What do you think?
Rate this book
De laatste verkenner
Zevenentwintig SF-verhalen die je meenemen van de komende eeuw, als Rotterdam onder water is gelopen, naar de verre toekomst, als de laatste intelligentie op Aarde een neergestort ruimteschip onderzoekt. Reis met de hoofdpersonen naar andere werelden, van de oceaan onder het ijs van Enceladus naar een planeet waar de winter eeuwen kan duren. Overal loopt de mens niet alleen de ander tegen het lijf, maar ook zichzelf. En dat loopt niet altijd goed af …
- GenresScience Fiction
327 pages, Paperback
Published March 4, 2023
About the author
Johan Klein Haneveld
123 books107 followersSchrijven is mijn lust en mijn leven. Het begon op de basisschool toen ik ontdekte hoe leuk het schrijven van opstellen was en zelf ook verhalen begon te schrijven. Een daarvan ging over een mosasaurus, de tweede over het monster van Loch Ness. Op mijn achtste had ik al een eerste non-fictie boekje zelf gemaakt, compleet met tekeningen. Waarover? Dinosaurussen. Een thema wordt langzaam duidelijk.
Het zal niemand verbazen dat de reeks avonturenverhalen die ik als tiener op een typemachine uitwerkte, begon met 'Joost en Cliff op het eiland der pterodactylen.' In navolging van mijn favoriete auteurs Arthur C. Clarke en Isaac Asimov begon ik ook met het schrijven van korte SF-verhalen en een bundel daarvan, getiteld 'De sprinkhanen', mocht ik van mijn docent Nederlands op mijn literatuurlijst zetten.
Na een overspannenheid tijdens mijn studie besloot ik het schrijven serieus op te pakken. Het resulteerde in mijn debuutroman 'Neptunus' die in 2001 verscheen bij uitgeverij Voorhoeve. In 2002 had ik de eer het actieboek voor de maand van het spannende boek te schrijven voor de christelijke uitgevers. Dit werd 'Het wrak'.
Helaas bleken plichtgevoel en depressie me nog niet te hebben verlaten en ik had een jaar of tien nodig om af te rekenen met verkeerde gedachtenpatronen en ongezonde invloeden. Over dit proces schreef ik de boeken 'Indrukwekkende Vrijheid' (uitgekomen in 2010) en 'De loser die wint ...' (2015).
Toen realiseerde ik me eindelijk dat ik geen stress had omdat ik zo graag verhalen wilde schrijven, maar omdat ik te weinig schreef. Dit leidde ertoe dat 'Neptunus' in 2013 nogmaals werd uitgegeven, gevolgd door een tweede SF-thriller 'De Derde Macht'. Het fantasytweeluik 'De Krakenvorst' waar ik in 2001 al aan was begonnen, wist ik ook te voltooien. 'Boek 1: Keruga' verscheen in 2016, gevolgd door 'Boek 2: Kartaalmon' in 2017. Tussendoor kwam mijn eerste bundel SF-verhalen 'Conquistador' uit in 2017.
Korte verhalen van mijn hand werden geplaatst in meerdere tijdschriften, zoals Fantastische Vertellingen en SF Terra, en in bundels zoals Ganymedes 15, 16 en 17, Edge.Zero 2016, Wereldbedenkers, Achterblijvers en Tenenkrommende Verhalen. Ondertussen schrijf ik essays voor geekwebsite Fantasize en recensies voor Fantastische Vertellingen.
Mijn tweede SF-verhalenbundel 'Het teken in de lucht' komt eind september 2018 uit bij Godijn Publishing, als deel van Boek10-2018 en Macc publiceert in november 2018 mijn harde SF-roman 'De afvallige ster', die grote concepten combineert met persoonlijke thema's, zoals pesten. Tussendoor komt bij Versa een novelle uit die zich afspeelt in de wereld van Dizary.
In 2019 brengt Fantastische Vertellingen een boekje uit met twee verhalen van mijn hand, 'Mieren en sprinkhanen', en ik werk mee aan een leuk project met andere SF-auteurs. Mijn dystopische SF-roman 'De groene toren' staat ook op de lijst om gepubliceerd te worden en ik werk aan een SF/horror-bundel met 'verontrustende verhalen'. Maar eerst ga ik het vijfde deel van de Castlefestkronieken schrijven. Daarin kan ik eindelijk mijn liefde voor dinosaurussen weer uitleven!
Het zal niemand verbazen dat de reeks avonturenverhalen die ik als tiener op een typemachine uitwerkte, begon met 'Joost en Cliff op het eiland der pterodactylen.' In navolging van mijn favoriete auteurs Arthur C. Clarke en Isaac Asimov begon ik ook met het schrijven van korte SF-verhalen en een bundel daarvan, getiteld 'De sprinkhanen', mocht ik van mijn docent Nederlands op mijn literatuurlijst zetten.
Na een overspannenheid tijdens mijn studie besloot ik het schrijven serieus op te pakken. Het resulteerde in mijn debuutroman 'Neptunus' die in 2001 verscheen bij uitgeverij Voorhoeve. In 2002 had ik de eer het actieboek voor de maand van het spannende boek te schrijven voor de christelijke uitgevers. Dit werd 'Het wrak'.
Helaas bleken plichtgevoel en depressie me nog niet te hebben verlaten en ik had een jaar of tien nodig om af te rekenen met verkeerde gedachtenpatronen en ongezonde invloeden. Over dit proces schreef ik de boeken 'Indrukwekkende Vrijheid' (uitgekomen in 2010) en 'De loser die wint ...' (2015).
Toen realiseerde ik me eindelijk dat ik geen stress had omdat ik zo graag verhalen wilde schrijven, maar omdat ik te weinig schreef. Dit leidde ertoe dat 'Neptunus' in 2013 nogmaals werd uitgegeven, gevolgd door een tweede SF-thriller 'De Derde Macht'. Het fantasytweeluik 'De Krakenvorst' waar ik in 2001 al aan was begonnen, wist ik ook te voltooien. 'Boek 1: Keruga' verscheen in 2016, gevolgd door 'Boek 2: Kartaalmon' in 2017. Tussendoor kwam mijn eerste bundel SF-verhalen 'Conquistador' uit in 2017.
Korte verhalen van mijn hand werden geplaatst in meerdere tijdschriften, zoals Fantastische Vertellingen en SF Terra, en in bundels zoals Ganymedes 15, 16 en 17, Edge.Zero 2016, Wereldbedenkers, Achterblijvers en Tenenkrommende Verhalen. Ondertussen schrijf ik essays voor geekwebsite Fantasize en recensies voor Fantastische Vertellingen.
Mijn tweede SF-verhalenbundel 'Het teken in de lucht' komt eind september 2018 uit bij Godijn Publishing, als deel van Boek10-2018 en Macc publiceert in november 2018 mijn harde SF-roman 'De afvallige ster', die grote concepten combineert met persoonlijke thema's, zoals pesten. Tussendoor komt bij Versa een novelle uit die zich afspeelt in de wereld van Dizary.
In 2019 brengt Fantastische Vertellingen een boekje uit met twee verhalen van mijn hand, 'Mieren en sprinkhanen', en ik werk mee aan een leuk project met andere SF-auteurs. Mijn dystopische SF-roman 'De groene toren' staat ook op de lijst om gepubliceerd te worden en ik werk aan een SF/horror-bundel met 'verontrustende verhalen'. Maar eerst ga ik het vijfde deel van de Castlefestkronieken schrijven. Daarin kan ik eindelijk mijn liefde voor dinosaurussen weer uitleven!
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
April 24, 2023
De Laatste Verkenner is de nieuwste sciencefiction verhalenbundel van Johan Klein Haneveld. Dat Klein Haneveld goede scifi kan schrijven mag inmiddels als bekend verondersteld worden, met een halve bibliotheek aan geschreven boeken en verhalen, waaronder pareltjes als Het Denkende Woud en bijdragen als lopende series zoals Acmala (Dizary) en IJsbrekers (De Zwijgende Aarde). In De Laatste Verkenner laat hij opnieuw zien dat hij verstand van zaken heeft.
Zoals vrijwel elke bundel bevat De Laatste Verkenner sterke en minder sterke verhalen. Wat echter opvalt in vergelijking met veel andere bundels is dat zelfs het niveau van de zwakkere verhalen erg hoog is. De sterke verhalen stijgen daar nog ver bovenuit. Klein Haneveld maakt in alle gevallen gebruik van zijn brede ervaring en visie: 'In de Rotterdamse haven hint' naar zijn beste ziltpunk-kunsten, terwijl 'Een kwestie van perspectief' een verhaal is dat menselijke perspectieven naadloos en creatief combineert met de realiteiten van interstellaire ruimtereizen. Het afsluitende verhaal 'Het bezoek van de tovenaar' verwerkt dan weer fantasy-elementen in een intrigerend sciencefiction verhaal met een twist. Deze diversiteit is zowel een sterk punt als een kwetsbaarheid van de bundel. De Laatste Verkenner verveelt op geen enkel punt, maar mist door het brede scala aan uiteenlopende onderwerpen ook wat focus.
Dit wordt echter ruimschoots goed gemaakt door de manier waarop vrijwel alle verhalen opgebouwd zijn. De verhalen beginnen veelal in medias res, en door de diversiteit van setting en onderwerp is het daardoor voor de lezer iedere keer weer ontdekkingstocht: wat voor universum is dit? Wat speelt zich daarin af? Welke verrassingen schuilen achter het beeld dat in de eerste pagina’s geschetst wordt? Deze manier van vertellen werkt perfect voor een bundel als deze. De interesse van de lezer wordt door elk verhaal gewekt, interessante vragen worden gesteld en beantwoord, en ieder verhaal prikkelt de lezer om net dat ene stapje verder te denken. Bovendien hebben de verhalen een lengte waardoor ze nooit gaan vervelen.
De Laatste Verkenner heeft zoals alle verhalenbundels sterke en zwakkere kanten. Het is niet van begin tot eind vijf sterren waard, maar de hoogtepunten zijn breed gezaaid en de ‘dieptepunten’ zijn die benaming nauwelijks waardig. Deze bundel mag dan ook gerust gezien worden als een van de hoogtepunten van Klein Hanevelds oeuvre. Aanrader!
Zoals vrijwel elke bundel bevat De Laatste Verkenner sterke en minder sterke verhalen. Wat echter opvalt in vergelijking met veel andere bundels is dat zelfs het niveau van de zwakkere verhalen erg hoog is. De sterke verhalen stijgen daar nog ver bovenuit. Klein Haneveld maakt in alle gevallen gebruik van zijn brede ervaring en visie: 'In de Rotterdamse haven hint' naar zijn beste ziltpunk-kunsten, terwijl 'Een kwestie van perspectief' een verhaal is dat menselijke perspectieven naadloos en creatief combineert met de realiteiten van interstellaire ruimtereizen. Het afsluitende verhaal 'Het bezoek van de tovenaar' verwerkt dan weer fantasy-elementen in een intrigerend sciencefiction verhaal met een twist. Deze diversiteit is zowel een sterk punt als een kwetsbaarheid van de bundel. De Laatste Verkenner verveelt op geen enkel punt, maar mist door het brede scala aan uiteenlopende onderwerpen ook wat focus.
Dit wordt echter ruimschoots goed gemaakt door de manier waarop vrijwel alle verhalen opgebouwd zijn. De verhalen beginnen veelal in medias res, en door de diversiteit van setting en onderwerp is het daardoor voor de lezer iedere keer weer ontdekkingstocht: wat voor universum is dit? Wat speelt zich daarin af? Welke verrassingen schuilen achter het beeld dat in de eerste pagina’s geschetst wordt? Deze manier van vertellen werkt perfect voor een bundel als deze. De interesse van de lezer wordt door elk verhaal gewekt, interessante vragen worden gesteld en beantwoord, en ieder verhaal prikkelt de lezer om net dat ene stapje verder te denken. Bovendien hebben de verhalen een lengte waardoor ze nooit gaan vervelen.
De Laatste Verkenner heeft zoals alle verhalenbundels sterke en zwakkere kanten. Het is niet van begin tot eind vijf sterren waard, maar de hoogtepunten zijn breed gezaaid en de ‘dieptepunten’ zijn die benaming nauwelijks waardig. Deze bundel mag dan ook gerust gezien worden als een van de hoogtepunten van Klein Hanevelds oeuvre. Aanrader!
March 12, 2023
Een mooie, diverse bundel - vol wanhoop-oproepende scenario's, maar met toch verrassend veel hoop. Dit is wat ik van de verhalen vind:
- 'De wachtende vrouw': een waardige aftrap van de bundel. Het zet aan tot nadenken. Ook leefde ik erg met de hoofdpersoon mee, die al wat ouder is en toch uitdagende dingen wil ondernemen (rotsen beklimmen).
- 'Het breukvlak': een uitdagend verhaal waar je je koppie bij moet houden. De verwarring van de hoofdpersoon is zeer goed weergegeven.
- 'Besmetting': het eerste verhaal waarbij ik wel een potje had kunnen gaan zitten huilen. Je leeft mee met de vader, maar mijn sympathie bleef niet het hele verhaal bij hem. Dat was ook niet de bedoeling.
- 'In de Rotterdamse haven': een wat meer pessimistisch verhaal. Wel heel mooi - ook hier zat de medemenselijkheid in van hoofdpersonen die iets voor een ander willen betekenen.
- 'Gevallen engel': een tragisch Kerstverhaal. Heel indrukwekkend geschreven. Ik leefde vooral erg met de engel mee.
- 'De bevrijder': een keiharde wereld, een verhaal vol spanning. Ik hoopte dat het haar zou lukken. Wat ik in deze context ook graag wil zeggen is dat Klein Haneveld vaak vrouwen in heroïsche rollen heeft . Dit is verfrissend.
- 'Wereld van monsters': fenomenaal einde. Goed opgebouwd verhaal en de twist zag ik niet aankomen.
- 'De smaak van aardbeien': een verhaal waarin Klein Haneveld antikapitalistische visie en de oplossing voor het systeem duidelijk naar voren komt. Prettig om te lezen en ik ben het helemaal met hem eens.
- 'De ijzeren vrucht': mijn favoriete verhaal uit de bundel. Ik zat op het puntje van mijn stoel om te weten welke kant het op zou gaan. De hoofdpersoon is sympathiek en de wereld is zeer overtuigend opgebouwd. Ik vind overigens dat Klein Hanevelds personages vaker sympathiek zijn en ik houd van zijn aandacht voor wereldbouw.
- 'Het huis op de heuvel': leuk verhaal met een duidelijke boodschap.
- 'Grafplaneet': de dynamiek tussen de collega's was bijzonder goed beschreven. Ik leefde erg met Thomas mee. Het einde is bitterzoet.
- 'Ongeluk': mijn tweede favoriete verhaal van de bundel. Heel ontroerend. Prachtig hoe die zorgzame band tussen twee collega's beschreven is. Spannend om met hen een ontdekking te doen. Krachtig, onverwacht einde.
- 'Kille ontmoeting': hier moest ik wel wat om grinniken. Ook het einde was grappig. Hoewel het een spannend verhaal is met hoge 'stakes', zit er een zelfreflectie in die het grappig maakt.
- 'De hemel op aarde': een onderzoeker waar ik mee mee leefde en buitenaards leven dat werkelijk buitenaards oogt en zich ook buitenaards gedraagt.
- 'De strijd der dryaden': de dryaden vond ik prachtig. Ze werden zeer beeldend beschreven. Hierdoor neemt het verhaal al snel een onverwachte wending.
- 'De laatste der parafanten': mooi verhaal. Opnieuw eentje om bij te huilen. Hartverscheurend om de parafanten een tocht te zien maken naar een pleisterplaats die er niet meer is. Helemaal het kleintje brak mijn hart.
- 'De cactus liep voorbij': een mooi symbolisch verhaal vol hoop voor de toekomst. Het zijn de jongere generaties waar we het van moeten hebben. Zowel de titel als delen van het verhaal zorgen ook voor de nodige humor.
- 'De ijzeren heuvel': een hoekig, rauw verhaal met een hoekige, rauwe hoofdpersoon. Bijna onaardig, maar toch leefde ik met hem mee. Zo zeer, dat ik de uiteindelijke ontknoping best zwaar voor hem vond en er even stil van was.
- 'Een kwestie van perspectief': de wereldbouw in dit verhaal is weer eens uitstekend. Het is een wereld waarin er een oplossing is gevonden voor de eenzaamheid van lange afstandsreizen. Dat blijkt echter niet zonder zijn gevaren te zijn.
- 'Wraakneming': een verhaal vol actiescènes met weinig tijd om te reflecteren en rustig na te denken. Dat blijkt nu ook precies de bedoeling.
- 'Droomboot': een spannend verhaal met vele verschillende settings. Het duurt eventjes voordat je weet wat er aan de hand is en dat blijkt behoorlijk gruwelijk te zijn.
- 'Het moeras': in veel van Klein Hanevelds verhalen blijkt zijn liefde voor de natuur en voor iedere vorm van leven. Ook in dit verhaal is dit een drijvende kracht. Zoals altijd is hij hier heel sterk in.
- 'Waar je goed in bent': intrigerende wereldbouw en een heel goede beschrijving van een passie (verslaving?) waar je niet vanaf kunt komen. Het is heel invoelbaar hoe de hoofdpersoon niet aan zijn natuur kan ontkomen.
- 'De tuinman': in één woord - prachtig. Klein Haneveld blinkt altijd uit in het beschrijven van dingen die de moeite waard zijn om te behouden en om te koesteren. Zijn manier van naar de natuur kijken roept altijd op tot liefde voor de natuur.
- 'In elkaars ogen': spannend scifi-verhaal. Het zijn natuurlijk allemaal science fiction verhalen, maar in dit verhaal draait het echt om het scifi-element. Heel gaaf gedaan.
- 'De laatste verkenner': mijn derde favoriete verhaal uit de bundel. Een heel warme band tussen de enige wezens op aarde - heel lief en diep. En dan iets wat gebeurt, wat hen volledig uit hun normale doen haalt. Een hartbrekend einde.
- 'Het bezoek van de tovenaar': zoals Klein Haneveld er in het vorige verhaal in uitblonk een goede relatie te beschrijven, zo beschrijft 'ie nu uitstekend een toxisch huwelijk. De tovenaar is intrigirend. Goede wereldbouw. Zowel een indringend als een humoristisch verhaal.
Het zal de oplettend lezer niet ontgaan zijn dat ik genoten heb van de bundel en dat ik 'm van harte aanraad!
- 'De wachtende vrouw': een waardige aftrap van de bundel. Het zet aan tot nadenken. Ook leefde ik erg met de hoofdpersoon mee, die al wat ouder is en toch uitdagende dingen wil ondernemen (rotsen beklimmen).
- 'Het breukvlak': een uitdagend verhaal waar je je koppie bij moet houden. De verwarring van de hoofdpersoon is zeer goed weergegeven.
- 'Besmetting': het eerste verhaal waarbij ik wel een potje had kunnen gaan zitten huilen. Je leeft mee met de vader, maar mijn sympathie bleef niet het hele verhaal bij hem. Dat was ook niet de bedoeling.
- 'In de Rotterdamse haven': een wat meer pessimistisch verhaal. Wel heel mooi - ook hier zat de medemenselijkheid in van hoofdpersonen die iets voor een ander willen betekenen.
- 'Gevallen engel': een tragisch Kerstverhaal. Heel indrukwekkend geschreven. Ik leefde vooral erg met de engel mee.
- 'De bevrijder': een keiharde wereld, een verhaal vol spanning. Ik hoopte dat het haar zou lukken. Wat ik in deze context ook graag wil zeggen is dat Klein Haneveld vaak vrouwen in heroïsche rollen heeft . Dit is verfrissend.
- 'Wereld van monsters': fenomenaal einde. Goed opgebouwd verhaal en de twist zag ik niet aankomen.
- 'De smaak van aardbeien': een verhaal waarin Klein Haneveld antikapitalistische visie en de oplossing voor het systeem duidelijk naar voren komt. Prettig om te lezen en ik ben het helemaal met hem eens.
- 'De ijzeren vrucht': mijn favoriete verhaal uit de bundel. Ik zat op het puntje van mijn stoel om te weten welke kant het op zou gaan. De hoofdpersoon is sympathiek en de wereld is zeer overtuigend opgebouwd. Ik vind overigens dat Klein Hanevelds personages vaker sympathiek zijn en ik houd van zijn aandacht voor wereldbouw.
- 'Het huis op de heuvel': leuk verhaal met een duidelijke boodschap.
- 'Grafplaneet': de dynamiek tussen de collega's was bijzonder goed beschreven. Ik leefde erg met Thomas mee. Het einde is bitterzoet.
- 'Ongeluk': mijn tweede favoriete verhaal van de bundel. Heel ontroerend. Prachtig hoe die zorgzame band tussen twee collega's beschreven is. Spannend om met hen een ontdekking te doen. Krachtig, onverwacht einde.
- 'Kille ontmoeting': hier moest ik wel wat om grinniken. Ook het einde was grappig. Hoewel het een spannend verhaal is met hoge 'stakes', zit er een zelfreflectie in die het grappig maakt.
- 'De hemel op aarde': een onderzoeker waar ik mee mee leefde en buitenaards leven dat werkelijk buitenaards oogt en zich ook buitenaards gedraagt.
- 'De strijd der dryaden': de dryaden vond ik prachtig. Ze werden zeer beeldend beschreven. Hierdoor neemt het verhaal al snel een onverwachte wending.
- 'De laatste der parafanten': mooi verhaal. Opnieuw eentje om bij te huilen. Hartverscheurend om de parafanten een tocht te zien maken naar een pleisterplaats die er niet meer is. Helemaal het kleintje brak mijn hart.
- 'De cactus liep voorbij': een mooi symbolisch verhaal vol hoop voor de toekomst. Het zijn de jongere generaties waar we het van moeten hebben. Zowel de titel als delen van het verhaal zorgen ook voor de nodige humor.
- 'De ijzeren heuvel': een hoekig, rauw verhaal met een hoekige, rauwe hoofdpersoon. Bijna onaardig, maar toch leefde ik met hem mee. Zo zeer, dat ik de uiteindelijke ontknoping best zwaar voor hem vond en er even stil van was.
- 'Een kwestie van perspectief': de wereldbouw in dit verhaal is weer eens uitstekend. Het is een wereld waarin er een oplossing is gevonden voor de eenzaamheid van lange afstandsreizen. Dat blijkt echter niet zonder zijn gevaren te zijn.
- 'Wraakneming': een verhaal vol actiescènes met weinig tijd om te reflecteren en rustig na te denken. Dat blijkt nu ook precies de bedoeling.
- 'Droomboot': een spannend verhaal met vele verschillende settings. Het duurt eventjes voordat je weet wat er aan de hand is en dat blijkt behoorlijk gruwelijk te zijn.
- 'Het moeras': in veel van Klein Hanevelds verhalen blijkt zijn liefde voor de natuur en voor iedere vorm van leven. Ook in dit verhaal is dit een drijvende kracht. Zoals altijd is hij hier heel sterk in.
- 'Waar je goed in bent': intrigerende wereldbouw en een heel goede beschrijving van een passie (verslaving?) waar je niet vanaf kunt komen. Het is heel invoelbaar hoe de hoofdpersoon niet aan zijn natuur kan ontkomen.
- 'De tuinman': in één woord - prachtig. Klein Haneveld blinkt altijd uit in het beschrijven van dingen die de moeite waard zijn om te behouden en om te koesteren. Zijn manier van naar de natuur kijken roept altijd op tot liefde voor de natuur.
- 'In elkaars ogen': spannend scifi-verhaal. Het zijn natuurlijk allemaal science fiction verhalen, maar in dit verhaal draait het echt om het scifi-element. Heel gaaf gedaan.
- 'De laatste verkenner': mijn derde favoriete verhaal uit de bundel. Een heel warme band tussen de enige wezens op aarde - heel lief en diep. En dan iets wat gebeurt, wat hen volledig uit hun normale doen haalt. Een hartbrekend einde.
- 'Het bezoek van de tovenaar': zoals Klein Haneveld er in het vorige verhaal in uitblonk een goede relatie te beschrijven, zo beschrijft 'ie nu uitstekend een toxisch huwelijk. De tovenaar is intrigirend. Goede wereldbouw. Zowel een indringend als een humoristisch verhaal.
Het zal de oplettend lezer niet ontgaan zijn dat ik genoten heb van de bundel en dat ik 'm van harte aanraad!
May 20, 2024
Is dit de grootste bundel die ik ooit heb gereviewd? Het zou zomaar kunnen. 21 korte verhalen, allemaal van Johan Klein Haneveld, één van mijn favoriete schrijvers in de Nederlandse fantasy/sci-fi. Ik heb ze allemaal gelezen en ga ze stuk voor stuk reviewen, en uiteindelijk komt daar een gemiddelde uit dat de totale rating bepaalt. Zo'n review is een boel werk, maar ook gewoon leuk om te doen. Zullen we dan maar beginnen?
De Wachtende Vrouw - 4/5
Mooi begin, mooie twist, en doet iets met het verleden dat je over het algemeen niet verwacht. Dit verhaal begint ook meteen met zorgen rondom klimaatverandering, en dat maakt het een typisch Johan-verhaal, zoals later ook duidelijk wordt, dus een waardige opening. Ik vond de boodschap heel duidelijk, maar uiteindelijk is er voor mijn gevoel niet echt sprake van een plot, alles draait om de twist.
Het Breukvlak - 5/5
Een mooi cirkeltje, begint en eindigt een beetje op dezelfde manier, en Johan gaat hierin full sci-fi, iets dat hij ook nog een stuk vaker gaat doen in deze bundel. Dit was een mooie binnenkomer waar ik best wel plezier mee heb gehad, dus hij krijgt de volle rating.
Besmetting - 3/5
Dit verhaal had een heel goede twist kunnen hebben die totaal onvoorspelbaar was. Maar persoonlijk vond ik hem wel erg makkelijk te raden, en daarom heb ik wat meer moeite met dit verhaal. Misschien omdat een dergelijk verhaal wel vaker voorkomt, of misschien omdat Een beetje meer nuance had dit verhaal misschien interessanter gemaakt, of misschien had ik deze gewoon erg snel door.
In de Rotterdamse haven - 4/5
Met zo'n titel heb je de aandacht van deze Rotterdammer! En dit is weer een typische Johan, gaat diep in op klimaat en de zorgen daaromheen en is daardoor vrij moralistisch, maar niet vervelend om te lezen. Desondanks geef ik ook toe dat ik het plot hierbij iets minder sterk vond.
Gevallen Engel - 4/5
Een theologisch verhaal in deze bundel? Zowat wel, en dat is best een aangename verrassing. Johan geeft er een sci-fi draai aan en dat maakt het interessant om te lezen. Ik vond deze leuk, weer een typische Johan.
De Bevrijder - 3/5
Opnieuw een mooie twist, en de worldbuilding is goed, maar ik had in dit verhaal een beetje moeite met de motieven van de hoofdpersoon. Waarom doet ze wat ze doet? Het verhaal komt alleen met en dat is voor mijn gevoel niet echt voldoende uitleg. De twist is er, maar ik had wat meer motivatie fijn gevonden.
Wereld van monsters - 4/5
Ik ben 100% dol op verhalen waarin parallelle universa langskomen (er komt binnenkort één uit in Fantastische Vertellingen van mijn hand) en dus was dit ook meteen mijn ding. Ik vind het heel leuk hoe uitgebreid die verschillende universa beschreven worden, en ook hoe ze uiteindelijk allemaal niet goed genoeg zijn. Maar als ik eerlijk ben, vind ik 'm veel te neerslachtig over de staat van de mens. Tijd voor spoilers! Het concept van het verhaal vind ik heel erg gaaf, maar ik had toch liever een andere moraal gezien.
De smaak van aardbeien - 5/5
Dit verhaal voelt als een stevig contrast met Een wereld van monsters, is een stuk optimistischer op zijn eigen manier, en daarom leuk om te lezen. Het verhaal voelt tegelijkertijd heel groot en heel klein aan, en alles wordt netjes afgerond en op een leuke manier. Eén van mijn meer favoriete verhalen.
De IJzeren Vrucht - 5/5
En deze is ook fantastisch, deed me denken aan Emergency Skin van N.K. Jemisin - zoek m'n review voor dat verhaal maar eens op als je wilt weten hoe groot dat compliment is. Dit verhaal voegt wat meer nuance toe aan dat verhaal en lijkt daarin op De smaak van aardbeien ervoor, maar is toch weer wat meer z'n eigen ding. Ik vond 'm erg goed in elkaar zitten.
Het huis op de heuvel - 2/5
Ik had bij deze het gevoel dat ik het opzetje van een verhaal aan het lezen was, maar uiteindelijk was het na de opzet ook meteen klaar. Het voelde aan als, begin plot, stop plot, uitleg worldbuilding, klaar. Ik werd dan ook achtergelaten met het gevoel van, 'is dit alles?'. Mijn minst favoriete verhaal uit de bundel en dat kan heel goed aan mij liggen.
Grafplaneet - 5/5
Alles aan dit verhaal werkt. De motieven van de hoofdpersoon, het plot, en het is misschien wat minder moralistisch maar dat hoeft niet erg te zijn. Ik had niet verwacht dat het zo sterk in elkaar zou klikken tegen het eind, ik dacht, daar is het te kort voor - maar ik zat er helemaal naast en dat maakt het een vrij geslaagd verhaal.
Ongeluk - 4/5
De twist in dit verhaal was niet echt een verrassing, die zag ik van mijlenver aankomen, maar vervolgens was dat een stuk minder erg omdat ik heel benieuwd werd naar wat voor effect dat had op de anderen. Het zorgt voor een mooie afsluiter. Het had iets minder voorspelbaar gemogen, maar nog steeds een goed verhaal.
Kille ontmoeting - 4/5
De twist in dit verhaal voelt eerder aan als de punchline van een grap, en dat is geen negatieve kritiek, ik vond 'm leuk. Een mooie manier om een first contact te beschrijven, en leuk om te lezen, maar uiteindelijk miste ik een beetje diepgang.
De hemel op aarde - 5/5
Een twist! En best wel ingenieus uitgevoerd, voor zo'n kort verhaal. De twist is ook moeilijk te voorspellen, wat het extra interessant maakt. Dat er een alien ecosysteem in centraal staat maakt het ook erg interessant. In de status updates gaf ik het een 4, maar ik weet echt niet meer waarom, dus we gaan voor de volle mep, want hij zit goed in elkaar.
De strijd der dryaden - 4/5
Heftig verhaal en weer typisch Johan. Dit verhaal is meer anti-kapitalistisch dan gericht op klimaatverandering, maar dat maakt niet uit. Ik had het naar m'n zin en had met de hoofdpersoon te doen. Maar ik snap de keuze aan het eind niet helemaal, Ondanks dat nog steeds een leuk verhaal.
De laatste der parafanten - 5/5
Een alien ecosysteem? Check. Een alien perspectief? Check. Een goeie twist? Check. Duidelijke moraal zonder belerend te zijn? Check. Mijn favoriete verhaal uit de bundel? Absoluut een dikke, vette, check. Ik vond deze ijzersterk.
De cactus liep voorbij - 4/5
Ik moest bij deze denken aan Sanderson's The Sunlit Man, het werkt een beetje op dezelfde manier, al is deze natuurlijk een stuk korter. Ik vond het concept heel erg gaaf en het eind is ook heel erg sterk, maar het plot was mij eigenlijk net iets te simpel. Desondanks, leuk.
De ijzeren heuvel - 4/5
Dit verhaal voelde als De besmetting, maar dan een stuk beter gedaan. De twist is opnieuw niet heel erg onvoorspelbaar, maar in dit geval is dat een stuk minder gedaan. Het concept is hetzelfde, maar uiteindelijk gaat het een heel andere kant op, en daar is dit verhaal alleen maar sterker door. Het is me alleen vrij onduidelijk wat er met Sonna is gebeurd en dat vind ik jammer.
Een kwestie van perspectief - 5/5
Het enige verhaal uit de bundel dat niet chronologisch wordt verteld. Gelukkig maar, want daardoor is dit verhaal erg sterk en moet je het bijna twee keer lezen voordat alles in elkaar 'klikt'. Ik hou wel van een beetje complexiteit in een verhaal op deze manier.
Wraakneming - 5/5
Ik moest bij deze sterk denken aan Ender's Game, ik weet niet of dat Johans bedoeling was. Misschien dat ik daarom de twist een beetje kon voorspellen. Spoilers: Ik zat er half naast, maar dat laat alleen zien dat het verhaal best goed in elkaar zat. Was leuk om te lezen.
Droomboot - 3/5
Ik moest deze twee keer lezen voordat ik 'm snapte, en eenmaal gesnopen was hij best leuk, maar tegelijkertijd had ik een beetje het gevoel, 'is dit alles?'. Misschien is dit verhaal gewoon iets minder mijn ding.
Het moeras - 4/5
Het interessantste aan dit verhaal is het perspectief, waardoor uiteindelijk ook de moraal wordt verteld, en die is heel erg duidelijk. Ik had het naar m'n zin maar had tegelijkertijd het gevoel dat het perspectief niet zo vlot uit de verf kwam als misschien had gemoeten.
Waar je goed in bent - 5/5
Dit is één van mijn favoriete verhalen uit de hele bundel, geloof ik. Half fantasy, half sci-fi, 100% gaaf en een twist die behoorlijk logisch is en leuk was om te lezen. Zit erg goed in elkaar.
De tuinman - 4/5
Weer een moralistisch verhaal en op de één of andere manier was deze iets té, zowat belerend. Misschien komt dat omdat ik de twist bij deze al aan zag komen. Desondanks is ook deze leuk om te lezen.
In elkaars ogen - 4/5
Deze twist zag ik dus NIET aankomen en hij zit zo goed in elkaar dat ik 'm twee keer moest lezen voordat ik 'm snapte. Eenmaal gesnopen vond ik 'm erg intelligent, maar ik zit dan wel met de vraag, Het is volop sci-fi en daarom heel interessant en leuk om te lezen!
De laatste verkenner - 5/5
Yep, ik snap dat de hele bundel naar dit verhaal is vernoemd. Opnieuw een mooie twist en zit goed in elkaar - sowieso is Johan wel van de goede twists, geloof ik. Deze vindt plaats in de verre toekomst en was erg leuk om te lezen.
Het bezoek van de tovenaar - 5/5
Een mooie afsluiter van de bundel, het heeft alles dat ik van Johan ben gaan verwachten. Enigszins moralistisch, waarschuwend voor klimaatverandering, met een goeie twist. Leest als een sprookje, totdat het dat niet meer doet, en dan is de twist behoorlijk goed. Ik vond 'm leuk.
Alles bij elkaar kom ik dan uit op een gemiddelde van 4,2 sterren, oftewel vier sterren, wat zeker kloppend lijkt. (Vijf sterren is erg moeilijk voor een bundel om te krijgen geloof ik) Veel verhalen gelezen en de meerderheid was zeker leuk, en wat me minder aansprak kan ook heel goed aan mij liggen. Johan Klein Haneveld blijft één van mijn favoriete Nederlandstalige schrijvers, hoewel ik nog lang niet alles van hem heb gelezen, en ik zal vast nog wel wat meer dingen gaan lezen van zijn naam. Kort of lang!
De Wachtende Vrouw - 4/5
Mooi begin, mooie twist, en doet iets met het verleden dat je over het algemeen niet verwacht. Dit verhaal begint ook meteen met zorgen rondom klimaatverandering, en dat maakt het een typisch Johan-verhaal, zoals later ook duidelijk wordt, dus een waardige opening. Ik vond de boodschap heel duidelijk, maar uiteindelijk is er voor mijn gevoel niet echt sprake van een plot, alles draait om de twist.
Het Breukvlak - 5/5
Een mooi cirkeltje, begint en eindigt een beetje op dezelfde manier, en Johan gaat hierin full sci-fi, iets dat hij ook nog een stuk vaker gaat doen in deze bundel. Dit was een mooie binnenkomer waar ik best wel plezier mee heb gehad, dus hij krijgt de volle rating.
Besmetting - 3/5
Dit verhaal had een heel goede twist kunnen hebben die totaal onvoorspelbaar was. Maar persoonlijk vond ik hem wel erg makkelijk te raden, en daarom heb ik wat meer moeite met dit verhaal. Misschien omdat een dergelijk verhaal wel vaker voorkomt, of misschien omdat Een beetje meer nuance had dit verhaal misschien interessanter gemaakt, of misschien had ik deze gewoon erg snel door.
In de Rotterdamse haven - 4/5
Met zo'n titel heb je de aandacht van deze Rotterdammer! En dit is weer een typische Johan, gaat diep in op klimaat en de zorgen daaromheen en is daardoor vrij moralistisch, maar niet vervelend om te lezen. Desondanks geef ik ook toe dat ik het plot hierbij iets minder sterk vond.
Gevallen Engel - 4/5
Een theologisch verhaal in deze bundel? Zowat wel, en dat is best een aangename verrassing. Johan geeft er een sci-fi draai aan en dat maakt het interessant om te lezen. Ik vond deze leuk, weer een typische Johan.
De Bevrijder - 3/5
Opnieuw een mooie twist, en de worldbuilding is goed, maar ik had in dit verhaal een beetje moeite met de motieven van de hoofdpersoon. Waarom doet ze wat ze doet? Het verhaal komt alleen met en dat is voor mijn gevoel niet echt voldoende uitleg. De twist is er, maar ik had wat meer motivatie fijn gevonden.
Wereld van monsters - 4/5
Ik ben 100% dol op verhalen waarin parallelle universa langskomen (er komt binnenkort één uit in Fantastische Vertellingen van mijn hand) en dus was dit ook meteen mijn ding. Ik vind het heel leuk hoe uitgebreid die verschillende universa beschreven worden, en ook hoe ze uiteindelijk allemaal niet goed genoeg zijn. Maar als ik eerlijk ben, vind ik 'm veel te neerslachtig over de staat van de mens. Tijd voor spoilers! Het concept van het verhaal vind ik heel erg gaaf, maar ik had toch liever een andere moraal gezien.
De smaak van aardbeien - 5/5
Dit verhaal voelt als een stevig contrast met Een wereld van monsters, is een stuk optimistischer op zijn eigen manier, en daarom leuk om te lezen. Het verhaal voelt tegelijkertijd heel groot en heel klein aan, en alles wordt netjes afgerond en op een leuke manier. Eén van mijn meer favoriete verhalen.
De IJzeren Vrucht - 5/5
En deze is ook fantastisch, deed me denken aan Emergency Skin van N.K. Jemisin - zoek m'n review voor dat verhaal maar eens op als je wilt weten hoe groot dat compliment is. Dit verhaal voegt wat meer nuance toe aan dat verhaal en lijkt daarin op De smaak van aardbeien ervoor, maar is toch weer wat meer z'n eigen ding. Ik vond 'm erg goed in elkaar zitten.
Het huis op de heuvel - 2/5
Ik had bij deze het gevoel dat ik het opzetje van een verhaal aan het lezen was, maar uiteindelijk was het na de opzet ook meteen klaar. Het voelde aan als, begin plot, stop plot, uitleg worldbuilding, klaar. Ik werd dan ook achtergelaten met het gevoel van, 'is dit alles?'. Mijn minst favoriete verhaal uit de bundel en dat kan heel goed aan mij liggen.
Grafplaneet - 5/5
Alles aan dit verhaal werkt. De motieven van de hoofdpersoon, het plot, en het is misschien wat minder moralistisch maar dat hoeft niet erg te zijn. Ik had niet verwacht dat het zo sterk in elkaar zou klikken tegen het eind, ik dacht, daar is het te kort voor - maar ik zat er helemaal naast en dat maakt het een vrij geslaagd verhaal.
Ongeluk - 4/5
De twist in dit verhaal was niet echt een verrassing, die zag ik van mijlenver aankomen, maar vervolgens was dat een stuk minder erg omdat ik heel benieuwd werd naar wat voor effect dat had op de anderen. Het zorgt voor een mooie afsluiter. Het had iets minder voorspelbaar gemogen, maar nog steeds een goed verhaal.
Kille ontmoeting - 4/5
De twist in dit verhaal voelt eerder aan als de punchline van een grap, en dat is geen negatieve kritiek, ik vond 'm leuk. Een mooie manier om een first contact te beschrijven, en leuk om te lezen, maar uiteindelijk miste ik een beetje diepgang.
De hemel op aarde - 5/5
Een twist! En best wel ingenieus uitgevoerd, voor zo'n kort verhaal. De twist is ook moeilijk te voorspellen, wat het extra interessant maakt. Dat er een alien ecosysteem in centraal staat maakt het ook erg interessant. In de status updates gaf ik het een 4, maar ik weet echt niet meer waarom, dus we gaan voor de volle mep, want hij zit goed in elkaar.
De strijd der dryaden - 4/5
Heftig verhaal en weer typisch Johan. Dit verhaal is meer anti-kapitalistisch dan gericht op klimaatverandering, maar dat maakt niet uit. Ik had het naar m'n zin en had met de hoofdpersoon te doen. Maar ik snap de keuze aan het eind niet helemaal, Ondanks dat nog steeds een leuk verhaal.
De laatste der parafanten - 5/5
Een alien ecosysteem? Check. Een alien perspectief? Check. Een goeie twist? Check. Duidelijke moraal zonder belerend te zijn? Check. Mijn favoriete verhaal uit de bundel? Absoluut een dikke, vette, check. Ik vond deze ijzersterk.
De cactus liep voorbij - 4/5
Ik moest bij deze denken aan Sanderson's The Sunlit Man, het werkt een beetje op dezelfde manier, al is deze natuurlijk een stuk korter. Ik vond het concept heel erg gaaf en het eind is ook heel erg sterk, maar het plot was mij eigenlijk net iets te simpel. Desondanks, leuk.
De ijzeren heuvel - 4/5
Dit verhaal voelde als De besmetting, maar dan een stuk beter gedaan. De twist is opnieuw niet heel erg onvoorspelbaar, maar in dit geval is dat een stuk minder gedaan. Het concept is hetzelfde, maar uiteindelijk gaat het een heel andere kant op, en daar is dit verhaal alleen maar sterker door. Het is me alleen vrij onduidelijk wat er met Sonna is gebeurd en dat vind ik jammer.
Een kwestie van perspectief - 5/5
Het enige verhaal uit de bundel dat niet chronologisch wordt verteld. Gelukkig maar, want daardoor is dit verhaal erg sterk en moet je het bijna twee keer lezen voordat alles in elkaar 'klikt'. Ik hou wel van een beetje complexiteit in een verhaal op deze manier.
Wraakneming - 5/5
Ik moest bij deze sterk denken aan Ender's Game, ik weet niet of dat Johans bedoeling was. Misschien dat ik daarom de twist een beetje kon voorspellen. Spoilers: Ik zat er half naast, maar dat laat alleen zien dat het verhaal best goed in elkaar zat. Was leuk om te lezen.
Droomboot - 3/5
Ik moest deze twee keer lezen voordat ik 'm snapte, en eenmaal gesnopen was hij best leuk, maar tegelijkertijd had ik een beetje het gevoel, 'is dit alles?'. Misschien is dit verhaal gewoon iets minder mijn ding.
Het moeras - 4/5
Het interessantste aan dit verhaal is het perspectief, waardoor uiteindelijk ook de moraal wordt verteld, en die is heel erg duidelijk. Ik had het naar m'n zin maar had tegelijkertijd het gevoel dat het perspectief niet zo vlot uit de verf kwam als misschien had gemoeten.
Waar je goed in bent - 5/5
Dit is één van mijn favoriete verhalen uit de hele bundel, geloof ik. Half fantasy, half sci-fi, 100% gaaf en een twist die behoorlijk logisch is en leuk was om te lezen. Zit erg goed in elkaar.
De tuinman - 4/5
Weer een moralistisch verhaal en op de één of andere manier was deze iets té, zowat belerend. Misschien komt dat omdat ik de twist bij deze al aan zag komen. Desondanks is ook deze leuk om te lezen.
In elkaars ogen - 4/5
Deze twist zag ik dus NIET aankomen en hij zit zo goed in elkaar dat ik 'm twee keer moest lezen voordat ik 'm snapte. Eenmaal gesnopen vond ik 'm erg intelligent, maar ik zit dan wel met de vraag, Het is volop sci-fi en daarom heel interessant en leuk om te lezen!
De laatste verkenner - 5/5
Yep, ik snap dat de hele bundel naar dit verhaal is vernoemd. Opnieuw een mooie twist en zit goed in elkaar - sowieso is Johan wel van de goede twists, geloof ik. Deze vindt plaats in de verre toekomst en was erg leuk om te lezen.
Het bezoek van de tovenaar - 5/5
Een mooie afsluiter van de bundel, het heeft alles dat ik van Johan ben gaan verwachten. Enigszins moralistisch, waarschuwend voor klimaatverandering, met een goeie twist. Leest als een sprookje, totdat het dat niet meer doet, en dan is de twist behoorlijk goed. Ik vond 'm leuk.
Alles bij elkaar kom ik dan uit op een gemiddelde van 4,2 sterren, oftewel vier sterren, wat zeker kloppend lijkt. (Vijf sterren is erg moeilijk voor een bundel om te krijgen geloof ik) Veel verhalen gelezen en de meerderheid was zeker leuk, en wat me minder aansprak kan ook heel goed aan mij liggen. Johan Klein Haneveld blijft één van mijn favoriete Nederlandstalige schrijvers, hoewel ik nog lang niet alles van hem heb gelezen, en ik zal vast nog wel wat meer dingen gaan lezen van zijn naam. Kort of lang!
March 21, 2023
Met ‘De laatste verkenner’ schreef Johan Klein Haneveld een verhalenbundel die in ieder boekenkast thuishoort. De grote variatie in thematiek maakt het boek geschikt voor veel lezers. Niet alleen de science fiction lezer gaat hiervan genoten, maar ook de literaire lezer.
Waarom is ‘De Laatste verkenner’ (2023) een aanwinst voor iedere boekenkast? Johan Klein Haneveld is gefascineerd door het leven. In zijn verhalen verkent hij de vormen waarin het leven verschijnt, gaat bestaan of heeft bestaan heeft. Wat ik zelf boeiend vind aan zijn werk is dat tussen alle geavanceerde technologie en kunstmatige intelligentie, hij steeds het mens zijn centraal stelt en laat zien wat authentiek mens zijn is. De verhalen in dit boek laten deze thematiek ieder op zijn eigen manier zien.
Daarnaast zit er een subtiele ironie in de verhalen waarvan ik enorm genoten heb. Deze humor vormt een perfecte tegenhanger voor het dystopische element dat ook in veel verhalen te vinden is. De auteur weet hiermee steeds te variëren waardoor het steeds een leuke, grimmige of subtiele wending geeft aan de gebeurtenissen.
Ieder verhaal in deze bundel heeft meerduidigheid. Een voorbeeld hiervan is ‘Ongeluk’. Hierin volgt de lezer het onderzoek van twee wetenschappers. Dit is in mijn ervaring het meest literaire verhaal van de bundel, omdat het een krachtige illustratie is over leven en bewustzijn. Een interessante tegenhanger van ‘Ongeluk’ is ‘De Laatste Verkenner’ vanwege de variatie op de thema’s. Deze gevarieerde benadering van verschillende onderwerpen geeft een aangename dynamiek aan de verhalenbundel
Met het titelverhaal wordt voor mij ook een van de meest mysterieuze personages van Johan Klein Haneveld geïntroduceerd, namelijk Zifai. Hij is origineel en weet de lezer meteen mee te slepen in het verhaal, maar hij heeft ook iets grilligs. Deze combinatie maakt hem boeiend. Hoewel ik door zijn doen en laten ook verontrust werd, moet ik zeggen dat hij een favoriet personage is geworden.
En zo wordt ‘De Laatste verkenner’ vanwege de dynamiek binnen de thematische uitwerking van onder ander bewustzijn, leven vervreemding en sociale politiek en de literaire meerduidigheid van de verhalen een aanwinst voor iedere boekenkast. En met deze bundel is mijn lijst met favoriete personages gegroeid. Zifai is een grimmig fascinerend karakter waarvan ik enorm genoten heb.
Waarom is ‘De Laatste verkenner’ (2023) een aanwinst voor iedere boekenkast? Johan Klein Haneveld is gefascineerd door het leven. In zijn verhalen verkent hij de vormen waarin het leven verschijnt, gaat bestaan of heeft bestaan heeft. Wat ik zelf boeiend vind aan zijn werk is dat tussen alle geavanceerde technologie en kunstmatige intelligentie, hij steeds het mens zijn centraal stelt en laat zien wat authentiek mens zijn is. De verhalen in dit boek laten deze thematiek ieder op zijn eigen manier zien.
Daarnaast zit er een subtiele ironie in de verhalen waarvan ik enorm genoten heb. Deze humor vormt een perfecte tegenhanger voor het dystopische element dat ook in veel verhalen te vinden is. De auteur weet hiermee steeds te variëren waardoor het steeds een leuke, grimmige of subtiele wending geeft aan de gebeurtenissen.
Ieder verhaal in deze bundel heeft meerduidigheid. Een voorbeeld hiervan is ‘Ongeluk’. Hierin volgt de lezer het onderzoek van twee wetenschappers. Dit is in mijn ervaring het meest literaire verhaal van de bundel, omdat het een krachtige illustratie is over leven en bewustzijn. Een interessante tegenhanger van ‘Ongeluk’ is ‘De Laatste Verkenner’ vanwege de variatie op de thema’s. Deze gevarieerde benadering van verschillende onderwerpen geeft een aangename dynamiek aan de verhalenbundel
Met het titelverhaal wordt voor mij ook een van de meest mysterieuze personages van Johan Klein Haneveld geïntroduceerd, namelijk Zifai. Hij is origineel en weet de lezer meteen mee te slepen in het verhaal, maar hij heeft ook iets grilligs. Deze combinatie maakt hem boeiend. Hoewel ik door zijn doen en laten ook verontrust werd, moet ik zeggen dat hij een favoriet personage is geworden.
En zo wordt ‘De Laatste verkenner’ vanwege de dynamiek binnen de thematische uitwerking van onder ander bewustzijn, leven vervreemding en sociale politiek en de literaire meerduidigheid van de verhalen een aanwinst voor iedere boekenkast. En met deze bundel is mijn lijst met favoriete personages gegroeid. Zifai is een grimmig fascinerend karakter waarvan ik enorm genoten heb.
July 8, 2023
Bijzonder actieve verhalen, heel origineel, en prachtige in de beperking toont zich de meester. Veel intense ervaringen rijker.
May 11, 2023
M'n bespreking voor de Volkskrant lees je hier: https://www.volkskrant.nl/boeken/het-...
September 18, 2024
Bij het zien van de schitterende cover van De laatste verkenner van Johan Klein Haneveld krijg je al meteen een vermoeden dat je een science fiction verhaal gaat lezen. Het is mooi dat je alles wat je op de cover ziet ook in het boek terug kunt vinden. De titel maakt je nieuwsgierig naar het boek. Je wilt weten wie de laatste verkenner is, waarom hij of zij de laatste verkenner is en wat hij of zij verkent. Je denkt al heel snel door te hebben op wie de titel slaat, maar dan blijkt de titel toch op iemand anders te slaan.
De laatste verkenner van Johan Klein Haneveld is een verhalenbundel boordevol science fiction verhalen. De verhalen in dit boek zijn los te lezen. Je kunt dus zelf bepalen met welk verhaal je begint, welk verhaal je daarna leest en met welk verhaal je eindigt. De verhalen spelen zich in diverse tijden af. Van de toekomst in de volgende eeuw, tot in de hele verre toekomst. De verhalen spelen zich op verschillende planeten en in de ruimte af, maar ook op aarde, als Nederland bijvoorbeeld onder water is. Je maakt kennis met echte mensen, met robots en met andere levensvormen.
Lees verder op https://surfingann.blogspot.com/2024/... .
De laatste verkenner van Johan Klein Haneveld is een verhalenbundel boordevol science fiction verhalen. De verhalen in dit boek zijn los te lezen. Je kunt dus zelf bepalen met welk verhaal je begint, welk verhaal je daarna leest en met welk verhaal je eindigt. De verhalen spelen zich in diverse tijden af. Van de toekomst in de volgende eeuw, tot in de hele verre toekomst. De verhalen spelen zich op verschillende planeten en in de ruimte af, maar ook op aarde, als Nederland bijvoorbeeld onder water is. Je maakt kennis met echte mensen, met robots en met andere levensvormen.
Lees verder op https://surfingann.blogspot.com/2024/... .
April 26, 2024
Ik heb me erg goed vermaakt met de creatieve ideeën en onverwachte plotwendingen die Johan Klein Haneveld in deze bundeling korte sf-verhalen heeft verwerkt. Ik vind het wonderlijk hoe Johan Klein Haneveld elk verhaal weer inleidt met een paar zinnen die je een compleet vreemde wereld inleiden die je meteen duidelijk voor je ziet. Bizarre planeten, wezens en technologieën worden zo reëel voorgesteld dat je het verhaal, dat steeds maar een pagina of tien lang is, wordt ingezogen. Een aanrader, ook voor wie, net als ik, niet thuis is in sf, maar wel houdt van spanning en fantasie.
September 8, 2024
Veelzijdige en intrigerende science fiction verhalen met kort maar bondig beschreven werelden en personages die ondanks de bondigheid goed uit de verf en tot leven komen. Een bundel vol met kleine universums en mogelijkheden
July 29, 2025
Bijzonder leuke, vaak verrassende verhalen. Sommige inspireerden me, andere deden me achter het oor krabben omdat ik ze/het eind niet helemaal begreep. Dat zal ongetwijfeld aan mij liggen. 😉
April 18, 2025
Ik lees veel bundels en tijdschriften met Nederlandse korte verhalen in de horror/sf/fantasy genres, en daar duiken Johan's verhalen vaak op.
Dit is een bundeling van een groot deel van zijn science fiction verhalen. Tja, wat kan ik zeggen. Ik lees Johan's verhalen altijd met veel plezier. Zijn verhalen zitten goed in elkaar. Goed leesbaar, spannend en met duidelijke thema's (vooral de huidige klimaatveranderingen komen veel terug).
Enige minpuntje vond ik (voor zover ik iets kan noemen want de verhalen zijn goed), is dat sommige verhalen door dezelfde thema's en settings soms wat in herhaling vallen. Dit komt ook deels door de volgorde van de verhalen, soms zijn zeer gelijkende verhalen wel erg dicht op elkaar gezet.
Maar als je een sciencefiction liefhebber bent, en meer Nederlandstalig werk wil leven, grijp deze bundel dan vooral.
Dit is een bundeling van een groot deel van zijn science fiction verhalen. Tja, wat kan ik zeggen. Ik lees Johan's verhalen altijd met veel plezier. Zijn verhalen zitten goed in elkaar. Goed leesbaar, spannend en met duidelijke thema's (vooral de huidige klimaatveranderingen komen veel terug).
Enige minpuntje vond ik (voor zover ik iets kan noemen want de verhalen zijn goed), is dat sommige verhalen door dezelfde thema's en settings soms wat in herhaling vallen. Dit komt ook deels door de volgorde van de verhalen, soms zijn zeer gelijkende verhalen wel erg dicht op elkaar gezet.
Maar als je een sciencefiction liefhebber bent, en meer Nederlandstalig werk wil leven, grijp deze bundel dan vooral.
June 16, 2023
Met De laatste verkenner bewijst Johan Klein Haneveld opnieuw een gepassioneerd, maar grondige verteller te zijn. Heel bewust snijdt hij confronterende onderwerpen aan binnen het sciencefictiongenre. Zijn verhalen hebben daardoor een sterke moraal. Ze kunnen telkens weer verrassend geniaal uit de hoek komen. De thema’s klimaatverandering, overleven en vernietiging zijn de spil van deze bundel. Het is ook onvermijdelijk morbide. Alle verhalen hebben een ding heel duidelijk gemeen: Ze verkennen de gebieden die menig scifi-avonturier nog niet verkend heeft. De echte sciencefiction-liefhebber kan zijn of haar hart naar hartenlust ophalen. Het is tegelijkertijd een ode aan de carrière van de auteur. Het bevat verhalen die al eens eerder een ereplaatsje hebben veroverd.
January 23, 2024
“De laatste verkenner” is een compilatie van tussen 2017 en 2022 gepubliceerde verhalen van Johan Klein Haneveld, allemaal in het science fiction genre. Zoals bij elke auteur heeft Johan een aantal steeds terugkerende thema’s: wat het betekent om mens te zijn, (collectief) bewustzijn, het einde van werelden en ecologische catastrofes (die overigens niet altijd het einde inleiden). Bij sommige verhalen overheerst een van deze thema’s, maar bij de meeste combineert hij er twee of zelfs drie.
Dat kan eentonig klinken, maar niets is minder waar. Door zijn verhalen op een verscheidenheid van omgevingen, van onze Aarde tot aan exotische planeten ergens in het universum, en tijden creëert Johan telkens een nieuw scenario. Daarin moeten de hoofdpersonen, meestal mensen maar niet alleen, zich niet slechts staande zien te houden, maar ook een toekomst opbouwen – zelfs als er geen toekomst is. Vooral dat laatste is niet altijd even fijn om over na te denken, maar wat Johans personages altijd gemeen hebben is hun veerkracht, zodat er vaak toch een hoopvolle toon aan zo’n verhaal zit. Hetzelfde geldt voor de verhalen over een door de mens kapotgemaakte Aarde, waar de toekomst uiteindelijk allesbehalve zwart is. Uiteindelijk, hoe moeilijk de situatie ook is, staan er altijd mensen (of machines) op die de wereld tot een betere plek willen maken. Of het hen ook lukt laat Johan doorgaans in het midden, het is aan de lezer om in te vullen hoe het verder gaat, maar dat er altijd mensen/wezens van goede wil zijn is een zo goed als vaststaand gegeven.
Het verhaal dat mij persoonlijk het sterkst is bijgebleven, De ijzeren heuvel, heeft een minder positieve toon. Daar volgen we een groepje mensen uit een jagers-verzamelaars cultuur die zich in een vijandige wereld staande moeten zien te houden. Wat dit verhaal voor mij zo memorabel heeft gemaakt was de reden waarom ze op deze manier hadden verkozen te leven. Ik wil niet te veel weggeven, maar laten we zeggen dat het een inkijkje kan geven in bepaalde atavistische tendensen die tegenwoordig in onze eigen wereld weer de kop lijken op te steken. Toch is ook daar niet alles verloren; er bestaat nog altijd de hoop dat de mensen zullen beseffen dat het door hen ingeslagen pad niet de enige, en zeker niet de beste, kans op overleving is. De ingrediënten voor dat besef zijn duidelijk aanwezig.
Al met al is “De laatste verkenner” geen bundel die je als lezer vrolijk stemt, maar dat is helemaal niet erg. Johan drukt ons met onze neus op bepaalde minder leuke feiten, maar zonder paniekvoetbal te spelen. Alles is eindig, maar als we vasthouden aan het beste van ons mens-zijn, dan kunnen we er in de tussentijd iets van blijven maken. En als we genoeg ons best doen, dan kunnen we de wereld beter maken, ook al is het maar een beetje. Alle beetjes helpen, wat niet helpt is om aan wanhoop toe te geven en niets doen.
Dat kan eentonig klinken, maar niets is minder waar. Door zijn verhalen op een verscheidenheid van omgevingen, van onze Aarde tot aan exotische planeten ergens in het universum, en tijden creëert Johan telkens een nieuw scenario. Daarin moeten de hoofdpersonen, meestal mensen maar niet alleen, zich niet slechts staande zien te houden, maar ook een toekomst opbouwen – zelfs als er geen toekomst is. Vooral dat laatste is niet altijd even fijn om over na te denken, maar wat Johans personages altijd gemeen hebben is hun veerkracht, zodat er vaak toch een hoopvolle toon aan zo’n verhaal zit. Hetzelfde geldt voor de verhalen over een door de mens kapotgemaakte Aarde, waar de toekomst uiteindelijk allesbehalve zwart is. Uiteindelijk, hoe moeilijk de situatie ook is, staan er altijd mensen (of machines) op die de wereld tot een betere plek willen maken. Of het hen ook lukt laat Johan doorgaans in het midden, het is aan de lezer om in te vullen hoe het verder gaat, maar dat er altijd mensen/wezens van goede wil zijn is een zo goed als vaststaand gegeven.
Het verhaal dat mij persoonlijk het sterkst is bijgebleven, De ijzeren heuvel, heeft een minder positieve toon. Daar volgen we een groepje mensen uit een jagers-verzamelaars cultuur die zich in een vijandige wereld staande moeten zien te houden. Wat dit verhaal voor mij zo memorabel heeft gemaakt was de reden waarom ze op deze manier hadden verkozen te leven. Ik wil niet te veel weggeven, maar laten we zeggen dat het een inkijkje kan geven in bepaalde atavistische tendensen die tegenwoordig in onze eigen wereld weer de kop lijken op te steken. Toch is ook daar niet alles verloren; er bestaat nog altijd de hoop dat de mensen zullen beseffen dat het door hen ingeslagen pad niet de enige, en zeker niet de beste, kans op overleving is. De ingrediënten voor dat besef zijn duidelijk aanwezig.
Al met al is “De laatste verkenner” geen bundel die je als lezer vrolijk stemt, maar dat is helemaal niet erg. Johan drukt ons met onze neus op bepaalde minder leuke feiten, maar zonder paniekvoetbal te spelen. Alles is eindig, maar als we vasthouden aan het beste van ons mens-zijn, dan kunnen we er in de tussentijd iets van blijven maken. En als we genoeg ons best doen, dan kunnen we de wereld beter maken, ook al is het maar een beetje. Alle beetjes helpen, wat niet helpt is om aan wanhoop toe te geven en niets doen.
Displaying 1 - 13 of 13 reviews