Sandra's wereld stort in wanneer ze via een simpele brief gedumpt wordt door haar echtgenoot Georg, een literaire bestsellerauteur. Noodgedwongen keert ze terug naar haar geboortedorp, waar ze onderdak vindt bij haar ouders en zal moeten uitzoeken wie ze is zonder man. Op oudejaarsnacht besluit de plichtbewuste Sandra om iemand anders te worden. Ze laat alle fatsoen varen en stort zich vol overgave op een resem volstrekt verkeerde maar vermakelijke keuzes. Op haar liederlijke pad komt ze enkele zonderlinge figuren tegen, maar uiteindelijk ook de persoon die ze altijd al was.
Ik had de unieke kans om dit boek proef te lezen voor het verscheen en oh my natte onderbroek: ik heb genoten van elke letter en het tot twee uur 's nachts verslonden in een minimum van tijd. In een soort van magisch realistische flashback die bij tijden aan een sexy, minder zielige Houellebecq doet denken gaat Sandra op zoek naar zichzelf in het kleine dorpje waar ze vandaan komt. Wat ik erg leuk vond aan dit boek is hoe het mededogenloze ironie en zelf-referentiële spot combineert met een diepgevoelde nooit schmaltzy emotionaliteit. Het is een boek dat perfect de tijdsgeest vertolkt zonder mee te drijven in de stroom van lege egoliteratuur die nu dominant lijkt te zijn. De auteur is duidelijk een vrouw en het tekent haar perspectief maar tegelijk overstijgt het narratief deze contingente identiteit naar een universele menselijkheid die het voor iedereen een waardevolle ervaring maakt. De eerste recensent die hier over "chick lit" of "vrouwenliteratuur" begint ga ik dan ook persoonlijk het werk van Barbara Cartland voorlezen tot hij sterft. Haja, het is ook supergrappig. SHIBARI!
Sinds gevierd auteur Georg Sanctorum haar heeft verheven tot het hoofdpersonage in zijn bestsellerroman(s) is Sandra Sanctorums leven nooit meer het hare geworden. Ze bestaat uitsluitend nog als de bescheiden en meegaande ‘echtgenote, muze en literair agente van’. Wanneer Georg na ‘twaalf jaar seksuele exclusiviteit’ met een simpele brief een punt zet achter hun relatie, wordt Sandra gedwongen zichzelf opnieuw uit te vinden. Wie ze worden zal, weet ze niet, behalve dat het ‘IEMAND ANDERS’ zal zijn – in kapitalen, jawel. Hoe ze die transformatie moet aanpakken, weet ze gelukkig wel. Sandra legt zichzelf op om door ijzeren discipline losbandig te worden: ze zal geen dag meer doorbrengen zonder roken, alcohol of seks. Die ongemakkelijke klus krijgt ze geklaard met de hulp van een aantal buitenissige en bijzonder vermakelijke figuren uit haar geboortedorp: de flegmatieke beeldhouwster Alma en de introverte bondagefan Victor bijvoorbeeld. Beetje bij beetje leert ze haar identiteit niet langer volledig aan anderen te ontlenen. Sandra’s zoektocht levert een pittige roman op met een strakke spanningsboog, een aanbiddelijk en aandoenlijk hoofdpersonage, doordenderende zinnen, een ritmische taal en snedige observaties. Wie al hield van Van den Broecks ontwapenend gênante stijl als columniste, kan alleen maar blij worden van dit romandebuut.
Begint sterk, maar glijdt dan snel af in een grotesk en karikaturaal verwerkingsproces van een verloren liefde. Pas in de laatste bladzijden komt er opnieuw wat diepgang, als een jeugdtrauma van de protagonist al het gebeurde enigszins omlijst (en meteen ook verklaart waarom die protagonist overkomt als een overjaarse puber in plaats van de mid-dertiger die ze in realiteit is). Jammer, want Nele Van den Broeck is stilistisch heel sterk.
Een heel verrassend debuut, dat zeker smaakt naar meer. Een bijzondere schrijfstijl, puur en eerlijk, cynisch, bij momenten zelfs nogal plat, maar met een heerlijke humor. Het gebeurt maar zelden dat een boek me hardop aan het lachen krijgt, en Van den Broeck's verhaal slaagde daar meerdere keren in. Extra punten voor de onverwachte twist ivm de naam van het hoofdpersonage, die een extra dimensie toevoegt aan het geheel. Heerlijk boek. Geniaal - voor een keertje ben ik het met Georg Sanctorum eens ;-)
Grappig en goed geschreven. Soms luidop moeten lachen. Het verhaal zelf vind ik zozo. Maar het was heel gevat, vol zelfspot, en een beetje ontwapenend, zelfs breekbaar. Zo heb ik mensen & schrijvers het liefst.
Het boek begint vlot en lees dan gemakkelijk weg! Verhaallijn is duidelijk wat mij nieuwsgierig maakte naar het vervolg. Eenmaal verder gelezen snapte ik sommige plotten en verbindingen niet, veel extra paadjes in het verhaal. Het einde pakte mij weer, wat doorging op het eerder beschreven verhaal. 2,5 ster naar boven afgerond.
"Iemand Anders" heeft een heerlijk directe maar soms rauwe toon.
Ondanks zware en schrijnende onderwerpen heeft Nele Van den Broeck een erg toegankelijke schrijfstijl die me vanaf de eerste pagina in haar verhaal trok en me niet meer losliet tot het einde.
De personages zijn schrikwekkend levensecht en hun emoties worden op een indringende manier beschreven. Je voelt als lezer mee, en de worstelingen en pijn raken - soms confronterend grappig, soms met bijzonder fijn gevonden taalgebruik.
Dankjewel voor dit boek. Op het einde was ik teleurgesteld dat het "al op" was... Maar als er ook maar een hint van realiteit in zit kijk ik alvast uit naar een volgend werk!
"Mijn verdriet was een mustang die ik niet berijden kon. Het mocht niet bestaan. Het kon niet bestaan."
Dit boek staat vol met rake zinnen zonder dat het te overdadig wordt of dat ze verloren lijken te zijn gelopen in het grotere geheel. Ik heb luidop gelachen en gehuild, het bij momenten even aan de kant gelegd en in de verte gestaard om het daarna toch weer snel verder te lezen. Dit verhaal vol doodeerlijke, morsige menselijkheid deed me me minder eenzaam voelen.
Noch kots, noch uiensoep, thank god. Wel heel veel heerlijke, mond- en andersvullende amuses geproefd, een knoert van een hoofdgerecht en een dessert dat ik liever wat hartiger dan zoet had gewild. Loved it nonetheless.
Dit boek is één brok menselijk ongemak, met zowel de pijnlijke als de hilarische kanten. Ik heb meerdere keren hardop gelachen en stukken voorgelezen aan andere mensen. Dan weet je dat het boek leuk is. Het verhaal kabbelt een beetje voort, maar dat stoorde me geen moment.
Ik had het in 1-2-3 kunnen uitlezen omdat het zo vlot geschreven is dat je naar binnen kunt gieten als de fles gin van Sandra Sanctorum, maar ik heb het in kleine beetjes gedegusteerd, om te genieten van de cynische humor, de wijsheden die her en der verspreid liggen en de rake observaties.
‘Dit was het dan, ik zou de rest van mijn leven in dit bad moeten doorbrengen. Past goed bij het weekdier dat ik ben — half mens, half mossel. Ik zou mij voor altijd opsluiten in de schelp van de badkuip, het water was een vruchtzak en ik bleef rustig ongeboren.’ (p. 122)
‘De kassa klingelde, klanten kwamen en gingen, mijn moeder zong van roddel en regenweer.’ (p. 130)
Nele Van den Broeck schrijft compromisloos en toch geraffineerd. Ik zag gelijkenissen met De helaasheid der dingen. Het is scabreus maar het gaat naar de essentie. Het is literair maar het voelt nergens geforceerd aan. Het is verzonnen maar ik geloof het.
Ze weet haar ervaring met relaties, met de donkere kanten van depressie, haar afkeer van sociale wenselijkheid en hang naar eenzaamheid in te zetten, maar het blijft een evenwichtig geheel, geen vehikel om wat inzichten mee te delen. Knap.
Ken je dat gevoel, dat je stopt met lezen en de ochtend is ingeruild voor de avond. Dat alles wat je van lezen afhoudt je irriteert, tot je je als een verslaafde verder op het boek mag werpen, letter na letter van de pagina rukt met je blik en je verkneukelt om zoveel intrieste hilarische verwoordingen. Leest sneller dan je ogen over de pagina's kunnen glijden. En nu hebben dat het uit is na anderhalve dag. En mooi einde hoe ze zichzelf kan worden door iemand anders te proberen zijn doorheen het boek.
Ik ist niet echt wie Nele Van den Broeck was (en na het lezen van dit boek nog veel minder, het kan een pseudoniem zijn) maar wat heb ik waanzinnig van dit boek genoten. En op momenten echt hardop gelachen! Neen, het is geen lollig boek, maar eerder een combinatie van sarcasme, cynisme en bedoelde eerlijke naïviteit. Ik ben verliefd geworden op Nele Van den Broeck, of toch minstens op de zinnen die ze had neergepend. Twee voorbeelden: "Hij verrichtte slechts een paar nauwgezette handelingen die uit een blikje geconcentreerde focus leken te komen." en "Misschien was het dom om mij te laten vastbinden door een man die ik nauwelijks kende, zonder iemand te vertellen waar ik was. Voor je het weet word je drie jaar later teruggevonden, gemummificeerd en met een biljartbal in je mond."
Een breakup-boek, een poten-op-de-grond-boek, een vooral ongecompliceerd boek. 't Leven is gewoon wat het is.
Het neemt even de tijd om in het verhaal te komen. Het lijkt alsof de schrijfster groeit in het proces naar het einde toe. De eerste 150 pagina's bevatten metaforen en uitvergrote beeldspraak die het verhaal telkens laten stagneren. Pas daarna komt het voor mij echt op gang en duik je in haar meer ontwapenende taalgebruik. Het verhaal zelf is bitterzoet en breekbaar, maar voelt als echt gebeurd aan. De blik die je krijgt op het leven van het hoofdpersonage, voert je mee naar eigen innerlijke kapsones. Al bij al zeker de moeite waard om te lezen.
Ik vind het echt heel jammer dat ik dit boek maar drie sterren kan geven. Het begon als mijn ultieme puberdroom; na een scheiding gaat ze toegeven aan al haar driften. Voor onbepaalde tijd alleen maar zuipen, roken, met iedereen naar bed en zo lui zijn als maar kan. Waar ik hoopte op een soort psychologisch proces over dit nieuwe leven ging het mij net iets te lang door over vieze piemels en stomme ouders. Geweldig concept maar ik had door het boek heen iets meer diepgang wel kunnen waarderen. Nu gaf het bijna young-adult vibes.
Het verhaal begint sterk, veel potentieel maar vervaagt al snel tot een klaagzang over een mislukte relatie. Waar ik hoge verwachtingen had over de zoektocht van de protagonist naar zichzelf, bleef ik op mijn honger zitten. Ook de overbodig platte beschrijvingen over seksualiteit doen voor mij wat afbreuk aan het verhaal. In de laatste hoofdstukken weet de schrijver mijn aandacht terug te trekken, daarom dus een 3/5.
Soms grof, soms geniaal, soms bevreemdend, maar bovenal een romandebuut dat bijzonder vlot leest. Georg Sanctorum maakt mij aan het lachen, zijn bijna ex-vrouw Sandra nog meer. Zelfs als ze met haar demonen - én tegelijk ook de zijne - vecht, komt het woord ‘hilarisch’ vaak bij me op. Volgens mij perfect materiaal voor een Vlaamse film…
Graag gelezen. Ik ging een review schrijven met een grap over verwarde vrouwen van middelbare leeftijd, maar dat lukte niet. But it's okay, cause I'm a loser anyway...
Fantastisch, in één ruk uitgelezen. Heerlijk zwelgen in een ander zijn zelfmedelijden dat op een geweldig komische manier beschreven is. Net uitgelezen en wil het eigenlijk gelijk weer herlezen, zó intens van genoten!