흡혈귀

明智小五郎事件簿 #7

by Edogawa Rampo, 에도가와 란포

<아케치 고고로 사건수첩> 제7권. 어느 가을, 사건은 시오바라 온천에서 시작한다. 미망인 하타야나기 시즈코를 둘러싸고 두 남자가 결투를 벌인다. 패자 오카다는 온천 근방에서 익사체로 발견되고, 승자인 미타니 청년과 시즈코 주위에 입술 없는 남자가 맴돈다. 도쿄로 돌아와서는 시즈코의 아들 시게루가 유괴되고, 히타야나기가를 찾아온 낯선 손님이 서재에서 시체로 발견되기도 한다. 이에 아케치 고고로를 찾아온 미타니 청년, 아케치의 개화아파트에는 연인 후미요와 고바야시 소년이 아케치의 조수로 일하고 있다. 아케치는 미타니 청년의 말을 들으며 알 수 없는 미소를 짓는다.

한편 결투의 패자였던 오카다의 집에서는 여자 시체 세 구가 숨겨진 나체 조각상이 발견되고, 아케치의 연인 후미요가 범인에게 인질로 잡힌다. 끈질긴 추적 끝에 범인을 잡았을 때, 발신자 없는 편지를 받게 되는 아케치 고고로. 신출귀몰하며 끊임없이 도전장을 보내는 범인과 명탐정 아케치 고고로가 대결을 펼치고, 란포에 따르면 “발칸 지역의 전설 ‘흡혈귀’에도 비견할 만한 인간계의 악마”라는 범인의 정체가 밝혀지기까지 다채로운 사건들이 파란만장하게 전개된다.

Genres: Japanese Literature, Mystery

365 pages, Paperback

First published March 24, 1931

About the author

Hirai Tarō (平井 太郎), better known by the pseudonym Rampo Edogawa ( 江戸川 乱歩), sometimes romanized as "Ranpo Edogawa", was a Japanese author and critic who played a major role in the development of Japanese mystery fiction.

Reviews

[Supakorn · Rating 4 out of 5]

เป็นเล่มที่ชอบนะแต่แบบรู้สึกว่ามันไม่สุดแต่ก็เป็นไปตามมาตรฐานของรัมโปะ บรรยากาศในเรื่องค่อนข้างให้อารมณ์นิยายสืบสวนยุคเก่า คล้ายๆคินดะอิจิ อ่านก็เพลินๆดี

[Жанна Пояркова]

Удалое японское джалло с убийцей-инвалидом, трупами в статуях, ниндзя-убийствами, тайными ходами и прочими вычурными элементами палпа Рампо.

[Angel 一匹狼 · Rating 3 out of 5]

6.5/10

(Original Japanese)

[J · Rating 5 out of 5]

โอ้โห
โอ้โหหหหห

โอ้โหแบบลากเสียงยาวๆให้ดังไปถึงญี่ปุ่น
ให้เสียงมันย้อนไปกลับในสมัยที่รัมโปะยังมีชีวิต
ให้คุณเขารู้ว่างานเขียนของคุณเขามันเก่งกาจ
มันบ้าดีเดือดและมันอัจฉริยะสุดๆไปเลย (โว้ย!!)

คิดได้ไงอะ
แต่ละฉากแต่ละตอน พล็อตแต่ละจุดแต่ละบทที่เขียนขึ้นมานี่คิดได้ไงอะ
สุโก้ยมาก อย่าว่าแต่เป็นพล็อตเรื่องที่คิดและเขียนขึ้นมาเมื่อนานมาแล้วเลย
เปรียบเทียบกับในยุคสมัยนี้ก็ยังคิดว่าหาเล่มอื่นๆงานอื่นๆมาเทียบได้ยากอะ

เป็นพล็อตที่เหมือนย้อนอดีตไปเขียนขึ้นมา
อย่าว่าแต่ไม่ล้าสมัยเลย นี่ว่าต่อให้ผ่านไปอีก 10 ปีหรือ 20 ปี
ได้มานั่งอ่านงานเขียนของรัมโปะอีก ก็จะยังรู้สึกเหมือนเป็นงานที่เขียนขึ้นมาใหม่ในยุคนั้นๆ

ความพลิกแพลง ความช่างสรรหาแต่ละวิธีมาสร้างเป็นคดี
แต่ละวิธีมาคลี่คลายคดี แต่ละตัวบุคคลหรือแต่ละสถานที่
อ่านแล้วมีแต่คำว่า 'สุโก้ย' เด้งออกมาจากแต่ละบทไม่หยุดจนกระทั่งอ่านจบ

ถ้ามีออสการ์สาขานักเขียนนิยายสืบสวนที่จีเนียส
ต่อให้เขียนผ่านไปกี่ยุคกี่สมัย งานเขียนก็ยังตะโกนคำว่า 'จี๊เนียสสส' ออกมาได้
เอาไปเลย...ยกให้รัมโปะไปเลยสัก 10 ตัว
ไม่รู้คุณเขาช่างคิดช่างสรรหาช่างสร้างสรรค์แต่ละฉากแต่ละตอนขึ้นมาได้ยังไง
เอาจริงๆเล่มนี้เหมือนเฉลยตัวฆาตกร (แบบเนียนๆ) มาตั้งแต่แรกๆละ
แต่ก็ยังมีการเขียนหลอก เหมือนตบหัวแล้วลูบหลังแล้วตบหัวอีกที
ที่รู้ว่าการเขียนหลอก สุดท้ายมันลิงค์เป็นวิธีการแก้แค้นและการฆ่าอย่างเลือดเย็นทั้งหมด

จะชมว่าเจ๋งก็เหมือนจะโหดร้าย (เพราะนี่คือหนังสือสืบสวนที่มีการฆาตกรรม)
แต่ก็นั่นแหละ

เจ๋งฉิบ!


ปล. ตัวละครค่อนข้างเยอะและชื่อค่อนข้างจำยากและชวนสับสน
ถึงอย่างนั้นก็ไม่่ได้ทำให้สนุกน้อยลงหรือน่าเบื่อเลยแม้แต่น้อย
ดีเหลือเกิน จี๊เนียสสสส

[Fai RuRiKo · Rating 4 out of 5]

งานของรัมโปเป็นอะไรที่กาวมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ตัวเอกจะเก่งเว่อร์เลย ซึ่งคดีนี้อ่านแล้วตื่นเต้นเร้าใจ เดาตัวคนร้ายได้ตั้งแต่กลางๆเล่ม แต่ช่วงท้ายที่เฉลยทริค กลับเป็นทริคที่ซับซ้อนพอสมควรเลย

[KunPunnawat · Rating 5 out of 5]

เล่นนี้ก็เน้นอีโรติกเหมือนเดิม
ชอบแนวทางการหนีของคนร้ายในนิยายของรัมโบมาก
วิ่งไปกลางที่สาธารณะแล้วไม่โดนจับ
ที่ชอบมากคือเหยื่อในเรื่องนี้ก็ดันมี stockholm syndrome ซะงั้น
เนื้อเรื่องยาก แต่ครบทุกรสดี

[Boon · Rating 4 out of 5]

สำนวนการเขียนแบบรัมโปะที่อ่านแล้วต้องติดตาม ลุ้น ระทึก วางไม่ลง

แต่ผมว่ามันออกจะเกินจริงไปนิดนึง สำหรับตรรกะที่เอามาใช้

อ่านสนุกดีครับ

[Iggyizzy2000 · Rating 3 out of 5]

โดยรวมมันอ่านสนุกแบบนิยายแฟนตาซีหรือมังงะเด็กโตมากกว่า
พักหลังๆสารภาพเลยว่าเริ่มอ่านงานของ รัมโปะ ในซีรี่ส์เซ็ตของ อะเกะชิ โคโงะโร ไม่สนุก มันอ่านแล้วไม่สุด
ใช้มุกเดิมๆคือมีฆาตกรรม มีคดี แล้วก็ไล่ล่ากันสักพักโดยใส่น้ำหนักไปที่การชิงไหวชิงพริบของสองฝ่ายมากกว่าว่าใครจะพลาดท่าเสียทีก่อน เบรคด้วยปมของตัวละครหรือฆาตกรรมต่อแล้วก็มาไล่ล่าอีกที แล้วมาสรุปที่พระเอกทริกเก่งกว่าประมาณนั้น