Ik heb dit verhaal zo vaak gelezen. Ik heb zelfs een editie uit 2002 (die ik niet kon aanduiden hier op Goodreads) met het verhaal van de musical als je het album omslaat. Dit album zal altijd één van mijn favorieten van de Suske en Wiske-stripreeks blijven. De hilarische gags die veroorzaakt worden door de spoken of door Lambik (wie anders?) blijven grappig, al zijn we zoveel jaren verder. Opnieuw probeert Vandersteen er een les in te steken (hierna volgt een spoiler!): de spoken zijn namelijk ontstaan door de laster dat de barones alsmaar sprak over anderen, inclusief haar broer. De barones vormt ook een voorbeeld van Vlaamse adel: spreekt Frans, maar ook Vlaams met wat Frans haar op. Waarom Jerom nu eigenlijk de kant van de landloper kiest, is me nog altijd niet duidelijk. Toch genoot ik opnieuw van De spokenjagers.