What do you think?
Η πληγή του κόσμου
Αθήνα, εν μέσω της μεγάλης κρίσης του 2012. Ο συνταξιούχος αστυνόμος Νίκος Ελευθεριάδης αναλαμβάνει άτυπα την υπόθεση «Δημάκη». Ο ένας ύποπτος θα τον οδηγήσει στον άλλον, αποκαλύπτοντας πλευρές της ζωής του νεκρού που ταυτόχρονα αναδεικνύουν το κακοστημένο σκηνικό αλλά και τις παθογένειες της ανθρωπογεωγραφίας της μεταπολιτευτικής περιόδου. Ο νεαρός άλλωστε Στέφανος Δημάκης γεννημένος την ημέρα της αλλαγής (24/7/1974) βρίσκεται νεκρός στο σιντριβάνι της πλατείας Συντάγματος στην επέτειο του εορτασμού της 25ης Μαρτίου του 2012. Είναι 38 ετών, όσο και η νεόκοπη ελληνική Δημοκρατία.
224 pages, Paperback
Published January 1, 2022
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
March 8, 2023
Ένας ιδιόρρυθμος συνταξιούχος αστυνομικός, στη διάρκεια της πρωινής του βόλτας,βρίσκει το πτώμα ενός νεαρού άνδρα στο συντριβάνι της πλατείας Συντάγματος. Ακολουθώντας το άσβεστο πάθος του για έρευνα και εξιχνίαση, ξεκινάει μια μοναχική-δονκιχωτική- εκστρατεία ενάντια στον χρόνο και στην επίσημη προσπάθεια απόκρυψης του γεγονότος λόγω της εθνικής επετείου. Προχωρώντας,λοιπόν,η διαδικασία διαλεύκανσης, η διορατικότητα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του αστυνομικού, μας φέρνουν σε επαφή με καθέναν από τους υποψήφιους υπόπτους.
Πρόκειται στην ουσία για ένα πολύ δυνατό ψυχογράφημα με άρωμα αστυνομικού, όπου όλοι οι χαρακτήρες είναι ανατριχιαστικά οικείοι: οι γονείς με τα σωστά και τα λάθη τους, τις υπερβολές και τα κατηγορώ, οι δεσμοί με τις απαιτήσεις και τις φρούδες ελπίδες, οι φίλοι, οι γείτονες, οι αλήθειες και τα ψέματα.
Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο υπέθεσα πως θα βρω μια ιστορία με εμφανείς πολιτικές αναφορές. Στην πραγματικότητα, βρήκα ένα εξαιρετικά καλογραμμένο μυθιστόρημα με πολύ ωραία γραφή και γλώσσα και χαρακτήρες ειδωμένους με καθαρή και διεισδυτική ματιά, το οποίο είχε να προσφέρει πολλή τροφή για σκέψη για την κοινωνία που στήθηκε μετά τη μεταπολίτευση και την επίδραση που έχει ακόμα επάνω στους ανθρώπους της.
5/5 ⭐
Πρόκειται στην ουσία για ένα πολύ δυνατό ψυχογράφημα με άρωμα αστυνομικού, όπου όλοι οι χαρακτήρες είναι ανατριχιαστικά οικείοι: οι γονείς με τα σωστά και τα λάθη τους, τις υπερβολές και τα κατηγορώ, οι δεσμοί με τις απαιτήσεις και τις φρούδες ελπίδες, οι φίλοι, οι γείτονες, οι αλήθειες και τα ψέματα.
Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο υπέθεσα πως θα βρω μια ιστορία με εμφανείς πολιτικές αναφορές. Στην πραγματικότητα, βρήκα ένα εξαιρετικά καλογραμμένο μυθιστόρημα με πολύ ωραία γραφή και γλώσσα και χαρακτήρες ειδωμένους με καθαρή και διεισδυτική ματιά, το οποίο είχε να προσφέρει πολλή τροφή για σκέψη για την κοινωνία που στήθηκε μετά τη μεταπολίτευση και την επίδραση που έχει ακόμα επάνω στους ανθρώπους της.
5/5 ⭐
April 11, 2023
Η πληγή του κόσμου είναι ένα βιβλίο διαφορετικό. Ένα μυθιστόρημα που θες δε θες θα σε βάλει σε σκέψεις.
Καλογραμμένο με εναλλαγές από τη σκέψη στην αφήγηση.
Ο Στέφανος Δημάκης βρέθηκε νεκρός στο συντριβάνι της Πλατείας Συντάγματος.
Το πτώμα μάζεψαν όπως όπως οι αστυνομικοί που βρέθηκαν στο σημείο μετά την κλήση της γυναίκας που πουλούσε λαχεία στο σημείο.
Λόγω Εθνικής εορτής φρόντισαν να κουκουλωσουν το έγκλημα και να αφήσουν το λαό να γιορτάσει με τα σημαιάκια του σε φόντο άσπρο μπλε!
Όμως είναι τόσο εύκολο να ξεχαστεί το κόκκινο του αίματος;
Για τον συνταξιούχο αστυνόμο Νίκο Ελευθεριάδη όχι.
Με σύμμαχο το πείσμα του και ένα μπλοκάκι φτάνει αλυσιδωτά από τον έναν μάρτυρα στον άλλο ψάχνοντας το δολοφόνο.
Όλοι από το συγγενικό κύκλο του θύματος. Όλοι μόνοι. Άνθρωποι μόνοι που κουβαλάνε τύψεις και ενοχές. Που τον σκότωσαν ένας ένας πριν βρεθεί άψυχος στο Σύνταγμα.
Η γραφή σε παρασέρνει μαζί της μέσα στις ψυχές των μαρτύρων. Είναι διάφανοι.
Ο Ελευθεριάδης σκαλίζει άτυπα μέσα τους. Με προσοχή και ανθρωπιά. Δεν εγκαταλείπει μέχρι να φτάσει στην άκρη του νήματος.
Ενα πικρό τέλος και ένα γιατί μένει να αιωρείται μετά τις τελευταίες γραμμές. Ο κόσμος αυτός αφήνει πληγές μέσα μας. Κάποιες δεν κλείνουν ποτέ.
Καλογραμμένο με εναλλαγές από τη σκέψη στην αφήγηση.
Ο Στέφανος Δημάκης βρέθηκε νεκρός στο συντριβάνι της Πλατείας Συντάγματος.
Το πτώμα μάζεψαν όπως όπως οι αστυνομικοί που βρέθηκαν στο σημείο μετά την κλήση της γυναίκας που πουλούσε λαχεία στο σημείο.
Λόγω Εθνικής εορτής φρόντισαν να κουκουλωσουν το έγκλημα και να αφήσουν το λαό να γιορτάσει με τα σημαιάκια του σε φόντο άσπρο μπλε!
Όμως είναι τόσο εύκολο να ξεχαστεί το κόκκινο του αίματος;
Για τον συνταξιούχο αστυνόμο Νίκο Ελευθεριάδη όχι.
Με σύμμαχο το πείσμα του και ένα μπλοκάκι φτάνει αλυσιδωτά από τον έναν μάρτυρα στον άλλο ψάχνοντας το δολοφόνο.
Όλοι από το συγγενικό κύκλο του θύματος. Όλοι μόνοι. Άνθρωποι μόνοι που κουβαλάνε τύψεις και ενοχές. Που τον σκότωσαν ένας ένας πριν βρεθεί άψυχος στο Σύνταγμα.
Η γραφή σε παρασέρνει μαζί της μέσα στις ψυχές των μαρτύρων. Είναι διάφανοι.
Ο Ελευθεριάδης σκαλίζει άτυπα μέσα τους. Με προσοχή και ανθρωπιά. Δεν εγκαταλείπει μέχρι να φτάσει στην άκρη του νήματος.
Ενα πικρό τέλος και ένα γιατί μένει να αιωρείται μετά τις τελευταίες γραμμές. Ο κόσμος αυτός αφήνει πληγές μέσα μας. Κάποιες δεν κλείνουν ποτέ.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews