بیشتر به دلیل ارادتم به داریوش آشوری گفتوگو را شنیدم. گمان میکردم گفتوگو از مجموعهی تاریخ شفاهی هاروارد باشد، ولی از بنیاد مطالعات ایران (مریلند؟) بود. بیشتر پیرامون نیروی سوم و خلیل ملکی میچرخید و البته کانون نویسندگان. استبداد دورهی بیستوپنجسالهی پساکودتا کاری کرد که آشوری که از نوجوانی سیاسی شدهبود، سیاست را رها کند و به ادبیات و ترجمه و زبانشناسی رویآورد و البته کتاب چنین گفت زرتشت را همان دههی چهل ترجمه کرد. گفتوگوی بدی نبود اگرچه کوتاه بود. شاید از گزینههای دیگری که از این بنیاد پیشرویم بگذارم، داریوش شایگان باشد.