Ze is verdiept in haar boek als er wordt gebeld. Het zou Bart kunnen zijn. Ze staat op om open te doen. Maar het zijn niet Barts voetstappen die ze op de trap hoort. Nieuwsgierig doet ze de deur open. Remco, jij! Wat moet hij hier ineens? Als ze had geweten dat hij het was, had ze nooit voor hem opengedaan. Maar wat moet ze? Hem afschepen bij de deur? Ze kijkt hem aan, hij ziet eruit alsof hij heeft gebruikt. Hij heeft een gejaagde blik in zijn ogen. Ik moet je spreken, zegt hij en voor ze hem kan wegsturen loopt hij langs haar heen haar kamer in. Dit wil ik helemaal niet, denkt ze. Hij gaat op het puntje van de bank zitten, alsof hij elk moment kan opspringen. Ik hield van Luna. Hij verheft zijn stem. Dat weet je, ik hield heel veel van haar. Ik kan wel zeggen dat ik nog nooit zoveel van een vrouw heb gehouden. Hij kijkt Eva aan. Misschien juist daarom. Eva verstijft. Jij bent de enige die ik dit vertel, zegt hij terwijl hij naar haar toe buigt. Alleen jij krijgt dit te horen. En ik zweer je, na dit gesprek zet ik voorgoed een punt achter dit afschuwelijke drama. Dat heb ik mezelf gezworen. Gadverdamme. Er gaat een rilling door Eva heen. Wat gaat hij haar vertellen?
Carolina Sophia (Carry) Slee (Amsterdam, July 1, 1949) is a Dutch children's author. She also writes books for adults. Her books are based on teenagers, who have problems with their environment and are thus deeper into trouble. Or children who do not understand why mommy is acting so strangely, and where her big belly is suddenly coming from!
For her first books were her own daughters a major source of inspiration. For "Sorrow with mayonnaise" she used a lot of stories where a daughter came home. The atmosphere in the classroom in the book was exactly in the class of the subsidiary. The nasty girl Simone Slee is based on a neighbor kid that her daughters thought was very annoying. As her daughters grew older, they often read the letters in the back page of the TV Guide. As she reads the letter from a boy who tells that his neighbor, who got bullied so badly, that she jumped in front of a train, Sled was so upside down of the story that she wrote the book "Regret" (1996). For this book she gets the prize of the Young Jury.
Carry Slee is goed in het bespreekbaar maken van zware onderwerpen voor jongeren. Dat doet ze ook weer in dit boek. Het lastige hierbij is alleen dat ze hiermee de 16+ doelgroep probeert te bereiken, terwijl haar schrijfstijl nagenoeg hetzelfde is als haar boeken in de categorie 12-15 jaar. Het voelt qua stijl allemaal iets te simplistisch. Destijds was dit echter een van de weinige boeken van Nederlandse bodem voor jongeren met een transgender vrouw als een van de belangrijke hoofdpersonages. (voor zover ik mij kan herinneren althans). Tegenwoordig heb je veel meer materiaal hierover en ook own voices verhalen. Toch is dit boek nog steeds relevant en ik denk dat het zeker een belangrijke bouwsteen is geweest met betrekking tot jeugdboeken over genderidentiteit van Nederlandse bodem. Voor mij was het in ieder geval als tiener een van de eerste boeken over dit onderwerp die ik las.
Wat kan ik zeggen ben nu toch wel benieuwd naar wat Carry slee nog meer schrijft. Joël is spannend, meeslepend en heerlijk geschreven.
Het eerste hoofdstuk is al zo dat je door wil lezen. Het gaat over 4 studenten die samen wonen 1 van hen is om het leven gekomen. Is dit een ongeluk of toch niet. Huh vriendschap word op de proef gesteld.
Het einde heb ik niet zien aankomen. Ik dacht echt dat ik wist wie de dader was.
Joël was als tiener een van mijn lievelingsboeken omdat het, zeker voor z'n tijd, op zo'n duidelijke en toegankelijke manier je kennis liet maken met queer zijn. Zeker in de tijd dat dit boek uitkwam was deze queer representatie in media zeldzaam. Anno nu zou het boek niet meer uitgebracht worden, al puur om het feit dat de titel letterlijk een deadname is. Toch gaat het boek enorm respectvol om met het verhaal van Fleur. Carry Slee had zich goed ingelezen over transpersonen en dat maakt dat het verhaal zelf tijdloos is.
Wat ik wel jammer vond - en nu na 10+ jaar nog steeds vind - is dat Eva en Luna totaal niet aansprakelijk werden gehouden voor hun gedrag. De manier waarop bijvoorbeeld vreemdgaan genormaliseerd wordt in het verhaal is kwalijk. Het voelt soms alsof je moet denken dat dit 'normaal' is voor jonge meiden/studenten, maar de meeste mensen zouden dit gedrag gewoon afkeuren. Desondanks is het wel een enorm echt verhaal wat door de spanning je blijft intrigeren. Zelfs als ik het verhaal van Fleur inmiddels uit mijn hoofd ken :)
This entire review has been hidden because of spoilers.
Hoe gaan drie overgebleven vriendinnen om met de dood van hun vriendin en huisgenoot? Wat hebben de anonieme brieven met de dood van Luna te maken? En waarom liegt de ex-vriend van de overledene? Allemaal vragen in dit boek die de schrijfster probeert te beantwoorden. En hoe ga je om met de plotselinge dood van je huisgenoot? Alle drie hebben ze zo hun eigen manier. En willen ze wel alle geheimen kennen? Is vond het hier en daar heftig te lezen. Misschien ook omdat het dichtbij komt.
Carry Slee is en blijft een van mijn favoriete schrijfsters uit mijn jeugd. Dit boek was zeker geen teleurstelling, al is het geen thriller, zoals de flaptekst wil laten geloven. Voor iedereen die de boeken Afblijven, Spijt, Radeloos etc vroeger met veel plezier heeft gelezen, een aanrader. Taboedoorbrekend en verrassend geschreven.
I have read this book multiple times because I didn't really get the story. The different perspectives were hard to understand, but the story itself was great. I really didn't see it coming, and it was a special ending.
Ik had veel moeite met het begin van Joël. De zinnen waren heel simpel (naar mijn mening té simpel voor een 16+ boek), waardoor ik het idee kreeg dat ik een kinderboek aan het lezen was. Dit maakte het verhaal voor mij saai, terwijl het begin juist heel droevig is/zou moeten zijn. Het boek begint namelijk meteen bij de dood van Luna, maar het raakte mij in ieder geval niet echt. Wellicht ben ik met mijn bijna 20 lentes toch te oud voor dit boek.
Waarom dan toch 3 sterren? Vanaf pagina 76 wordt er een tweede verhaallijn gemixt met de hoofd-verhaallijn. Deze verhaallijn boeide en raakte me echter wel heel erg. Voor dit onderdeel zou ik zó 4 sterren geven. Helaas was dit slechts een klein deel van het boek en had ik vaak het idee dat ik snel door het boek heen las, om weer bij de tweede verhaallijn uit te komen.
De hoofd-verhaallijn (het verhaal van Eva/Luna) vind ik hoogstens 2 sterren waard.
Door het boek was ik echter zo heen, aangezien de letters redelijk groot waren én de tweede verhaallijn mij dus wel interesseerde.
Al met al ben ik toch wel blij dat ik dit boek gelezen heb, maar dus niet wegens "Eva's verhaal".
Het verhaal gaat over Luna, die overlijdt nadat ze uit het raam van haar studentenkamer naar beneden is gevallen. Haar beste vriendin Eva twijfelt echter of het een ongeluk was en verdenkt Luna’s ex Remco van moord, onder andere omdat Remco altijd snel jaloers & driftig was, en Luna het onlangs had uitgemaakt omdat ze erachter was gekomen dat ze lesbisch was. Later blijkt dat Remco hier totaal niks mee te maken heeft, en krijgt het verhaal een onverwachte wending.
De nieuwe bewoonster van Luna’s kamer, Yvet, vindt brieven die aan Luna gericht zijn onder een plank in de vloer en geeft deze Eva. Ze blijken afkomstig te zijn van ene ‘Joël’.
Deze Joël, ook de titel van het boek, komt pas ergens in het midden van het verhaal voor het eerst aan bod waardoor je pas op de laatste pagina het échte verhaal weet. Het einde kwam totaal onverwacht en het was spannend tot de laatste bladzijde.
Dit boek is super geschreven door een super schrijfster en ik zou het zeker aanraden!
This entire review has been hidden because of spoilers.
Oh, hoe moet ik dit boek een rating geven? Het is zo slecht, de schrijf stijl is extreem simplistisch en de beschrijvingen lieten me vaak lachend achter. Maar, dit boek heeft zo'n enorme impact op mij gemaakt toen ik kind was. Ik weet nog dat ik dit boek niet kon neerleggen, en het op het strand heerlijk aan het lezen was. Ik heb nog vaak aan dit boek gedacht, en daarom wilde ik het nog een keer lezen. Misschien had ik dat niet moeten doen, want het heeft een deel van de magie weggehaald. Dit is een aanrader voor kinderen en tieners, en verder niemand.
Jaren lang heb ik niks van Carry Slee gelezen, tot nu. Vond het een makkelijk boek om te lezen. In een paar uurtjes heb je het wel uit. Vond het begin wat saai want je hebt niet echt connectie met alle personages en alle namen zeggen me niet veel. Maar later word het wel beter met de brieven aan Luna. Love de plottwist, opzich wel voorspelbaar als je langer erover nadenkt dat Fleur de enige is die thuis was. Maar had dit echt niet verwacht.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Voor het eerst in 14 jaar herlezen, omdat ik een naamgenoot ontmoette die zichzelf deze naam had gegeven na het lezen van dit boek (super mooi!). Het verhaal is wat kinderlijk geschreven, ondanks dat het over studenten gaat, maar verder zit het goed in elkaar. Ik vraag me wel af of het transgenderverhaal, toen echt vooruitstrevend, nu misschien niet meer de beste representatie is.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Voor het eerst in lange tijd weer een Carry Slee boek gelezen. Voornamelijk omdat ik toe was aan iets wat makkelijk weg leest. En dat is precies wat Joël doet. Van begin tot eind makkelijk weg te lezen met de nodige spanning.
Very emotional to read the account of abuse and horror. I am just happy that despite the fact one of the main characters and I are both trans, I was spared the misery of growing up in an ultra-religious family.
Dit was een van mijn favoriete boeken vroeger, dus ik wilde hem graag opnieuw lezen, ook omdat toen ik het voor het eerst las, ik nog niet wist dat ik transgender was. Ik keek nu met een andere blik naar het boek en het raakte me nog meer dan de eerste keer. Echt een bijzonder boek