as if to stop those paroxysms that exhaust her. She gazes at the sky full of sunshine and swallows, at the zigzag summits of the Esterel over yonder, and at the sea, the blue, calm, beautiful sea, close beside her. She smiles again, and murmurs: “Oh! how happy I am!”
Highlight (Yellow) | Location 17105
She knows, however, that she is going to die, that she will never see the springtime, that in a year, along the same promenade, these same people who pass before her now will come again to breathe the warm air of this charming spot, with their children a little bigger, with their hearts all filled with hopes, with tenderness, with happiness, while at the bottom of an oak coffin, the poor flesh which is still left to her to-day will have decomposed, leaving only her bones lying in the silk
Highlight (Yellow) | Location 17108
robe which she has selected for a shroud. She will be no more. Everything in life will go on as before for others. For her, life will be over, over forever. She will be no more. She smiles, and inhales as well as she can, with her diseased lungs, the perfumed air of the gardens. And she sinks into a reverie. She recalls the past. She had been married, four years ago, to a Norman gentleman. He was a strong young man, bearded, healthy-looking, with wide shoulders, narrow mind, and joyous disposition. They had been united through financial motives which she knew nothing about. She would willingly have said No. She said Yes, with a movement of the head, in order not to thwart her father and mother. She was a Parisian, gay, and full of the joy of living. Her husband brought her home to his Norman chateau. It was a huge stone building surrounded by tall trees of great age. A high clump of pine trees shut out the view in front.
Highlight (Yellow) | Location 17116
On the right, an opening in the trees presented a view of the plain, which stretched out in an unbroken level as far as the distant, farmsteads. A cross-road passed before the gate and led to the high road three kilometres away. Oh! she recalls everything, her arrival, her first day in her new abode, and her isolated life afterward. When she stepped out of the carriage, she glanced at the old building, and laughingly exclaimed: “It does not look cheerful!”
Highlight (Yellow) | Location 17120
Her husband began to laugh in his turn, and replied: “Pooh! we get used to it! You’ll see. I never feel bored in it, for my part.” That day they passed their time in embracing each other, and she did not find it too long. This lasted fully a month. The days passed one after the other in insignificant yet absorbing occupations. She learned the value and the importance of the little things of life. She knew that people can interest themselves in the price of eggs, which cost a few
Highlight (Yellow) | Location 17124
centimes more or less according to the seasons. It was summer. She went to the fields to see the men harvesting. The brightness of the sunshine found an echo in her heart. The autumn came. Her husband went out shooting. He started in the morning with his two dogs Medor and Mirza. She remained alone, without grieving, moreover, at Henry’s absence. She was very fond of him, but she did not miss him. When he returned home, her affection was especially bestowed
Highlight (Yellow) | Location 17128
on the dogs. She took care of them every evening with a mother’s tenderness, caressed them incessantly, gave them a thousand charming little names which she had no idea of applying to her husband. He invariably told her all about his sport. He described the places where he found partridges, expressed his astonishment at not having caught any hares in Joseph Ledentu’s clever, or else appeared indignant at the conduct of M. Lechapelier, of Havre, who always went along the edge of his property
Highlight (Yellow) | Location 17131
to shoot the game that he, Henry de Parville, had started. She replied: “Yes, indeed! it is not right,” thinking of something else all the while. The winter came, the Norman winter, cold and rainy. The endless floods of rain came down tin the slates of the great gabled roof, rising like a knife blade toward the sky. The roads seemed like rivers of mud, the country a plain of mud, and no sound could be heard save that of water falling; no movement could be seen save the whirling
Highlight (Yellow) | Location 17135
flight of crows that settled down like a cloud on a field and then hurried off again. About four o’clock, the army of dark, flying creatures came and perched in the tall beeches at the left of the chateau, emitting deafening cries. During nearly an hour, they flew from tree top to tree top, seemed to be fighting, croaked, and made a black disturbance in the gray branches. She gazed at them each evening with a weight at her heart, so deeply was she impressed by the lugubrious melancholy of
Highlight (Yellow) | Location 17139
the darkness falling on the deserted country. Then she rang for the lamp, and drew near the fire. She burned heaps of wood without succeeding in warming the spacious apartments reeking with humidity. She was cold all day long, everywhere, in the drawing-room, at meals, in her own apartment. It seemed to her she was cold to the marrow of her bones. Her husband only came in to dinner; he was always out shooting, or else he was superintending sowing
Highlight (Yellow) | Location 17142
the seed, tilling the soil, and all the work of the country. He would come back jovial, and covered with mud, rubbing his hands as he exclaimed: “What wretched weather!” Or else: “A fire looks comfortable!” Or sometimes: “Well, how are you to-day? Are you in good spirits?” He was happy, in good health, without desires, thinking of nothing save this simple, healthy, and quiet life.
Highlight (Yellow) | Location 17147
About December, when the snow had come, she suffered so much from the icy-cold air of the chateau which seemed to have become chilled in passing through the centuries just as human beings become chilled with years, that she asked her husband one evening: “Look here, Henry! You ought to have a furnace put into the house; it would dry the walls. I assure you that I cannot keep warm from morning till night.” At first he was stunned at this extravagant idea of introducing a furnace into his manor-house. It would have seemed more natural to him to have his dogs fed out of silver dishes. He gave a tremendous laugh from the bottom of his chest as he exclaimed: “A furnace here! A furnace here! Ha! ha! ha! what a good joke!” She persisted: “I assure you, dear, I feel frozen; you don’t feel it because you are always moving about; but all the same, I feel frozen.” He replied, still laughing:
Highlight (Yellow) | Location 17155
“Pooh! you’ll get used to it, and besides it is excellent for the health. You will only be all the better for it. We are not Parisians, damn it! to live in hot-houses. And, besides, the spring is quite near.” About the beginning of January, a great misfortune befell her. Her father and mother died in a carriage accident. She came to Paris for the funeral. And her sorrow took entire possession of her mind for about six months. The mildness of the beautiful summer days finally roused her,
Highlight (Yellow) | Location 17159
and she lived along in a state of sad languor until autumn. When the cold weather returned, she was brought face to face, for the first time, with the gloomy future. What was she to do? Nothing. What was going to happen to her henceforth? Nothing. What expectation, what hope, could revive her heart? None. A doctor who was consulted declared that she would never have children. Sharper, more penetrating still than the year before, the cold made her suffer continually.
❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌spoiler alert
A husband brings his bride back to his hometown that brings him happiness because he likes to hunt and take care of his farm but his wife not used to the cold and loneliness. She finally asks for a furnace which he laughs at the idea, she asks him several times and her wanting to go to Paris but he is clueless to her needs or just too dam self centered. She finally looks to make her self cough after he tells her even though she is cold she is healthy. After making herself really sick she is told by the doctor she needs a warm environment and she is allowed to leave. The husband has stayed home and complains about her furnace but she is happy because he caved, though she is dying at least she is fairly comfortable. I am sure there could have been an easier way but what when her husband seems not to care. I can understand her not liking the cold!
Highlight (Yellow) | Location 17163
She stretched out her shivering hands to the big flames. The glaring fire burned her face; but icy whiffs seemed to glide down her back and to penetrate between her skin and her underclothing. And she shivered from head to foot. Innumerable draughts of air appeared to have taken up their abode in the apartment, living, crafty currents of air as cruel as enemies. She encountered them at every moment; they blew on her incessantly their perfidious and frozen hatred, now on
Highlight (Yellow) | Location 17167
her face, now on her hands, and now on her back. Once more she spoke of a furnace; but her husband listened to her request as if she were asking for the moon. The introduction of such an apparatus at Parville appeared to him as impossible as the discovery of the Philosopher’s Stone. Having been at Rouen on business one day, he brought back to his wife a dainty foot warmer made of copper, which he laughingly called a “portable furnace”; and he considered that this would prevent her henceforth from ever being cold. Toward the end of December she understood that she could not always live like this, and she said timidly one evening at dinner: “Listen, dear! Are we, not going to spend a week or two in Paris before spring:” He was stupefied. “In Paris? In Paris? But what are we to do there? Ah! no by Jove! We are better off here. What odd ideas come into your head sometimes.” She faltered:
Highlight (Yellow) | Location 17175
“It might distract us a little.” He did not understand. “What is it you want to distract you? Theatres, evening parties, dinners in town? You knew, however, when you came here, that you ought not to expect any distractions of this kind!” She saw a reproach in these words, and in the tone in which they were uttered. She relapsed into silence. She was timid and gentle, without resisting power and without strength of will.
Highlight (Yellow) | Location 17179
In January the cold weather returned with violence. Then the snow covered the earth. One evening, as she watched the great black cloud of crows dispersing among the trees, she began to weep, in spite of herself. Her husband came in. He asked in great surprise: “What is the matter with you?” He was happy, quite happy, never having dreamed of another life or other pleasures. He had been born and had grown up in this melancholy district. He felt contented in
Highlight (Yellow) | Location 17184
his own house, at ease in body and mind. He did not understand that one might desire incidents, have a longing for changing pleasures; he did not understand that it does not seem natural to certain beings to remain in the same place during the four seasons; he seemed not to know that spring, summer, autumn, and winter have, for multitudes of persons, fresh amusements in new places. She could say nothing in reply, and she quickly dried her eyes. At
Highlight (Yellow) | Location 17187
last she murmured in a despairing tone: “I am — I — I am a little sad — I am a little bored.” But she was terrified at having even said so much, and added very quickly: “And, besides — I am — I am a little cold.” This last plea made him angry. “Ah! yes, still your idea of the furnace. But look here, deuce take it! you have not had one cold since you came here.”
Highlight (Yellow) | Location 17192
Night came on. She went up to her room, for she had insisted on having a separate apartment. She went to bed. Even in bed she felt cold. She thought: “It will be always like this, always, until I die.” And she thought of her husband. How could he have said: “You — have not had one cold since you came here”? She would have to be ill, to cough before he could understand what she suffered!
Highlight (Yellow) | Location 17196
And she was filled with indignation, the angry indignation of a weak, timid being. She must cough. Then, perhaps, he would take pity on her. Well, she would cough; he should hear her coughing; the doctor should be called in; he should see, her husband, he should see. She got out of bed, her legs and her feet bare, and a childish idea made her smile: “I want a furnace, and I must have it. I shall cough so much that he’ll have to put one in the house.”
Highlight (Yellow) | Location 17200
And she sat down in a chair in her nightdress. She waited an hour, two hours. She shivered, but she did not catch cold. Then she resolved on a bold expedient. She noiselessly left her room, descended the stairs, and opened the gate into the garden. The earth, covered with snows seemed dead. She abruptly thrust forward her bare foot, and plunged it into the icy, fleecy snow. A sensation of cold, painful as a wound, mounted to her heart. However, she
Highlight (Yellow) | Location 17204
stretched out the other leg, and began to descend the steps slowly. Then she advanced through the grass saying to herself: “I’ll go as far as the pine trees.” She walked with quick steps, out of breath, gasping every time she plunged her foot into the snow. She touched the first pine tree with her hand, as if to assure herself that she had carried out her plan to the end; then she went back into the house. She thought two or three times that she was going to fall, so numbed and weak did she feel. Before going in, however, she sat down in that icy fleece, and even took up several handfuls to rub on her chest. Then she went in and got into bed. It seemed to her at the end of an hour that she had a swarm of ants in her throat, and that other ants were running all over her limbs. She slept, however. Next day she was coughing and could not get up. She had inflammation of the lungs. She became delirious, and in her delirium she asked for a furnace. The doctor insisted on having
Highlight (Yellow) | Location 17213
one put in. Henry yielded, but with visible annoyance. She was incurable. Her lungs were seriously affected, and those about her feared for her life. “If she remains here, she will not last until the winter,” said the doctor. She was sent south. She came to Cannes, made the acquaintance of the sun, loved the sea, and breathed the perfume of orange blossoms. Then, in the spring, she returned north.
Highlight (Yellow) | Location 17217
But she now lived with the fear of being cured, with the fear of the long winters of Normandy; and as soon as she was better she opened her window by night and recalled the sweet shores of the Mediterranean. And now she is going to die. She knows it and she is happy. She unfolds a newspaper which she has not already opened, and reads this heading: “The first snow in Paris.” She shivers and then smiles. She looks across at the Esterel, which is
Highlight (Yellow) | Location 17221
becoming rosy in the rays of the setting sun. She looks at the vast blue sky, so blue, so very blue, and the vast blue sea, so very blue also, and she rises from her seat. And then she returned to the house with slow steps, only stopping to cough, for she had remained out too long and she was cold, a little cold. She finds a letter from her husband. She opens it, still smiling, and she reads: “MY DEAR LOVE: I hope you are well, and that you do not regret too
Highlight (Yellow) | Location 17226
much our beautiful country. For some days last we have had a good frost, which presages snow. For my part, I adore this weather, and you my believe that I do not light your damned furnace.” She ceases reading, quite happy at the thought that she had her furnace put in. Her right hand, which holds the letter, falls slowly on her lap, while she raises her left hand to her mouth, as if to calm the obstinate cough which is racking her chest.
October 22, 2023
بالاخره تموم شد. تبریک میگم به خودم که بعد از شش سال تصمیم بر خوندن این کتاب، بالاخره شروعش کردم و مهمتر از همه تمومش کردم. یکی دو تا از داستانهاش خیلی آشنا به نظر میاومد، گویا قبلاً هم تلاشی برای خوندن کتاب کرده بودم و بعد نصفهنیمه رهاش کرده بودم. برخی داستانها، شبیه داستانهای اُ هِنری بودند. اگر از سال نوشتن این کتاب مطلع نباشید و عناصر داخل داستانها هم زمان داستان را لو نمیدادند، فکر میکردید داستانها برای زمان حال است.
May 3, 2025
آقا مواظب عشق باشید! از زکام و سینهپهلو و ذاتالریه خطرناکتر است... فکر میکنی با زن گرفتن زندگیات بهتر میشود و زن میگیری! آنوقت از صبح تا شب سرکوفت میزند، هیچچیز سرش نمیشود، هیچچیز نمیداند، مدام در حال ورّاجی، کلهاش پُر است از مهملات عجیب و اعتقادات احمقانه (موپاسان، ۱۳۹۱: ۱۴۵-۱۵۰).
یأس و بدبینی در آثار گی دو موپاسان چنان رخنه کرده است که گویی امیدی به بهبودی کرۀ خاکی ندارد. و شاید این بدبینی تا حدودی متأثر از اندیشههای آرتور شوپنهاور باشد؛ چراکه در داستان کوتاه «کنار مرده» از کتاب «اولین برف و داستانهای دیگر» مینویسد:
باید بپذیریم که اندیشۀ جاودانی شوپنهاور، بزرگترین تخریبگر رؤیاها که دنیا به خود دیده، مُهر تحقیر و یأس را تا ابد بر بشریّت زده است. توهّم این کامجوی توهّمباخته باورها و امیدها و شعر و آرزو را زیرورو کرده، آرمان را نابود کرده، اعتماد جانها را ویران کرده، عشق را کشته، پرستش جوهرۀ زن را سرنگون کرده، امید دلها را درهم شکسته، غولآساترین کاری را که در شکاکیت شدنی بوده به انجام رسانده. تمسخرش را در همهچیز دوانده و همهچیز را از درون خالی کرده. همین امروز هم کسانی که از او متنفّرند بهنظر میآید در ذهنشان، برغم خودشان، بخشهایی از اندیشۀ او را حفظ کرده باشند (همان: ۱۱۴-۱۱۵).
منبع:
_ موپاسان، گی دو، ۱۳۹۱، اولین برف و داستانهای دیگر، ترجمه مهدی سحابی، تهران، مرکز.
November 30, 2024
از بین تموم داستانهای این کتاب فقط یکی دوتاشون برام جالب بودن. یه سری داستانها بهنظرم همینجوری رها شده بودن و بیسروته بودن، انگار که نویسنده دیگه حوصله نداشته باشه ادامه بده و فقط بخواد داستان رو تموم کنه. قبلا از موپاسان داستان کوتاه «مهتاب» رو خونده بودم و دوستش داشتم، همین هم باعث شد بیام سراغ این مجموعه داستان، ولی خیلی با انتظاری که تو ذهنم ساخته بودم متفاوت بود.
December 7, 2017
خوشی و رخوتِ بدن ازهرچه هم که باشد، باز دلمان یک چیز اضافی هم می خواهد... یک چیزی برای خودِ دل.
یک کمی عشق؟
یک کمی عشق؟
March 25, 2020
خوب بود ... انتخاب جناب مهدی سحابی است دیگر ... لحظات خوشی داشتیم.
و اسم خاص و جالب جناب موپاسان ..... فقط توجه به تاریخ نگاشت کتاب داشته باشید
و اسم خاص و جالب جناب موپاسان ..... فقط توجه به تاریخ نگاشت کتاب داشته باشید
June 18, 2021
"Wide shoulders, narrow mind, . . ." Ha! Maupassant was always making up apophthegms. It would be nigh well impossible to add a furnace to a Norman stone chateau. Where would you run the pipes? besides the chateau had fireplaces, but furnaces were in fashion.
September 3, 2023
دلنشین و ساده و دوست داشتنی😍
برای وقتایی که میخواین استراحت کنین و ذهنتون آروم بشه ، عالیه❤️
برای وقتایی که میخواین استراحت کنین و ذهنتون آروم بشه ، عالیه❤️
January 31, 2024
موپاسان عالیه
January 28, 2025
فقط داستان اولین برف و گوش کردم که چنگی به دل نزد :)
January 23, 2026
راستش من درواقع کتاب 'آواره و چند داستان دیگر' رو با ترجمه مهستی بحرینی از دوموپاسان خوندم ولی چون پیداش نکردم توی گودریدز، این رو وارد کتابهای خونده شدهم کردم که همچنان از دوموپاسان هست
Displaying 1 - 30 of 32 reviews