Een wrede seriemoordenaar zet het team van Thomas Berg onder extreme druk.
In de tuin van een oud Leuvenscollege vinden enkele spelende kinderen het naakte lichaam van een jonge vrouw die op een bijzonder wrede manier om het leven is gebracht. De dader heeft haar een bizar attribuut meegegeven, samen met een mysterieus zinnetje dat doet vermoeden dat hij het niet bij dit ene slachtoffer zal laten. Hoofdinspecteur Thomas Berg vraagt zich tevergeefs af waarom de moordenaar op zo’n gruwelijke manier te werk is gegaan en welkbelang enkele getallen hebben die tijdens het onderzoek steeds weer opduiken. De zaak wordt er nog onbegrijpelijker op wanneer blijkt dat de dader een foto van zijn slachtoffer naar een plaatselijke tv-zender heeft gestuurd. Enkele dagen later wordt Bergs ergste vrees werkelijkheid wanneer een tweede vrouw wordt gevonden. Ze is op dezelfde brutale manier vermoord en opnieuw is het lijk voorzien van een vreemd attribuut en een kort zinnetje. De druk om de moorden op te lossen wordt voor Berg en zijn team nagenoeg onhoudbaar, zeker wanneer onder de bevolking de vrees toeneemt dat de moordenaar nog niet van plan is om te stoppen.
Jo Claes is een Vlaamse schrijver. Hij woont en werkt in Leuven. Hij schreef een aantal novelles en (misdaad)romans en publiceerde bestsellers over mythologie, hagiografie en iconografie. Zijn schrijversloopbaan begon met De Stenen Toren dat werd bekroond met de Debuutprijs. In 2008 verscheen zijn eerste misdaadroman over de Leuvense inspecteur Thomas Berg, De zaak Torfs. Met dit boek kreeg hij de smaak van het spannende genre te pakken, want daarna volgden De blinde vlek, Dood in december, Het oog van de naald, Tot de dood ons scheidt,Getekend vonnis. Zijn daaropvolgende Thomas Berg-roman De mythe van Methusalem, heeft de Hercule Poirot-publieksprijs 2014 en De Gouden Strop 2015 gewonnen.
Ik ben fan van Jo Claes sinds het begin van de reeks, en ik ben ook een van zijn grootste critici. Het boek is naar goede gewoonte spannend en vlot geschreven, met veel fantasie. Het is in zijn boeken steeds onmogelijk om op voorhand te weten wie het gedaan heeft of waarom. Dit komt onder meer door de vele symboliek. Het stuk waar Berg bluft met een foto van Evert was briljant. Je blijft deze boeken toch verslinden. Op twee dagen had ik het al uit.
Ik kan echter geen vijf sterren omwille van een aantal te ver gezochte zaken zoals: 'Het zou kunnen dat de dader een ander verband op het oog had,' kwam Berg tussenbeide. 'De kerk is genoemd naar de Heilige Jakobus Major, de patroonheilige van de pelgrims. In de middeleeuwen was deze plaats een halte voor bedevaarders die op weg waren naar Santiago de Compostela.' ... 'Maar om welk verband ging het dan voor de dader?' 'Santiago de Compostela ligt in Spanje'. ... Geen enkele inspecteur zou zo denken. En Wenderickx die niet weet wat een manama is. Euh, zijn we nog in Leuven? Er ontbreken woorden op pagina 269 en 289. "Berg grijnsde naar zijn spiegelbeeld in glas van het raam". Ik vraag me altijd af of Claes eigenlijk proeflezers heeft? Toch zal ik altijd fan blijven, omdat deze boeken origineel zijn en duiden op veel creativiteit.
Dit was mijn eerste kennismaking met deze auteur op aanraden van een zeer goede vriend. Het hoofdpersonage is boeiend en ook de setting, Leuven. Het verhaal is doordrenkt van getallenmystiek en numerologie. Ook worden deze elementen moeiteloos verweven met fascinerende details over symboliek, Griekse mythologie en zelfs een vleugje wijnkennis.
‘De doden moeten hun getal hebben’ van Jo Claes levert niet enkel een puike thriller op, maar geeft je nog wat extra weetjes en geschiedenis mee.
Auteur De Vlaamse auteur Jo Claes geeft les Nederlands-Engels, wat meteen de achtergrond van zijn misdaadroman verklaart: de nabijheid van de universiteit Leuven.
Claes specialiseert zich in de apocriefe literatuur (even zelf opzoeken: religieuze geschriften in het Jodendom en Christendom), de religieuze kunst en de Romeinse sagen wereld. En dat merk je! Fijn dat je weetjes voorgeschoteld krijgt.
Heerlijk dat Jo Claes al een kleine twintigtal boeken schreef met inspecteur Thomas Berg. Jeuj!
Fijn om weten: Claes schreef zijn eerste misdaadroman als een weddenschap met zijn dochters met als inzet een fles Veuve Cliquot.
Cover 'Lees je een horrorverhaal?', vroeg mijn man toen hij de cover met hoog opgetrokken wenkbrauwen bekeek. Inderdaad, de foto lijkt macaber, maar past volledig bij het verhaal. Wat donker, vol mythologie en symboliek. Het verhaal Hoofdinspecteur Thomas Berg breekt zich het hoofd samen met collega Zeebos over de brute moord op een jong meisjes in Leuven. De moord lijkt geënsceneerd met een vreemde boodschap.
Als een foto opduikt op een vrij compromitterende wijze van een gelijkaardig scène – zonder lichaam – zijn Berg en Zeebos uitermate verontrust. In een buitengewoon rare situatie zijn ze niet enkel op zoek naar een lijk, maar vrezen ze dat een seriemoordenaar in hun studentenstad opereert.
Mijn gedacht Hoe komt het dat ik nog niet meer Thomas Berg boeken heb gelezen? Zo’n heerlijke menselijke personages, die echt uitgekiend zijn en helemaal terecht oprecht overkomen. Een ongewoon plot, extra historische wetenswaardigheden vergezeld van goede wijnen én kunst. Helemaal mijn ding!
Hoofdfiguur Thomas Berg (uit een interview met Jo Claes – Leuven Leest) ‘Hij heeft absoluut geen geduld maar tegelijkertijd kan hij zich wekenlang vastbijten in een zaak. Hij is tamelijk bazig naar zijn team toe maar als ze hem nodig hebben dan staat hij daar. Hij is ongelooflijk geïnteresseerd in vrouwen maar heeft er voortdurend problemen mee. Hij heeft aparte hobby’s: hij verzamelt antiek klein zilver, hij kweekt orchideeën, hij is een connaisseur van Franse en Italiaanse wijnen, hij is een goede kok (wat hij trouwens geregeld gebruikt om vrouwen te imponeren) en hij weigert om achter het stuur van een auto te kruipen, onpraktisch in zijn beroep (het verhaal hierachter lees je in boek 12) en hij weigert de krant te lezen.’
Politie-inspecteur Thomas Berg en zijn team worden op korte tijd geconfronteerd met drie gruwelijke moorden, waarbij de moordenaar via achtergelaten attributen een verhaal lijkt te willen vertellen. Alleen lijkt het erg moeilijk om deze clues te ontrafelen.
Dit is, na ‘het oog van de naald’ het tweede boek van Jo Claes dat ik lees. Ik vond dit boek beduidend minder goed. Wat me het meest stoorde, is dat er gedurende 80% van het verhaal door Berg en zijn team gespeculeerd wordt over de mogelijke motieven van de moordenaar. De hypothesen worden dan ook nog eens veelvuldig herhaald, waardoor ik het gevoel had heel de tijd hetzelfde opnieuw te lezen. Ik miste actie. Het blijft wel leuk om een verhaal te lezen dat zich in Leuven afspeelt. Wat ik eveneens kon appreciëren is dat een zekere gezelligheid heerst in de meer ontspannen scenes. Ik begin al te dromen van een appartement aan de Leuvense Dijle.
Wederom opnieuw een schitterend verhaal van de sympathieke Thomas Berg. Ook dit keer openbaart zich weer een mysterieus en bizar kluwen van doortrapte slechtheid, en krijgt hij te maken met een erg sluwe misdadiger die zijn slachtoffers op de meest afschuwelijke manier doodt. Maar dan heeft deze niet gerekend op het vernuft van Thomas Berg en zijn vriend Jan Zeebos, en krijgt hij deze keer nog wat hulp van een dame die wel eens veel voor 'm zou kunnen gaan betekenen... Leest boeiend als een trein, en je blijft maar pagina's draaien... Héérlijk. Het enige nadeel is dat het boek uit is en dat ik nu weer een jaar moet wachten op een nieuw superverhaal van Jo Claes... Hij schrijft heerlijk: wat Pieter Aspe doet in Brugge, en Deflo in Mechelen, doet Jo Claes in Leuven, de stad die altijd de achtergrond is voor zijn boeiende verhalen. Wie 'm nog niet gelezen heeft: zeker doen!
Ik ben fan van de boeken van Jo Claes, je leert altijd iets bij. Bij dit boek vond ik een teveel aan straatnamen. Het verhaal zelf sleept maar aan en is bij momenten saai. Ik miste de schwung die in de andere boeken wel stak.
Een heel ingewikkelde puzzel, menigmaal op het verkeerde been gezet. De langzame ontrafeling perfect in elkaar gezet. Voor mezelf vond ik de rol van de Möbius ring heel bijzonder. Geweldig goed boek, je moet meedenken, of je nou wil of niet.
Ik lees al eens graag een moordonderzoek maar bij deze heb ik toch echt geworsteld. De aanwijzingen waren nodeloos vergezocht. Ik las op bepaalde momenten meer een kunst/historische encyclopedie. Nee sorry, ik heb het uitgelezen maar vind dit geen aanrader.
Vlot boek, met opnieuw veel verwijzingen naar kunstwerken en historische elementen, altijd een interessante dimensie! Alleen vond ik het begin wat stroef op gang komen.
Goed geschreven : vlot en doorspekt met wat fijne (historische) weetjes. Echter wat vergezocht dit verhaal. Benieuwd of het wat wordt tussen Berg en Freya…