Tien jaar lang trok Joost Oomen langs de poëziepodia van Europa. Hij droeg voor in kippenhokken, Portugese kastelen, de tv-studio’s van Eva Jinek en Humberto Tan, metrostations en circustenten. Hij stal het hart van het grote publiek door zijn deelname aan De Slimste Mens, waarna zijn shows op De Parade, Lowlands en Oerol in groten getale werden bezocht. Ook zijn roman Het Perenlied, zijn reisverslag Visjes en zijn columns op Instagram en in de noordelijke dagbladen kennen een trouwe schare fans. Het enige wat nog ontbreekt? Een dichtbundel. Met Lievegedicht presenteert Joost Oomen zijn gedichten eindelijk weer op papier.
Eindelijk eindelijk die mooie gedichten waar ik zo van houd in mijn kast: Alles is zoet; Dieren en dingen in de regen; Een blok cement op zolder vinden; Kurkje. En door Joost wordt ook zoveel zoet. Deze hele bundel vol met sprankelende, soms melancholische, soms uitbundige, soms erotische gedichten. En altijd speels en altijd licht én altijd serieus. (Wanneer komt het luisterboek hiervan?)
Waar de aardbeibomen bloeien, spa rood op kerncentrales valt en garnalenkroketjes eigenlijk garnalenorkestjes zijn. Heel erg genoten van de sinaasappelgeurige verwondering over alle kleine eigennaardigheden van het leven. Zelfs het dankwoord deed me glimlachen. Een sneeuwvlokjewitte aanrader, of je nou een citroenboom, pudding of Mark Rutte bent.
vliegers, sneeuw, mandarijntjes en bloedhete zomers. oh, en vruchten. oneindig veel vruchtjes. ik kan alleen maar glimlachen. deze bundel maakt je warm en laat alles tintelen: het joost oomen-effect.
mijn favoriete fragmenten:
“ik vraag het aan jou, omdat als jij valt er bijna altijd poëzie mee naar beneden komt”
“er groeit een dennenboom op de snor van dick bruna”
“dan zoen je voor de eerste keer / dan wordt het opeens april / dan hou je van elkaar / dan deel je een nectarine”
—
31 december 2025
het jaar - en mijn mislukte reading challenge - afgesloten met mijn favoriete dichtbundel <3
Joost is een dichter die beter proza kan schrijven vrees ik. Het is zeer moeilijk om deze poëzie serieus te nemen, het hangt ergens tussen het tegenvallende limbo van ongelooflijk irritant en redelijk hilarisch.
dit was zo vreselijk zoet en lief en vreemd en gezellig en fijn. een ode aan de pracht van sneeuw, garnalenkroketjes / garnalenorkestjes, hartjes tussen knieën, hoepelen, vruchtjes en sappige confetti. een feestje voor het brein én hart.
wat favorietjes:
"iedereen ziet het en er breekt tramvrede uit. en dan natuurlijk toch wereldvrede, maar toevallig."
"en ik zeg 'kijk, een mooie steen' / en het is geen mooie steen / maar jij vindt het ook een mooie steen."
"want pietekebert heeft een springtouw van tranen / of bramen, wat maakt het uit"
"bij de rijksinstelling werkt een erg grote man / hij vindt een heel klein gedichtje in zijn enorme hand / hij huilt."
"ik kan een gedicht schrijven omdat ik er soms eentje vind."
mijn fascinatie en jaloezie voor de gedachten van joost oomen blijven alsmaar groter worden bij elk werk dat ik van hem lees of hoor. zijn kijk op de wereld inspireert mij haast dagelijks als maker en lezer. al gaat het over pudding, lawines of een dennenboom die groeit op de snor van dick bruna: ik voel mij aangesproken, maar bovenal begrepen op een manier die ik zelf nog niet zo goed begrijp.
deze bundel staat ook weer vol met teksten die de warmte van de wereld uitlichten, en laten zien hoeveel kleine gevoelens en grote wonders er (mogen) zijn. ontzettend van genoten :)
Wauw precies (!) een jaar over gedaan zie ik nu. Soms raakte hij me kwijt maar meestal vond ie me. Een dikke ja op een zomeravond vol mieren en een blok cement op zolder vinden.
Soms erg mooi, bij vlagen geweldig of juist chaotisch. Joost Oomen kan sterk visueel dichten. Jammer dat de muzikale uitvoering van het gedicht 'Zit mandarijntje' een van de meest afstotelijke stukken muziek is met een van de meest belachelijke teksten die ik ooit heb gehoord. Ik denk dat het niet eens aan mij ligt.
Van alles moois. Van garnalenkroketjes tot gummibeertjes. En van sneeuwvlokken tot fruit. Veel soorten fruit. Aanrader! Lekker hoepelen en vruchtjes eten met de lawine die Joost heet.
ik ben nog totaal geen ervaren poëzie-lezer maar bundels zoals deze maken me toch meer nieuwsgierig naar dichtkunst. het is onmogelijk om deze bundel te lezen zonder een glimlach op je gezicht van begin tot einde, wat zou ik graag voor een dagje in het brein van joost oomen willen kijken
een paar lievelingscitaten: - "Ik vraag het aan jou, omdat als jij valt er bijna altijd poëzie mee naar beneden komt." - "ik lig languit als een bolletje / (dit is onmogelijk / en heerlijk)" - "er is een zee waar het water zoet is als ananas /er is een zee die bestaat wanneer iedereen slaapt" - "je vindt haar mooier dan de maan / ze heeft krullen als de kringen in water / als er eendenkuikens voor het eerst / zwemmen gaan" - "ik ben een verjaardagsslinger in de ruimte"
'er zijn vruchtjes die je in je navel kunt stoppen waardoor je de hele dag gelukkig bent'
We hebben allemaal wat meer Joost Oomen nodig. Hoe hij naar de wereld kijkt is zo ontwapenend. Hij ontroert met licht- en luchtigheid en zijn absurd, maar wonderlijk taalspel is om van te smullen. Wat hij schrijft vult me met zoveel vrolijkheid en hoop.
Ja dit vind ik dus helemaal geweldig. De wereld heeft meer cementblokken op zolders nodig, vragen aan de sneeuw, natte gedichten en liefdevormige pudding. Het is gewoon een beetje hoe mijn hersenen in elkaar zitten.
Favoriete strofe komt uit 'Het oranje gedicht':
'En liefste jij bent de nacht Stomdronken een likkoekje Stomdronken ik hou van Je billen vast in bad Je natte haar langs mijn oor En dit is het geluid van het douchegordijn Dat in vlammen op of In elk geval De muur losbreekt Op onze natte lijven Valt en oplost als Wit crêpepapier boven een vlammetje Plafondlamp, plafondlamp, je bent bijna Even naakt als wij zo Geiler dan de warme nachtlucht nog Beslis ik niet ik neem En hap badwater van buiten jouw lippen mee'
Kocht deze bundel na Joost Oomen’s theatershow te hebben bezocht die ik heel indrukwekkend vond. Dit is een verfrissende heerlijke mooie zoete lieve en rare dichtbundel. Mooi hoe “cementblokken op zolders” “garnalenkroketjes” “sneeuw” en “bloeiende aardbeibomen” voelen als een ode aan de toevalligheid waaruit poezië zich ontwikkelt. Deze bundel voelt als een soort omvattend geheel van hoe poëzie ontstaat: het omarmen van toeval, tegenstellingen, impulsiviteit en de schoonheid van het leven die je alleen doorhebt wanneer je erbij stilstaat (maar niet té veel). 5 sterren!!
joost heeft permanent een roze bril op en leent deze graag uit in zijn schrijfsels. de roze bril zit vol verwondering, is immer vrolijk gemutst, ziet niet heel gedefinieerd en boven alles: de roze bril is zoet en sappig zonder zoetsappig te zijn.
"maar jij bent pudding, pudding, jij hoeft de liefde niet eng te vinden, je glijdt er juist makkelijk in"
"alles is zoet, onze koningin is zoet en goudverguld als een Spaanse sinaasappel"
Joost Oomen heeft een aardbeienboom zonder aardbeien in mijn hart geplaatst waar hij onder kan gaan zitten schrijven.
je kijkt uit het raam bedenkt iets van glas en het is iets van glas.
dan leer je steeds beter hoe de ander het liefst door de stad wil fietsen en doe je dat vervolgens ook
zo raakt alles door de war een zwaan landt aan de verkeerde kant van de waterspiegel je gooit een stok en de hond komt terug met een baar goud in zijn bek je sok is nat, het hindert niet
This entire review has been hidden because of spoilers.