What do you think?
Rate this book
Het jaar waarin ik mijn haar verloor
Het ontroerende, nuchtere, maar ook grappige relaas over verlies, kwetsbaarheid en het hervinden van je identiteit
Van de auteur van Kruip nooit achter een geranium en Je kunt het maar één keer doen.
Als Barbara van Beukering begin 2020 haar tweede boek succesvol lanceert, ontdekt de kapper een klein kaal plekje op haar achterhoofd. Twee weken na de boekpresentatie wordt de lockdown afgekondigd, de winkels sluiten en de boekverkoop valt stil. Het begin van een jaar vol een van haar beste vriendinnen blijkt ongeneeslijk ziek, haar schoondochter belandt in een depressie en haar dochter wordt verlaten door de vader van haar vijf maanden oude baby. Terwijl de wereldgezondheid bedreigd wordt door corona, maakt Barbara zich in toenemende mate zorgen over haar haar dat uitvalt. Op haar bekende lichte en zelf relativerende toon beschrijft Barbara het jaar waarin ze geconfronteerd wordt met allerlei vormen van verlies. En hoe ze er uiteindelijk in slaagt om zichzelf weer te hervinden.
Barbara van Beukering (1966) studeerde aan de School voor Journalistiek in Utrecht en werkte vervolgens als verslaggever voor o.a. de TROS en de AVRO. In 1997 maakte ze de overstap naar tijdschriften, en werkte o.a. als hoofdredacteur voor BLVD., AvantGarde en Volkskrant Magazine. Van 2007 tot 2015 was Barbara van Beukering hoofdredacteur van Het Parool. Eerder schreef ze Kruip nooit achter een geranium, Je kunt het maar één keer doen en de bundel 50 manieren om afscheid te nemen, gebaseerd op haar wekelijkse serie in Volkskrant Magazine ‘Je kunt het maar één keer doen’.
Van de auteur van Kruip nooit achter een geranium en Je kunt het maar één keer doen.
Als Barbara van Beukering begin 2020 haar tweede boek succesvol lanceert, ontdekt de kapper een klein kaal plekje op haar achterhoofd. Twee weken na de boekpresentatie wordt de lockdown afgekondigd, de winkels sluiten en de boekverkoop valt stil. Het begin van een jaar vol een van haar beste vriendinnen blijkt ongeneeslijk ziek, haar schoondochter belandt in een depressie en haar dochter wordt verlaten door de vader van haar vijf maanden oude baby. Terwijl de wereldgezondheid bedreigd wordt door corona, maakt Barbara zich in toenemende mate zorgen over haar haar dat uitvalt. Op haar bekende lichte en zelf relativerende toon beschrijft Barbara het jaar waarin ze geconfronteerd wordt met allerlei vormen van verlies. En hoe ze er uiteindelijk in slaagt om zichzelf weer te hervinden.
Barbara van Beukering (1966) studeerde aan de School voor Journalistiek in Utrecht en werkte vervolgens als verslaggever voor o.a. de TROS en de AVRO. In 1997 maakte ze de overstap naar tijdschriften, en werkte o.a. als hoofdredacteur voor BLVD., AvantGarde en Volkskrant Magazine. Van 2007 tot 2015 was Barbara van Beukering hoofdredacteur van Het Parool. Eerder schreef ze Kruip nooit achter een geranium, Je kunt het maar één keer doen en de bundel 50 manieren om afscheid te nemen, gebaseerd op haar wekelijkse serie in Volkskrant Magazine ‘Je kunt het maar één keer doen’.
- GenresNonfiction
259 pages, Kindle Edition
Published February 21, 2023
18 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
May 16, 2023
Het was een collega die mij in maart 2023 attendeerde op een krantenartikel in De Morgen waarin Barbara van Beukering vertelt over alopecia. Haar biografisch boek was net verschenen en stond al op mijn te lezen-lijst want ik was nieuwsgierig naar haar verhaal over deze ziekte.
Het boek is opgebouwd uit korte fragmenten waarin Barbara terugblikt op verschillende fases in haar leven waarin haar steeds een belangrijke rol speelt. Van het korte koppie dat ze als kind verplicht is aan te nemen, tot haar broer die vrijwillig zijn haar afscheert. De fragmenten worden afgewisseld met stukjes over de covidperiode, familiekwesties en zieke vrienden. Deze korte episodes illustreren enerzijds hoe belangrijk een gezonde haardos is voor een vrouw. Anderzijds wordt de auteur met haar neus op de relativiteit ervan gedrukt.
Ongetwijfeld heel herkenbaar voor iedereen die met haarverlies kampt, is de manier waarop de eerste doktersbezoeken verlopen. Op advies van de kapper die een kaal plekje op haar hoofd ontdekt, maakt de auteur een eerste afspraak bij de huisarts. Het bloedonderzoek dat hieruit volgt, toont geen enkel tekort of probleem aan. Verdict: stress. Na nog meer doktersbezoeken blijkt uiteindelijk dat Barbara aan een forse alopecia lijdt. Een diagnose die hard aankomt, “alsof ze met een grote rubberen hamer keihard op mijn hoofd slaat, zoveel pijn doen haar woorden”.
Wat volgt voor de auteur is een eenzame zoektocht naar informatie over de ziekte waardoor ze uiteindelijk terechtkomt bij de alopeciavereniging. Leuk weetje: de voorzitter van deze vereniging is een nazaat van een boekpersonage van Annejet van der zijl. Snel wordt duidelijk hoe groot de genderongelijkheid bij alopecia is. Het taboe dat rust op haarverlies bij vrouwen, zorgt ervoor dat de ziekte quasi onzichtbaar is in de samenleving. De mentale en financiële impact op het leven van patiënten is enorm.
Met dit boek treedt de schrijfster met alopecia in de openbaarheid. Een grote stap. Moedige verhalen zoals dat van Barbara geven andere patiënten een stem en zorgen ervoor dat de ziekte meer zichtbaar wordt in de samenleving, dat erover gesproken wordt. Ik hoop alvast dat dit boek kan bijdragen tot een positieve evolutie in het onderzoek naar haarverlies, een meer empathische benadering van patiënten door hulpverleners en een eerlijke vergoeding van de onkosten door ziekenfondsen zodat kwalitatieve haarwerken voor iedereen betaalbaar worden. Het is niet omdat je er niet dood aan gaat, dat de ziekte niet veel ellende kan veroorzaken. Dankjewel aan de auteur!
Het boek is opgebouwd uit korte fragmenten waarin Barbara terugblikt op verschillende fases in haar leven waarin haar steeds een belangrijke rol speelt. Van het korte koppie dat ze als kind verplicht is aan te nemen, tot haar broer die vrijwillig zijn haar afscheert. De fragmenten worden afgewisseld met stukjes over de covidperiode, familiekwesties en zieke vrienden. Deze korte episodes illustreren enerzijds hoe belangrijk een gezonde haardos is voor een vrouw. Anderzijds wordt de auteur met haar neus op de relativiteit ervan gedrukt.
Ongetwijfeld heel herkenbaar voor iedereen die met haarverlies kampt, is de manier waarop de eerste doktersbezoeken verlopen. Op advies van de kapper die een kaal plekje op haar hoofd ontdekt, maakt de auteur een eerste afspraak bij de huisarts. Het bloedonderzoek dat hieruit volgt, toont geen enkel tekort of probleem aan. Verdict: stress. Na nog meer doktersbezoeken blijkt uiteindelijk dat Barbara aan een forse alopecia lijdt. Een diagnose die hard aankomt, “alsof ze met een grote rubberen hamer keihard op mijn hoofd slaat, zoveel pijn doen haar woorden”.
Wat volgt voor de auteur is een eenzame zoektocht naar informatie over de ziekte waardoor ze uiteindelijk terechtkomt bij de alopeciavereniging. Leuk weetje: de voorzitter van deze vereniging is een nazaat van een boekpersonage van Annejet van der zijl. Snel wordt duidelijk hoe groot de genderongelijkheid bij alopecia is. Het taboe dat rust op haarverlies bij vrouwen, zorgt ervoor dat de ziekte quasi onzichtbaar is in de samenleving. De mentale en financiële impact op het leven van patiënten is enorm.
Met dit boek treedt de schrijfster met alopecia in de openbaarheid. Een grote stap. Moedige verhalen zoals dat van Barbara geven andere patiënten een stem en zorgen ervoor dat de ziekte meer zichtbaar wordt in de samenleving, dat erover gesproken wordt. Ik hoop alvast dat dit boek kan bijdragen tot een positieve evolutie in het onderzoek naar haarverlies, een meer empathische benadering van patiënten door hulpverleners en een eerlijke vergoeding van de onkosten door ziekenfondsen zodat kwalitatieve haarwerken voor iedereen betaalbaar worden. Het is niet omdat je er niet dood aan gaat, dat de ziekte niet veel ellende kan veroorzaken. Dankjewel aan de auteur!
March 1, 2023
Een op het eerste oog makkelijk te lezen boek, over een plat onderwerp: haar. Maar gaande weg gaat het over iets anders: verlies. In veel verschillende vormen. Het raakte me meer dan ik had verwacht!
July 7, 2023
Onbeschaamd ramptoerisme opgezet door de auteur.
Erg op uiterlijk .. is die obees.. mag je dat nog zeggen.. en daardoor erg bezig met zichzelf ook.
Drank speelt een hoofdrol, geen idee waarom.. maar katers en kotspartijen geven zeker een zekere mate van standing?
Margriet Vroomans leest perfect voor en dat wil wat zeggen in audioboekland.
Erg op uiterlijk .. is die obees.. mag je dat nog zeggen.. en daardoor erg bezig met zichzelf ook.
Drank speelt een hoofdrol, geen idee waarom.. maar katers en kotspartijen geven zeker een zekere mate van standing?
Margriet Vroomans leest perfect voor en dat wil wat zeggen in audioboekland.
May 18, 2023
Om te beginnen al een vrij heftige titel. Wel erg duidelijk en ladend voor het verhaal dat komen gaat. De titel trekt gelijk je aandacht. Daarnaast is er gekozen voor een rustige achtergrond op de cover. Toepasselijk gekozen.
Het boek heeft als hoofdonderwerp een ziekte waar niet veel over gesproken wordt. Namelijk alopecia. Zelf ben ik wel bekend met deze ziekte. Daardoor herkende ik dit wel snel in het boek. Door de manier van schrijven, kon ik mij goed inleven in de gevoelens van de auteur. Het boek is eerlijk geschreven en komt daardoor echt binnen. Het boek bestaat grotendeels uit gedachtes en gevoelens die zij op het moment zelf doormaakte. Barbara stelt zich kwetsbaar op in het boek. Ze vertelt het proces vanaf het vinden van de eerste kale plek tot het loslaten van de haren en het aanschaffen van een haarwerk. Haar kwetsbaarheid komt naar voren wanneer haar vriendin vraagt of Barbara heeft nagedacht om haar haren af te scheren. Barbara antwoordt met: ‘ja, maar dat durf ik niet dat kan later altijd nog’. Daarnaast worden er ook tips gegeven zoals het investeren in haarwerk, omdat dit kwalitatief beter is. Een mooi detail van het boek zijn deze nuttige tips die meegenomen kunnen worden door eenieder die met alopecia in aanraking komt.
Als je in het boek leest wat Barbara in een korte tijd heeft meegemaakt, is het niet vreemd dat er eerst aan stress is gedacht. Het is nogal iets, wat Barbara mee heeft gemaakt. Het thema verlies staat daarmee grotendeels centraal in het boek en hoe ermee om te gaan. Het boek is eigenlijk een dubbel rouwproces. Aan de ene kant het verlies van een dierbaar persoon. Aan de andere kant het verlies van een dierbaar stuk van jezelf, namelijk je haren. Precies dat waar Barbara al een trauma aan heeft vanwege haar jeugd. Iets wat ook steeds terugkomt in het verhaal. Hierdoor begrijp je waar Barbara zich zorgen om maakt. Het maakt haar onzeker. Ze vraagt zich zelfs af of haar kleinkind haar nog zal herinneren met haar. Zoals Max Nods zegt, moet Barbara werken aan een nieuwe identiteit. Dit valt zwaar en dat is begrijpelijk.
Mooi dat een boek schrijven is gebruikt voor Barbara haar verwerking. Daarnaast kan dit boek gebruikt worden om anderen te inspireren en te informeren over alopecia. Alleen door het meer ter sprake te brengen, kan een taboe verdwijnen. Naast de vervelende dingen, deelt Barbara ook de dingen waar ze blij van wordt. Haar kinderen, haar huis en haar man die haar onvoorwaardelijk bijstaat. Daarmee is het verhaal zo goed als compleet. Fijn dat Marc-marie Barbara heeft kunnen motiveren om een boek te schrijven. Dit verhaal verdient het om zoveel mogelijk verspreid te worden. Heel veel respect voor Barbara en haar verhaal.
Het boek heeft als hoofdonderwerp een ziekte waar niet veel over gesproken wordt. Namelijk alopecia. Zelf ben ik wel bekend met deze ziekte. Daardoor herkende ik dit wel snel in het boek. Door de manier van schrijven, kon ik mij goed inleven in de gevoelens van de auteur. Het boek is eerlijk geschreven en komt daardoor echt binnen. Het boek bestaat grotendeels uit gedachtes en gevoelens die zij op het moment zelf doormaakte. Barbara stelt zich kwetsbaar op in het boek. Ze vertelt het proces vanaf het vinden van de eerste kale plek tot het loslaten van de haren en het aanschaffen van een haarwerk. Haar kwetsbaarheid komt naar voren wanneer haar vriendin vraagt of Barbara heeft nagedacht om haar haren af te scheren. Barbara antwoordt met: ‘ja, maar dat durf ik niet dat kan later altijd nog’. Daarnaast worden er ook tips gegeven zoals het investeren in haarwerk, omdat dit kwalitatief beter is. Een mooi detail van het boek zijn deze nuttige tips die meegenomen kunnen worden door eenieder die met alopecia in aanraking komt.
Als je in het boek leest wat Barbara in een korte tijd heeft meegemaakt, is het niet vreemd dat er eerst aan stress is gedacht. Het is nogal iets, wat Barbara mee heeft gemaakt. Het thema verlies staat daarmee grotendeels centraal in het boek en hoe ermee om te gaan. Het boek is eigenlijk een dubbel rouwproces. Aan de ene kant het verlies van een dierbaar persoon. Aan de andere kant het verlies van een dierbaar stuk van jezelf, namelijk je haren. Precies dat waar Barbara al een trauma aan heeft vanwege haar jeugd. Iets wat ook steeds terugkomt in het verhaal. Hierdoor begrijp je waar Barbara zich zorgen om maakt. Het maakt haar onzeker. Ze vraagt zich zelfs af of haar kleinkind haar nog zal herinneren met haar. Zoals Max Nods zegt, moet Barbara werken aan een nieuwe identiteit. Dit valt zwaar en dat is begrijpelijk.
Mooi dat een boek schrijven is gebruikt voor Barbara haar verwerking. Daarnaast kan dit boek gebruikt worden om anderen te inspireren en te informeren over alopecia. Alleen door het meer ter sprake te brengen, kan een taboe verdwijnen. Naast de vervelende dingen, deelt Barbara ook de dingen waar ze blij van wordt. Haar kinderen, haar huis en haar man die haar onvoorwaardelijk bijstaat. Daarmee is het verhaal zo goed als compleet. Fijn dat Marc-marie Barbara heeft kunnen motiveren om een boek te schrijven. Dit verhaal verdient het om zoveel mogelijk verspreid te worden. Heel veel respect voor Barbara en haar verhaal.
May 15, 2023
Ik heb dit boek van Hebban.nl ontvangen door een winactie. In ruil voor dit boek schrijf ik deze recensie. Ik heb me ingeschreven voor deze winactie na het lezen van het leesfragment. De vlotheid van het lezen van deze enkele korte hoofdstukken sprak me meteen aan.
Het boek gaat over Barbara Van Beukering. Als belgische lezer kende ik deze dame niet. Maar om het boek te begrijpen is dit niet nodig. Barbara gaat naar de kapper en ontdekt een kaal plekje. De kapper raadt haar aan om hiermee verder te gaan. Dit is het begin van het verhaal.
Het boek is geschreven in korte duidelijke hoofstukken. Elk hoofdstuk heeft op zijn manier betrekking tot het onderwerp. De hoofdstukken zijn zowel herinneringen uit haar jeugd als momenten in het heden. Het haarverlies blijkt uiteindelijk de auto-immuunziekte alopecia areata te zijn. Bij Barbara werd deze getriggerd waarschijnlijk door stress.
De combinatie van humor en herkenbare situaties zorgt er voor dat het boek toch luchtig blijft om te lezen. Dit vond ik een meerwaarde.
De schrijfster van dit boek is opzoek naar een nieuwe identiteit door deze diagnose. Ze kijkt doorheen het boek heel kritisch naar zichzelf. Ze vertelt open over de zaken die op dat moment allemaal spelen in haar leven. Hoe ze omgaat met het verlies van dierbare, de problemen in haar eigen gezin en het proberen te aanvaarden van haar ziekte. Ze is hier heel open over en kaart hierbij zeker enkele problemen van de gezondheidszorg aan.
Barbara stelt zich heel wat vragen om alles een plaats te kunnen geven. Vragen die je vaak in het dagelijkse leven stelt maar met niemand over praat. Barbara is een dame van acties. Ze denkt na over vragen en probeert deze zo snel mogelijk in de praktijk om te zetten.
Het boek speelt zich af tijdens de coronaperiode. Een periode die nog vers in het geheugen zit maar die we toch ook zo ver mogelijk willen wegduwen. Door dit boek te lezen moest ik vaak zelf wel even terugdenken aan deze periode.
Het is een eerlijk en dapper verhaal dat heel vlot leest.
Het boek gaat over Barbara Van Beukering. Als belgische lezer kende ik deze dame niet. Maar om het boek te begrijpen is dit niet nodig. Barbara gaat naar de kapper en ontdekt een kaal plekje. De kapper raadt haar aan om hiermee verder te gaan. Dit is het begin van het verhaal.
Het boek is geschreven in korte duidelijke hoofstukken. Elk hoofdstuk heeft op zijn manier betrekking tot het onderwerp. De hoofdstukken zijn zowel herinneringen uit haar jeugd als momenten in het heden. Het haarverlies blijkt uiteindelijk de auto-immuunziekte alopecia areata te zijn. Bij Barbara werd deze getriggerd waarschijnlijk door stress.
De combinatie van humor en herkenbare situaties zorgt er voor dat het boek toch luchtig blijft om te lezen. Dit vond ik een meerwaarde.
De schrijfster van dit boek is opzoek naar een nieuwe identiteit door deze diagnose. Ze kijkt doorheen het boek heel kritisch naar zichzelf. Ze vertelt open over de zaken die op dat moment allemaal spelen in haar leven. Hoe ze omgaat met het verlies van dierbare, de problemen in haar eigen gezin en het proberen te aanvaarden van haar ziekte. Ze is hier heel open over en kaart hierbij zeker enkele problemen van de gezondheidszorg aan.
Barbara stelt zich heel wat vragen om alles een plaats te kunnen geven. Vragen die je vaak in het dagelijkse leven stelt maar met niemand over praat. Barbara is een dame van acties. Ze denkt na over vragen en probeert deze zo snel mogelijk in de praktijk om te zetten.
Het boek speelt zich af tijdens de coronaperiode. Een periode die nog vers in het geheugen zit maar die we toch ook zo ver mogelijk willen wegduwen. Door dit boek te lezen moest ik vaak zelf wel even terugdenken aan deze periode.
Het is een eerlijk en dapper verhaal dat heel vlot leest.
May 17, 2023
Een paar jaar geleden las ik ‘Je kunt het maar één keer doen’, van Barbara van Beukering, waar ik van onder de indruk was, omdat ze een triest onderwerp zo helder wist te beschrijven, en omdat het boek je aan het nadenken zette. Ik twijfelde dan ook niet toen ik dit boek in ruil voor een recensie mocht lezen.
Barbara van Beukering schrijft heel vlot, en slaagt er ook hier weer in om zware onderwerpen redelijk ‘licht’ weer te geven. Ze moffelt niks weg, maar schrijft op zo’n manier dat het nooit zwaar overkomt, ook dankzij de humor die ze er vaak wel insteekt.
De rode draad is de alopecia die bij haar opduikt (vandaar de titel), de kale plek die door haar kapper ontdekt wordt, die steeds groter wordt, gevolgd door meerdere plekken. Hier hangt ze ook herinneringen uit haar jeugd en later aan op, over haar haar, en wat dat voor haar betekende.
Tegelijkertijd worstelen haar kinderen met zichzelf, hun partner, een ziekte, is een vriendin zwaar ziek, én komt corona opzetten. Dit alles komt ook uitgebreid aan bod, de korte hoofdstukken wisselen elkaar qua onderwerp af, en vooral in het begin vond ik dit soms wel wat verwarrend, en miste ik wat samenhang. De hoofdstukken lijken eerder columns, dan één doorlopend verhaal.
De cover vermeldt ‘memoir’, en dat is ook wat dit boek is, de persoonlijke neerslag van een zware periode uit het leven van de schrijfster, op meerdere vlakken.
Er zit iets té veel in, te veel draden, waar haar vorige boek over maar één onderwerp ging. Wat deze draden dan weer verbindt is verlies, in verschillende vormen, en hoe zij hiermee omgaat, of heeft leren omgaan.
Tegelijkertijd is het dapper dat ze haar verhaal over alopecia op papier heeft durven zetten, voor mensen met dezelfde aandoening zal dit ongetwijfeld heel herkenbaar zijn, en zou het (misschien/hopelijk) ook moed kunnen geven.
Barbara van Beukering schrijft heel vlot, en slaagt er ook hier weer in om zware onderwerpen redelijk ‘licht’ weer te geven. Ze moffelt niks weg, maar schrijft op zo’n manier dat het nooit zwaar overkomt, ook dankzij de humor die ze er vaak wel insteekt.
De rode draad is de alopecia die bij haar opduikt (vandaar de titel), de kale plek die door haar kapper ontdekt wordt, die steeds groter wordt, gevolgd door meerdere plekken. Hier hangt ze ook herinneringen uit haar jeugd en later aan op, over haar haar, en wat dat voor haar betekende.
Tegelijkertijd worstelen haar kinderen met zichzelf, hun partner, een ziekte, is een vriendin zwaar ziek, én komt corona opzetten. Dit alles komt ook uitgebreid aan bod, de korte hoofdstukken wisselen elkaar qua onderwerp af, en vooral in het begin vond ik dit soms wel wat verwarrend, en miste ik wat samenhang. De hoofdstukken lijken eerder columns, dan één doorlopend verhaal.
De cover vermeldt ‘memoir’, en dat is ook wat dit boek is, de persoonlijke neerslag van een zware periode uit het leven van de schrijfster, op meerdere vlakken.
Er zit iets té veel in, te veel draden, waar haar vorige boek over maar één onderwerp ging. Wat deze draden dan weer verbindt is verlies, in verschillende vormen, en hoe zij hiermee omgaat, of heeft leren omgaan.
Tegelijkertijd is het dapper dat ze haar verhaal over alopecia op papier heeft durven zetten, voor mensen met dezelfde aandoening zal dit ongetwijfeld heel herkenbaar zijn, en zou het (misschien/hopelijk) ook moed kunnen geven.
March 27, 2023
Na het interview met Barbara van Beukering in de Volkskrant wilde ik dit boek meteen lezen. Knap hoe ze zich zo kwetsbaar opstelt. Het verhaal gaat over zoveel meer dan het verlies van haar. De korte hoofdstukken lezen makkelijk weg en zitten regelmatig vol humor of levenslessen. Dit boek heb je in een mum van tijd uit.
September 12, 2023
Vlot geschreven boek over een vrouw die haar haar verliest en het proces waar ze doorheen gaat. Soms wel beetje veel namedropping en enigszins hedonistisch, maar het heeft me toch wel gegrepen waardoor ik het snel uit las.
April 29, 2025
Omdat ik even niks anders te lezen had en dit in de bieb zag liggen. Onderhoudend maar niet meer dan dat.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews