پروا، برای نجات برادرش از یک پروندهی عجیب قتل، دست به هر اقدامی میزند. آشنایی با یک مردجوان، مسیرش را بهیک موسسه حقوقی باز میکند. کندوکاو و پیگیری آنها برای افشای راز یک جنایت، پرده از حقایقی برمیدارد که از سالها پیش، چهار خانواده بهخاطرش قربانی دادهاند.. ( خلاصه از کانال نویسنده برداشته شده )
بندی بازی" رمانی است که شروعی قوی دارد ،پرکشش است و خواننده را ترغیب به خواندن و ادامه دادن می کند. شخصیت ها خوب معرفی می شوند و در ذهن جای میگیرند و ذهن مخاطب همان ابتدا مشتاق ادامه دادن رمان می شود. اما این روند زیاد طول نمی کشد و فقط تا اواسط داستان ادامه دارد و هرچه داستان پیش می رود ، افت میکند، کیفیتش را از دست می دهد و هر چه منتظر می شویم به نقطه اوج نمی رسد و رمان جذابیتش را برای ادامه دادن از دست می دهد. این رمان در ژانر معمایی، عاشقانه و اجتماعی نوشته شده است اما پیوستگی ای بین ژانرها وجود ندارد و تعادلی بین قسمت های معمایی،عاشقانه و اجتماعی داستان ایجاد نشده . یعنی انگار مقداری ژانر معمایی میخواندی، مقداری عاشقانه و مقداری هم اجتماعی.هیچ کدام کامل نیست. مثلا در ژانر اجتماعی نویسنده سعی کرده است از گرایش های مختلف جنسی و نگاه جامعه به این افراد بگوید ولی فقط اشاره هایی کرده است و کامل و درست به آن نپرداخته است یا مثلا وقتی مخاطب معماهای داستان را میخواند ،جملات گنگ و ناواضح هستند که باعث میشود مخاطب متوجه کد هایی که در طول داستان داده میشود، نشود و نتواند آنها را کنار هم بچیند پس درگیر حل کردن و حدس زدن معماهای داستان نمیشود و لذتی از داستان نمی برد و هیجانی که از ژانر معمایی انتظار می رود به مخاطب داده نمیشود. پس فرقی نمیکند که داستان معمایی میخواند یا متنی عادی. عاشقانه داستان هم از نظر من ضعیف ترین بخش این رمان بود که دلنشین نبود و انگار به زور و صرفا برای اینکه ژانر داستان" عاشقانه" است، در داستان گنجانده شده است . عاشقانه های داستان حس خاصی را در مخاطب ایجاد نمیکرد و انگار برای خالی نبودن عریضه نوشته شده بودند. اگر از شخصیت پردازی ها هم بخواهم بگویم ،شخصیت" پروا "که شخصیت اصلی داستان است خوب پرداخته نشده و کاملا ضعیف است. نویسنده سعی کرده پروا را یک شخصیت متفاوت، مستقل و قوی نشان دهد اما پروا یک دختر لات، بی منطق با رفتارهای بچه گانه است. با آنکه شخصیت اصلی است ولی نقش خاص و پررنگی در داستان ندارد. حتی شخصیت پیمان هم تناقض هایی با ویژگی هایی که نویسنده او را معرفی کرده دارد و باعث می شود که از آن شخصیت قدرتمند و باهوش فاصله بگیرد و متزلزل شود. به طور کلی تکلیف شخصیت ها مشخص نیست. دلایل حضور شخصیت ها در داستان، علت تصمیم هایشان گنگ و نامشخص و گاهی غیر منطقی است و به طور واضح نمی توان متوجه شد که چرا فلان شخصیت فلان تصمیم را گرفته است و منطق و دلیلش چه بوده است. " بندبازی " یک رمان قابل دفاع نیست و پیشنهادش نمیکنم اما اگر خواستید رمانی از الناز محمدی بخوانید، " بی تابی" پیشنهاد من است. با آرزوی موفقیت برای الناز محمدی 🙏🌱📚 همراه" رهگذر" باشید.